ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 103 คำดูแคลน

คนกว่าห้าร้อยคนยืนเรียงกันเป็นแถว เฉินเล่อเหยาหยิบสมุดบันทึกออกมา เดี๋ยวจะบันทึกรายละเอียด

“นี่เสาทดสอบ มองเห็นเสาแสงห้าสีอยู่หรือไม่ แต่ละเสามีสิบช่อง พวกเจ้าใช้กำลังทั้งหมดชกเสาทดสอบ ไม่ว่าเสาแสงสีใดจะสว่างขึ้น ไปถึงช่องสี่ก็ถือว่าผ่าน!”

เสาทดสอบเป็นรูปไข่ ด้านหน้าสลักเสาแสงห้าสี แบ่งเป็นแดง ส้ม เหลือง เขียว ม่วง แทนคุณสมบัติทั้งห้า

ด้านข้างมีเสาแสงอีกสี่ต้น ไม่เด่นชัดนัก เลือนรางไปหมดแล้ว คาดว่านานมาแล้วไม่มีใครจุดสว่าง

มีคนเริ่มกำหมัดแล้ว ทุกคนคุ้นเคยกับกฎการสอบของสำนักศึกษาจักรวรรดิเป็นอย่างดี หลายคนไม่ใช่ครั้งแรกมาสอบ เมื่อปีที่แล้วเคยมาแล้วแต่ถูกคัดออก

กฎนั้นง่ายมาก เพียงแค่จุดสว่างเสาแสงบนเสาทดสอบ ไปถึงช่องสี่ก็ถือว่าผ่านด่านที่สอง เข้าสู่การสอบรอบสาม

“หวังซือฉี!” เฉินเล่อเหยาเริ่มเรียกนามศิษย์

เมื่อถูกเรียกนามก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนอยู่หน้าเสาทดสอบ

หมัดกลายเป็นพลังปราณ พุ่งเข้าใส่เสาทดสอบ เสาแสงตรงกลางสว่างขึ้นทันที ความเร็วในการพุ่งขึ้นช้ามาก หยุดอยู่ที่ช่องที่สี่อย่างยากลำบาก

“ผ่าน ต่อไป!”

แถวยาวมาก แต่ละคนเดินไปข้างหน้าทีละคน หลิวอู๋เสียอยู่ด้านหลังแถว ไม่ได้รีบไปข้างหน้า การสอบแบบนี้สำหรับเขาแล้ว ไม่มีความหมายมากนัก

ขั้นตอนที่ต้องเดิน ก็ยังต้องเดินจนจบ

“การสอบในด่านที่สองยากมาก ปีที่แล้วข้าล้มเหลวในด่านนี้นี่ล่ะ” ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างหน้าหลิวอู๋เสียถอนหายใจยาว

“ใช่แล้ว หวังซื่อฉีอยู่ในระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นสี่ แทบจะจุดสว่างสี่ช่อง ข้าเพิ่งถึงระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นสาม โอกาสน้อยมาก!” ชายด้านขวาถอนหายใจตาม

มีศิษย์กว่าห้าร้อยคน ระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นต่ำไม่น้อยเลย ด่านนี้ผ่านไป ครึ่งหนึ่งก็ถูกคัดออก

“นั่นก็ไม่แน่ เสาทดสอบทดสอบพรสวรรค์ ปีที่แล้วหลายคนถึงระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นแปดแล้ว ยังถูกคัดออกในด่านนี้เหมือนกัน อาศัยการกินยาเม็ดจำนวนมาก เพิ่งจะทะลุระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นสูงได้ ศักยภาพหมดไป สำนักศึกษาจักรวรรดิไม่รับคนแบบนี้” ชายอีกคนพูดเบา ๆ ด่านนี้ไม่เกี่ยวข้องกับขอบเขต พรสวรรค์สูง ระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นหนึ่งก็มีสิทธิ์

หมัดพุ่งเข้าใส่เสาทดสอบ ทดสอบพลังปราณและระดับพรสวรรค์ของคุณ รวมถึงธาตุของพลังปราณ ฯลฯ แล้วสรุปผล

“หลี่มู่ สามช่อง ล้มเหลว!”

“จูชง สี่ช่อง ผ่าน!”

……

เฉินเล่อเหยารายงานผลอย่างต่อเนื่อง เพียงชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา มีคนกว่าสามสิบคนถูกคัดออก เหลือเพียงยี่สิบกว่าคนผ่าน การสอบของสำนักศึกษาจักรวรรดิ เข้มงวดจริง ๆ

เหล่าศิษย์ที่ผ่านเข้ารอบต่างก็ยืนด้วยท่าทีสง่างาม ผ่านด่านสองด่านแล้ว ด่านสุดท้ายหากทำได้ตามปกติ ก็สามารถเข้าศึกษาในสำนักศึกษาจักรวรรดิได้

“หลินเสวียน เจ็ดช่อง ผ่านเข้ารอบ”

ชายร่างผอมคนหนึ่งเดินไปที่เสาทดสอบและชกออกไปหนึ่งหมัด ปรากฏว่าปรากฏเจ็ดช่อง

“เป็นไปได้อย่างไร เขาเพิ่งเข้าสู่ระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นสอง”

เสียงร้องตกตะลึงดังขึ้นจากฝูงชน หลายคนที่เข้าสู่ระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นห้า ชกออกไปได้แค่สามช่องเท่านั้น แต่เขากลับชกออกไปได้เจ็ดช่อง สร้างความฮือฮาเป็นอย่างมาก

มีเพียงหลิวอู๋เสีย เท่านั้นที่ยังคงทำสีหน้าเรียบเฉย เสาทดสอบหลัก ๆ เป็นการสอบพรสวรรค์ ไม่ใช่แบ่งตามขอบเขต หากง่ายขนาดนั้น ทางสำนักศึกษาจักรวรรดิจะเลือกศิษย์ที่มีขอบเขตสูงสุดหนึ่งร้อยคนก็พอ

สำนักศึกษาจักรวรรดิดูที่ศักยภาพในอนาคต ไม่ใช่ขอบเขตในปัจจุบัน

“พวกเจ้าคิดว่าเด็กคนนั้นจะผ่านเข้ารอบหรือไม่ หากผ่านไม่ได้ สำนักศึกษาจักรวรรดิและตระกูลเซวียคงจะไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ”

โดยไม่รู้ตัว หลายคนต่างเปรียบเทียบหลิวอู๋เสียกับคนอื่น ผลการแข่งขันในถนนสิบลี้ ทำให้เขากลายเป็นที่สนใจของผู้คน

เหตุการณ์เมื่อคืนนี้ แม้ว่าจะชนะใจศิษย์บางคน แต่ศิษย์ที่คัดค้านเขาก็ยังมีอยู่มาก เซวียผิ่นจือกำลังพูดคุยกับศิษย์ที่ผ่านเข้ารอบบางคน คอยมองหลิวอู๋เสียเป็นระยะ ๆ แล้วหัวเราะเยาะ

บางคนก็ยินดีที่จะเข้าพวกกับตระกูลเซวีย

“เสาทดสอบวัดกันที่พรสวรรค์ ไอ้หนูนี่ดูแปลก ๆ อยู่สักหน่อย ยังไม่อาจสรุปได้” ผู้คนต่างพากันพูดคุยกัน พรสวรรค์เป็นสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

นอกจากผู้ที่แข็งแกร่งจริง ๆ จะสามารถมองเห็นศักยภาพของบุคคลหนึ่งได้ผ่านเส้นเอ็น

“ข้ากล้าพนันเลยว่าไอ้หนูนี่คงไม่สามารถเลื่อนขั้นได้แน่!”

นอกเหนือจากฟงผิงเฉียนแล้ว ยังมีอีกหลายคนที่รอคอยที่จะลงมือกับหลิวอู๋เสีย และชายที่เพิ่งพูดไปเมื่อครู่นี้ ก็คือหนึ่งในนั้น

“เหตุใดพี่จางชิงถึงพูดแบบนั้น?” ชายหนุ่มข้าง ๆ รีบถาม

เหตุใดถึงมั่นใจว่าหลิวอู๋เสียไม่สามารถเลื่อนขั้นได้

“พวกเจ้าคงไม่รู้สินะ ไอ้เด็กนี่มาจากเมืองชางหลัน เป็นลูกเขยของตระกูลสวี ตั้งแต่เด็กก็เป็นสวะไร้ประโยชน์ แต่ไม่รู้ว่าโชคดีอะไรถึงได้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ได้ยินว่าคนตระกูลสวีบอกว่า ดูเหมือนมันกินยาเม็ดอะไรบางอย่าง”

จางชิงตะโกนเสียงดัง เสียงดังจนก้องไปทั่วทุกมุมห้อง รู้ข้อมูลของหลิวอู๋เสียเร็วขนาดนี้

เห็นได้ชัดว่าข่าวนี้ส่งมาจากตระกูลเซวียเมื่อคืนนี้ และส่งต่อให้จางชิงผ่านปากของเซวียผิ่นจือ

จากนั้นก็ส่งต่อให้คนอื่นทีละคน ทุกคนในที่นี้ก็รู้เรื่องหลิวอู๋เสียหมดแล้ว ลูกเขยเป็นนามที่ไม่ดีนัก ไม่ว่าไปที่ไหนก็ไม่มีใครชอบ

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เดิมทีก็แค่ลูกเขยตัวน้อยเท่านั้นเอง แต่ข้ายังดูถูกมันอยู่เมื่อคืนนี้”

ผู้คนหัวเราะอย่างสนุกสนาน และเน้นคำว่าลูกเขยเป็นพิเศษ

แน่นอน เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากทุกทิศทาง แม้แต่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลิวอู๋เสียก็วิ่งหนีไปไกล กลัวว่าตัวเองจะโดนโชคร้ายไปด้วย

“คนที่เข้าพิธีแต่งงานเข้าตระกูลผู้หญิงเท่านั้นถึงจะเป็นเขยแต่งเข้า ไอ้หนูนี่หน้าตาดี ตระกูลสวีคงจะชอบหน้าตาของมันล่ะกระมัง!”

ทุกคนพูดกันไปมา ชั่วพริบตาเดียวหลิวอู๋เสียก็กลายเป็นหนูน้อยที่โดนรังแก แม้แต่ศิษย์ที่สนับสนุนเขาเมื่อครู่นี้ ก็หันหลังให้กับเขา และเริ่มต่อต้านหลิวอู๋เสีย

“เขาเป็นสวะในหมู่คน สวะแบบนี้ควรถูกไล่ออก คงจะน่าเสียดายสำหรับเราที่จะสอบร่วมกับเขา!”

แม้แต่ศิษย์ที่ถูกคัดออกก็เริ่มโวยวายและไล่หลิวอู๋เสียออกไป เพื่อให้มีที่ว่างอีกหนึ่งที่และพวกเขาจะมีโอกาสอีกครั้ง

เมื่อเผชิญกับความเห็นถากถางดูถูกจากทุกด้านหลิวอู๋เสียยังคงเฉยเมย มีข่าวลือว่าเขาเป็นเขยแต่งเข้า แต่เขาไม่เคยอธิบายว่าตระกูลสวีไม่เคยถือว่าเขาเป็นลูกเขยแต่เข้าสักนิด พ่อตาปฏิบัติต่อเขาเสมือนเป็นบุตรทางสายเลือดมาช้านาน

ในเวลานี้ ความเยียบเย็นพุ่งออกมาจากดวงตาของเขา และใบหน้าของเขายังคงไร้ความรู้สึกใด ๆ

“ไอ้หนู เกาะผู้หญิงกินไม่อร่อยใช่ไหมเล่า? โดนคนอื่นเยาะเย้ยทุกวัน เลยฝึกตนได้แล้วใช่หรือเปล่า?”

เมื่อเห็นท่าทางไม่แยแสของหลิวอู๋เสียทุกคนก็เยาะเย้ยเขาอย่างละเอียดยิ่งขึ้น โดยคิดว่าเขาคุ้นเคยกับมันแล้ว และไม่มีการแสดงออกใด ๆ เมื่อเผชิญกับการเหยียดหยามถากถางรอบตัวเขา มีเพียงความเป็นไปได้เดียวที่เขาทำเช่นนี้ตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก

สิ่งนี้ก็เป็นจริงเช่นกัน ตั้งแต่วินาทีที่หลิวอู๋เสียเข้ามาในตระกูลสวีไม่ว่าพวกเขาจะเป็นคนรับใช้หรือคนอื่น ๆ ในเมืองชางหลันเมื่อใดก็ตามที่พวกเขาเห็นเขา พวกเขาจะถ่มน้ำลายสาปแช่งต่าง ๆ นานา

เฉินเล่อเหยาหลิวอู๋เสียและมีความประหลาดใจในดวงตาที่สวยงามของนาง หลิวอู๋เสียดูมีอายุเพียงสิบเจ็ดหรือสิบแปดปีเท่านั้น ดูไม่เหมือนคนที่แต่งงานแล้วสักนิด

เขาและสวีหลิงเสวี่ยเป็นเพียงสามีภรรยาในนามเท่านั้น ไม่ใช่ในความเป็นจริง ทุกคนในเมืองชางหลันรู้เรื่องนี้ แต่ไม่ใช่ในเมืองหลวง

มีท่าทีมุ่งร้ายบนริมฝีปากของเซวียผิ่นจือ ในเมื่อวันนี้ข้าไม่ฆ่าเจ้าไม่ได้ ข้าก็จะทำให้ชื่อเสียเจ้าฉาวโฉ่ทำให้รู้สึกละอายใจและออกจากสำนักศึกษาจักรวรรดิไปเอง

การสอบยังคงดำเนินต่อไป แต่ฟ่านเหย่ผิงไม่ได้หยุดเขาและปล่อยให้พวกเขาเยาะเย้ย

เมื่อครู่โดนหลิวอู๋เสียต่อว่ามาหลายประโยค ยังคงโกรธอยู่เต็มอก อยากจะให้หลิวอู๋เสียรีบ ๆ ไปตายเสีย

แต่เพราะตำแหน่งเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา เลยต้องอดทนไว้ก่อน รอให้สอบเสร็จแล้ว ไล่ออกไป ปล่อยให้โดนคนในสำนักศึกษาเทียนมู่ฆ่าตาย

หลังจากนั้นก็เริ่มมีห้าช่อง หกช่อง เจ็ดช่องปรากฏขึ้น ยังไม่ปรากฏแปดช่อง ส่วนใหญ่เป็นสี่ช่องกับห้าช่อง หกช่องน้อย เจ็ดช่องยิ่งน้อยเข้าไปอีก

เมื่อเห็นไป๋อวี่ปรากฏตัวขึ้น เสียงเยาะเย้ยบนสนามสอบก็เบาลงมาก เขาอยู่ในระดับพลังชำระวิญญาณ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ครั้งนี้เขากับอู๋อี๋ฟาน จะต้องได้อันดับหนึ่งอย่างแน่นอน

ผู้คนหันไปมองที่ไป๋อวี่ ทันใดนั้นเขาก็ยกแขนขวาขึ้น ฟาดไปที่เสาทดสอบตรงหน้าอย่างแรง

เสาทดสอบส่งเสียงดังสนั่น หมัดธรรมดา ๆ กลับระเบิดพลังอันรุนแรงออกมา ทำให้ผู้คนจำนวนมากปรบมือ

“ศิษย์พี่ไป๋ช้างร้ายกาจ!”

ไป๋อวี่มาจากตระกูลไป่แห่งเมืองผิงหลิง นอกจากเขาแล้ว ตระกูลไป่ยังมีลูกศิษย์อีกหลายคน ที่ผ่านรอบที่สองไปแล้ว

ฟ่านเหย่ผิงลืมตาขึ้นมา เขาไม่สนใจคนเหล่านี้จริง ๆ เทียบกับศิษย์ที่สำนักศึกษาจักรวรรดิชักชวนมาเองแล้ว กลุ่มคนเหล่านี้เป็นขยะ เพียงแต่ไป๋อวี่และอู๋อี๋ฟานเท่านั้นที่เขาจะให้ความสนใจ

“พวกเจ้ารีบดูสิ มีสามเสาแสงสว่างขึ้นแล้ว!”

ผู้คนแตกตื่น ตลอดระยะเวลาที่สอบมา เสาแสงสว่างขึ้นเพียงเสาเดียวเท่านั้น ไม่เคยมีคนจุดสว่างได้สองเสา

ไป๋อวี่ฟาดหมัดเดียว พร้อมจุดสามเสาสว่าง สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่ว

ฟ่านเหย่ผิงลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว จับมือไป๋อวี่ไว้ แล้วหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

“ดีมาก สามธาตุ เจ้าถึงกับบรรลุตั้งสามธาตุ!”

คนส่วนใหญ่สามารถบรรลุถึงธาตุเดียวได้ตลอดชีวิต มีเพียงบางคนเท่านั้นที่บรรลุถึงสองธาตุ แต่หากบรรลุถึงสามธาตุแล้ว ย่อมเป็นอัจฉริยะอย่างแน่นอน จึงไม่แปลกที่ฟ่านเหย่ผิงจะตื่นเต้นขนาดนี้

แสงสีค่อย ๆ พุ่งสูงขึ้น แสงสีแดงตรงกลางพุ่งสูงขึ้นถึงแปดช่อง แสงสีเหลืองทางด้านขวาพุ่งสูงขึ้นถึงห้าช่อง และแสงสีม่วงทางด้านซ้ายพุ่งสูงขึ้นถึงเจ็ดช่อง

สีแดงหมายถึงทองคำ หมายความว่า ไป๋อวี่เหมาะสมกับการฝึกฝนกระบี่ สีเหลืองหมายถึงพลังต้นกำเนิดดิน เหมาะสมกับการฝึกฝนค่ายกล และสีม่วงหมายถึงลายวิญญาณ เหมาะสมกับการฝึกฝนวิถีอักขระ อัจฉริยะแบบนี้หาได้ยากมาก

ด้านข้างทั้งสองมีสีเขียวหมายถึงการฝึกฝนปรุงยา และสีส้มหมายถึงการฝึกฝนอาวุธ ธาตุทั้งห้านี้ แทบจะรวมเอาทุกสายการฝึกฝนไว้ในตัว

แดง ส้ม เหลือง เขียว ม่วง ส่วนใหญ่คนที่สอบผ่านก่อนหน้านี้ต่างก็ตื่นรู้สีแดง เหมาะสมกับการฝึกฝนนักสู้

เรื่องนี้ก็ไม่น่าแปลกใจนัก ปรมาจารย์หลอมโอสถและปรมาจารย์หลอมอาวุธหายากมาก ร้อยคนถึงจะมีสักคน

ส่วนปรมาจารย์ลายวิญญาณและปรมาจารย์ค่ายกลนั้นหายากยิ่งกว่า หมื่นคนถึงจะมีสักคน

ไป๋อวี่นอกจากจะกระตุ้นธาตุของปรมาจารย์ค่ายกลแล้ว ยังมีธาตุเวทมนต์อีกด้วย แบบนี้แม้แต่ในสำนักศึกษาจักรวรรดิก็ยังหาได้ยากมาก

แต่พลังของมนุษย์มีจำกัด ไม่สามารถฝึกฝนได้ทุกอย่าง สุดท้ายก็ต้องเลือกที่จะฝึกฝนเพียงอย่างเดียว

เหมือนหลิวอู๋เสียที่ไม่สามารถนับว่าเป็นคนปกติได้

เมื่อถูกผู้คนสรรเสริญมากมาย ไป๋อวี่ก็เผยรอยยิ้มภาคภูมิใจ เชิดหน้าขึ้น ราวกับนกยูงที่กำลังกางปีก ดึงดูดคำสรรเสริญจากทุกคนในสถานที่

– โปรดติดตามตอนต่อไป –