โหมดความยากระดับนรก ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล - บทที่ 42 เสียงหัวเราะจากเงามืด

บทที่ 42 เสียงหัวเราะจากเงามืด

บทที่ 42: เสียงหัวเราะจากเงามืด

ไม่นานมานี้ ผมเพิ่งประสบกับปัญหาอย่างหนึ่งที่สร้างความเจ็บปวดใจให้เหลือเกิน… นั่นคือการที่เทสขโมยเสื้อฮู้ดของผมไป

เจ้าตัวยืนกรานกระต่ายขาเดียวว่าแค่ ขอยืม แต่ลึกๆ ผมรู้ดีว่าฮู้ดตัวนั้นคงไปลับไม่กลับมาอีกแล้ว

เธอเปรียบเสมือนหลุมดำแห่งเครื่องแต่งกายที่คอยดูดกลืนความนุ่มสบายไปจนหมดสิ้น ทิ้งให้ผมต้องเผชิญกับโลกอันโหดร้ายที่ไร้ฮู้ดคอยเยียวยาจิตใจ

เหตุผลที่เธอใช้ขู่เข็ญเอาจากผมก็คือ ความผิดพลาดตอนออกล่าครั้งล่าสุดที่ทำให้เสื้อผ้าของเธอขาดวิ่น แต่ก็นะ… ใครจะไปตรัสรู้ล่ะว่าเจ้าหมาป่าสีชาดบ้านั่นจะเก่งขนาดนั้น?

ผมยืนยันคำเดิมว่ามันไม่ใช่ความผิดของผมสักนิดเดียว

อันที่จริง ด้วยค่าความทนทานที่เพิ่มขึ้น ผมแทบไม่สะทกสะท้านต่อสภาพอากาศที่เย็นลงแบบนี้เลยด้วยซ้ำ แถมไอ้ฮู้ดเจ้าปัญหานั่นก็แค่วางแหมะอยู่ในกระเป๋ากีฬามาตั้งนานโดยที่ผมไม่ได้แตะต้องมันเลยด้วย

แต่… แต่นั่นมันของผมไง! ของที่ผมเป็นเจ้าของนะเว้ย!

แต่เอาเถอะ… ช่างมันก็ได้

เหลือเวลาอีกเพียงสิบวันก่อนจะหมดเวลาเควสต์ประจำชั้น ผมจึงตัดสินใจแยกตัวออกมาล่าเพียงลำพัง โดยจัดเตรียมเสบียงเพียงเนื้อตากแห้งกับน้ำไม่กี่ขวดใส่กระเป๋าแล้วมุ่งหน้าเข้าป่าทันที

ผมอยากลองปล่อยให้คนพวกนั้นลองเอาตัวรอดกันเองดูสักสองสามวันบ้าง

แฮดวินดูจะไม่ชอบใจการตัดสินใจนี้เลยสักนิด ซึ่งคนส่วนใหญ่ก็คงคิดไม่ต่างกัน แต่ลึกๆ ผมรู้ว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุด เพราะบางคนเริ่มพึ่งพาผมมากเกินไปจนหยุดพัฒนาตัวเอง และเอาแต่เดินตามหลังผมต้อยๆ

แน่นอนว่าการทิ้งไปแบบนี้อาจทำให้พวกเขาต้องเจ็บตัวหรือถึงขั้นเอาชีวิตไม่รอด แต่มันก็ยังดีกว่าปล่อยให้พวกเขาเดินตามก้นผมไปเรื่อยๆ จนต้องไปตายกันหมดในอนาคต

หากมองว่าโลกนี้คือเกม ชั้นแรกมันก็ควรจะเป็นระดับที่ง่ายที่สุดไม่ใช่หรือไง?

สำหรับผม อันตรายในตอนนี้ไม่ได้ดูเหนือบ่ากว่าแรงนัก แต่ผมกลับรู้สึกว่าการเติบโตของตัวเองเริ่มจะช้าลงจนน่าหงุดหงิด

ผมไม่อยากกลายเป็นพวกที่ต้องพึ่งพาสังคมจนสูญเสียสัญชาตญาณการเอาตัวรอด เลยขอปลีกตัวออกมาทบทวนตัวเองสักพักแล้วค่อยกลับไป

และเหตุผลสำคัญอีกอย่าง… ผมเริ่มกังวลว่าตัวเองกำลังผูกพันกับพวกนั้นมากเกินไปแล้ว

ป่าแห่งนี้ยังคงเงียบเชียบเหมือนเคย พอไม่มีเทสคอยช่วยสอดแนม ผมก็รู้สึกว่าตัวเองเปราะบางขึ้นเป็นกอง แต่น่าแปลกที่ผมกลับไม่ได้เกลียดความรู้สึกเสี่ยงตายแบบนี้เลย

มานายังคงไหลเวียนอยู่ในร่างผ่านวงจรมานาอย่างเป็นจังหวะ ทักษะ [การรับรู้มานา] ของผมคอยส่งคลื่นพลังออกไปรอบตัวระลอกแล้วระลอกเล่าราวกับระบบโซนาร์

แม้ระยะตรวจจับจะยังไม่กว้างขวางนัก แต่ก็ถือว่าพอถูไถไปได้ในยามฉายเดี่ยว

ผมคอยเช็กหน้าต่างภารกิจเป็นระยะ น่าเสียดายที่ยังไม่มีเควสต์รองใหม่โผล่มาให้เชยชมเลย แต่ด้วยนิสัยอย่างไอ้ระบบหน้าเลือดนี่ ผมมั่นใจว่ามันต้องกำลังซุ่มเตรียมอะไรที่เผ็ดแสบทรวงไว้รอผมแน่นอน

และแล้วศัตรูตัวแรกก็ปรากฏตัวขึ้น… มันคือหมาป่าธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง

[หมาป่า เลเวล 2]

“น่าสงสาร แกหลงมาทำอะไรในเขตเลเวลสูงแบบนี้กันหือ?”

มันทำท่าดมกลิ่นผมแวบเดียวแล้วตัดสินใจเผ่นแนบไปทันที แต่เสียใจด้วยนะความเร็วระดับนั้นน่ะหนีผมไม่พ้นหรอก

ผมอัดมานาเข้าสู่ร่างแล้วพุ่งชาร์จใส่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามันหลายขุม ก่อนจะปิดฉากด้วยการ… ตบ

ใช่ครับ ผมตบหน้าไอ้หมาผู้น่าสงสารตัวนั้นเข้าเต็มรักจนมันเซถลาเสียอาการ ผมไม่รอช้า ซ้ำไปอีกฉาดใหญ่จนมันร่วงลงไปนอนสลบเหมือด

ผมหยิบเศษชิ้นส่วนสุดท้ายของเครื่องรางก็อบลินชาแมนออกมา แล้วจัดการมัดติดกับขนหมาป่าตัวนั้นอย่างประณีต

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมทำแบบนี้ เพราะผมตั้งใจจะใช้พวกมันช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจาก เจ้าหมีเถ้าถ่านเฮงซวยนั่น จนถึงตอนนี้ก็น่าจะมีหมาป่าสัก 7 ตัวแล้วล่ะที่วิ่งพล่านอยู่ในป่าพร้อมเศษเครื่องรางติดตัว

หรือพวกมันจะทำหล่นหายไปแล้วก็ช่างเถอะ แค่เอาไอ้ของอัปมงคลนี่ไปให้ไกลตัวผมก็พอ

“สรุปแกคืออะไรกันแน่เนี่ย? อุปกรณ์ติดตามตัวหรือไง?”

ผมบ่นพึมพำพลางพิจารณาเจ้าเศษเครื่องราง

เอาเถอะ… ช่างมัน ผมลุกขึ้นยืนแล้วตัดสินใจปล่อยให้หมาป่าดวงกุดตัวนั้นรอดตายไป แต่อาจจะแอบลูบหัวมันด้วยความเอ็นดูไปสักสองสามทีก่อนจากมาละนะ

[แบทเทินโทรลล์ เลเวล 9]

ผมรักษาจังหวะการไหลเวียนของมานาให้คงที่ทั้งในร่างกายและใบดาบ พร้อมจะเปิดใช้งาน การสั่นพ้อง ได้ทุกเสี้ยววินาที

ผมค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าหามอนสเตอร์เบื้องหน้า เจ้าแบทเทินโทรลล์ ตัวนี้ใหญ่ กว่าโทรลล์ตัวแรกที่พวกเราเคยเจอเพียงเล็กน้อย แต่มันดูปราดเปรียวกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ในมือของมันถือกะบองยักษ์ที่ดูเหมือนโค่นต้นไม้มาทั้งต้นเพื่อทำเป็นอาวุธ แถมตามตัวยังมีรอยสักสีแดงประหลาดลามไปทั่วผิวหนัง

ครั้งนี้ผมตัดสินใจแล้วว่าจะลองสู้กับมันแบบ แฟร์ๆ ดูสักตั้ง

ผมสัมผัสได้ถึงคลื่นมานาที่ปะทุออกมาจากร่างของมัน ก่อนที่กะบองยักษ์จะถูกเหวี่ยงเข้าใส่พร้อมเสียงคำรามกึกก้องกัมปนาท

การโจมตีนั้นรวดเร็วอย่างน่าประทับใจ และอยู่ในระดับที่ผมควรจะหลบได้ไม่ยาก… ทว่าผมเลือกที่จะไม่หลบ

ผมอัดมานาเคลือบใบดาบเพื่อป้องกันไม่ให้มันพังยับเยินจากการปะทะ พร้อมกับเปิดใช้งานทักษะ การจัดสรรพลังงานจลน์ ขั้นสูงสุดเท่าที่จะทำได้

ตึง!

อาวุธของเราปะทะกันอย่างจัง แทนที่แขนของผมจะหักสะบั้นลงในทันที ผมกลับสัมผัสได้ว่าแรงทำลายล้างมหาศาลนั้นอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วเพราะถูกทักษะของผมดูดซับเอาไว้

ถึงอย่างนั้นมันก็ยังหนักหน่วงจนผมต้องกัดฟันครางออกมาภายใต้แรงกดดันอันมหาศาล

เนื่องจากผมยังไม่เชี่ยวชาญพอจะแปรรูปพลังงานที่กักเก็บไว้มาใช้จู่โจมกลับ ผมจึงเลือกที่จะปล่อยให้มันระเบิดออกไปรอบข้างแทน จนเกิดเป็นคลื่นกระแทกขนาดเล็กแผ่กระจายออกจากจุดที่ปะทะกันในทันที!

เจ้าโทรลล์คำรามลั่นก่อนจะฟาดกะบองซ้ำมาที่เดิม คราวนี้ผมตั้งดาบบล็อกไว้อีกครั้ง ซึ่งผลลัพธ์น่าพึงพอใจเพราะผมดูดซับแรงกระแทกได้มากกว่าหนแรก

แม้จะยังถูกผลักจนเสียหลักไปบ้าง แต่ก็ยังทรงตัวได้มั่นคงพอจะรับมือการโจมตีระลอกถัดไปได้ทันท่วงที พร้อมกับระเบิดคลื่นกระแทกจากการดูดซับพลังงานออกไปรอบตัวอีกหน

ในการปะทะไม่กี่จังหวะหลังจากนั้น ผมยังคงเน้นตั้งรับเพื่อลับคมฝีมือ ทุกครั้งที่ดาบปะทะกับกะบอง ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองควบคุมมานาได้ละเอียดและรวดเร็วขึ้น การเปิดใช้งานทักษะเริ่มลื่นไหลจนลดการสูญเสียมานาโดยเปล่าประโยชน์ลงได้มาก

ผมเริ่มทดลองควบคุมพลังงานที่ดูดซับมาได้บางส่วน แล้วดีดมันกลับไปที่อาวุธของมันเพื่อทำลายจังหวะ

ผมมุดหลบลูกเตะเงอะงะของมันอย่างว่องไว ก่อนจะใช้ดาบยันกะบองยักษ์เอาไว้ แต่คราวนี้ผมไม่ปล่อยให้พลังงานระเบิดทิ้งเปล่าๆ ผมรวบรวมมันสร้างเป็นคลื่นกระแทกขนาดย่อมเล็งซัดกลับไปที่ตัวมันโดยตรง!

เจ้าโทรลล์เซถลาไปข้างหลังเล็กน้อย แต่มันกลับยิ่งบ้าคลั่ง ร่างกายของมันปลดปล่อยงมานาออกมามหาศาลจนรอยสักบนผิวเริ่มเปล่งแสงเจิดจ้า

คราวนี้ผมเลือกที่จะฉากหลบ ปล่อยให้กะบองยักษ์ฟาดลงพื้นจนดินระเบิดกระจายไปทั่ว ในจังหวะที่มันเสียหลัก ผมพุ่งเข้าประชิดตัวแล้วตวัดดาบฟันเข้าที่ขาเหนือหัวเข่าของมันจนขาดสะบั้น!

ใบดาบส่งเสียงครางฮึมจากการใช้งาน การสั่นพ้อง

ในขณะที่มันกำลังจะล้มคว่ำลง ผมก็ฝากรอยแผลลึกไว้ที่หน้าอก พร้อมกับตวัดดาบตัดกะบองของมันจนขาดครึ่ง ก่อนจะกระโดดถอยฉากออกมาเพื่อตั้งหลัก

ผมหอบหายใจพลางพยายามคุมสติ เพื่อพยายามควบคุมการสั่นพ้องเอาไว้ การใช้ทักษะหลายๆ อย่างพร้อมกับดูจะดึงสมาธิของผมพอสมควร

หลังจากที่ตั้งสติได้ ผมก็เร่งการไหลของวงจรมานาอีกครั้ง เพื่อเผด็จศึก ทว่าก่อนที่จะทันได้ออกตัว ข้อความจากระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า

[คุณสังหารแบทเทินโทรลล์ เลเวล 9 สำเร็จ]

โอ้… ดูเหมือนผมจะฟันไปโดนจุดสำคัญเข้าให้แฮะ

ผมเกือบจะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่เห็นมอนสเตอร์ตัวนั้นสิ้นใจตายง่ายกว่าที่คิด

ก็นะ… จบแล้วสินะ

แต่ทว่า ในจังหวะที่ความตึงเครียดกำลังจะคลายลง ผมกลับสัมผัสได้ถึงร่องรอยมานาบางเบาที่ขอบระยะของ การรับรู้มานา

ผมจึงรีบเร่งส่งคลื่นมานาออกไปเพื่อตรวจสอบทันที แต่ความรู้สึกนั้นกลับเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

หือ?

ผมพุ่งตัวไปยังทิศทางนั้นด้วยความรวดเร็ว แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า มันหายวับไปโดยไม่ทิ้งรอยมานาหลงเหลือไว้แม้แต่นิดเดียว

ตัวอะไรกันแน่?

ป่ารอบตัวเริ่มแผ่ซ่านความรู้สึกอันตรายออกมาทันที ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทุกทิศทางจนน่าขนลุก

จู่ๆ ผมก็สัมผัสได้ถึงมานาจากด้านหลัง!

แต่พอตั้งสมาธิจดจ่อไปตรงนั้น มันก็หายวับไปทันทีในแบบที่อธิบายไม่ได้ เหงื่อกาฬเริ่มไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ผมตัดสินใจพุ่งหนีออกมาจากจุดนั้นโดยไม่ลังเล

ผมใช้มานาเสริมพลังกล้ามเนื้ออย่างเต็มที่ จนตอนนี้ผมวิ่งได้เร็วพอๆ กับม้า และยังใช้ สมาธิ คอยช่วยควบคุมทิศทางให้พุ่งฝ่าดงไม้ไปได้อย่างแม่นยำ

ผ่านไปไม่กี่นาที ผมหยุดพักเพื่อหอบเอาอากาศเข้าปอดพลางคิดว่าสะบัดมันหลุดแล้วแน่ๆ… ทว่าคลื่นมานาสายเดิมกลับปรากฏขึ้นที่ขอบระยะการรับรู้อีกครั้ง!

ให้ตายเถอะ!

ผมออกวิ่งอีกสิบนาทีต่อเนื่อง เค้นมานาผ่านวงจรมานาเพื่อเพิ่มกำลังขาจนกล้ามเนื้อร้อนผ่าว โชคดีที่มานาสำรองในตอนนี้มีมากพอจะประคองสภาพนี้ไว้ได้นานพอดู

แต่ไม่ว่าผมจะเร่งความเร็วแค่ไหน ผมก็ยังคงสัมผัสได้ถึงกระแสมานาเดิมอยู่ที่ขอบระยะการรับรู้เสมอ

ตอนแรกผมพยายามจะวิ่งหนี แต่นานวันเข้าก็เริ่มรู้สึกว่ามันกำลังพยายาม ล่อ ผมไปที่ไหนสักแห่ง ผมจึงเลือกที่จะเลี่ยงเส้นทางนั้น

มีอยู่จังหวะหนึ่งที่ผมลองพุ่งเข้าหามันเพื่อเผชิญหน้า แต่มันก็หายตัวไป และกลับมาโผล่ข้างหลังผมภายในเวลาไม่ถึงนาที!

ในระหว่างที่หนี ผมพยายามปรับจูน การรับรู้มานา จนขยายระยะออกไปได้อีกหน่อย ทว่าไอ้ตัวปริศนานั่นก็ขยับตามเหมือนเงาตามตัว มันรักษาระยะห่างไว้อย่างเหนียวแน่นที่ขอบเขตการรับรู้ของผมเสมอ ไม่ขาดไม่เกิน

ผมหยุดวิ่ง ลมหายใจถี่กระชั้นจนอกกระเพื่อม กล้ามเนื้อล้าจนสั่นระริก เหงื่อไหลโทรมกาย

จู่ๆ เสียงที่ฟังดูเหมือนการหัวเราะก็แว่วดังมาจากระยะไกล พร้อมกับการปรากฏตัวของมันที่ขอบระยะการตรวจจับอีกครั้ง

ไอ้เวรเอ๊ย… เริ่มจะน่ารำคาญแล้วนะเนี่ย จะสู้ก็เข้ามาสู้สิวะ!

ราวกับมันจะรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นอีกหนก่อนที่ตัวตนนั้นจะหายวับไป…

ดูท่าว่าคืนนี้ผมคงไม่ได้นอนแล้วล่ะ