โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 236 ลาจาก
หลังจากการแข่งขันระดับวิทยาลัย การประลองวิทยาลัยสี่
ภูมิภาคก็ตามมา
เวลานี้ สถานที่จัดการประลองแลกเปลี่ยนระหว่างสำนักสี่ภูมิภาค
ตั้งอยู่ในสำนักชางเต๋าหลักจงหยู
จริงๆแล้วการจัดงานครั้งนี้
ควรเป็นสำนักที่ชนะเลิศ ที่ผ่านมาล่าสุด
มันควรจะจัดโดย สำนักชางเต๋าแดนใต้
อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้สำนักชางเต๋าหลักจงหยู ได้เสนอความคิดที่
จะเสนอการประลองสี่ภูมิภาคนี้ ที่สำนักชางเต๋าหลักจงหยู
ในเวลาเดียวกัน ศิษย์จากสำนักชางเต๋าหลักจงหยู ก็จะเข้าร่วม
ในการประลองนี้ด้วย!
ฉินเทียนหนานไม่ได้คัดค้านประเด็นนี้
เพียงแต่ว่า
ฉินเทียนหนาน คงส่งศิษย์ของศาลาเฉาถังไปต่อสู้
เพราะถ้าเย่ชิวไป่ และพวกเขาลงไปเล่น
ศิษย์จากอีกสี่ภูมิภาค คงไม่มีอะไรได้ทำ…
แม้ว่าในสำนักชางเต๋าหลักจงหยู อาจมีศิษย์ที่ไม่สามารถสู้กับ
พวกเย่ชิวไป่ได้
แต่ตามคำอธิบายของเจ้าสำนักหยาน
ข้าต้องการแสดงให้ศิษย์ของสำนักชางเต๋าหลักจงหยู เห็นความ
แข็งแกร่งของศาลาเฉาถังแห่งสำนักชางเต๋าแดนใต้
เพื่อเป็นการกระตุ้นความกระตือรือร้นของศิษย์ทุกคนในการ
ฝึกฝน…
นี่มัน……
ฉินเทียนหนานหมดคำที่จะพูดจริงๆ
หวังว่า ยาคงไม่แรงไปมั้ง…
และในตอนนี้.
ผู้คนจากสำนักชางเต๋าในสี่ภูมิภาค ต่างก็มารวมตัวกันที่สำนัก
หลัก
เจ้าสำนักของสำนักทั้งสี่ภูมิภาค รวมตัวกันในห้องปราชุมของ
สำนักชางเต๋าหลักจงหยู
เจ้าสำนักหยาน กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ผู้อาวุโสฉิน เจ้าไม่คงโกรธ
ที่เราจัดงานประลองสี่ภูมิภาค แทนสำนักชางเต๋าแดนใต้ ใช่ไหม?”
ฉินเทียนหนานส่ายหัวด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า “แน่นอนว่าเราไม่
มีข้อโต้แย้งใดๆ เพียงแต่ของรางวัล สำนักชางเต๋าหลักจงหยู คงต้อง
เป็นผู้แจกจ่ายด้วยซินะ”
“ฮ่าๆ เรื่องของรางวัล เป้นที่แนนอนอยู่แล้ว ที่เป็นทางเรา”
เจ้าสำนักของสำนักชางเต๋าแดนตะวันออกส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม
อ่อนใจ และกล่าวว่า “อย่างไรก็ตาม จำเป็นต้องจัดการปราชุม
ประลองในตอนนี้อีกหรือ?”
เจ้าสำนักของสำนักชางเต๋าแดนตะวันตกก็มองไปที่ฉินเทียน
หนานเช่นกัน และกล่าวอย่างช่วยไม่ได้: “เท่าที่เกี่ยวกับความ
แข็งแกร่งของกลุ่มพวกเย่ชิวไป่ พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ แล้วจะประลอง
กันอย่างไร?”
ณ ตอนนี้.
เจ้าสำนักหยานส่ายหัว และกล่าวว่า: “การประลองนี้ ไม่ใช่แค่
การประลองธรรมดาระหว่างสำนัก”
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเจ้าสำนักหยาน พวกเขาทั้งสี่คนก็เงียบ
ทุกคนต้องการฟังคำอธิบายของเจ้าสำนักหยาน
เขากล่าวว่า: “พวกท่านควรรู้ด้วยว่าทุกวันนี้ โลกนี้เริ่มมีการ
เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่”
“พลังบางอย่างหายไป และพลังใหม่ก็เกิดขึ้น”
“อัจฉริยะบุครแห่งสวรรค์ทั้งหมดถือกำเนิดขึ้นทีละคน และ
จักรวรรดิหยุนหวงก็เริ่มสร้างใหม่”
“สิ่งนี้หมายความว่า”
เจ้าสำนักทั้งหมด พอเข้าใจความหมายในน ้าเสียงของเจ้า
สำนักหยาน
โลกแห่งความวุ่นวายครั้งใหญ่!
“รูปแบบของแผ่นดินใหญ่ในเวลานี้ จะเปลี่ยนไปอย่างมากอย่าง
แน่นอน!”
“ใช้โอกาสในการประลองนี้ ข้าได้เชิญกองกำลังที่มีอำนาจ
มากมาย มาที่สำนักชางเต๋าหลักจงหยู เพื่อชมการประลองระหว่าง
สำนัก และเพื่อให้สำนักชางเต๋ามีอิทธิพลมากขึ้นในสี่ภูมิภาค”
“ในโลกแห่งความวุ่นวายครั้งใหญ่นี้ เราต้องไม่ถูกแทนที่”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ เจ้าสำนักหยานมองไปที่ฉินเทียนหนานอีก
ครั้ง และกล่าวอย่างเคร่งขรึม: “นี่คือเหตุผลที่ข้าขอให้เจ้า ผู้อาวุโส
ฉิน นำเหล่าศิษย์จากศาลาเฉาถังมายังสำนักชางเต๋าหลักจงหยู เพื่อ
เข้าร่วมในการประลองสี่ภูมิภาค”
เพื่อยืมพลังของศาลาเฉาถัง!
ใช้สิ่งนี้เพื่อขยายศักยภาพของสำนักชางเต๋า!
นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงของเจ้าสำนักหยาน!
ฉินเทียนหนานพยักหน้า “เมื่อไหร่จะจัดเริ่มงานประลองอย่าง
เป็นทางการ”
เจ้าสำนักหยานมองไปที่ท้องฟ้า คิดอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวว่า
“พรุ่งนี้ กองกำลังเหล่านั้นน่าจะมาที่นี่ในวันพรุ่งนี้”
…
เย่ชิวไป่มาที่ลานหลักของสำนักชางเต๋าหลัก
และหลังจากมาถึงลานหลัก เขาก็เดินไปทางภูเขาเฉียวเต๋าซาน
ระหว่างทาง ศิษย์และผู้อาวุโสทุกคนจำเย่ชิวไป่ได้
ก็เลยไม่มีใครหยุดเขาภูเขาเฉียวเต๋าซาน
ณ เชิงเขา
เย่ชิวไป่เดินช้าๆ จนกระทั่งมาถึงลานบ้านที่คุ้นเคย
แม่น ้าไหลเอื่อย ก็ปรากฏให้เห็น
อย่างไรก็ตาม เย่ชิวไป่ไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายใดๆ ในลานบ้าน
ลานบ้านเงียบสนิท
เย่ชิวไป่ผงะเล็กน้อย
เขาเดินเข้าไปในบ้านอย่างช้าๆ
ก่อนจากไป มู่จือชิงได้ทิ้งจดหมายไว้ให้เขา
บอกว่านางจะรอเขาอยู่ที่เชิงเขา
เย่ชิวไป่อดไม่ได้ที่จะตะโกนเบาๆ: “จือชิง?”
“จือชิง เจ้าอยู่มั้ย?”
เขาเดินไปทั่วลานบ้าน
แต่ไม่พบอะไรเลย
เป็นไปได้ไหมว่าเกิดเรื่องขึ้น?
ดังนั้น.
เดินไปข้างโต๊ะหินแล้วนั่งลงช้าๆ
ในลานนี้ มีบรรยากาศที่เป็นเอกลักษณ์ของมู่จือชิง
เมื่อรู้สึกถึงความรู้สึกนี้ เขาก็เหม่อลอยเล็กน้อย
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
เย่ชิวไป่นั่งที่โต๊ะหินอย่างว่างเปล่า
แสงแดดที่ตกกระทบเปลี่ยนมุมอย่างช้าๆ
ทันใดนั้น มันก็ค่อยๆ หายไป
จากนั้น แสงจันทร์สีขาวส่องลงมาที่ลานบ้าน
กลางคืนมาถึง
ในที่สุดเย่ชิวไป่ก็กลับมามีสติสัมปชัญญะ ถอนหายใจเล็กน้อย
และเดินออกจากสนาม
เขาเห็นแม่น ้าและเข้าไปใกล้
สถานที่นี้.
เป็นสถานที่ที่เย่ชิวไป่และมู่จือชิงพบกันครั้งแรก
“ไปทำอะไรริมแม่น ้า?”
“ข้า… ข้าแค่อยากกินปลาย่าง”
“เจ้า… เจ้าหัวเราะอะไร”
“นี่ อย่ามานะ เจ้าจะตายได้!”
“เจ้า… เจ้าจะทำไหม”
“ฟู่ ~ ร้อน ร้อน”
เมื่อนึกถึงฉากนี้ เย่ชิวไป่อดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มอันอ่อนโยน
ในดวงตาของเขา
แม้แต่มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุก
ทันใดนั้น
บนพื้นหญ้าสีดำจางๆ
มีจี้หยกปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ!
เย่ชิวไป่หันมองไป
เขาเห็นจี้หยกชิ้นนั้นค่อยๆ ลอยอยู่ตรงหน้าเขา
เย่ชิวไป่เอื้อมมือรับมันไว้ โดยไม่รู้ตัว ใช้ปราณจิตวิญญาณ
จี้หยกเริ่มส่องแสงสีฟ้าน ้าแข็งระยิบระยับ!
ภาพมายาออกมาจากจี้หยก!
ด้วยผิวพรรณที่งดงาม นางสวมชุดกระโปรงสีฟ้าน ้าทะเลและสวม
เสื้อคลุมสีขาวไว้ข้างใน
เอวผ้าไหมสีน ้าเงิน
เมื่อเห็นภาพมายานี้ เย่ชิวไป่ก็ผงะเล็กน้อยเช่นกัน
เขาประหลาดใจทันทีและกล่าวว่า: “จือชิง?”
ณ ขณะนี้.
ภาพมายาของมู่จือชิงยิ้มและกล่าวว่า “มีเพียงลมปราณของชิว
ไป่เท่านั้น ที่สามารถเปิดจี้หยกนี้ได้”
“แต่……”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้มู่จือชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย และกล่าวด้วย
ใบหน้าที่ขมขื่น “เจ้ามาที่นี่ ซึ่งหมายความว่าข้าได้ออกจากเขตแดน
นี้แล้ว”
ออกจากเขตแดนนี้?
เย่ชิวไป่ตกตะลึง
มู่จือชิงอธิบายต่อไป: “ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้บอกเจ้าเจ้า แต่
ตระกูลของข้า ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเขตแดนนี้ แต่เราเขตแดนมิติ
โลกระดับสูงกว่า”
“และปัญหาทางร่างกายของข้าก็ได้รับการแก้ไขแล้ว ข้าไม่
ต้องการบอกสมาชิกในตระกูล แต่พวกเขาก็ยังรู้เรื่องนี้”
“พวกเขามาพาข้ากลับไป…”
กล่าวอีกนัยหนึ่ง มู่จือชิงไม่ได้มาจากโลกนี้
ตระกูลที่นางเป็นสมาชิก อยู่เขตแดนมิติโลกที่สูงขึ้นไป
เขตแดนมิติโลกระดับสูงงั้นเหรอ?
กล่าวคือ มันแข็งแกร่งกว่าเขตแดนทุรกันดาร(หมานฮวง)มาก
และไม่ได้อยู่ในระนาบมิติเดียวกัน ใช่หรือไม่?
มู่จือชิงกล่าวต่อ: “ข้าหวังว่าเจ้าจะมาหาข้า แต่ชิวไป่ เจ้าต้อง
เติบโตอย่างรวดเร็ว”
“ไม่อย่างนั้น คนในตระกูลจะไม่เห็นด้วยกับเจ้า”
เมื่อฟังข้อความนี้
เย่ชิวไป่ยิ้ม
หัวเราะหนักมาก
“จี้หยกนี้ สามารถนำทางเจ้าได้ หลังจากที่เจ้าออกจากเขตแดน
นี้ ดังนั้นเจ้าต้องรักษามันให้ดี!”
“แล้วเจ้าต้องหาข้าให้เจอ ไม่งั้นข้าจะไม่คุยกับเจ้าอีก!”
กล่าวถึงเรื่องนี้เสร็จแล้ว
ภาพมายาของมู่จือชิงก็หายไป
ลอบกลับไปที่จี้หยก
แสงสีน ้าเงินน ้าแข็งที่ริบหรี่ในจี้หยกก็หายไปเช่นกัน
เย่ชิวไป่สวมหยกที่คอของเขาอย่างเงียบๆ สัมผัสมันและมองขึ้น
ไปบนท้องฟ้า
มองไปที่ไกลๆ
“อย่ากังวล ข้าจะไม่ให้เจ้ารอนาน จือชิง…”