โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 235 ข้าต้องรับผิด
ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของซือเฉิง
เขาไม่กลัวคนทั้งเก้ารวมทั้งเฉินหมิงซือ
เฉินหมิงซือและพวกเก้าคนนั้น ไม่เคยพูดคุยเกี่ยวกับความ
ร่วมมือมาก่อน
อย่างไรก็ตาม หลังจากขึ้นเวทีประลอง ทุกคนก็ได้ข้อสรุปร่วมกัน
ทันที
พวกเขามองหน้ากัน พยักหน้าเล็กน้อย ในขณะที่ผู้อาวุโสฝ่าย
ปราชญ์เต๋าขงจื้อประกาศการเริ่มต้น
ทุกคนต่างก็โจมตีซือเฉิงในเวลาเดียวกัน!
เมื่อเผชิญหน้ากับความไม่พอใจของคนเก้าคน
ซือเซิงยกขวานในมือขึ้น
ปราณแห่งดวงดาวเริ่มรวมตัวกันอีกครั้ง!
มันพันรอบขวานหมิงหวงซวนเฮย ปราณควบแน่นอย่างต่อเนื่อง!
เมื่อดูฉากนี้
ผู้อาวุโสที่อยู่รอบๆ ต่างก็ทำหน้ามึนตึง
ผู้อาวุโสทีละคน เริ่มสร้างความแข็งแกร่งให้กับรูปแบบค่ายกล
ป้องกัน
เป็นเพราะ ขวานก่อนหน้าของซือเฉิงนั้น น่ากลัวเกินไป!
ถ้าไม่เสริมพลังให้ค่ายกลป้องกัน
ข้าเกรงว่าฉากก่อนหน้าจะซ ้ารอย
ด้วยวิธีนี้ การสูญเสียสำนักชางเต๋าจะลดลง
ท้ายที่สุดแล้ว รูปแบบค่ายกลป้องกันนี้ ใช้ทรัพยากรเป็นมาก
ทุกครั้งที่มีการจัดวางค่ายกลใหม่ ผู้อาวุโสโถงค่ายกลจะรู้สึก
ขมวดคิ้ว
ช่างปวดใจยิ่งนัก!
ซือเฉิงยกขวานขึ้น
ทั้งเก้าคนล้วนปล่อยการโจมตีอย่างเต็มที่
ไม่กล้าที่จะออมมือ พวกเขาจะใช้กำลังทั้งหมดที่มี เพื่อโจมตีซือ
เฉิง!
ณ ขณะนี้.
ขวานหมิงหวงซวนเฮยของซือเฉิง รวบรวมปราณแห่งดวงดาว
เสร็จแล้ว
ซือเฉิงค่อยๆ เหวี่ยงขวานลงมา จากบนลงล่าง อย่างช้าๆ
และคลื่นแสงนี้
เหมือนดั่งดาวตก!
เหมือนท้องฟ้าถล่มทลาย!
การก่อตัวของค่ายกล สั่นสะเทือนอีกครั้ง!
ผู้อาวุโสทุกคนของโถงค่ายกล กำลังพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อ
รักษารูปแบบค่ายกลที่ปกป้องเวทีประลอง!
แต่ขนาดทุกคนร่วมมือกันอย่างนี้ มันก็ยังทำให้พวกเขารู้สึก
ลำบาก!
ทำให้คิดว่า ขวานของซือเฉิง ทรงพลังแค่ไหน!
คนแบบนี้ เรียกว่าศิษย์ใหม่ได้งั้นหรือ? !
เป็นไปได้ไหมว่า คนในศาลาเฉาถังเป็นสัตว์ประหลาดทั้งหมด!
ขวานของซือเฉิงสับลง
มันเฉือนเบาๆ ไปที่การโจมตีทั้งเก้าครั้ง
ภายใต้สายตาหวาดกลัวของทุกคน
การโจมตีืั้งเก้า พังทะลายทันที!
นอกจากจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แล้ว พายุปราณแห่งดวงดาว ก็พุ่ง
ออกมาอย่างต่อเนื่อง!
รูปแบบค่ายกลป้องกันในเวทีประลอง สั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง!
ในเวลาเดียวกัน.
เฉินหมิงซือและอีกเก้าคน ก็กระอักเลือดออกมาพร้อมกัน และ
บินถอยหลังไปทันที!
อย่างที่คาดไว้.
แม้ว่าทั้งเก้าคนจะรวมพลังกัน
ก็ยังทนขวานเดียวของซือเฉิงไม่ได้!
เฉินหมิงซือล้มลงกับพื้น กุมหน้าอก เลือดไหลออกจากมุมปาก
ใบหน้าของเขาเป็นสีเทา และรู้สึกถึงการพ่ายแพ้
ศาลาเฉาถัง.
เป็นสถานที่แบบไหน?
สามารทำให้ซือเฉิง ก้าวขึ้นไปสู่ระดับที่น่าสะพรึงกลัวในช่วงเวลา
สั้นๆ ได้
ต้องรู้ก่อนว่า
แม้แต่มหาอำนาจขอบเขตก้าวข้ามแดนหยวนขั้นสุดท้าย
ธรรมดาๆ ก็ไม่สามารถทำให้เฉินหมิงซือต้องลำบากเช่นนี้ได้!
ไม่ว่าอย่างไร เขาเป็นบุคคลระดับอัจฉริยะบุตรแห่งสวรรค์ในจง
หยู
การต่อสู้ข้ามขอบเขตเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว!
น่ากลัว……
บอกได้คำเดียวว่าศาลาเฉาถังน่ากลัวเกินไป…
ผู้อาวุโสฝ่ายปราชญ์เต๋าขงจื้อก็ยิ้มอย่างมีใจดี: “ในรอบที่สามซื
อเฉิงชนะ”
“การประลองศิษย์ใหม่จบลงแล้ว”
ซือเฉิง กลายเป็นอันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย
เขายังมีโอกาสที่จะเข้าไปในหอสมบัติ เพื่อเลือกสมบัติและทักษะ
ต่อสู้
อย่างไรก็ตาม
ซือเฉิงปฏิเสธ
ตอนนี้ซือเฉิงครอบครองทักษะอันทรงพลังของ บันทึกดวงดาว
แห่งความโกลาหล(ฮุ่นตุ้นซิงเฉินลู่)
นอกจากนี้ยังมีอาวุธที่ทรงพลังอย่างขวานหมิงหวงซวนเฮย และ
ขวานดาวตก
ไม่จำเป็นต้องได้รับรางวัลจากหอสมบัติ
อย่างไรก็ตาม แม้ว่ารางวัลนี้จะถูกปฏิเสธ
แต่ฉินเทียนหนาน ยังมาพบศิษย์ของศาลาเฉาถัง
เขายิ้มและกล่าวว่า: “ในการประลองสี่ภูมิภาค เจ้าจะต้องเป็น
ตัวแทนของสำนักชางเต๋าแดนใต้เพื่อเข้าร่วม”
“แน่นอนซือเฉิง เจ้าปฏิเสธไม่ได้ ท้ายที่สุด รางวัลของการ
ประลองศิษย์ใหม่ กำหนดให้เจ้าต้องเข้าร่วมการประลองสี่ภูมิภาค”
ซือเฉิงเกาหัวของเขา
เขามีความรู้สึกเหมือนโดนหลอก?
อย่างไรก็ตาม ไม่สำคัญว่าเขาจะเข้าร่วมหรือไม่
ท้ายที่สุดแล้ว เขายังเป็นศิษย์ของสำนักชางเต๋าแดนใต้
เย่ชิวไป่ กล่าวอย่างหมดหนทาง: “หากเราทุกคนไปร่วมงาน ข้า
เกรงว่าท่านอาจารย์จะโกรธ?”
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะคิดถึงนิสัยของหลู่ฉางเซิน
นิสัยแบบไม่อยากดัง แค่อยากนอนราบ
ทุกคนอดหัวเราะไม่ได้
หงหยิงก็พยักหน้าและกล่าวยืนยันว่า: “โกรธแน่นอน”
เสี่ยวเฮยยังกล่าวอย่างตรงไปตรงมา: “แล้วเราจะทำยังไงล่ะ”
หงหยิงกล่าวทันที: “ไปเข้าร่วมเถอะ ไม่มีอะไรให้ทำในตอนนี้ ถ้า
ท่านอาจารย์ถามหลังจากนั้น เราก็จะบอกว่า ศิษย์พี่ใหญ่เป็นผู้ตก
ลง”
เย่ชิวไป่เกือบจะเป็นลม
“แม่คนดี เจ้าติดใจการขายข้าอีกแล้ว ศิษย์น้องหญิง!”
หงหยิงกล่าวอย่างไร้เดียงสา: “ข้าเคยขายศิษย์พี่ด้วยเหรอ?”
แล้วนางก็เพิ่มประโยคในใจเข้าไปอีก
ศิษย์พี่ใหญ่ เจ้าไม่ได้มีไว้ขายงั้นเหรอ?
เมื่อเห็นข้อตกลงของทุกคน ฉินเทียนหนานก็พยักหน้าด้วย
รอยยิ้มและกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล ข้าจะบอกเจ้าสารเลวหลู่ฉางเซิน
เกี่ยวกับเรื่องนี้เอง”
“พวกเจ้าเตรียมตัวให้พร้อม อีกเจ็ดวัน เราจะไปสำนักชางเต๋า
หลักจงหยู”
“การประลองสี่ภูมิภาคครั้งนี้ จะจัดขึ้นที่นั่น”
ไปสำนักชางเต๋าหลักจงหยู?
เย่ชิวไป่อดไม่ได้ที่จะคิดถึงมู่จือชิง
ดูเหมือนว่านางจะยังรอข้าอยู่ที่จงหยูใช่ไหม?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้
เย่ชิวไป่อดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มอันอบอุ่น และกล่าวว่า “ลืมมัน
ไปซะ ข้าเคยโดนมาแล้ว ถ้าจะโดนซ ้าอีก มันก็ไม่เป็นไร”
…
หลังจากการประลองศิษย์ใหม่
ชื่อเสียงอันน่ากลัวของศาลาเฉาถัง ก็แพร่กระจายไปในหมู่สำนัก
ชางเต๋า
ความปรารถนาของทุกคน ที่จะเข้าร่วมศาลาเฉาถังนั้นรุนแรง
มากขึ้นเรื่อยๆ
ศิษย์อัจฉริยะบางคน ถึงกับเข้าพบผู้อาวุโสห้องโถงโดยตรง โดย
ต้องการขอย้ายไปยังศาลาเฉาถัง
เรื่องทั้งหมดนี้ ทำให้บรรดาผู้อาวุโสห้องโถง รู้สึกหมดหนทาง
แต่ก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว
เพราะหลู่ฉางเซิน ไม่รับศิษย์อีกแล้ว
ก่อนจากไป เจี่ยนเจาเมี่ยนเข้าหาเย่ชิวไป่ และประลองดาบกับ
เขาอีกครั้ง
แม้ว่ามันจะจบลงด้วยความล้มเหลว แต่มันก็ทำให้เจี่ยนเจาเมี่ยน
ได้รับบางอย่างเช่นกัน
ในทำนองเดียวกัน หยุนจิงก็เข้าพบหลู่ฉางเซิน
หลู่ฉางเซินเต็มไปด้วยความรังเกียจ และรีบแก้ปัญหาการฝึกฝน
ของหยุนจิงอย่างใจร้อน
หลังจากนั้น ทั้งสองอำลาแดนใต้ และกลับไปที่สำนักชางเต๋า
แดนเหนือ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการประลองสี่ภูมิภาคที่ยิ่งใหญ่
ในช่วงเวลาก่อนการประลองสี่ภูมิภาค
ณ ศาลาเฉาถัง
ทุกคนกำลังรับประทานอาหารบนโต๊ะหิน
หลู่ฉางเซินได้รับข่าวอย่างชัดเจน
เขาโกรธมาก เขาลงโทษเย่ชิวไป่ด้วยการกวาดเนินเขาเป็นเวลา
หกวัน!
อืม
แบกหม้อดำอีกซักรอบ
(แบกหม้อดำ รับผิดแทน)
ศิษย์พี่จะดูแลทุกคนเอง…
หงหยิง หนิงเฉินซิน เสี่ยวเฮย และซือเฉิงต่างก็มองไปที่เย่ชิวไป่
ด้วยความเคารพในสายตาของพวกเขา
ศิษย์พี่ใหญ่ที่ดีคืออะไร?
มันคือสิ่งนี้!
ศิษย์พี่ใหญ่เป็นสินค้าที่ขายดี!
เย่ชิวไป่จิบไวน์ที่หลู่ฉางเซินบ่มเอง และกล่าวพร้อมกับถอน
หายใจ “เมื่อคิดถึงครั้งสุดท้ายที่ข้าเข้าร่วมการประลองสี่ภูมิภาค มัน
เหมือนเพิ่งผ่านมาเมื่อวานนี้เอง”
หงหยิงก็จิบเช่นกัน ใบหน้าของนางมึนเมาเล็กน้อย นางดูมีเสน่ห์
จริงๆ มีเสน่ห์ยิ่งกว่าดอกไม้
นางยิ้มและกล่าวว่า: “ในตอนนั้น ความแข็งแกร่งของศิษย์พี่ใหญ่
ยังไม่แข็งแกร่งมากนัก”
เย่ชิวไป่ยังจำได้ และเขาพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม: “ในตอนนั้น ต้อง
ขอบคุณศิษย์น้องหญิงของข้าที่ช่วยข้าไว้”
“หือ? เกิดอะไรขึ้น บอกข้าที”
“ในเวลานั้น…”
ศิษย์ทั้งห้าหัวเราะและกล่าวคุยกันขณะดื่มไวน์
เมื่อมองไปที่เหยือกไวน์ที่ว่างเปล่าอย่างต่อเนื่อง หลู่ฉางเซินอด
ไม่ได้ที่จะตบริมฝีปากของเขาและกล่าวอย่างเป็นทุกข์: “ข้าบอกว่า
ให้เจ้าคุยอย่างเดียวก็พอ นี่เจ้าดื่มไปพูดไป”
“เจ้ากำลังมองหาข้ออ้าง ที่จะดื่มอยู่หรือเปล่า?”
ไวน์นี้ไม่ต้องใช้ความพยายามมากนักในการบ่ม
แต่มันเหนื่อยนี่!
เขาต้องเบียดเวลาการงีบหลับไปเท่าไหร่!
เย่ชิวไป่ และคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อพวกเขาได้ยินสิ่งนี้
ในครั้งนี้
บนโต๊ะหินมีเรื่องสนุกมากมาย
เมื่อมองดูฉากนี้ หลู่ฉางเซินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอบอุ่นในใจ เขาอด
ไม่ได้ที่จะส่ายหัวและหัวเราะ
ลูกศิษย์กลุ่มนี้
แม้ว่าความสามารถในการสร้างปัญหาจะแข็งแกร่ง
ชอบทำให้เขาลำบากมาก
แต่… หลู่ฉางเซินไม่เสียใจเลย
อย่างน้อย สิ่งนี้ก็ให้เขารู้สึกอบอุ่นใจสักนิด ในโลกที่แปลก
ประหลาดใบนี้…