เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 71 การจัดระเบียบของจักรวรรดิ
บทที่ 71 การจัดระเบียบของจักรวรรดิ
“…”
บรรยากาศค่อนข้างเงียบสงบ
เห็นได้ชัดว่าคำอธิบายนี้ไม่เพียงพอที่จะทำให้เย่ฉีหยานรู้สึกสบายใจ
“น่าสนใจ อุปกรณ์เก็บข้อมูลลับที่ซ่อนไว้ในตัวคุณ? อืม… นั่นใช่สร้อยข้อมือที่คุณใส่อยู่หรือเปล่า?”
“เรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับคุณเลยนะ ผู้บังคับบัญชา”
“ฮ่า นั่นจริงด้วย”
ลุงคาบซิการ์ไว้ในปากแล้วดีดนิ้ว ทำให้มีเสียงแจ้งเตือนคำขอเป็นเพื่อนดังขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเย่ฉีหยาน
“ผมชื่อฟานฮั่ว ทุกคนเรียกผมว่าเหล่าฟาน คุณก็เรียกผมแบบนั้นก็ได้ อย่ากังวลไปเลย ผมไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรกับคุณ ผมแค่บังเอิญมาที่เมืองพันดาวแห่งนี้เพื่อทำธุระบางอย่าง เสือยิ้มในโบสถ์บอกว่าซาย่า ผู้หญิงบ้าคนนั้น ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนมาใหม่ เธอยังให้ค่าบำรุงรักษารถไฟประจำปีขององค์กรแก่เธอด้วย ผมเลยอยากรู้ขึ้นมาหน่อย ก็เลยมาดูว่าคุณเป็นคนยังไง”
“นอกจากนี้ ผมขอเชิญคุณเข้าร่วมองค์กรของเราด้วย”
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และดูดซิการ์หนาๆ จนกลายเป็นเถ้าถ่านในคราวเดียว
“พี่ชยาไม่เคยเล่าเรื่ององค์กรใดๆ ให้ฉันฟังเลย”
“นั่นเป็นเรื่องปกติ เพราะนี่คือองค์กร ไม่ใช่สถานที่ที่มีกฎระเบียบเข้มงวด ทุกคนมารวมตัวกันเพราะมีเป้าหมายคล้ายกัน เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาก็มีอิทธิพลขึ้นมาบ้างเล็กน้อย”
เสียงดังแกร๊กๆ–
เปลวไฟสีเขียวเข้มลุกโชนอยู่ที่ปลายนิ้วของฟานฮั่ว
เขาหยิบซิการ์อีกมวนออกมาจากที่ไหนสักแห่งแล้วจุดไฟ สายตาของเขากวาดมองไปที่ถ้วยไม้สีดำของเย่ฉีหยาน แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ปืนของคุณดีมาก”
ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ
เย่ฉีหยานกลับไปที่บ่อน้ำพุร้อนอีกครั้ง
เขาสัมผัสได้ว่าชายที่ชื่อฟานฮั่วไม่ได้มีเจตนาร้ายใดๆ
ยิ่งไปกว่านั้น ตำแหน่งพนักงานควบคุมรถไฟของเขาก็ไม่ใช่ตำแหน่งต่ำแน่นอน ถ้าเขาอยากจะทำอะไรกับเขาจริงๆ ทำไมเขาถึงเสียเวลามาพูดจาไร้สาระอยู่ที่นี่?
“คุณหาฉันเจอได้ยังไง? คนในโบสถ์คนนั้นแอบติดตั้งอุปกรณ์ติดตามหรือเปล่า?”
“มันไม่ยากขนาดนั้นหรอก ในเมืองแห่งดวงดาวพันดวงนี้ ไม่มีอะไรที่คุณซื้อไม่ได้ด้วยเหรียญรถไฟหรอก มีกล้องวงจรปิดอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งบนท้องถนน และมันไม่ได้มีไว้แค่ปรับรถเท่านั้น”
“จริงเหรอ? แต่ฉันได้ยินมาว่าในเมืองนี้ไม่อนุญาตให้ขายสินค้าที่มีระดับสูงกว่าระดับ 4 นะ ถึงจะมีเงินก็ซื้อทุกอย่างไม่ได้หรอก”
เมื่อมองดูซิการ์ในปากของฟานฮั่วที่ถูกดูดจนแห้งสนิทอีกครั้ง เย่ฉีหยานก็สงสัยอย่างยิ่งว่าปอดของชายคนนี้ทำมาจากยาสูบทั้งหมด
เขาไม่กลัวสำลักจนตายเหรอ?
“นั่นเป็นเพราะคุณเคยสัมผัสแต่สิ่งต่างๆ ในระดับที่ต่ำกว่าเท่านั้น คุณจะเข้าใจเมื่อได้ขึ้นรถไฟในระดับที่สูงขึ้น”
ฟานฮั่วลุกขึ้นจากบ่อน้ำพุร้อนและโยนการ์ดที่มีรูปนักบุญไร้หน้าสลักอยู่ไปให้โดยไม่ใส่ใจ
“เอาไปนี่ เปิดดูถ้าอยากเข้าร่วมองค์กร ไม่งั้นก็ลืมไปซะ เหตุผลที่ฉันเชิญเธอมาก็เพราะผู้หญิงบ้าคนนั้น ชายา พูดถึงเรื่องนั้น เธอเป็นคนปล่อยตัวเธอออกมาใช่ไหม ฮ่าๆ เธอเก่งจริงนี่นา บอกได้ไหมว่าทำยังไง”
“รุ่นพี่ฟาน ทุกคนต่างก็มีเรื่องลับของตัวเองไม่ใช่เหรอ?”
ฟานฮั่วส่ายไหล่แล้วจุดซิการ์อีกมวน
“คุณพูดถูก”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เย่ฉีหยานรู้สึกเสมอว่าแววตาของฟานฮั่วแฝงไปด้วยความเยาะเย้ยอยู่เล็กน้อย
“คุณหมายถึง ‘ผู้หญิงบ้า’ ในความหมายไหน?”
“เดี๋ยวคุณจะเข้าใจความหมายที่แท้จริงทีหลัง”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เย่ฉีหยานพลันนึกถึงเหตุการณ์ในโบสถ์ที่เมืองระฆังลึกลับ ที่ซาย่าทุบหัวตุ๊กตาจนแหลกละเอียดด้วยมือเปล่า
ผู้หญิงบ้า…ดูเหมือนจะเป็นคำอธิบายที่เหมาะสมทีเดียว
“ฉันมีธุระต้องไปทำ ลาก่อน”
ฟานฮั่วออกจากบ่อน้ำพุร้อนแล้ว
การมาและการจากไปของเขานั้นรวดเร็วราวกับควันไฟ จนทำให้หายใจไม่ออก
เย่ฉีหยานหยิบไพ่ในมือขึ้นมาดู แล้วเปิดม่านแสงขึ้นมาตรวจสอบ
【องค์กรเครื่องราชอิสริยาภรณ์จักรวรรดิ – บัตรเชิญ】
【หลังจากใช้งานแล้ว คุณสามารถสมัครเป็นสมาชิกขององค์กร Divine Order และเข้าร่วมห้องแชทพิเศษขององค์กรได้】
“คำสั่งของจักรพรรดิ… หรือคำสั่งจารึกตามบรรพบุรุษ?”
เขานึกถึงสิ่งที่ชายาเคยบอกเขาเกี่ยวกับลำดับไพ่เมื่อไม่นานมานี้ และเรื่องที่ชายาถูกผนึกไว้เพราะไพ่ต้องห้ามหนึ่งในสามของทั้งหมด
“เป็นไปได้ไหมว่าเป้าหมายขององค์กรนี้คือการรวบรวมบัตรเหล่านั้น?”
สนใจเข้าร่วมไหม?
เย่ฉีหยานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
จากสิ่งที่ฟานฮั่วพูด ดูเหมือนว่าชายคนนี้ไม่รู้ว่าตัวเองครอบครองการ์ดหมิ่นศาสนา ซึ่งหมายความว่าซาย่าไม่ได้บอกใครเลยว่าเขาเป็นเจ้าของการ์ดหมิ่นศาสนาคนใหม่
ถ้าเราต้องการสะสมลำดับไพ่จริงๆ…
หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว เย่ฉีหยานรู้สึกว่าการขอคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญน่าจะน่าเชื่อถือกว่า
เย่ชีหยาน: 【พี่สาวชาย่า คุณรู้จักฟ่านฮั่วไหม?】
สักครู่ต่อมา
ชายาซึ่งกำลังทำลูกอมอยู่ในโบสถ์ ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอเพื่อน ๆ และขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความของเย่ฉีหยาน
“เขาเป็นคนสูบบุหรี่จัดหรือเปล่า?”
“อืม เขาเป็นคนสูบบุหรี่จัด”
“อ๋อ แสดงว่าเขาคงชวนคุณเข้าร่วมองค์กรสินะ เขาให้บัตรเชิญคุณหรือเปล่า?”
【”อืม”】
“ชิ!”
【“?”】
ชายา ยืนไขว่ห้าง รู้สึกรำคาญกับการที่ฟานฮั่วเข้ามายุ่งเรื่องของเธอ
“เดิมทีฉันตั้งใจจะให้การ์ดเชิญคุณตอนที่ฉันไปเมืองแห่งดวงดาวพันดวง แต่หมอนั่นเอาไปก่อนแล้ว แปลกจัง ไอ้คนสูบบุหรี่จัดนั่นไม่ค่อยแจกการ์ดเชิญไม่ใช่เหรอ? เปลี่ยนนิสัยไปแล้วเหรอหลังจากผ่านไปหลายปี? เอาล่ะ ดูเหมือนว่าฉันคงต้องให้สิ่งอื่นแทนแล้วล่ะ”
ดังนั้น การ์ดเชิญนี้คือสิ่งที่ชยาบอกว่าจะมอบให้เขาเมื่อเธอมาเยือนเมืองแห่งดวงดาวพันดวง
“งั้นฉันก็ใช้มันสินะ?”
“เอาล่ะ รู้ไว้ด้วยนะ องค์กรราชสำนักไม่ได้มีสมาชิกเยอะหรอก ฉันแค่เหลือบมองกล่องแชท ถ้าไม่นับคนตาย รวมทั้งเธอด้วย ก็มีแค่สิบแปดคนเอง เธอไม่ต้องพูดอะไรในห้องแชทเลยด้วยซ้ำ นอกจากฉันแล้ว ไม่มีคนปกติสักคนในนั้น โดยเฉพาะไอ้จูซิงตูนั่นน่ะ—มันเป็นพวกหลอกลวงชัดๆ ฟังมันพูดทีไร เธอก็จะเสียสติไปเอง”
เย่ฉีหยานนึกถึงคนที่สูบบุหรี่เมื่อครู่ รวมถึงสิ่งที่ซาย่าทำไว้ในใจเงียบๆ
ดูเหมือนว่า…เราสามารถลบประโยคนั้นออกไปได้ ยกเว้นประโยคของเธอ โดยไม่มีปัญหาอะไรเลย
“คุณกำลังคิดอะไรที่หยาบคายมาก ๆ อยู่หรือเปล่า?”
“จะเป็นไปได้อย่างไรคะ ฉันกำลังสงสัยอยู่ว่าเราควรนัดเจอกันที่ไหนหลังจากที่คุณมาถึงแล้วนะคะ พี่ชยา เมืองนี้ค่อนข้างใหญ่เลยค่ะ”
“งั้นฉันจะไปหาคุณเอง เมืองนั้นน่าจะเหมือนเดิม ตราบใดที่คุณมีเงิน คุณก็ซื้อทุกอย่างได้ที่นั่น”
วลีเดิมอีกแล้ว
หลังจากบทสนทนาจบลง เย่ฉีหยานเงยหน้าขึ้นมองแม่น้ำดวงดาวเสมือนจริงที่สร้างขึ้นเหนือศีรษะของเธอ
“ยังอ่อนแรงอยู่ แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้ถึงเวลาสนุกแล้ว”
เมื่อจุ่มลงในน้ำ มันจะกันเสียงภายนอกได้อย่างสมบูรณ์
โลกเบื้องหน้าเขามืดมิดสนิท และความรู้สึกสบายที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทำให้จิตใจของเขาเริ่มล่องลอยไป
แต่….
“(#*@%……)”
“?”
“เรียก!”
เขาลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน และเสียงประหลาดที่ดังอยู่ในหูก็หายไปราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา
แต่นั่นไม่ใช่ภาพลวงตาอย่างแน่นอน
กล่าวคือ มันมีอยู่จริง
หวด-
เหรียญแห่งการดูหมิ่นศาสนาถูกนำออกมาจากหน่วยเก็บรักษาแล้ว
เมื่อมองไปที่สมอเรือด้านบน ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกว่าชายคนนั้นกำลังพูดอยู่
แต่เห็นได้ชัดว่านี่เป็นเพียงวัตถุที่ไม่มีชีวิต