เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 70 การสิ้นพระชนม์ของหลี่เสี่ยวเฉิง

บทที่ 70 การสิ้นพระชนม์ของหลี่เสี่ยวเฉิง

ที่จัตุรัส เย่ฉีหยานและจ้าวหลินซึ่งไม่ได้ตั้งใจจะเข้าร่วมกิลด์ใด ๆ กำลังเตรียมที่จะออกไปเดินเล่นที่อื่น

แต่การที่พวกเขาไม่เข้าร่วมไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะเลือกเข้าร่วมด้วย

หลี่ เสี่ยวเฉิง.

ชายผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นตัวเอกกำลังยืนอยู่ต่อหน้าชายในชุดสูทสีขาว ใบหน้าของเขาแดงก่ำและซีดเผือด

“ความสามารถในการค้นหาทรัพยากรของคุณไม่เลวเลย คุณคือผู้ค้นหาทรัพยากรคนที่สามในวันนี้ คุณโชคดีที่ได้เข้าร่วมกิลด์ของเราและเป็นสมาชิกของทีมค้นหาทรัพยากร คุณจะได้มีวันของคุณแน่นอน”

“…เรดาร์ตรวจจับทรัพยากร มีอยู่มากมาย?”

ท่ามกลางสายตาอิจฉาของคนอื่นๆ หลี่เสี่ยวเซิงถามคำถามนั้นด้วยความยากลำบาก

“ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นหนึ่งในพรสวรรค์ที่พบได้ทั่วไป คุณโชคดีมากเลยนะเด็กน้อย คนส่วนใหญ่ไม่มีความสามารถนี้ด้วยซ้ำ ถ้าพวกเขาอยากจะมีพรสวรรค์สักอย่าง”

ชายในชุดสูทสีขาวไม่ได้สังเกตว่าสีหน้าของหลี่เสี่ยวเซิงในขณะนั้นดูเหมือนโอตาคุที่ผิดหวัง

เขากำหมัดแน่น หัวใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและความสับสน

“ทำไม? พรสวรรค์นี้ไม่ควรเป็นของฉันคนเดียวเหรอ?! ทำไมคนอื่นถึงมีด้วย?! นี่มันไม่ยุติธรรม! ฉันเป็นคนที่พิเศษที่สุดอย่างเห็นได้ชัด!”

หัวใจของเขากำลังเต้นระรัว ชายในชุดสูทสีขาวมองเขาอย่างสงสัยและลูบหัวเขาเบาๆ

“ไม่ต้องตื่นเต้นกับการเข้าร่วมกิลด์ขนาดนั้นหรอก แค่ทำดีที่สุดก็พอ ฉันเชื่อมั่นในตัวคุณ”

“…พี่ใหญ่ พี่สามารถซื้อหินไฟได้ที่กิลด์ใช่ไหมครับ ผมได้ยินมาจากคนอื่นว่ามันมีขายเฉพาะในกิลด์เท่านั้น…ผมเลยสงสัยว่าผมจะซื้อได้ก่อนหน้านี้หรือเปล่า…”

มีค่ะ แต่คุณไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้น

ชายในชุดสูทสีขาวโบกมือ

“พนักงานขับรถไฟที่มีความสามารถเรดาร์ทรัพยากรจะไม่สามารถเลเวลอัพได้อย่างน้อยสิบสถานีหลังจากเข้าร่วมกิลด์ เพื่อป้องกันไม่ให้คุณตายที่สถานีระดับสูงหากคุณไม่สามารถใช้ความสามารถของคุณได้อย่างเต็มที่ แน่นอนว่ากิลด์จะมอบไอเทมระดับสูงให้คุณเพื่อปกป้องคุณด้วย เมื่อคุณเติบโตและมีพื้นฐานที่มั่นคงแล้ว ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะเลเวลอัพเป็นเลเวล 4 นอกจากนี้ ที่สถานีถัดไป ผู้ช่วยขับรถไฟจะร่วมเดินทางไปกับคุณเพื่อเก็บทรัพยากร และกิลด์จะมอบไอเทมสำหรับเก็บทรัพยากรให้ด้วย…”

หลังจากนั้นหลี่เสี่ยวเซิงก็ไม่ได้ยินสิ่งที่พูดคุยกันอีกต่อไป

เขารู้สึกเพียงแค่หนาวสั่นเท่านั้น

การที่ไม่สามารถอัปเกรดได้ภายในสิบสถานี หมายความว่าอย่างไร?

ทำไมเขาต้องติดอยู่บนรถไฟชั้น 3 นานถึงสิบสถานีด้วยล่ะ?

นี่เป็นการพยายามอย่างชัดเจนที่จะใช้ประโยชน์จากเรดาร์ทรัพยากรของเขาให้ได้มากที่สุด เพื่อให้ได้วัสดุเพียงพอ ก่อนที่เขาจะตาย

ฉันจำเป็นต้องพาผู้ช่วยมาด้วยไหม?

ผู้ช่วยเหรอ? ดูเหมือนจะเป็นแค่คนคอยตรวจสอบมากกว่า!

หลี่เสี่ยวเซิงทุบมือลงบนโต๊ะด้วยความโกรธ

“ปัง–!”

“ขอโทษด้วย ดูเหมือนผมจะไม่เหมาะกับกิลด์ของคุณ ผมต้องการเร่งการเพิ่มเลเวลและไม่ต้องการอยู่ที่เลเวล 3…”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ชายในชุดสูทสีขาวก็พูดติดตลกขึ้นมาว่า:

“อ๋อ คุณมีความทะเยอทะยานสินะ แย่จัง มันไร้ประโยชน์ เพื่อนเอ๋ย ต่อให้คุณไปอยู่กิลด์อื่นก็เหมือนกันนั่นแหละ สำหรับคนที่เก่งเรื่องเรดาร์ทรัพยากร การออกจากโซนมือใหม่แล้วเข้าร่วมกิลด์หมายถึงการต้องใช้เวลาเก็บทรัพยากร 10 สถานี นี่เป็นข้อตกลงร่วมกันของทุกกิลด์ในเมืองพันดาว ต่อให้คุณไปอยู่กิลด์อื่นก็เหมือนกัน”

“งั้นฉันก็จะ…”

“แล้วถ้าฉันไม่เข้าร่วมกิลด์ล่ะ?”

เหตุการณ์วุ่นวายที่นี่ดึงดูดความสนใจเป็นอย่างมาก

หลังจากได้รู้เรื่องราวทั้งหมด สมาชิกของกิลด์อื่นๆ ต่างมองหลี่เสี่ยวเซิงด้วยสายตาเยาะเย้ย

“ถ้าคุณไม่เข้าร่วมกิลด์ คุณจะไม่มีวันถึงเลเวล 4 ในชีวิตนี้ได้เลย หินเพลิงเป็นแค่พรสวรรค์เรดาร์ทรัพยากรในมือเราเท่านั้น หลังจากโซนเริ่มต้นแล้ว มันเป็นพรสวรรค์ที่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง ด้วยพรสวรรค์ที่ไร้ค่าแบบนี้ คุณจะเข้าแพลตฟอร์มดีๆ ได้ไม่มากนัก คุณคิดว่าตัวเองเก่งกาจนักหรือ?”

หลี่เสี่ยวเซิงหยุดชะงัก หลังของเขาสั่นเทา

ความจริงที่ฉันไม่อยากรู้ที่สุดก็ปรากฏออกมาแล้ว

หลังจากผ่านช่วงการเรียนรู้เบื้องต้นไปแล้ว Resource Radar ก็กลายเป็นทักษะด้านลบอย่างแท้จริงในทุกแง่มุม

เขาต้องไปที่สถานีซึ่งมีไม้ โลหะ และชิ้นส่วนเครื่องจักรจำนวนมาก

สถานีเหล่านี้มักไม่ค่อยมีรางวัลหรือสิทธิพิเศษอื่นๆ ให้เลือกมากนัก

ก้าวที่ล้าหลังไปหนึ่งก้าว ก็จะนำไปสู่ก้าวที่ล้าหลังไปอีกก้าว

หลี่เสี่ยวเซิงรู้สึกราวกับว่าเขาถูกขังอยู่ในกรงที่สานขึ้นอย่างประณีต ราวกับแพะที่เดินเข้าไปในปากเสือ

————

“คนนั้นหน้าตาเหมือนหลี่เสี่ยวเซิงเลยใช่ไหม?”

จ้าวหลินชี้ไปที่หลี่เสี่ยวเซิงซึ่งอยู่ตรงกลางฝูงชน เขาเดินกลับไปหาชายในชุดสูทสีขาวและเลือกที่จะเข้าร่วมกิลด์อย่างเงียบๆ

“คุณรู้จักเขาเหรอ?”

“ผู้ชายคนนี้เคยโพสต์รูปตัวเองในห้องแชทมาก่อน และโพสต์ซ้ำหลายครั้ง เขาหลงตัวเองมาก ๆ ผู้หญิงบางคนที่ฉันเคยคุยด้วยบอกว่า เธอได้รับคำขอเป็นเพื่อนจากหลี่เสี่ยวเซิงด้วยซ้ำ เธออยากเป็นแฟนเขาโดยที่ยังไม่เคยเจอกันเลยสักครั้ง”

เมื่อมองไปที่หลี่เสี่ยวเซิงในฝูงชน เย่ฉีหยานจึงได้ยินบทสนทนาของพวกเขาเพิ่มเติม

เรดาร์ตรวจจับทรัพยากร—หลี่เสี่ยวเซิงมีพรสวรรค์ของตัวเองอย่างแน่นอน แต่เป็นพรสวรรค์ที่ไม่หายากนัก

ตลอดกระบวนการทั้งหมด เขาสามารถสัมผัสได้ว่าหลี่เสี่ยวเซิงมีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก

หรืออาจกล่าวได้ว่าเขาคิดว่าตัวเองเป็นคนที่พิเศษที่สุด

ตอนนี้เขาได้รู้แล้วว่าตัวเองไม่ได้พิเศษอะไรมากมาย และความพิเศษนี้เองที่เป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาฝีมือของเขา เขาคงรู้สึกเสียใจอย่างมาก

“น่าเบื่อ ฉันไปแล้ว”

“รอฉันด้วยนะ พี่ฉีหยาน พวกเราจะไปไหนกัน?”

“คุณลืมคำพูดที่คุณพูดไว้ตอนมาถึงเมืองนี้ไปแล้วหรือ?”

“อะไร?”

“สนุก.”

เย่ฉีหยานดีดนิ้ว และเหรียญพันดาวจำนวนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างเป็นระเบียบในมือของเขา

“ในเมื่อคุณมาถึงที่นี่แล้วและไม่มีอะไรทำ คุณไม่อยากหวนรำลึกถึงชีวิตสมัยใหม่ในอดีตของคุณบ้างเหรอ?”

จ้าวหลินกระพริบตา

“เราร้องคาราโอเกะกันได้ไหม?”

ตลอดทั้งวัน เย่ฉีหยานได้สัมผัสอย่างแท้จริงว่าเมืองนี้ให้ความสำคัญกับความบันเทิงมากเพียงใด

ร้านค้าที่จำหน่ายอาหาร เครื่องดื่ม และความบันเทิงมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง และคนท้องถิ่นให้ความเคารพและต้อนรับพนักงานควบคุมรถไฟด้วยความกระตื่นรือร้นเป็นอย่างยิ่ง

แม้แต่ในอดีต การหาแหล่งบันเทิงทุกประเภทไว้ในที่เดียวก็เป็นเรื่องยากแล้ว

แม้ในยามค่ำคืน ชีวิตของพนักงานควบคุมรถไฟก็ไม่ได้หยุดนิ่ง ตรงกันข้าม กลับยิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก

เพื่อความสุขสบาย บางคนถึงกับไม่สนใจชีวิตของตนเอง

ในบ่อน้ำพุร้อนของโรงแรมบ่อน้ำพุร้อนแห่งหนึ่ง

ร่างกายของเย่ฉีหยานจุ่มลงไปในน้ำพุร้อนจนมิด แสงสีขาวนวลจางๆ แผ่กระจายออกมาจากน้ำพุร้อน ความรู้สึกที่ได้แช่ตัวอยู่ที่นี่สบายราวกับอยู่ในน้ำคร่ำของมารดา

ปล่อยวางความคิด ไม่ต้องคิดถึงอะไรเลย

น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่คนเดียวที่ได้เพลิดเพลินกับบ่อน้ำพุร้อนแห่งนี้

ชายวัยกลางคนผมดำ ดวงตาเปี่ยมด้วยความทรงจำ และร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น นั่งลงอย่างกระทันหัน

ตอนแรกเย่ฉีหยานไม่ได้สนใจ แต่ชายวัยกลางคนก็พูดขึ้นมาอย่างกระทันหัน:

“หนุ่มน้อย คุณสนใจเข้าร่วมองค์กรของเราไหม?”

“?”

เป็นองค์กร ไม่ใช่สมาคมหรือกลุ่มเฉพาะ

คำเชิญที่มาอย่างไม่คาดคิดทำให้เขาหลุดจากภวังค์ทันที และโดยสัญชาตญาณเขาก็หยิบปืนสีดำในมือออกมา เล็งปลายกระบอกปืนสีดำไปที่ชายผู้มีรอยแผลเป็น

“ดูเหมือนเราจะไม่รู้จักกันนะครับ คุณเชิญคนผิดแล้วครับ”

ชายวัยกลางคนสูดซิการ์เข้าเต็มปอด

“คุณไม่ได้เชิญคนผิดหรอก คนที่ส่งฉันมาคือเสือยิ้มในโบสถ์นั่นแหละ อ้อ ใช่แล้ว ชายา เขาบอกให้ฉันมาบอกคุณว่าเรากับชายามาจากองค์กรเดียวกัน”