เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 119 คำให้กำลังใจของเจ้าหญิง

บทที่ 119 คำให้กำลังใจของเจ้าหญิง

“ไม่เป็นอันตรายสำหรับฉันเหรอ? มีคำเตือนแบบนี้ด้วยเหรอ? น่าสนใจจัง แสดงว่าเป็นอันตรายสำหรับคนอื่นสินะ?”

เย่ฉีหยานปิดหน้าจอไฟอย่างไม่ใส่ใจ หยิบเหรียญรถไฟออกมาหนึ่งเหรียญ แล้วโยนไปที่หัวของวอลล์-อี ซึ่งเตรียมพร้อมอยู่แล้ว

ไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหน การส่ง WALL-E ออกไปค้นหาสมบัติก็เป็นสิ่งแรกที่ต้องทำเมื่อไปถึงจุดหมายแต่ละแห่ง

ท้ายที่สุดแล้ว รางวัลจากจุดตรวจภารกิจมักเทียบไม่ได้กับหีบสมบัติที่ WALL-E นำกลับมา

“ขอให้ปลอดภัย”

วอล-อี โบกแขนกลของเขาและเดินโซเซออกไป

มันหายไปภายใต้สายฝนปรอยๆ

“ต่อไป…”

ที่ทั้งสองฝั่งของชานชาลาไม้ มีกลุ่มคนกำลังเฝ้ามองรถไฟสองขบวนอยู่แล้ว

บางคนที่กล้ากว่านั้นก็เข้าไปใกล้และเคาะประตูและหน้าต่างรถไฟเบาๆ

“ขอโทษนะคะ คุณมาช่วยเหลือนักผจญภัยของเราใช่ไหมคะ?”

นักผจญภัย? นั่นคือชื่อที่ระบบกำหนดให้ฉัน ณ ป้ายนี้ใช่ไหม?

เย่ฉีหยานไม่ได้รีบลงจากรถ เขาดีดนิ้ว และไพ่ปีศาจแห่งความหยิ่งผยองก็ปรากฏขึ้นและลอยอยู่ในมือของเขา

ความสามารถที่สองถูกใช้งานแล้ว

【ปีศาจ: คุณสมควรที่จะดูถูกใครก็ตาม】

โลกที่เย่ฉีหยานมองเห็นเปลี่ยนไป มุมมองของเขาเหมือนกับพระเจ้าที่มองลงมายังห้วงอวกาศนี้

รถไฟขบวนข้างๆ มีตู้โดยสารสามตู้ที่ค่อนข้างแปลก ซึ่งน่าจะเป็นตู้โดยสารที่มีความสามารถพิเศษ

ด้วยความสามารถพิเศษของเขา เขาสามารถมองทะลุรถไฟและเห็นชายที่อยู่ข้างในได้อย่างชัดเจน

ในขณะนั้น อีกคนหนึ่งก็กำลังใช้กล้องโทรทรรศน์ส่องดูรถไฟของเขาอยู่เช่นกัน

ทั้งสองเลือกที่จะสังเกตการณ์ซึ่งกันและกันโดยไม่ได้ตกลงกันล่วงหน้า

นี่เป็นเรื่องปกติ

ในโลกนี้ การไว้ใจผู้อื่นง่ายๆ เท่ากับเป็นการฆ่าตัวตาย

ระมัดระวังไว้ก่อนดีกว่า

ชาวบ้านที่อยู่ด้านนอก เมื่อเห็นว่าไม่มีใครลงจากรถไฟทั้งสองขบวน ต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง สงสัยว่าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นหรือเปล่า

เย่ฉีหยานเปิดประตูรถไฟ กางร่ม แล้วก้าวลงจากรถไฟ

ไม่มีใครลงจากรถไฟเลย เราจะต้องนั่งรอด้วยความสงสัยอยู่อย่างนั้นหรือ?

เนื่องจากทั้งสองฝ่ายตกลงที่จะร่วมมือกันแล้ว พวกเขาควรจะพบกันอย่างน้อยสักครั้งก่อนที่การเดินทางครั้งนี้จะสิ้นสุดลง

ชายฝั่งตรงข้ามถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นเย่ฉีหยานปรากฏตัว เขาเก็บกล้องส่องทางไกล สวมเสื้อกันฝน แล้ววิ่งออกไป

การปรากฏตัวของทั้งสองดึงดูดความสนใจของชาวพื้นเมืองจำนวนมากทั้งสองข้างของลานกว้าง อัศวินชายคนหนึ่งที่สวมชุดเกราะยุคกลางวิ่งเข้ามาระหว่างพวกเขาและพูดกับเต็นท์ที่ใหญ่ที่สุดซึ่งอยู่ไม่ไกลว่า:

“เหล่าผู้ผจญภัย โปรดมาทางนี้ เจ้าหญิงทรงรอท่านอยู่”

ทั้งสองเดินตามหลังอัศวินเข้าไปในเต็นท์ด้วยกัน

หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งหลัก ซึ่งน่าจะเป็นเจ้าหญิงที่อัศวินกล่าวถึง

“สวัสดีเหล่านักผจญภัย ฉันคือแกรนท์ วินนี่ เจ้าหญิงองค์ที่สามแห่งจักรวรรดิอัลฟารอส เมื่อเดือนที่แล้ว ป้อมสมาฟาของจักรวรรดิถูกพวกก็อบลินชั่วร้ายยึดครองไป ป้อมนี้เป็นป้อมปราการชายแดนที่สำคัญของจักรวรรดิ ดังนั้นฉันจึงรวบรวมกองทัพเพื่อยึดคืนจากพวกสัตว์ประหลาดผิวเขียวที่น่ารังเกียจเหล่านั้น”

“ตอนนี้เราเจอปัญหาแล้ว เรามาถึงกลางป้อมได้แล้ว แต่ที่นั่น ผู้บัญชาการกองทัพก็อบลินและนักรบก็อบลินกำลังขวางทางเราอยู่ พวกมันแข็งแกร่งเกินกว่าทหารธรรมดาจะรับมือได้ แม้แต่องครักษ์ส่วนตัวของข้าก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัส ดังนั้นข้าจึงใช้สิ่งนี้”

เธอหยิบถุงผ้าจากถาดที่สาวใช้ถืออยู่

เมื่อเปิดออกก็พบว่ามีตั๋วรถไฟถึงสี่สิบใบ

“เหรียญนักผจญภัย—เมื่อคุณสะสมได้มากพอ คุณสามารถเรียกนักผจญภัยที่โดยสารมาบนสิ่งที่เรียกว่ารถไฟเพื่อแก้ไขปัญหาใดๆ ก็ได้ทุกเมื่อ ดังนั้น พวกคุณสองคน จะช่วยเรากอบกู้ป้อมปราการที่เป็นของจักรวรรดิคืนมาหรือไม่?”

เสียงของเจ้าหญิงค่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ

ด้วยแรงบันดาลใจจากเธอ อัศวินที่อยู่เคียงข้างเธอจึงกลายเป็นผู้คลั่งไคล้อย่างเหลือเชื่อ

เย่ฉีหยานเหลือบมองข้อมูลส่วนตัวของเธอ

【พระวิญญาณบริสุทธิ์: 150 (คำพยานแห่งความจริง/ความเท็จ)】

【แรงบันดาลใจของเจ้าหญิง】: ได้รับแรงบันดาลใจจากเจ้าหญิงวินนี่ ผู้คนจึงมีแนวโน้มที่จะเลือกสละชีพเพื่อจักรวรรดิมากขึ้น

【ช่องว่างทางความคิดกว้างเกินไป อิทธิพลนี้จะไม่มีผลต่อคุณ】

ความสามารถในการโน้มน้าวใจ การสร้างแรงบันดาลใจ? มันดูเหมือนการล้างสมองมากกว่า

เย่ฉีหยานเยาะเย้ยในใจ เขาไม่สนใจ แต่พนักงานขับรถไฟที่ยืนอยู่ข้างๆ เขานั้นเห็นได้ชัดว่าไม่มีโมดูลที่เชื่อมต่อกับระบบ และไม่รู้เลยว่าจิตใจของเขากำลังถูกเจ้าหญิงควบคุมอยู่

เมื่อพิจารณาจากสีหน้าแน่วแน่และไม่พอใจของเขาแล้ว คาดว่าน่าจะได้รับอิทธิพลจากคำพูดให้กำลังใจนั้น

ดังนั้น “ชานชาลาแบบร่วมมือ” หมายความว่าพนักงานควบคุมรถไฟสองคนทำหน้าที่เดียวกันใช่หรือไม่?

ไม่ หรือพูดให้ถูกคือ เป็นงานสองอย่างที่แตกต่างกัน

ผู้บัญชาการกองทัพก็อบลินและวีรบุรุษก็อบลิน

มอนสเตอร์ทั้งสองตัวน่าจะมีเลเวลประมาณ 7 ตามที่เจ้าหญิงบอก โกบลิ้นระดับสูงสองตัวนี้อยู่ด้วยกัน

เป็นไปไม่ได้เลยที่พนักงานขับรถไฟระดับ 6 หรือ 7 ทั่วไปจะเอาชนะพวกมันได้พร้อมกัน

นั่นเป็นเหตุผลที่เธอเจอคนสองคนใช่ไหม?

“ฉัน….”

“เจ้าหญิงวินนี่ นี่คือสิ่งที่พวกเราเหล่านักผจญภัยควรทำ เราจะรับเงิน 40 เหรียญ ผู้บัญชาการกองทัพก็อบลินและนักรบก็อบลิน พวกเราจะช่วยท่านจัดการกับปัญหาทั้งสองนี้ แต่ก่อนอื่น เราต้องการกำลังพลที่จะพาเราไปที่นั่น”

ขณะที่ชายคนนั้นกำลังจะพูด เย่ฉีหยานก็ขัดจังหวะเขาเสียก่อน

ผู้ชายคนนี้ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าจิตใจตัวเองได้รับผลกระทบ ใครจะรู้ว่าตัวเองจะพูดเรื่องโง่ๆ อะไรออกมาบ้าง

เย่ฉีหยานไม่ต้องการให้คนคนนี้มากระทบผลกำไรของเธอ

วินนี่พยักหน้าด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยที่เย่ฉีหยานไม่ได้รับผลกระทบจากเธอ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเรียกเหล่านักผจญภัยมาทำธุระให้เธอ แต่เป็นครั้งแรกที่เธอใช้เงินในคลังของจักรวรรดิจนหมดเกลี้ยงถึง 40 เหรียญแบบนี้

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่านักผจญภัยทั้งสองคนนี้จะมีทักษะที่แตกต่างกันอย่างมาก

“ได้ ฉันจะส่งอัศวินคุ้มกันท่านไปยังแนวหน้าของป้อมปราการ เราออกเดินทางกันเลยดีไหม ทหารจักรวรรดิยังคงต่อต้านอย่างดุเดือดและรอการสนับสนุนจากท่านอยู่”

“แน่นอน.”

เย่ฉีหยานก้าวไปข้างหน้า และภายใต้สายตาที่ระแวงของเหล่าอัศวิน เธอหยิบถุงเงินที่เต็มไปด้วยเหรียญรถไฟ จากนั้นเธอก็หันหลังและเดินออกจากเต็นท์ไป

พนักงานควบคุมรถไฟอีกคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบวิ่งตามพวกเขาไป

“เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน!”

ท่ามกลางสายฝนปรอยๆ เย่ฉีหยานหยุดและมองไปที่เพื่อนร่วมงานของเธอ

“เราต้องทำความรู้จักกันก่อน ก็อบลินสองตัวที่เจ้าหญิงวินนี่พูดถึงเมื่อกี้นี้ เลเวลไม่ต่ำกว่าเจ็ดแน่นอน รถไฟของคุณเลเวลเท่าไหร่? คุณมีอาวุธและไอเท็มอะไรบ้าง? เราต้องร่วมมือกัน ไม่อย่างนั้นเราจะสู้พวกมันไม่ได้! คุณน่าจะเห็นแล้วใช่ไหม? ป้ายเตือนบนชานชาลาสถานีนี้คือ ‘อันตราย’ มันอันตรายมาก!”

“อ้อ ผมชื่อฉินฉางครับ ระดับการฝึกฝนของผมคือระดับ 7”

มันอันตรายมากไหม?

เย่ฉีหยานเหลือบมองการแจ้งเตือนของตัวเองอย่างเงียบๆ

สำหรับพนักงานควบคุมรถไฟระดับ 7 แล้ว ชานชาลานี้อันตรายอย่างยิ่ง แต่สำหรับเขาแล้วมันแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

เขาหยิบเหรียญรางวัลออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วชูขึ้นต่อหน้าฉินฉาง

“ผมชื่อเย่ ฉีหยาน เป็นผู้พิพากษาในศาลเมืองโซโลมอน”