เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 246 ท่านอาจารย์กลับมาแล้ว!

ตอนที่ 246 ท่านอาจารย์กลับมาแล้ว!

แน่นอนว่ากู้หย่วนรู้ดี แม้จี้ชางไห่จะเคยใช้เต๋าแห่งใจสาบานกับเขาว่าไม่เคยทำเรื่องชั่วช้าใดๆ ก็ตาม

อีกทั้งพวกเขายังตกลงกันไว้ว่า อีกหนึ่งเดือนให้หลังจะไปสำรวจตำหนักเซียนมังกรชาดด้วยกัน

ทว่าสิ่งที่ควรระวัง กู้หย่วนก็ยังคงต้องระวังอยู่ดี

พูดตามตรง เขาไม่เคยเชื่อใจคนตรงหน้านี้เลยสักนิด

“สหายเต๋ากล่าวเช่นนี้ หมายความว่าผู้อาวุโสซานซือยังคงจับตาดูท่านอยู่งั้นหรือ?”

กู้หย่วนอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัย

“แต่ตอนนี้อย่างไรเสีย ท่านก็เป็นถึงศิษย์สืบทอดของนิกายหยวนหมิงไม่ใช่หรือ? ศิษย์กับศิษย์มีเรื่องบาดหมางจนฆ่าฟันกันเองยังพอว่า แต่นี่เขาเป็นถึงผู้อาวุโสของท่าน แถมตอนนี้ตบะบารมีของท่านก็รุดหน้าถึงเพียงนี้แล้ว อย่าบอกนะว่าตาเฒ่านั่นยังคอยจับตาดูท่านอยู่อีก?”

จี้ชางไห่ไม่ได้เอ่ยตอบในทันที เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวกกลับมาพูดประเด็นเมื่อครู่ต่อ

“เหตุผลที่เขารู้ว่าท่านกับข้ารู้จักกัน น่าจะเป็นเพราะเขาคอยจับตาดูข้าอยู่ตลอดนั่นแหละ”

กู้หย่วนพยักหน้า ยอมรับคำอธิบายนี้

อันที่จริง ต่อให้ไม่ยอมรับก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

พวกเขาทั้งสองไม่ได้มีความสนิทสนมอะไรกันมากมาย ที่มารู้จักกันได้ก็เป็นเพราะจี้ชางไห่จัดงานเลี้ยงเชิญกู้หย่วนให้มาช่วยสำรวจตำหนักเซียนมังกรชาด

ทว่าเรื่องนี้ หากร่วมมือกันก็ล้วนได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย บางทีจี้ชางไห่อาจจะมีแผนการบางอย่างซ่อนอยู่ แต่กู้หย่วนก็ใช่ว่าจะเสียเปรียบ

เผลอๆ อาจจะได้เปรียบเสียด้วยซ้ำ

โควตาของป้ายคำสั่งมังกรชาดนั้นไม่ใช่ถูกๆ อีกทั้งของพรรค์นี้ ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้

แม้จะด้วยฐานะของกู้หย่วนในตอนนี้ การจะได้มันมาครอบครองก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ยิ่งไปกว่านั้น จะว่าไปแล้วกู้หย่วนก็ยังติดค้างน้ำใจอีกฝ่ายอยู่หนึ่งหน

ก่อนหน้านี้ จี้ชางไห่เคยบอกเขาเรื่องที่นักพรตชิงมู่สมรู้ร่วมคิดกับเฒ่ามารอู๋เซี่ยง

หากไม่ได้อีกฝ่ายบอกกล่าว ต่อให้กู้หย่วนลงมือสืบเอง ก็คงยากที่จะค้นพบเบาะแสได้ในเวลาอันสั้น

แม้จี้ชางไห่จะไม่ได้ทวงบุญคุณในเรื่องนี้ ทว่ากู้หย่วนกลับไม่สามารถลืมเลือนได้

การที่เขาตั้งใจมาเตือนอีกฝ่ายในวันนี้ ก็ถือเสียว่าเป็นการตอบแทนน้ำใจครั้งนั้นไปแล้วกัน

จี้ชางไห่ย่อมตระหนักถึงจุดนี้ดี เขาไม่ได้สานต่อบทสนทนาในเรื่องนี้อีก เพียงแต่ยิ้มแล้วกล่าวว่า

“เรื่องในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า สหายเต๋าเตรียมตัวพร้อมแล้วหรือยัง?”

กู้หย่วนพยักหน้า

“สหายเต๋าวางใจเถอะ ข้าไม่ทำให้แผนการใหญ่ของท่านเสียการอย่างแน่นอน”

คำพูดที่เอ่ยออกมา คล้ายแฝงความหมายบางอย่างเอาไว้

จี้ชางไห่หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจนัก

“หึหึ ข้าจะมีแผนการใหญ่อะไรได้ล่ะ แต่ในเมื่อสหายเต๋าเตรียมตัวพร้อมแล้ว เช่นนั้นก็ดีที่สุด”

ทั้งสองสนทนาสัพเพเหระกันอีกครู่หนึ่ง ตอนที่กำลังจะแยกย้าย จี้ชางไห่ก็ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง

“พี่กู้โปรดวางใจ เรื่องของศิษย์อาซานซือปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าจัดการเอง ท่านไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอก”

กู้หย่วนไม่ได้เอ่ยอะไรตอบ เพียงแค่ยกมือโบกเบาๆ แล้วเดินตรงลงบันไดไป

ในเมื่อจี้ชางไห่เอ่ยปากมาเช่นนี้ เขาก็เบาใจ เฒ่ามารซานซือแม้นจะเป็นตัวอันตราย ทว่าจี้ชางไห่เองก็เป็นถึงบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายหยวนหมิง ระดับการบำเพ็ญเพียรอาจจะด้อยกว่าอยู่บ้าง แต่หากพูดถึงสถานะแล้วล่ะก็ มีแต่จะสูงกว่าเฒ่ามารซานซือ ไม่มีทางต่ำกว่าแน่นอน

เมื่อมีคำพูดประโยคนี้ของเขา ในระยะเวลาอันสั้นนี้ เฒ่ามารซานซือก็น่าจะไม่กล้าเล่นตุกติกอะไรแล้ว

……

ครึ่งเดือนต่อมา กู้หย่วนกำลังนั่งจิบชาอยู่ในเรือน

สายลมพัดโชยเย็นสบาย ร่มไม้พลิ้วไหว บรรยากาศช่างผ่อนคลายและอิสระเสรี

ด้วยสถานะของเขาในปัจจุบัน เดิมทีมีศิษย์ร่วมสำนักจากหออวี้ติ่งเสนอจะส่งสาวใช้มาคอยปรนนิบัติเขาอยู่สองสามคน แต่แน่นอนว่ากู้หย่วนย่อมปฏิเสธ

เขาอยู่ตัวคนเดียวก็สุขสบายดีอยู่แล้ว จะต้องให้ใครมาคอยรับใช้ทำไม

อีกอย่าง ใครจะไปรู้ล่ะว่าสาวใช้ที่ส่งมานั้น แท้จริงแล้วเป็นคนของใครกันแน่?

อย่างไรเสีย นับตั้งแต่ที่กู้หย่วนเอาชนะ… ไม่สิ สังหารลู่คุนกลางเวทีเป็นตายคราวก่อน กู้หย่วนก็รู้สึกได้เลยว่าสายตาของผู้คนรอบข้างที่มองมายังเขานั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่ใช่แค่ศิษย์ร่วมสำนักในหออวี้ติ่งเท่านั้น แม้แต่ตอนเดินอยู่บนถนน หากมีคนจำเขาได้ สายตาที่มองมาก็ดูผิดแผกไปจากเดิม

เพียงแต่ กู้หย่วนไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

เขารู้ตัวเองดี

อย่าเห็นว่าตอนนี้เขาดูยิ่งใหญ่เกรียงไกร มีชื่อเสียงโด่งดังไปไกล ทว่าในความเป็นจริงแล้ว กู้หย่วนรู้ขีดจำกัดความสามารถของตนเองดีที่สุด

ลู่คุนน่ะช่างมันเถอะ

ส่วนเฮยเซียวจื่อกับนักพรตชิงมู่ เหตุผลที่กู้หย่วนสามารถสังหารยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานทั้งสองคนนี้ลงได้ ปัจจัยหลักเป็นเพราะเขามีค่ายกลกักมังกรอยู่ในมือ แถมยังเตรียมการวางค่ายกลไว้ล่วงหน้า ถึงได้ชิงความได้เปรียบและปลิดชีพพวกมันได้สำเร็จ

หากวัดกันที่ฝีมือจริงๆ เกรงว่าเขาคงยังห่างชั้นอยู่อีกมาก

หากไม่ให้เวลาเขาเตรียมการล่วงหน้า หรือหากอีกฝ่ายระวังตัว แล้วต้องมาประลองคาถากับผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานแบบซึ่งหน้า ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดก็คงทำได้แค่ฝืนต้านรับไว้ หรือไม่ก็ตกเป็นรองอย่างสมบูรณ์

หากโชคไม่เข้าข้าง ต่อให้ถูกฆ่าตายคาที่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ด้วยเหตุนี้ กู้หย่วนจึงไม่เคยมีความคิดหยิ่งยโสโอหังเลยแม้แต่น้อย ในแต่ละวัน นอกจากการทำความเข้าใจวิชาดาบและบำเพ็ญเพียรฝึกฝนวิชาเทวะแล้ว เขาก็ยังหมั่นฝึกปรือวิชาหลอมโอสถอยู่เสมอ ไม่เคยปล่อยปละละเลยแม้แต่วันเดียว

วันนี้เขาเพิ่งจะหลอมโอสถเผยหยวนเสร็จไปหนึ่งเตา ตอนนี้กู้หย่วนจึงได้มีเวลาว่างพักผ่อนซึ่งหาได้ยากยิ่ง

ขณะที่กำลังจิบชาอยู่นั้น จู่ๆ ในใจของเขาก็กระตุกวูบ เขาหยิบเอาหยกสื่อสารออกมาจากถุงเก็บของ

หยกสื่อสารชิ้นนี้กำลังทอแสงกะพริบวิบวับ กู้หย่วนส่งสัมผัสเทวะเข้าไปตรวจสอบเบื้องใน ทันใดนั้นเขาก็ได้รับข้อความหนึ่งมา

“ท่านอาจารย์กลับมาแล้ว?!”

กู้หย่วนประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ชักช้า เขาวางถ้วยชาลง แล้วลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังหออวี้ติ่งในทันที

เมื่อมาถึงหออวี้ติ่ง เขาก็ได้พบกับใบหน้าที่คุ้นเคยของศิษย์หลายคนที่เพิ่งเข้าไปในตำหนักเซียนมังกรชาดก่อนหน้านี้จริงๆ ด้วย

สีหน้าของคนกลุ่มนี้ดูอิดโรยอยู่บ้าง บางคนตามร่างกายยังมีบาดแผลปรากฏให้เห็น เมื่อเห็นกู้หย่วน พวกเขาก็ไม่มีเวลามาทักทาย ทำเพียงเดินสวนผ่านไปอย่างเร่งรีบ

กู้หย่วนเดินตรงดิ่งไปยังห้องๆ หนึ่ง

หลังจากเคาะประตูและได้รับอนุญาต กู้หย่วนก็ผลักประตูเดินเข้าไป

ภายในห้องปรากฏร่างของนักพรตหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ ระหว่างคิ้วของเขาแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและคมกริบดุดัน

เมื่อเห็นคนผู้นี้ กู้หย่วนก็รีบประสานมือคารวะเต็มพิธีการ

“ศิษย์คารวะท่านอาจารย์!”

นักพรตเฮ่อหลิงกวาดสายตามองสำรวจเรือนร่างของกู้หย่วนไปมาอยู่สองสามรอบ ก่อนจะพยักหน้า รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“เอาล่ะๆ ไม่ต้องมากพิธี รีบลุกขึ้นเถอะ”

ด้วยสายตาของเขา ย่อมมองออกในทันทีว่าตบะการบำเพ็ญเพียรของกู้หย่วนรุดหน้าไปมาก อีกทั้งดูเหมือนว่าจะเพิ่งสำเร็จวิชาเทวะที่ร้ายกาจบางอย่างมาด้วย

สำหรับศิษย์ผู้นี้แล้ว เขาย่อมรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

เวลาผ่านไปเพียงแค่สามเดือนเท่านั้น กู้หย่วนกลับมีความก้าวหน้าได้ถึงเพียงนี้ นี่มิใช่เป็นการพิสูจน์ถึงความยอดเยี่ยมของศิษย์ผู้นี้หรอกหรือ?

“ท่านอาจารย์ ท่านเพิ่งกลับมาวันนี้หรือขอรับ?”

กู้หย่วนไม่ได้เกรงใจนัก หลังจากทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ นักพรตเฮ่อหลิง เขาก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ใช่แล้ว”

นักพรตเฮ่อหลิงยิ้มพลางพยักหน้ารับ

“เช่นนั้นศิษย์ก็ต้องขอแสดงความยินดีกับท่านอาจารย์ด้วย ตบะของท่านก้าวหน้าไปอีกขั้น ขยับเข้าใกล้ขอบเขตหยินเสินไปอีกก้าวแล้ว”

กู้หย่วนประสานมือคารวะ รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า

ในสายตาของกู้หย่วน แม้นักพรตเฮ่อหลิงในตอนนี้จะยังคงเป็นคนเดิม ทว่ากลิ่นอายความแหลมคมดุดันที่เคยแผ่ซ่านออกมาภายนอกกลับมลายหายไปจนสิ้น

ทั่วทั้งร่างกลับเพิ่มพูนกลิ่นอายความสงบเยือกเย็นและเรียบง่ายสบายๆ ขึ้นมาแทน

ลักษณะเช่นนี้ ย่อมหมายความได้อย่างชัดเจนว่า ตบะและวิชาดาบของนักพรตเฮ่อหลิงได้ยกระดับขึ้นไปอีกขั้นแล้ว!

นักพรตเฮ่อหลิงคนเดิมนั้นเก่งกาจก็จริงอยู่ แต่กลับดุดันและแข็งกร้าวมากจนเกินไป ดังคำกล่าวที่ว่า ‘แข็งเกินไปมักหักง่าย’

นี่ไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน

แต่ในตอนนี้ วิชาดาบของนักพรตเฮ่อหลิงไม่เพียงแต่จะคมกริบดุดันยิ่งขึ้น ทว่ายังทะลวงเข้าสู่ขอบเขตใหม่ กลายเป็นความกลมกลืนและไร้รอยต่อมากยิ่งขึ้น

เปรียบดั่งขั้วหยางสุดโต่งได้ก่อกำเนิดเสี้ยวแห่งขั้วหยินสุดขั้วขึ้นมา เช่นนี้จึงจะสามารถยืนหยัดได้อย่างยาวนาน

สิ่งนี้เป็นเครื่องยืนยันว่า ท่านอาจารย์นักพรตเฮ่อหลิงของเขา ย่อมต้องได้รับวาสนาและเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากตำหนักเซียนมังกรชาดมาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

สำหรับกู้หย่วนแล้ว นี่นับเป็นเรื่องมงคลครั้งใหญ่เลยทีเดียว

สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว ท้ายที่สุดย่อมยกย่องความแข็งแกร่งเป็นใหญ่ ยิ่งแข็งแกร่งมากเท่าไร ก็ยิ่งมีความมั่นใจมากเท่านั้น และสถานะก็จะยิ่งสูงส่งตามไปด้วย

บัดนี้ตบะของนักพรตเฮ่อหลิงพุ่งทะยาน ย่อมส่งผลให้กู้หย่วนผู้เป็นศิษย์ได้รับอานิสงส์และบารมีตามไปด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

(จบตอน)