เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 245 ไม่กลัวของเทียบของ กลัวแต่คนเทียบคน!

ตอนที่ 245 ไม่กลัวของเทียบของ กลัวแต่คนเทียบคน!

ทว่าซือหม่าเหยียนก็ไม่ใช่คนเคร่งครัดเจ้าระเบียบอะไรนัก เขาไม่ได้ถือสาความไร้มารยาทของกู้หย่วน กลับเข้าใจดีว่านี่คือการแสดงออกถึงความไว้วางใจที่กู้หย่วนมีต่อตน จึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า

“เรื่องราวเป็นอย่างไรบ้างล่ะ?”

“เรื่องราวจะเป็นอย่างไร จะปิดบังสายตาอันแหลมคมของท่านลุงได้อย่างไรเล่าขอรับ?”

กู้หย่วนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบให้ฟัง

เมื่อเล่ามาถึงตอนที่นักพรตชิงมู่จิตวิญญาณแตกซ่านดับสูญ ไม่หลงเหลือร่องรอยใดๆ เอาไว้เลย ซือหม่าเหยียนก็พยักหน้าเบาๆ โดยไม่พูดอะไร

ทว่าสายตาที่มองกู้หย่วน กลับเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด

กู้หย่วนผู้นี้ เขาชื่นชมในตัวเด็กคนนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว ต่อมาเมื่อได้รู้ถึงพรสวรรค์ด้านวิถีโอสถของกู้หย่วน เขาก็ยิ่งเกิดความคิดอยากจะรับอีกฝ่ายมาเป็นศิษย์มากยิ่งขึ้นไปอีก

ทว่านึกไม่ถึงเลยว่า กู้หย่วนไม่เพียงแต่จะมีพรสวรรค์ด้านวิถีโอสถที่ยอดเยี่ยมเท่านั้น ทว่าพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรก็ยังร้ายกาจอย่างหาจับตัวจับยาก ไม่เพียงแต่ระดับพลังบำเพ็ญเพียรจะก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว แม้แต่วิถีกระบี่และวิชาเทวะต่างๆ ในหมู่คนรุ่นราวคราวเดียวกัน ก็แทบจะหาคนเทียบเคียงได้ยากยิ่ง

ต้องรู้ก่อนว่า นี่คือยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานคนที่สองที่กู้หย่วนสังหารได้แล้วนะ แถมยังเป็นถึงผู้ที่ควบแน่นจินตานระดับสูงได้อย่างนักพรตชิงมู่อีกด้วย นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะทำได้อย่างแน่นอน

เขาลองถามใจตัวเองดู ต่อให้เป็นเขา ก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าจะทำได้เช่นนี้

เพียงแค่นี้ ในหมู่คนรุ่นเยาว์ของยอดเขาโอสถทั้งหมด ก็แทบจะหาใครมาเทียบรัศมีได้ยากแล้ว

การที่กู้หย่วนสังหารนักพรตชิงมู่ในครั้งนี้ แม้สาเหตุหลักจะเป็นการล้างแค้นส่วนตัว ทว่าก็ถือว่าได้ช่วยเหลือเขา กำจัดเสี้ยนหนามชิ้นโตในใจไปได้ด้วยเช่นกัน

ดังนั้น ตอนนี้เขายิ่งมองกู้หย่วน ก็ยิ่งรู้สึกพึงพอใจมากยิ่งขึ้น

เพียงแต่เมื่อได้ยินว่าหลังจากนั้นมารเฒ่าซานซือก็ปรากฏตัวขึ้น ซ้ำยังได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดกับตา เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

แม้เขาจะหมกมุ่นอยู่กับวิชาหลอมโอสถ ทว่าอย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานที่คร่ำหวอดในวงการมานาน ระดับพลังบำเพ็ญเพียรก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ามารเฒ่าซานซือสักเท่าไหร่นัก ย่อมต้องรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของมารเฒ่าผู้นี้อยู่บ้าง

และยิ่งรู้ดีว่ามารเฒ่าผู้นี้รับมือยากเพียงใด

“มารเฒ่าผู้นั้นได้พูดอะไรไว้บ้างหรือไม่?”

กู้หย่วนไม่ได้ปิดบังเรื่องนี้ เขาเล่าสาเหตุความขัดแย้งระหว่างตนเองกับมารเฒ่าซานซือตั้งแต่ต้นจนจบให้ฟังอย่างละเอียด

ซือหม่าเหยียนโบกมือไปมา เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนักว่า

“ช่างเถอะ ไม่ว่ามารเฒ่าผู้นั้นจะนำข่าวนี้ไปแพร่งพรายหรือไม่ ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อภาพรวมหรอก เรื่องนี้ข้าจะจัดการให้เจ้าเอง เจ้าวางใจได้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของกู้หย่วนก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม รีบลุกขึ้นยืนค้อมตัวประสานมือคารวะซือหม่าเหยียนอย่างนอบน้อม

“ศิษย์ขอขอบพระคุณท่านลุงมากขอรับ! บุญคุณของท่านลุง ศิษย์จะไม่มีวันลืมเลือนอย่างแน่นอน!”

การสังหารนักพรตชิงมู่ แม้ว่าด้วยสถานะของเขาในตอนนี้ ประกอบกับมีสาเหตุที่มาที่ไปชัดเจน ท้ายที่สุดแล้วเรื่องราวก็คงไม่บานปลายใหญ่โตนัก ทว่าอย่างไรก็ต้องเผชิญกับความยุ่งยากและเสียหน้าไม่น้อย ซ้ำยังต้องไปล่วงเกินผู้คนอีกมากมาย

ทว่าเมื่อได้รับความช่วยเหลือจากซือหม่าเหยียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้วยสถานะที่เขาเป็นคนของฝ่ายตระกูล ย่อมสามารถช่วยกู้หย่วนปัดเป่าปัญหาความยุ่งยากไปได้มากมาย

จะว่าไปแล้ว ซือหม่าเหยียนก็ดีต่อเขามากจริงๆ ก่อนหน้านี้ก็ถ่ายทอดวิชาหลอมโอสถให้ ซ้ำยังคอยชี้แนะให้อยู่หลายครั้ง มาตอนนี้ยังช่วยแก้ไขปัญหาใหญ่ให้เขาอีก ต่อให้เป็นศิษย์สืบทอดสายตรง ก็คงจะได้รับการดูแลเพียงเท่านี้กระมัง

นอกเหนือจากบิดามารดาและนักพรตเฮ่อหลิงผู้เป็นอาจารย์แล้ว ก็มีเพียงผู้อาวุโสตรงหน้านี้แหละที่ดีต่อเขาถึงเพียงนี้

แม้กู้หย่วนจะรู้ดีว่า การที่ท่านลุงผู้นี้ดีต่อตนย่อมต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงอยู่บ้าง

เขามองเห็นพรสวรรค์ด้านวิถีโอสถของกู้หย่วน จึงอยากจะรับเป็นศิษย์ ทว่านั่นกลับยิ่งทำให้กู้หย่วนรู้สึกสบายใจมากยิ่งขึ้น

“เอาล่ะๆ จะมามัวทำตัวมากพิธีกับคนแก่อย่างข้าไปทำไมกัน?”

ซือหม่าเหยียนโบกมือปัด ท่าทางดูรำคาญใจเล็กน้อย ทว่าภายในใจกลับรู้สึกปลาบปลื้มเป็นอย่างยิ่ง

ไม่กลัวของเทียบของ กลัวแต่คนเทียบคน

เฝิงเส้าเจี๋ย ลูกศิษย์ของเขา แม้จะมีรากปราณและพรสวรรค์ที่ไม่เลว ซ้ำยังเป็นคนหัวไวและกตัญญู ทว่าเมื่อนำมาเทียบกับกู้หย่วนแล้ว เห็นได้ชัดว่ายังห่างชั้นกันอยู่หลายขุม

……

กู้หย่วนไม่ได้รั้งอยู่ที่หออวี้ติ่งนานนัก หลังจากพูดคุยกับซือหม่าเหยียนอยู่ครู่หนึ่ง และขอคำชี้แนะปัญหาด้านวิถีโอสถอีกเล็กน้อย เขาก็ขอตัวลากลับ

ทว่ากู้หย่วนยังไม่ได้รีบกลับที่พักในทันที เขาหาสถานที่ลับตาคนแห่งหนึ่ง ใช้วิชาจันทราสะท้อนวารีสร้างร่างแยกออกมาหนึ่งร่าง หลังจากเปลี่ยนรูปลักษณ์ของร่างแยกแล้ว ร่างต้นก็ลอบกลับเข้าที่พักไป

ส่วนร่างแยกนั้น สวมใบหน้าอันแสนจะธรรมดา เดินตรงไปยังหอสุราริมทางแห่งหนึ่ง

เมื่อขึ้นไปที่ชั้นสองริมหน้าต่าง เขาสั่งสุราเก่าหนึ่งกา และอาหารวิญญาณรสเลิศอีกสองสามอย่าง ทว่ากู้หย่วนกลับไม่ได้แตะต้องอาหารเหล่านั้นเลย

เขาเพียงแค่นำจอกสุราออกมาสองใบ รินสุราผลไม้วิญญาณลงไป จากนั้นก็ยกจอกขึ้นจิบลิ้มรสชาติอย่างช้าๆ

จะว่าไปแล้ว สุราผลไม้วิญญาณชนิดนี้ก็ให้ความรู้สึกเย็นสดชื่น หวานทว่าไม่เลี่ยน ซ้ำยังแฝงกลิ่นหอมหวนชวนดม รสชาตินับว่ายอดเยี่ยม ดื่มแล้วรู้สึกลื่นคอดีจริงๆ

เมื่อกู้หย่วนจิบสุราไปได้หนึ่งจอก ก็มีร่างคนผู้หนึ่งเดินขึ้นมาบนชั้นสอง เดินตรงมายังโต๊ะที่กู้หย่วนนั่งอยู่ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม

คนผู้นี้อายุไม่มากนัก ผิวพรรณเหลืองซีด รูปร่างไม่สูง พลังบำเพ็ญเพียรก็ดูธรรมดาๆ รวมๆ แล้วดูไม่สะดุดตาเลยแม้แต่น้อย

ชายหนุ่มผิวเหลืองซีดไม่ได้พูดอะไร ทันทีที่นั่งลง เขาก็ยกจอกสุราขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะวางจอกลง แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า

“สหายเต๋า วันนี้ลมอะไรหอบมาถึงได้นึกอยากจะเจอข้าขึ้นมาล่ะ?”

กู้หย่วนไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับใบหน้าอันแปลกตานี้เลยแม้แต่น้อย เขากลับเอ่ยเรียบๆ ว่า

“ย่อมต้องมีธุระจะคุยกับสหายเต๋าอยู่แล้ว”

ชายหนุ่มผิวเหลืองซีดตรงหน้านี้ ตัวตนที่แท้จริงของเขาก็คือ จี้ชางไห่ นั่นเอง

ทั้งสองต่างก็รู้สถานะของกันและกันเป็นอย่างดี ทว่ากลับทำข้อตกลงกันอย่างเงียบๆ โดยการเรียกขานกันว่า “สหายเต๋า” โดยไม่มีทีท่าว่าจะเปิดเผยสถานะของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

แม้ว่าบริเวณรอบๆ นี้ กู้หย่วนจะกางค่ายกลข้อห้ามเอาไว้ชั้นหนึ่งแล้วก็ตาม

“โอ้?”

จี้ชางไห่รู้สึกแปลกใจ เขาจึงกางค่ายกลข้อห้ามทับซ้อนลงไปอีกชั้นอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะตั้งใจฟังกู้หย่วนกล่าวต่อ

“เมื่อหลายวันก่อน ข้าบังเอิญได้เจอกับมารเฒ่าซานซือ…”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของจี้ชางไห่ก็วูบไหว ทว่าเขากลับไม่ได้พูดอะไรออกมา

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของจี้ชางไห่ กู้หย่วนก็ยิ้มบางๆ แล้วกล่าวต่อ

“ผู้อาวุโสท่านนั้นเอ่ยถามข้าว่ารู้จักเจ้าหรือไม่ ซ้ำยังซักไซ้เรื่องราวระหว่างข้ากับเจ้าอีกด้วย”

“แน่นอน ข้าย่อมไม่ได้แพร่งพรายข้อมูลใดๆ ออกไป ทว่าข้ากลับรู้สึกสงสัยเป็นอย่างยิ่ง ข้ากับสหายเต๋าเพิ่งจะพบหน้ากันเพียงสองครั้ง ซ้ำยังไม่เคยเผยพิรุธใดๆ ออกมาเลย แล้วเขารู้ได้อย่างไรว่าข้ากับเจ้ารู้จักกัน?”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ กู้หย่วนก็หยุดพูด แล้วจ้องมองไปที่จี้ชางไห่

ทว่าความหมายที่แฝงอยู่นั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร เห็นได้ชัดว่าเขากำลังตั้งคำถามกับจี้ชางไห่ ว่าเป็นคนนำเรื่องนี้ไปแพร่งพรายหรือไม่

จี้ชางไห่เงียบไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป เขาพยักหน้า พลางกล่าวว่า

“ท่านอาอาจารย์ของข้าผู้นี้ มีนิสัยโหดเหี้ยมอำมหิต ไร้ซึ่งคุณธรรมน้ำมิตร ทว่าในบางครั้งก็ดูเหมือนจะเป็นคนมีคุณธรรมน้ำมิตร ทว่าคุณธรรมน้ำมิตรที่ว่านั้นก็เป็นเพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้น ทว่าแก่นแท้ของเขากลับไม่เคยเปลี่ยนแปลง นั่นก็คือจิตใจของจอมมารอย่างแท้จริง”

“เขากับข้าไม่ได้มีความบาดหมางอะไรต่อกัน เพียงแต่เขาปรารถนาในมหาเต๋าฟ้ามารอันไร้ขอบเขต จึงชื่นชอบการหลอมมารเทพเป็นชีวิตจิตใจ”

“พรสวรรค์ของข้านั้นพิเศษนัก ข้ามีหัวใจเจ็ดทวารหลิงหลงซึ่งเจ้าเองก็น่าจะรู้ดี ดังนั้น เขาจึงเฝ้าฝันอยากจะนำข้าไปหลอมเป็นมารหลิงหลงอยู่ทุกลมหายใจ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของกู้หย่วนก็กระตุก

แม้จะรู้ดีว่าคนในวิถีมารมักจะเจ้าเล่ห์เพทุบาย คำพูดประโยคเดียวมักจะซ่อนหลุมพรางเอาไว้ถึงสิบหลุม ทว่าคำพูดนี้ของจี้ชางไห่ เขากลับเชื่อไปแล้วถึงสามส่วน

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นใด การปลุกปั้นศิษย์รุ่นเยาว์ในสำนักใหญ่วิถีมารนั้น มักจะใช้วิธีการราวกับการเลี้ยงหนอนกู่ ปล่อยให้พวกมันเข่นฆ่ากันเอง จนท้ายที่สุดก็จะได้ราชันย์กู่ที่แข็งแกร่งที่สุดออกมา

แม้แต่เรื่องผิดผีผิดประเพณีอย่างศิษย์ฆ่าอาจารย์ หรือลูกฆ่าพ่อ ก็มักจะเกิดขึ้นให้เห็นอยู่บ่อยครั้งในวิถีมาร

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เจอกันครั้งแรก มารเฒ่าซานซือก็หมายตาในรากปราณและพรสวรรค์ของเขา ซ้ำยังเฝ้าฝันอยากจะจับเขาไปหลอมเป็นมารหยินให้จงได้

มีตัวอย่างให้เห็นอยู่ทนโท่เช่นนี้ จะให้กู้หย่วนไม่เชื่อได้อย่างไร?

แม้จะเชื่อไปแค่สามส่วนก็เถอะ

(จบตอน)