เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 243 พบเจอมารเฒ่าซานซืออีกครา!

ตอนที่ 243 พบเจอมารเฒ่าซานซืออีกครา!

ในเวลานี้ ผลจากการต่อสู้อย่างดุเดือดระหว่างเขากับนักพรตชิงมู่ ทำให้พื้นที่ทั่วทั้งหุบเขา ลามไปจนถึงรัศมีหลายสิบลี้รอบๆ เต็มไปด้วยหลุมบ่อขรุขระ ราวกับเพิ่งเผชิญเหตุแผ่นดินไหวครั้งใหญ่มาก็ไม่ปาน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลุมยักษ์ที่อยู่ด้านข้างซึ่งลึกถึงครึ่งลี้ และมีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างหลายลี้ ยิ่งดูน่าสะพรึงกลัวจนชวนให้ขนหัวลุก!

บริเวณขอบหลุมยักษ์ เศษหินและดินที่ถูกหลอมละลายด้วยประกายสายฟ้ายังคงมีควันสีเทาลอยกรุ่น ส่งกลิ่นเหม็นฉุนเตะจมูก

ทว่าชายชราผู้นั้นกลับทำราวกับมองไม่เห็น ยืนส่งยิ้มบางๆ ให้กู้หย่วนอยู่ไม่ไกล

ชายชราผู้นี้มีหนวดเคราและเส้นผมขาวโพลน ใบหน้ากลมแป้นดูมีน้ำมีนวล กลิ่นอายบนร่างไม่ได้แข็งแกร่งอันใดนัก ทว่าเมื่อกู้หย่วนเห็นชายชราผู้นี้ เขากลับชะงักไปครู่หนึ่ง หรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง

แน่นอนว่าเขาไม่รู้จักชายชราผู้นี้ ทว่าวินาทีแรกที่ได้เห็น เขากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

ราวกับว่าเขาเคยเห็นคนผู้นี้ที่ไหนมาก่อน

และนี่ไม่ใช่ความรู้สึกไปเองของกู้หย่วนอย่างแน่นอน!

ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรของเขา บวกกับพรสวรรค์ใจกระบี่แม้จะยังไม่ถึงขั้นมองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของคนและสรรพสิ่งได้ ทว่าก็สามารถสัมผัสถึงความผิดปกติบางอย่างได้อย่างแน่นอน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อฟังจากน้ำเสียงของอีกฝ่าย เห็นได้ชัดว่าภาพการต่อสู้ระหว่างเขากับนักพรตชิงมู่เมื่อครู่นี้ คนผู้นี้ย่อมเห็นจนหมดเปลือกแล้ว

ทว่ากลับยังยืนยิ้มแป้นมองเขาอยู่อีก…

ท่าทีเช่นนี้ ชัดเจนว่าไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป!

“เป็นอย่างไร หรือว่าพอตาเฒ่าคนนี้เปลี่ยนหน้าตา เจ้าก็จำข้าไม่ได้แล้วงั้นรึ?”

ชายชรายิ้มกริ่ม

สายตาของกู้หย่วนวูบไหว ในที่สุดเขาก็คาดเดาสถานะของอีกฝ่ายออก เขาประสานมือคารวะ

“ที่แท้ก็ผู้อาวุโสซานซือนี่เอง…”

“ผู้อาวุโสไม่ไปค้นหาสมบัติในตำหนักเซียนมังกรชาดให้ดี มาทำอะไรอยู่แถวนอกเมืองนี่ล่ะ?”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวกลั้วหัวเราะว่า

“ดูจากรูปลักษณ์ของผู้อาวุโสในตอนนี้แล้ว หรือว่าร่างกายนี่ จะเป็นร่างแยกที่ท่านไปแย่งชิงและหลอมรวมมาจากใครกัน?”

ชายชราที่อยู่ตรงหน้านี้ แท้จริงแล้วก็คือมารเฒ่าซานซือผู้อาวุโสแห่งนิกายหยวนหมิงนั่นเอง!

คนผู้นี้เชี่ยวชาญวิชาหลอมร่างแยกเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งมารเทพสามศพต้นกำเนิดของเขานั้น เรียกได้ว่ามีพลังมารสะท้านฟ้าสะเทือนดิน!

ร่างแยกทั้งสามประกอบไปด้วย มารเทพศพดี มารเทพศพชั่ว และมารเทพศพยึดติด

มารเทพแต่ละตน ล้วนมีความแข็งแกร่งทัดเทียมกับยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตาน

จะว่าไปแล้ว กู้หย่วนกับมารเทพสามศพตรงหน้านี้ ก็ถือว่ามีเรื่องบาดหมางกันอยู่

เฉินฉีสหายเก่าของเขา ก็ต้องมาตายเพราะน้ำมือของมารเฒ่าซานซือผู้นี้นี่เอง

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ กู้หย่วนก็เคยปะทะฝีมือกับมารเฒ่าผู้นี้มาแล้วครั้งหนึ่ง

นึกไม่ถึงเลยว่า ตอนนี้เขาจะต้องมาเจอกับมารเฒ่าผู้นี้อีกครั้ง

ทว่ากู้หย่วนกลับไม่ได้ลนลานเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเยือกเย็นเป็นอย่างยิ่ง

เพราะเขามองทะลุถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของอีกฝ่ายแล้ว ร่างตรงหน้านี้ไม่ใช่มารเทพสามศพตนใดตนหนึ่ง ทว่าเป็นเพียงร่างแยกธรรมดาร่างหนึ่งเท่านั้น แม้พลังบำเพ็ญเพียรอาจจะสูงกว่าเขาหนึ่งขั้นย่อย คืออยู่ในระดับเทียนเหรินขั้นสมบูรณ์พร้อม ทว่ากู้หย่วนขนาดนักพรตชิงมู่ที่เป็นถึงยอดผู้บำเพ็ญเพียรที่มีจินตานระดับสูงเขายังเชือดทิ้งมาแล้ว แล้วมีหรือที่เขาจะต้องมาหวาดกลัวร่างแยกพรรค์นี้?

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อไม่นานมานี้ที่มารเฒ่าซานซือปรากฏตัว ก็ทำไปเพื่อตำหนักเซียนมังกรชาด

ดังนั้น ร่างต้นของมารเฒ่าผู้นี้ก็น่าจะยังอยู่ในตำหนักเซียนมังกรชาด

“ไอ้หนู ไม่เจอกันหลายวัน นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะเก่งกาจขึ้นถึงเพียงนี้”

มารเฒ่าซานซือกวาดสายตามองกู้หย่วนตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางเดาะลิ้นด้วยความชื่นชม

ครั้งสุดท้ายที่เขาเจอกับกู้หย่วน คือเมื่อหลายเดือนก่อน ในตอนนั้นกู้หย่วนเพิ่งจะทะลวงเข้าสู่ระดับเทียนเหรินได้ไม่นาน

พลังบำเพ็ญเพียรยังดูอ่อนด้อย ซ้ำยังไม่ได้ฝึกฝนวิชาเทวะที่ร้ายกาจอะไร

ทว่าผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน เจ้าหนุ่มนี่กลับทะลวงเข้าสู่ระดับเทียนเหรินขั้นความสำเร็จใหญ่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น วิถีกระบี่ ค่ายกลกระบี่ และวิธีการอื่นๆ ของเขา ภาพการต่อสู้เมื่อครู่นี้มารเฒ่าก็เห็นประจักษ์แก่สายตาแล้ว เห็นได้ชัดว่าร้ายกาจเหลือแสน!

ด้วยสายตาอันแหลมคมของเขา เขายังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

ก็ลองคิดดูเอาเถิด ว่าพัฒนาการของกู้หย่วนนั้นรวดเร็วเพียงใด!

นักพรตชิงมู่ที่เพิ่งจะถูกกู้หย่วนสังหารไปเมื่อครู่นี้ ก็ใช่ว่าจะเป็นพวกปลายแถว ทว่ากู้หย่วนที่เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรระดับเทียนเหริน กลับสามารถใช้ความอ่อนแอเอาชนะความแข็งแกร่ง และสังหารอีกฝ่ายลงได้สำเร็จ ซึ่งนั่นก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า กู้หย่วนมีฝีมือร้ายกาจเพียงใด

สิ่งนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มในใจ ต้นกล้าชั้นดีเช่นนี้ หากตอนนั้นเขาสามารถจับตัวกู้หย่วนมาได้ และนำมาหลอมเป็นมารหยินล่ะก็ ย่อมต้องมีรากฐานของมารเทพอย่างแน่นอน

บางทีในอนาคต อาจจะสามารถหลอมให้กลายเป็นมารเทพอมตะเลยก็เป็นได้

ทว่าน่าเสียดาย ที่กู้หย่วนในตอนนี้ปีกกล้าขาแข็งเสียแล้ว

เว้นเสียแต่ว่าร่างต้นมารเทพสามศพของเขาจะลงมือเอง มิเช่นนั้นเขาก็ไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะสามารถจัดการกับเจ้าเด็กนี่ได้

“ไอ้หนู หากข้าจำไม่ผิด นักพรตชิงมู่เมื่อครู่นี้ น่าจะเป็นผู้อาวุโสในสำนักของเจ้าไม่ใช่หรือ?”

มารเฒ่าซานซือหัวเราะเบาๆ กล่าวอย่างมีความหมายแฝงเร้นว่า

“การเข่นฆ่าศิษย์พี่ศิษย์น้องและผู้อาวุโสร่วมสำนัก ไม่ว่าจะเป็นในสำนักวิถีเซียนของพวกเจ้า หรือในนิกายวิถีมารของข้า ล้วนถือเป็นความผิดมหันต์ที่ไม่อาจให้อภัยได้ เจ้าลองเดาดูสิว่า หากข้าเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศให้คนอื่นรู้ จุดจบของเจ้าจะเป็นเช่นไร?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้หย่วนกลับไม่รู้สึกหวั่นวิตกเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ในเมื่อผู้อาวุโสซานซือได้เห็นวิธีการที่ข้าใช้จัดการกับท่านลุงชิงมู่เมื่อครู่นี้แล้ว เช่นนั้นท่านลองเดาดูสิว่า พิษศพหนึ่งขวดที่ข้างัดออกมานั้น ได้มาจากที่ใด?”

“หากท่านอยากจะป่าวประกาศ ก็ตามใจท่านเถิด”

ที่กู้หย่วนพูดเช่นนี้ ไม่ใช่การพูดจาส่งเดช

พิษศพที่เขาใช้จัดการกับนักพรตชิงมู่เมื่อครู่นี้ เป็นของที่ได้มาจากซือหม่าเหยียน

ก่อนหน้านี้หลังจากที่เขาเล่าต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวให้ซือหม่าเหยียนฟัง แม้ซือหม่าเหยียนจะไม่ได้มีท่าทีว่าจะออกโรงช่วยเหลือเขาโดยตรง ทว่าก็ยังยอมบอกข้อมูลโดยละเอียดของนักพรตชิงมู่ให้กู้หย่วนฟัง

ด้วยเหตุนี้ กู้หย่วนจึงจงใจหลอกล่อให้หม่าเฟิงออกนอกเมืองมา จากนั้นก็หลอกให้นักพรตชิงมู่ออกมาติดกับดัก

ซือหม่าเหยียนและนักพรตชิงมู่ ล้วนเป็นคนของฝ่ายตระกูลเหมือนกัน ทว่าทั้งสองคนไม่ได้ลงรอยกันนัก

ซือหม่าเหยียนมักจะไม่ค่อยชอบยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลก เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับวิชาหลอมโอสถ ในขณะที่นักพรตชิงมู่ผู้เป็นรองเจ้าหอ กลับเป็นคนบ้าอำนาจ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาได้ฉกฉวยอำนาจความเป็นเจ้าหอของซือหม่าเหยียนไปไม่น้อย

แม้ภายนอกทั้งสองคนจะดูสนิทสนมกันดี ทว่าภายในกลับมีความขัดแย้งฝังลึก

บัดนี้ กู้หย่วนซึ่งเป็นผู้เยาว์ที่ซือหม่าเหยียนโปรดปราน กลับถูกนักพรตชิงมู่วางแผนปองร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า ดังนั้น เขาจึงถือโอกาสนี้ช่วยผลักดันแผนการของกู้หย่วนให้สำเร็จเสียเลย

เพียงแต่ติดขัดเรื่องสถานะของตนเอง จึงไม่สะดวกที่จะลงมือด้วยตัวเอง

เมื่อเห็นท่าทีเยือกเย็นและไม่สะทกสะท้านของกู้หย่วน มารเฒ่าซานซือก็ขมวดคิ้ว เขาเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของกู้หย่วนแล้ว

เห็นได้ชัดว่าการที่กู้หย่วนสังหารนักพรตชิงมู่ในครั้งนี้ ทางยอดเขาโอสถหรือตัวละครสำคัญบางคนในนั้นย่อมต้องรู้เห็นเป็นใจด้วยอย่างแน่นอน

แม้จะไม่อาจใช้เรื่องนี้มาข่มขู่กู้หย่วนได้ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก หัวเราะพลางกล่าวว่า

“หึหึ ข้าจะไปทำเรื่องที่ไม่ได้ประโยชน์อะไร แถมยังเป็นภัยต่อตัวเองแบบนั้นไปทำไมกัน? ก็แค่ล้อเจ้าเล่นเท่านั้นแหละไอ้หนู”

“ผู้น้อยอายุยังน้อย ขวัญอ่อนนัก ผู้อาวุโสทางที่ดีอย่ามาขู่ข้าเลยจะดีกว่า”

กู้หย่วนแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ กล่าวอย่างมีความหมายแฝงเร้น ก่อนจะเอ่ยต่อ

“ข้ายังมีธุระด่วนต้องไปจัดการ หากผู้อาวุโสไม่มีอะไรแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัว”

เขาไม่คิดจะรั้งอยู่ที่นี่นานนัก เพราะมารเฒ่าผู้นี้ทั้งเจ้าเล่ห์และซุกซ่อนแผนร้ายไว้มากมาย ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะขุดหลุมพรางดักรอเขาไว้ตอนไหน

ดังนั้น สำหรับคนประเภทนี้ ทางที่ดีควรอยู่ให้ห่างเข้าไว้

แน่นอนว่า เหตุผลหลักก็คือตอนนี้พลังบำเพ็ญเพียรของเขายังอ่อนด้อยนัก หากเขามีความแข็งแกร่งมากพอ คงลงมือสังหารอีกฝ่ายทิ้งไปตั้งนานแล้ว

ท้ายที่สุดแล้ว เฉินฉีสหายเก่าของเขาก็ต้องมาตายเพราะมารเฒ่าผู้นี้ ยิ่งไปกว่านั้น คราวก่อนมารเฒ่าผู้นี้ก็ยังมุ่งมั่นอยากจะจับเขาไปหลอมเป็นมารหยินให้จงได้

สำหรับเสี้ยนหนามเช่นนี้ กู้หย่วนจะเบาใจปล่อยผ่านไปได้อย่างไร?

“ช้าก่อน”

เมื่อเห็นว่ากู้หย่วนเตรียมจะหันหลังเดินจากไป มารเฒ่าซานซือก็ร้องเรียกเขาเอาไว้

“ผู้อาวุโสยังมีเรื่องอะไรอีกหรือ?”

กู้หย่วนยังคงไม่คลายความระมัดระวังลงแม้แต่น้อย จิตใจเชื่อมต่อกับกระบี่อิ๋นเจียวอย่างใกล้ชิด หากอีกฝ่ายขยับตัวแม้แต่เพียงนิดเดียว เขาก็พร้อมจะตอบโต้กลับไปในทันที

มารเฒ่าซานซือหัวเราะหึๆ

“ไอ้หนูกู้ หากข้ามองไม่ผิด เจ้าคงเคยปะทะฝีมือกับหลานชายของข้ามาแล้วกระมัง?”

สีหน้าของกู้หย่วนไม่เปลี่ยน

“ใช่แล้วจะทำไม ไม่ใช่แล้วจะทำไม?”

(จบตอน)