เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 242 โล่ไม้วิญญาณธาตุไม้!

ตอนที่ 242 โล่ไม้วิญญาณธาตุไม้!

“ในที่สุดค่ายกลก็แตกเสียที… ไอ้หนู รับความตายไปซะ!”

นักพรตชิงมู่ถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะลั่น ร่างของเขาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พุ่งตรงเข้าหากู้หย่วน!

ความแค้นที่ต้องสูญเสียลูกชาย บวกกับความแค้นที่ถูกวางแผนเล่นงานจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทำให้ในตอนนี้เขาเกลียดชังกู้หย่วนเข้ากระดูกดำ

บัดนี้ เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะจับตัวกู้หย่วนมาทรมานให้ตายอย่างช้าๆ เพื่อระบายความเคียดแค้นในใจ!

แม้อาการบาดเจ็บจะสาหัส ทว่าเขาก็ยังคงเป็นยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตาน เมื่อปราศจากค่ายกลที่กักขัง เขาก็เปรียบเสมือนมังกรที่หลุดพ้นจากพันธนาการ ได้รับอิสรภาพคืนมา!

ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายอันแข็งแกร่งและบ้าคลั่งราวกับจะสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน หมายจะกลืนกินกู้หย่วนให้จมมิด!

ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ สีหน้าของกู้หย่วนกลับยังคงเรียบเฉย ไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

เขาเพียงแค่ขยับความคิด จุดแสงวิญญาณรอบตัวนักพรตชิงมู่ก็ลอยขึ้นไปรวมตัวกันด้านบน แปรเปลี่ยนเป็นประกายกระบี่สีเงินสายหนึ่ง พุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้า

นั่นคือค่ายกลกระบี่ที่เพิ่งจะถูกนักพรตชิงมู่ใช้สายฟ้าระเบิดจนแตกกระจายนั่นเอง!

ด้วยระดับความสำเร็จในวิถีกระบี่ของกู้หย่วน ประกอบกับกระบี่อิ๋นเจียวที่มีคุณภาพสูงส่ง ต่อให้ค่ายกลกระบี่จะถูกทำลายลง ก็ไม่มีทางที่จะสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปได้

ตรงกันข้าม เขากลับฉวยโอกาสนั้นซ่อนพวกมันเอาไว้ เพื่อรอคอยจังหวะที่จะลงมือ!

และในตอนนี้ จังหวะที่ว่านั้นก็มาถึงแล้ว!

เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ประกายกระบี่สายนี้ไม่ได้ส่องแสงสีเงินสว่างเจิดจ้าอีกต่อไป ทว่าบนผิวกลับเต็มไปด้วยรอยสนิมสีหม่น ดูหยาบกระด้างและเก่าคร่ำคร่า

ทว่านอกจากรอยสนิมแล้ว บนนั้นยังมีคราบเลือดสีแดงคล้ำปกคลุมอยู่อีกชั้นหนึ่ง ราวกับว่ามีสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนที่ต้องมาสังเวยชีวิตภายใต้ประกายกระบี่สายนี้!

คราบเลือดสีแดงคล้ำแต่ละหยด ล้วนแผ่ซ่านกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนแทบจะสำลัก!

รอยสนิมสีหม่นแต่ละรอย ก็แผ่ซ่านรังสีอำมหิตและจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวออกมา!

ประกายกระบี่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ดุจดั่งดวงดาวที่ร่วงหล่น ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัว ชวนให้ใจสั่นสะท้าน

กระบี่นี้ฟาดฟันลงมา ทั่วทั้งฟ้าดินก็ราวกับจะหม่นหมองไร้สีสัน ซ้ำยังมีแสงสีเลือดจางๆ ปรากฏขึ้นมา

ราวกับว่าฟ้าดินบริเวณนี้ถูกย้อมไปด้วยรังสีอำมหิตอันน่าสะพรึงกลัว

คัมภีร์กระบี่หุนเทียนสยบมาร!

ในบรรดาวิชากระบี่ทั้งหมดที่กู้หย่วนฝึกฝนมา คัมภีร์กระบี่เล่มนี้ถือว่ามีอานุภาพแข็งแกร่งที่สุด และมีรังสีอำมหิตเข้มข้นที่สุด!

ก่อนหน้านี้ตอนที่กู้หย่วนประลองกับหลิวซินจวิน ศิษย์พี่ร่วมสำนัก ในตอนนั้นกู้หย่วนได้หยิบยืมเจตจำนงกระบี่ที่บรรพชนทิ้งเอาไว้ จึงสามารถแสดงอานุภาพที่รุนแรงเหนือความคาดหมายออกมาได้!

ทว่าในเวลานี้ แม้จะไม่มีเจตจำนงกระบี่ที่บรรพชนทิ้งไว้ ทว่าด้วยระดับความสำเร็จของกู้หย่วน ประกอบกับการพลิกแพลงของค่ายกลกระบี่ที่ทุ่มเทอย่างสุดกำลัง อานุภาพของกระบี่นี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย ซ้ำยังอาจจะแข็งแกร่งกว่าเสียด้วยซ้ำ!

“แย่แล้ว!”

นักพรตชิงมู่ขนลุกซู่ รู้สึกเพียงว่าตนเองถูกเจตจำนงกระบี่อันคมกริบและเย็นยะเยือกจับจ้องอย่างล็อกเป้าแน่นหนา ไม่อาจดิ้นหลุดได้เลย

ความน่าสะพรึงกลัวของเจตจำนงกระบี่นี้ แม้แต่เขาเองก็ยังต้องหวาดหวั่น ลางสังหรณ์แห่งความตายคืบคลานเข้ามาในจิตใจ

เขากระตุ้นโล่ไม้วิญญาณธาตุไม้ ซึ่งเป็นอาวุธวิเศษต้นกำเนิดของตนเองโดยสัญชาตญาณ

อาวุธวิเศษชิ้นนี้มีระดับคุณภาพสูงถึงข้อห้ามหกสิบห้าชั้น เป็นสิ่งที่เขาใช้แก่นแท้วิญญาณธาตุไม้ ผสมผสานกับแก่นกลางของต้นหลิวปีศาจหมื่นปี หล่อหลอมและสกัดขึ้นมาด้วยความยากลำบาก

ของชิ้นนี้สูบเอาทรัพย์สมบัติไปกว่าครึ่งค่อนชีวิตของเขา บวกกับความเพียรพยายามนับร้อยปี กว่าจะสามารถหล่อหลอมจนมีคุณภาพถึงระดับนี้ได้

หากเขาหล่อหลอมมันต่อไปอีกสักสามถึงห้าร้อยปี ก็ไม่แน่ว่าอาจจะมีโอกาสพัฒนาให้มันกลายเป็นของวิเศษได้

ทว่าน่าเสียดาย อาวุธวิเศษชั้นยอดที่เคยสมบูรณ์แบบชิ้นหนึ่ง เมื่อถูกปราณศพกัดกร่อนเมื่อครู่นี้ ข้อห้ามภายในก็หม่นแสงลง ประสิทธิภาพลดฮวบลงอย่างหนัก ในตอนนี้สามารถแสดงอานุภาพออกมาได้สักสี่ส่วนก็ถือว่าดีมากแล้ว

นักพรตชิงมู่ปวดใจจนเลือดแทบจะหยด!

ภายใต้การกระตุ้นอย่างสุดกำลังของนักพรตชิงมู่ มันก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงวิญญาณสีเขียวที่เจือด้วยแสงสีเทาบางเบา ขวางกั้นอยู่เบื้องหน้า

แม้จะดูเหมือนเป็นเพียงชั้นบางๆ ทว่ากลับมั่นคงและแข็งแกร่งยิ่งกว่าภูเขาเหล็กเสียอีก

ฉัวะ

วินาทีต่อมา ประกายกระบี่ที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าก็ปะทะเข้ากับแสงวิญญาณสีเขียว

เพียงแค่ชะงักไปชั่วครู่ มันก็ทะลวงผ่านไปได้อย่างง่ายดาย

เพล้ง แสงวิญญาณสีเขียวแตกกระจาย แสงสว่างวาบขึ้น มันก็กลับคืนสู่รูปร่างของโล่ตามเดิม ทว่าบริเวณตรงกลางกลับมีรูขนาดเท่านิ้วมือเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรู

อาวุธวิเศษชั้นยอดชิ้นนี้ เห็นได้ชัดว่าถูกทำลายไปแล้ว!

ประกายกระบี่ยังไม่หยุดยั้ง หลังจากทะลวงผ่านโล่ไม้วิญญาณธาตุไม้ ไปแล้ว พลังของมันก็ยังไม่ลดทอนลง มันพุ่งทะลุร่างของนักพรตชิงมู่ ก่อนจะพุ่งทะลวงลึกลงไปในพื้นดิน

เคร้ง

กู้หย่วนยกมือขึ้นเรียก ประกายกระบี่ก็มุดขึ้นมาจากใต้ดิน แปรเปลี่ยนเป็นงูวิญญาณสีเงินเลื้อยกลับมาอยู่ข้างกายเขา แสงสว่างอาจจะหม่นลงไปบ้าง ทว่าจิตวิญญาณที่แฝงอยู่ภายในกลับดูเหมือนจะเพิ่มพูนขึ้นมาอีกเล็กน้อย

หลังจากที่ได้ดื่มด่ำเลือดของยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานถึงสองคน กระบี่อิ๋นเจียวเล่มนี้ก็เห็นได้ชัดว่าเริ่มเกิดการลอกคราบเปลี่ยนกระดูกขึ้นมาบ้างแล้ว มันดูมีชีวิตชีวาและดุร้ายมากยิ่งขึ้น!

ส่วนนักพรตชิงมู่นั้น เขายืนนิ่งงันอยู่กับที่ ไม่ไหวติง แม้ดวงตาจะยังคงจับจ้องไปที่กู้หย่วน ทว่าภายในแววตากลับไร้ซึ่งประกายแสงแห่งชีวิต หลอมรวมเข้ากับความตายอย่างสมบูรณ์แบบ

สายลมแผ่วเบาพัดโชยมา ร่างของนักพรตชิงมู่ก็พลันสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน ปลิวไปตามลม ร่วงหล่นเกลื่อนพื้น

กระบี่ของกู้หย่วนเมื่อครู่นี้ อัดแน่นไปด้วยพลังอันมหาศาล ไม่เพียงแต่จะสังหารนักพรตชิงมู่ได้เท่านั้น ทว่าแม้แต่กายเนื้อของเขาก็ยังถูกประกายกระบี่บดขยี้จนกลายเป็นผุยผง

หลงเหลือเพียงโล่ไม้วิญญาณสีเขียวมรกตที่พังยับเยิน และถุงเก็บของอีกหนึ่งใบที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้น

กู้หย่วนเพียงแค่กวักมือเรียก ของทั้งสองสิ่งก็ลอยมาตกอยู่ในมือของเขา

【แต้มเต๋า +351!】

【แต้มเต๋า +869!】

จากนั้น กู้หย่วนก็ดูดซับแต้มเต๋าที่แฝงอยู่ในนั้นไป

“อาวุธวิเศษชั้นยอดแท้ๆ น่าเสียดายจริงๆ ไม่รู้ว่าจะยังพอซ่อมแซมได้หรือเปล่า”

กู้หย่วนพินิจมองโล่ไม้ในมืออยู่ครู่หนึ่ง ก็พอจะมองเห็นอะไรบางอย่าง

แก่นแท้ของอาวุธวิเศษโล่ไม้ชิ้นนี้ถือว่ายอดเยี่ยมมาก ไม่ได้ด้อยไปกว่ากระบี่อิ๋นเจียวของเขาเลย ยิ่งไปกว่านั้น มันยังมีสรรพคุณต่างๆ นานา ใช้ได้ทั้งรุกและรับ หากอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์แบบล่ะก็ ถือว่าเป็นของดีชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว

เพียงแต่ตอนนี้ อาวุธวิเศษชิ้นนี้ถูกปราณศพทำให้แปดเปื้อนไปแล้ว ซ้ำยังถูกกระบี่อิ๋นเจียวเจาะจนเป็นรูเล็กๆ อีกหนึ่งรู

“จริงสิ เมื่อครู่นี้อาวุธวิเศษชิ้นนี้ดูเหมือนจะมีความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองอยู่บ้าง หากข้าใช้วารีแท้ไท่หยวนชำระล้างปราณศพบนนั้นออกไปให้หมด จากนั้นก็ค่อยๆ หล่อเลี้ยงมัน บางทีอาจจะสามารถซ่อมแซมของชิ้นนี้ได้จริงๆ…”

กู้หย่วนครุ่นคิด

วารีแท้ไท่หยวนของเขานั้นบริสุทธิ์ผุดผ่อง เชี่ยวชาญในการชำระล้างสิ่งสกปรก ยิ่งไปกว่านั้น ยังอัดแน่นไปด้วยพลังชีวิต และมีสรรพคุณในการหล่อเลี้ยงอีกด้วย

น่าจะพอลองดูได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น กู้หย่วนก็รวบรวมวารีแท้ไท่หยวนขึ้นมากลุ่มหนึ่ง ห่อหุ้มโล่ไม้เอาไว้ ชำระล้างปราณศพส่วนใหญ่ออกไป ก่อนจะโยนมันเข้าไปในถุงเก็บของ

ส่วนปราณศพที่เหลืออีกเล็กน้อยนั้นค่อนข้างฝังลึก เอาไว้ค่อยๆ จัดการทีหลังก็แล้วกัน

สำหรับถุงเก็บของนั้น กู้หย่วนไม่ได้ตรวจสอบดูให้ละเอียด เขาเก็บมันลงไป ก่อนจะพรูลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ปัญหาอย่างนักพรตชิงมู่ ในที่สุดก็ได้รับการแก้ไขเสียที

เช่นนี้แล้ว ในอนาคตก็ไม่ต้องมาคอยกังวลว่าไอ้แก่นี่จะคอยลอบกัดอยู่ลับๆ อีก

“แต่จะว่าไปแล้ว ยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานก็ร้ายกาจสมคำร่ำลือจริงๆ…”

กู้หย่วนเก็บกระบี่อิ๋นเจียวที่ได้รับความเสียหายเล็กน้อยเข้าไปหล่อเลี้ยงภายในร่างกาย ในขณะเดียวกันก็หยิบขวดยาวิญญาณออกมาขวดหนึ่ง ไม่ทันได้นับ เขาก็เทมันเข้าปากรวดเดียว

จากการต่อสู้อย่างดุเดือดเมื่อครู่นี้ โดยเฉพาะการควบคุมค่ายกลกักมังกรและค่ายกลกระบี่ ต่อให้กู้หย่วนจะมีพลังบำเพ็ญเพียรลึกล้ำเพียงใด ก็ยังสิ้นเปลืองพลังไปมหาศาล

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น กู้หย่วนก็หันหลังเตรียมตัวจะใช้วิชาหลบหนีเหาะเหินจากไป

“เฮ้อ… ช่างเป็นงิ้วที่ดูสนุกเสียจริงๆ…”

ทว่าในตอนนั้นเอง น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขบขันและเย้ยหยันก็ดังขึ้น

กู้หย่วนเลิกคิ้ว หันไปมองตามเสียง ก็พบชายชราหน้าตาใจดีผู้หนึ่ง ยืนมองมาที่เขาอยู่ไม่ไกลนัก