เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 229 ความตกตะลึงของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียร!
หนอนกู่สีดำตัวนี้มีชื่อว่าหนอนกู่พิษทมิฬชื่อของมันอาจจะฟังดูธรรมดา ทว่าแท้จริงแล้วมันคือหนอนกู่ที่น่าสะพรึงกลัวและอันตรายยิ่งกว่าหนอนกู่วชิระเสียอีก!
หนอนกู่พิษทมิฬชนิดนี้ เกิดจากการที่ผู้บำเพ็ญเพียรดึงเอาปราณอัปมงคลใต้พิภพที่มีพิษร้ายแรงที่สุดมาควบแน่นขึ้น
ในระยะแรกของการควบแน่น มันจะเป็นเพียงแมลงพิษสีเทาขาวขนาดเท่านิ้วมือ มีรูปร่างกึ่งแมลงกึ่งปราณ แผ่ซ่านปราณอัปมงคลอันขุ่นมัวออกมาตลอดเวลา กลิ่นของมันเหม็นเน่าจนชวนคลื่นเหียนอาเจียน เพียงแค่ปล่อยกลิ่นออกมาสายเดียว ก็สามารถคร่าชีวิตผู้คนได้นับร้อย
เมื่อแมลงพิษอัปมงคลขนาดเท่านิ้วมือนี้ถูกควบแน่นและหล่อหลอมผ่านไปหลายร้อยปี จึงจะหดตัวลงจนมีขนาดเท่าตะเกียบ สีสันก็จะเปลี่ยนจากเทาขาวเป็นดำขลับ และกลิ่นเหม็นเน่าก็จะถูกเก็บซ่อนจนจางหายไป
ต้องผ่านการควบแน่นไปอีกหลายร้อยปี แมลงพิษอัปมงคลถึงจะก่อเกิดจิตวิญญาณขึ้นมาสายหนึ่ง ร่างกายหดเล็กลงจนมีขนาดเท่าเส้นผม กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีชีวิตชีวาอย่างแท้จริง
ในขั้นตอนนี้ หนอนกู่พิษทมิฬจะมีพิษร้ายแรงถึงขีดสุด ต่อให้เป็นยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตาน หากพลาดท่าสัมผัสโดน ก็จะต้องถูกพิษเล่นงานจนตายตกไปในทันที
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมันโบยบิน ความเร็วของมันยังรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง ซ้ำยังเชี่ยวชาญในการทำลายปราณแท้คุ้มกายและคาถาคุ้มกาย ผู้คนมากมายมักจะตายไปโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองตายได้อย่างไร
ต่อให้กู้หย่วนจะมีวิถีกระบี่ที่ร้ายกาจเพียงใด ทว่าขอเพียงแค่ถูกหนอนกู่พิษทมิฬตัวนี้เฉี่ยวไปแม้แต่นิดเดียว เขาก็ต้องตายโดยไร้ที่กลบฝังอย่างแน่นอน
ส่วนผีเสื้อกระบี่เงาเขียวนั้น แม้จะร้ายกาจและมีระดับสูงกว่าหนอนกู่พิษทมิฬ ทว่าในเวลานี้ก็สายเกินกว่าจะเข้ามาช่วยเหลือได้ทันแล้ว
ซี่…
หนอนกู่พิษทมิฬร่วงหล่นลงบนม่านพลังปราณกระบี่คุ้มกายของกู้หย่วน ม่านพลังปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งทนทานเป็นพิเศษกลับถูกหนอนกู่พิษทมิฬเจาะทะลุได้อย่างง่ายดาย กัดกร่อนจนเกิดเป็นรูเล็กๆ รูหนึ่ง
ต้องรู้ก่อนว่า ม่านพลังปราณกระบี่ชั้นนี้มีพลังป้องกันที่น่าทึ่งมาก ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรในระดับเดียวกันใช้อาวุธวิเศษฟาดฟันใส่ ก็ใช่ว่าจะสามารถทำลายมันลงได้ในเวลาอันสั้น ทว่ามันกลับถูกหนอนกู่พิษทมิฬตัวนี้เจาะทะลุได้อย่างง่ายดาย ซึ่งนั่นก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ให้เห็นถึงความร้ายกาจของหนอนกู่ตัวนี้แล้ว
วินาทีต่อมา หนอนกู่พิษทมิฬก็เตรียมจะมุดเข้าไปในร่างกายของกู้หย่วน
กู้หย่วนรู้ดีว่า ทันทีที่ถูกมันมุดเข้าไปได้ ด้วยความน่าสะพรึงกลัวของหนอนกู่ตัวนี้ ต่อให้เขามีพลังบำเพ็ญเพียรสูงส่งเพียงใด หรือมีวิชาอาคมร้ายกาจแค่ไหน เขาก็จะต้องตายตกไปในทันทีอย่างแน่นอน!
ทว่าในตอนนั้นเอง ประกายแสงสีเงินสายหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นจากตัวกู้หย่วน สกัดกั้นหนอนกู่พิษทมิฬตัวนั้นเอาไว้ได้ทันท่วงที
“อะไรนะ?!”
ลู่คุนเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า หนอนกู่พิษทมิฬของตนกลับถูกตะขาบสีเงินสว่างความยาวครึ่งฉื่อตัวหนึ่งจับเอาไว้ เมื่อเขี้ยวทั้งสองข้างของมันขยับเปิดปิด มันก็เคี้ยวหนอนกู่พิษทมิฬกร้วมๆ จนแหลกละเอียด
ราวกับกำลังกินล่าเถียว (ขนมแท่งเผ็ดของจีน) อย่างไรอย่างนั้น
ลู่คุนถึงกับหน้าถอดสี ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงจ้องมองไปที่ตะขาบรูปร่างประหลาดที่ดูราวกับหล่อขึ้นมาจากเงินแท้บนร่างของกู้หย่วน พลางร้องเสียงหลงว่า
“ตะขาบสวรรค์หลังเงิน?”
“เจ้าถึงกับมีแมลงวิเศษชนิดนี้ด้วยรึ?! เป็นไปได้อย่างไร!”
ในฐานะที่เป็นถึงศิษย์สืบทอดสายตรงของนิกายกู่เสิน เขาย่อมคุ้นเคยกับหนอนกู่ชนิดต่างๆ เป็นอย่างดี
ตะขาบสวรรค์หลังเงินบนร่างของกู้หย่วนตัวนี้ แม้จะด้อยกว่าสัตว์ประหลาดสายเลือดบรรพกาลอย่างผีเสื้อกระบี่เงาเขียวอยู่บ้าง แต่มันก็เป็นแมลงวิเศษที่หาได้ยากยิ่ง ซึ่งแข็งแกร่งกว่าหนอนกู่วชิระและหนอนกู่พิษทมิฬที่เขาเลี้ยงไว้เสียอีก
ลู่คุนนึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่า การที่กู้หย่วนมีผีเสื้อกระบี่เงาเขียวเพียงตัวเดียวก็นับว่าน่าเหลือเชื่อพอแล้ว แต่นี่กลับมีตะขาบสวรรค์หลังเงินซ่อนอยู่อีกตัวหนึ่ง สิ่งนี้ทำให้เขาทั้งตกใจและริษยาจนแทบคลั่ง
เขาเป็นถึงศิษย์สืบทอดสายตรงของนิกายกู่เสิน อีกทั้งยังมีท่านปู่ที่เป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ระดับหยางเสิน ตัวเขาเองย่อมไม่ขาดแคลนหนอนกู่ที่ร้ายกาจต่างๆ นานา
ไม่ว่าจะเป็นหนอนกู่วชิระ หรือหนอนกู่พิษทมิฬ ตลอดจนยุงมารกระหายเลือดก่อนหน้านี้ หยิบยกชนิดใดออกมาเพียงชนิดเดียว ก็สามารถอาละวาดกวาดล้างผู้คนในระดับเดียวกันได้สบายๆ!
แม้แต่ในหมู่ศิษย์สืบทอดสายตรงร่วมสำนัก ทรัพย์สมบัติและวิธีการของเขาก็ยังถูกจัดอยู่ในอันดับต้นๆ
ทว่าเมื่อนำมาเทียบกับผีเสื้อกระบี่เงาเขียวและตะขาบสวรรค์หลังเงินของกู้หย่วนแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาด้อยกว่าถึงหนึ่งหรือสองขุม
เขาที่เป็นถึงศิษย์สืบทอดสายตรงของนิกายกู่เสิน ทว่าหนอนกู่บนตัวกลับสู้กู้หย่วนไม่ได้ นี่มันเรื่องตลกไร้สาระระดับโลกชัดๆ!
ทว่าลู่คุนก็ไม่มีเวลาให้มานั่งทอดถอนใจอีกต่อไปแล้ว
เพราะบัวกระบี่สีเงินที่จำแลงมาจากกระบี่อิ๋นเจียวของกู้หย่วน ได้ร่วงหล่นลงมาบนศีรษะของเขาแล้ว
ภายในบัวกระบี่สีเงิน ปราณกระบี่อันเรียวเล็กทว่าแฝงรังสีอำมหิตเสียดแทงกระดูกสายหนึ่งได้พุ่งทะยานออกมา ฟาดฟันทะลวงผ่านปราณแท้คุ้มกายและอาวุธวิเศษคุ้มกายของลู่คุนได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะผ่าร่างของเขาออกเป็นสองซีก
“อะไรนะ ลู่คุน... ตายแล้วงั้นรึ?!”
เมื่อเห็นภาพฉากนี้ ผู้คนมากมายถึงกับยืนอึ้งตะลึงงัน
ร่างของลู่คุนถูกผ่าออกเป็นสองซีกจากตรงกลาง เผยให้เห็นอวัยวะภายใน สาดกระเซ็นเลือดสีแดงฉานไปทั่วพื้น
ร่างกายเริ่มสูญเสียความอบอุ่น และเย็นชืดลงเรื่อยๆ
ไม่มีใครสงสัยเลยว่า ลู่คุนได้ตายไปแล้วจริงๆ
ทว่าหลายคนก็ยังไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
ใช่ กู้หย่วนมีวิถีกระบี่ที่ยอดเยี่ยมไร้เทียมทาน อีกทั้งยังเลี้ยงแมลงวิเศษที่ร้ายกาจผิดมนุษย์มนาเอาไว้ถึงสองตัว ทว่าอย่างไรเสียลู่คุนก็เป็นถึงศิษย์สืบทอดสายตรงของนิกายกู่เสิน แต่กลับถูกกู้หย่วนสังหารไปง่ายๆ เช่นนี้ นี่ทำให้ทุกคนรู้สึกประหลาดใจและตกตะลึงเป็นอย่างมาก!
ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่สามารถยืนยันได้อย่างแน่นอน!
นับจากนี้เป็นต้นไป ชื่อของกู้หย่วน จะถูกกล่าวขานไปทั่วสารทิศ โดยการเหยียบย่ำชื่อของลู่คุนให้เลื่องลือระบือไกล!
แน่นอนว่ากู้หย่วนย่อมกลายเป็นหนามยอกอกของนิกายกู่เสินเช่นกัน ต่อให้เขาจะเป็นศิษย์ของยอดเขาโอสถ แต่นิกายกู่เสินก็ไม่มีทางปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรพชนเทียนฉง หลานชายสุดที่รักถูกฆ่าตาย บรรพชนเทียนฉงผู้สูงส่งระดับหยางเสินอาจจะไม่ลงมือด้วยตัวเอง ทว่าผู้คนทั้งบนและล่างในนิกายกู่เสิน เพื่อประจบเอาใจบรรพชนท่านนี้ ย่อมมีคนจำนวนมากที่เต็มใจจะเป็นฝ่ายลงมือจัดการกับกู้หย่วน!
หลายคนมองกู้หย่วนด้วยสายตาเวทนาสงสาร
เจ้าหนุ่มนี่เก่งกาจก็จริง ทว่าน่าเสียดาย… ที่ดันไปก่อเรื่องใหญ่เข้าเสียแล้ว เว้นเสียแต่ว่าจะมีผู้ยิ่งใหญ่ของยอดเขาโอสถออกโรงปกป้อง มิเช่นนั้นเขาจะต้องหนีไม่พ้นเคราะห์กรรมในครั้งนี้อย่างแน่นอน!
ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องแปลกใจก็คือ ในเวลานี้กู้หย่วนกลับยังไม่ยอมคลายความระมัดระวังลง เขายังคงจับจ้องไปที่ศพของลู่คุน ภายในแววตาเปล่งประกายแสงแห่งความเข้าใจบางเบา ราวกับกำลังใช้วิชาเนตรวิเศษอะไรบางอย่างอยู่
แน่นอนว่ากู้หย่วนไม่ได้ว่างจนไม่มีอะไรทำ หลังจากที่เขากระตุ้นวิชาเนตรวิญญาณ เขาก็มองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ภายในส่วนลึกของศพลู่คุนในเวลานี้ มีกลุ่มแสงวิญญาณกลุ่มหนึ่งกำลังกะพริบไหวอยู่
กลุ่มแสงวิญญาณนั้นดูเลือนราง ทว่าเห็นได้ชัดว่ามันคือแมลงปีกแข็งรูปร่างประหลาดที่ดูเหมือนภาพมายา และในยามนี้มันกำลังยืดเหยียดร่างกายอยู่
“เกิดอะไรขึ้น เจ้านี่ยังมีชีวิตอยู่อีกรึ?”
สายตาของกู้หย่วนเย็นเยียบลง
เขาไม่ได้มัวเสียเวลาคิดว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น เขาชี้นิ้วออกไปอย่างไม่ลังเล ปราณกระบี่อันคมกริบสายหนึ่งก็พุ่งทะยานออกไป
ในขณะที่มันกำลังจะบดขยี้ศพให้แหลกละเอียด บนผิวศพของลู่คุนก็ปรากฏแสงเรืองรองเลือนรางชั้นหนึ่งขึ้นมา
แสงเรืองรองชั้นนี้ดูเหมือนจะบางเบา ทว่าเมื่อปราณกระบี่ของกู้หย่วนฟันลงไป กลับราวกับฟันถูกของที่ทั้งเหนียวและลื่นจนไม่อาจออกแรงได้
ปราณกระบี่ลื่นไถล และถูกดีดกระเด็นออกไป ปักลงบนพื้น ทิ้งรอยหลุมลึกเอาไว้หนึ่งหลุม!
วินาทีต่อมา ศพที่อยู่ภายใต้แสงเรืองรองก็เริ่มผสานเข้าหากัน อวัยวะภายในที่กระจัดกระจายกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม เลือดที่เจิ่งนองบนพื้นก็ไหลย้อนกลับเข้าไปในศพ
ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!
พร้อมกับการสมานแผล กู้หย่วนก็ยังได้ยินเสียงหัวใจของลู่คุนเริ่มเต้นอีกครั้ง ในตอนแรกมันยังอ่อนแรง แต่เมื่อเวลาผ่านไป เสียงหัวใจเต้นก็ดังขึ้นเรื่อยๆ
เคร้ง!
กู้หย่วนย่อมไม่ยอมนั่งดูอยู่เฉยๆ เขากระตุ้นกระบี่อิ๋นเจียวให้แปรเปลี่ยนเป็นประกายกระบี่ ฟาดฟันใส่ลู่คุนทันที
การฟาดฟันครั้งนี้ เขาได้ทุ่มเทกำลังทั้งหมดที่มี
ประกายกระบี่พาดผ่าน ทิ้งรอยกรีดลึกเอาไว้กลางอากาศอย่างชัดเจน ระลอกคลื่นบางเบาแผ่กระจายออกไป ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยพลังแห่งการทำลายล้าง
ทว่าเมื่อประกายกระบี่สายนี้ฟาดฟันลงมา ผลลัพธ์กลับไม่ต่างอะไรจากเมื่อครู่เลย
ประกายกระบี่ฟันลงบนแสงเรืองรองเลือนรางนั้น เพียงแค่ลื่นไถล พลังก็ถูกทอนลงไปหลายส่วน
จากนั้นกู้หย่วนก็ฉวยโอกาสดึงกระบี่กลับมา แปรเปลี่ยนเป็นประกายกระบี่สีเงินยาวเหยียดที่ดูราวกับงูวิญญาณ เลื้อยพันรอบกายเขา
ส่วนแสงเรืองรองเลือนรางบนร่างของลู่คุน กลับไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย
ดูเหมือนจะเป็นเพียงชั้นบางๆ ทว่ากลับอัดแน่นไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว!