เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 213 นกเค้าแมวผีขนดำ!
“ยอมจำนนงั้นรึ? จะมาโอหังอวดดีอะไรที่นี่?!”
กู้หย่วนแค่นหัวเราะเยาะ
“คิดจริงๆ หรือว่าการเป็นยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตาน แล้วจะรังแกข้าได้ง่ายๆ?!”
ปากก็พูดไปเช่นนั้น ทว่าในใจกู้หย่วนกลับรู้สึกหนักอึ้งอยู่บ้าง
ยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตาน คือผู้ที่รวบรวมแก่นแท้ ปราณ และจิตวิญญาณ ทั้งสามประการในขอบเขตเทียนเหรินเข้าด้วยกัน ผูกมัดชีวิตไว้ในจินตานก่อกำเนิดเป็นแก่นแท้แห่งความอมตะจุดหนึ่ง จึงจะมีอายุขัยยืนยาว และมีอิทธิฤทธิ์กว้างขวางไพศาล
อาจกล่าวได้ว่า เมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตจินตาน ก็ถือว่าได้หลุดพ้นจากความเป็นปุถุชน และครอบครองคุณลักษณะบางส่วนของเซียนไปแล้ว
ความห่างชั้นระหว่างยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตาน กับผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเทียนเหรินนั้น ต่อให้ไม่ถึงขั้นฟ้ากับเหว ทว่าก็ห่างไกลกันมาก
แน่นอนว่า กู้หย่วนย่อมรู้ดีและมองออกว่า เฮยเซียวจื่อตรงหน้านี้ ไม่มีทางเป็นผู้ที่ผูกจินตานระดับสูงจนบรรลุความศักดิ์สิทธิ์ได้ อย่างอาจารย์นักพรตเฮ่อหลิง หรือศิษย์ลุงซือหม่าเหยียน หรือแม้แต่หลี่ฉางเซิงอย่างเด็ดขาด
อย่างมากที่สุด ก็เป็นเพียงยอดผู้บำเพ็ญเพียรที่ผูกจินตานระดับกลางได้เท่านั้น!
เพราะเฮยเซียวจื่อไม่ได้ให้ความรู้สึกแข็งแกร่งจนไม่อาจต้านทานได้แก่เขาเลย!
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเฮยเซียวจื่อก็พลันมืดครึ้มลง แค่นเสียงเย็นชาว่า
“ไอ้หนุ่ม ข้าจะสอนอะไรให้เจ้าเอาบุญนะ เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ที่แข็งแกร่งกว่า ทางที่ดีอย่าได้แสดงท่าทีลบหลู่ดูหมิ่นออกมาแม้แต่น้อย มิเช่นนั้นมีแต่จะชักนำภัยพิบัติมาสู่ตัว! แล้วก็…”
เขากวาดตามองผีเสื้อกระบี่เงาเขียวที่กำลังขยับปีกบินโฉบไปมาอยู่บนไหล่ของกู้หย่วน แววตาฉายความโลภวูบหนึ่ง
“แมลงพิสดารเช่นนี้ ไม่ใช่ของที่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้าจะคู่ควร!”
สิ้นเสียง ด้านหลังเขาก็ปรากฏยาลูกก้อนกลมสีดำเม็ดหนึ่งขึ้นมา เพียงแค่สั่นไหวคราเดียว ก็จำแลงกายเป็นนกเค้าแมวผีขนดำตัวมหึมาขนาดเท่าบ้านหลังหนึ่ง มันส่งเสียงร้องอันดังกึกก้องและชั่วร้ายออกมา
ในน้ำเสียงนั้น แฝงไว้ด้วยพลังเร้นลับที่สั่นสะท้านขวัญวิญญาณ
ในขณะเดียวกัน มันก็สยายปีกทั้งสองข้างออก สาดซัดขนนกสีดำนับไม่ถ้วนออกมาราวกับห่าฝน ปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน และครอบคลุมกู้หย่วนเอาไว้ภายใน
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!
ขนนกเหล่านี้เปล่งประกายแสงสีดำสลัว ทอประกายแหลมคมดุจแสงกระบี่ อานุภาพของแต่ละเส้นล้วนไม่ด้อยไปกว่าปราณกระบี่ที่ผีเสื้อกระบี่เงาเขียวปล่อยออกมาเมื่อครู่เลย หรืออาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแสงกระบี่ขนนกสีดำนับหมื่นสายที่พุ่งทะยานเข้ามา กู้หย่วนก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งอันตราย
กู้หย่วนยื่นมือออกไปคว้ารวบกระบี่อิ๋นเจียวมาไว้ในมืออย่างไม่ลังเล จากนั้นก็ตวัดกระบี่ยาว ฟาดฟันออกไปหนึ่งกระบี่!
กระบี่นี้ เมื่อเทียบกับกระบี่อันดุดันเมื่อครู่ ชัดเจนว่าอานุภาพลดทอนลงไปมาก แสงกระบี่ดูราบเรียบ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยหลักการเปลี่ยนแปลงของหยินและหยาง คล้ายกับสามารถฟาดฟันทุกสรรพสิ่งให้แหลกสลายได้
แสงกระบี่จางๆ สาดประกายวาบ แม้ดูไร้ซึ่งอานุภาพทำลายล้าง ทว่าเมื่อแสงกระบี่ขนนกสีดำที่พุ่งทะยานเข้ามาเหล่านั้น ปะทะเข้ากับมัน ล้วนร่วงหล่นลงพื้นราวกับถูกสูบเอาแก่นแท้ ปราณ และจิตวิญญาณไปจนหมดสิ้น จากนั้นก็สลายกลายเป็นควันสีเขียวและเลือนหายไป
“ฮึ่ม!”
เมื่อเห็นภาพนี้ เฮยเซียวจื่อก็แค่นเสียงเย็น นกเค้าแมวผีขนดำเหนือศีรษะส่งเสียงร้องบาดหู สยายปีกโผบิน ปีกทั้งสองข้างราวกับดาบสวรรค์สองเล่ม หมายจะฉีกกระชากฟ้าดินให้ขาดสะบั้น!
การโจมตีครั้งนี้ดุดันและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก กู้หย่วนรู้ตัวดีว่าไม่อาจต้านทานได้ จึงตัดสินใจผสานร่างเข้ากับกระบี่ บินหลบการโจมตีนี้ไป
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!
จากนั้นเขาก็นึกคิดในใจ เสากักมังกรทั้งเก้าต้นก็พุ่งทะยานออกไป จัดเรียงเป็นค่ายกลเก้าวัง กักขังเฮยเซียวจื่อเอาไว้ภายใน
“ค่ายกลกักมังกร… ไอ้หนุ่มนี่ช่างเจ้าเล่ห์นัก!”
สีหน้าของเฮยเซียวจื่อดูไม่ได้ ถลึงตาใส่กู้หย่วนอย่างเคียดแค้น
เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่ากู้หย่วนจะใช้เวลาเพียงชั่วครู่เมื่อกี้ หลอมรวมค่ายกลอาวุธเวทชุดนี้ได้สำเร็จ หนำซ้ำยังนำกลับมาใช้เป็นอาวุธในการต่อกรกับเขาอีก!
ค่ายกลกักมังกรชุดนี้ เขาย่อมรู้จักดี มันคือไพ่ตายของลู่คุน ในครั้งนี้เพื่อผีเสื้อกระบี่เงาเขียวในมือของกู้หย่วน ถึงกับยอมมอบค่ายกลอาวุธเวทชุดนี้ให้กับสองผีแห่งเขาตะวันตก
เพื่อป้องกันความผิดพลาด ยังได้ส่งเขาให้สะกดรอยตามมาอีกด้วย
ค่ายกลนี้มีอานุภาพมหาศาล แม้จะมีเพียงความสามารถในการกักขัง ล็อกเป้า และป้องกัน ทว่าหากแสดงอานุภาพออกมาได้อย่างเต็มที่ ก็สามารถกักขังยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานหลายคนได้อย่างง่ายดาย
บัดนี้เมื่อตกอยู่ในมือของกู้หย่วน ต่อให้กู้หย่วนจะไม่อาจแสดงอานุภาพทั้งหมดของค่ายกลนี้ออกมาได้ แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ความแข็งแกร่งของกู้หย่วนเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
นกเค้าแมวผีขนดำส่งเสียงร้องโหยหวน สยายปีกโผบิน หมายจะทะลวงฝ่าค่ายกลกักมังกรออกไป
ทว่าค่ายกลนี้เมื่ออยู่ในมือของผีละโมบ กับเมื่ออยู่ในมือของกู้หย่วน กลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
โซ่ตรวนเป็นเส้นสายราวกับมีตัวตนจริง พาดผ่านห้วงมิติ ปิดกั้นทุกสรรพสิ่ง กักขังพลังปราณ!
อานุภาพของค่ายกลเพิ่มขึ้นอย่างน้อยก็สองเท่าตัว
การโจมตีและเสียงร้องของนกเค้าแมวผีขนดำปะทะเข้ากับข้อห้ามของค่ายกล ถูกลดทอนพลังลงไปทีละชั้นๆ จนเหลือเพียงสามสี่ส่วนเท่านั้น
ทว่าต่อให้เหลือเพียงสามสี่ส่วน ก็ยังสามารถคุกคามกู้หย่วนได้อยู่ดี
มาถึงขั้นนี้แล้ว กู้หย่วนจะไปเกรงใจอีกฝ่ายได้อย่างไร เขาควบคุมกระบี่อิ๋นเจียวเข้าปะทะกับเฮยเซียวจื่ออย่างไม่ลังเล
กระบี่อิ๋นเจียวจำแลงกายเป็นมังกรสีเงินยาวกว่าสิบจั้ง (ประมาณ 33 เมตร) กางเล็บอวดเขี้ยว เข้าพัวพันต่อสู้กับนกเค้าแมวผีขนดำอย่างดุเดือด
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
นกเค้าแมวผีขนดำตัวนั้นเกิดจากแก่นอสูรของเฮยเซียวจื่อ อานุภาพร้ายกาจยิ่งนัก เพียงสยายปีก จิกจงอยปาก การกระพือปีกและจิกตีแต่ละครั้ง ล้วนแฝงไว้ด้วยพลังมหาศาล สามารถสะกดข่มมังกรสีเงินได้อย่างง่ายดาย
ทว่ามังกรสีเงินตัวนั้นก็เกิดจากกระบี่อิ๋นเจียว ภายใต้การควบคุมและอัดฉีดเจตจำนงกระบี่ของกู้หย่วน มันจึงปราดเปรียว บ้าคลั่ง และดุร้ายไร้เทียมทาน
เพียงแค่ขยับตัวเบาๆ ก็มีอานุภาพแยกภูเขาผ่าแม่น้ำ ตัวมันเองก็เป็นถึงอาวุธเวทชั้นยอดอยู่แล้ว ต่อให้ถูกสะกดข่มไว้ ก็ยังไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย!
หนึ่งมังกรหนึ่งนกเค้าแมวต่อสู้พัวพันกันอย่างดุเดือด สถานที่ที่พวกมันพาดผ่าน พื้นดินล้วนถูกทำลายจนพังพินาศ
มาถึงขั้นนี้แล้ว กู้หย่วนจึงตัดสินใจตะโกนร้องเรียก
“อาอู๋ เสี่ยวชิง เหยาต้า แล้วก็ต้าจุ่ย ลุยเข้าไปพร้อมกันเลย!”
อาหวงเป็นหนูน้อยค้นสมบัติ จุดเด่นคือความเร็ว และมีพรสวรรค์ในการค้นหาสมบัติ ทว่าไม่ถนัดการโจมตี ส่วนจิตวิญญาณโอสถไฉ่อวิ๋นนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เพื่อป้องกันความผิดพลาด กู้หย่วนจึงไม่ได้ให้สัตว์เลี้ยงวิญญาณสองตัวนี้เข้าร่วมการต่อสู้ด้วย
ทว่าต่อให้เป็นเช่นนั้น ขุมกำลังนี้ก็นับว่าแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
“นี่… เป็นไปได้อย่างไร?!”
อย่างน้อยที่สุด เมื่อเฮยเซียวจื่อได้เห็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณทั้งสี่อย่าง อาอู๋ เสี่ยวชิง ต้าจุ่ย และเหยาต้า เขาก็ถึงกับอ้าปากค้าง ตาแทบถลนออกมานอกเบ้า
ผีเสื้อกระบี่เงาเขียวตัวนั้นก็แล้วไปเถอะ เขาย่อมรู้จักดี
แต่ตะขาบสีเงินส่องประกายระยิบระยับตัวนั้นมันอะไรกัน?
ในฐานะที่เป็นเผ่าอสูรระดับจินตาน ก่อนที่จะมารับใช้ลู่คุน เฮยเซียวจื่อก็มีชีวิตอยู่มาเจ็ดแปดร้อยปีแล้ว ประสบการณ์และความรู้ย่อมกว้างขวาง
ในสายตาของเขา ตะขาบตัวนี้ชัดเจนว่าเป็นแมลงอสูรสายพันธุ์กลายพันธุ์ที่หาได้ยากยิ่ง—ตะขาบสวรรค์หลังเงิน ซึ่งเกรงว่าคงไม่ได้ด้อยไปกว่าผีเสื้อกระบี่เงาเขียวเลยแม้แต่น้อย!
ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีงูประหลาดสีทองหม่นตัวนั้น รวมถึงตะพาบวิญญาณเกราะสีดำดุจหยกหมึกตัวนั้นอีก กลิ่นอายที่แผ่ออกมา ล้วนเป็นสัตว์อสูรและสัตว์เลี้ยงวิญญาณที่มีศักยภาพมหาศาลทั้งสิ้น!
สิ่งนี้ทำให้เฮยเซียวจื่อทั้งตกใจทั้งโกรธเคือง ซ้ำยังแฝงความโลภเอาไว้จางๆ อีกด้วย
เขาเองก็เกิดจากเผ่าอสูร ร่างเดิมคือนกเค้าแมวผีขนดำ ซึ่งเป็นนกผีชนิดพิเศษที่ค่อนข้างอัปมงคล และยังเป็นสัตว์อสูรสายพันธุ์กลายพันธุ์พิเศษอีกด้วย
ในหมู่เผ่าอสูร แท้จริงแล้วไม่ได้วัดกันที่ความแข็งแกร่งเท่านั้น ทว่ายังให้ความสำคัญกับสายเลือดอีกด้วย!
ตัวอย่างเช่น เผ่ามังกรแท้จริง เผ่าจิ้งจอกสวรรค์ และเผ่าวิหคชิงหลวน เผ่าพันธุ์เหล่านี้ล้วนเป็นราชวงศ์ในหมู่เผ่าอสูร
แน่นอนว่า เผ่ามังกรแท้จริงไม่เคยคิดว่าตนเองเป็นอสูร ทว่าแยกตัวเป็นเอกเทศจากเผ่าอสูร มีสถานะเหนือล้ำกว่าผู้ใด
หากมีสัตว์อสูรที่ครอบครองสายเลือดจากยุคโบราณกาล หรือร่างเดิมเป็นสัตว์ประหลาดจากยุคบรรพกาล สถานะย่อมสูงส่งยิ่งขึ้นไปอีก!
แม้เฮยเซียวจื่อจะอวดอ้างว่าสายเลือดเผ่าพันธุ์ของตนไม่ธรรมดา ทว่าเมื่อเทียบกับสัตว์เลี้ยงวิญญาณทั้งสี่ตัวตรงหน้านี้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงผีเสื้อกระบี่เงาเขียวและตะขาบสวรรค์หลังเงินเลย แค่ตะพาบวิญญาณเกราะดำตัวนั้นตัวเดียว ก็เหนือกว่าเขามากแล้ว!