เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 212 ปราณกระบี่จำแลงเส้นด้าย!
ผีละโมบและผีหนังดำยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
คนล่ะ?!
คนดีๆ หายไปไหนเสียแล้ว?
ทั้งสองกล้ายืนยันและฟันธงเลยว่า เมื่อครู่กู้หย่วนถูกขังอยู่ภายในค่ายกลกักมังกรแล้วจริงๆ
ทว่าต่อมา เขากลับค่อยๆ เลือนหายไปต่อหน้าต่อตาของพวกเขาทั้งสอง
“ศิษย์น้องระวัง เมื่อกี้ต้องไม่ใช่ร่างจริงของไอ้หนุ่มนั่นแน่!”
ผีละโมบตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ร้องเตือนผีหนังดำที่อยู่ข้างๆ ขณะเดียวกันก็สัมผัสได้ถึงอันตราย จึงรีบควบคุมค่ายกลกักมังกรเพื่อเตรียมป้องกันตัวเอง
เสาเหล็กทั้งเก้าต้นเคลื่อนตัว ขณะเดียวกันแสงวิญญาณแห่งข้อห้ามบนพื้นผิวก็ส่องประกายวูบวาบ เสาแต่ละต้นปล่อยโซ่วิญญาณที่อาบไล้ไปด้วยแสงอันเข้มข้นออกมาเป็นสาย หมายจะรัดรึงทั้งสองเอาไว้
ค่ายกลกักมังกรชุดนี้ ไม่เพียงแต่ใช้กักขังศัตรูได้เท่านั้น ทว่ายังสามารถนำมาใช้ป้องกันตัวได้อีกด้วย
ทว่าในวินาทีต่อมา ผีเสื้อสีเขียวขนาดเท่านิ้วมือตัวหนึ่งก็พุ่งทะลวงผ่านโซ่ตรวนที่ซ้อนทับกันหลายชั้น พร้อมกับสาดซัดแสงกระบี่นับพันนับหมื่นสายออกมา
เคร้ง เคร้ง เคร้ง!
แสงกระบี่เหล่านี้ทั้งเล็กละเอียดและแหลมคม อานุภาพร้ายกาจยิ่งนัก ฟันโซ่ตรวนที่ขวางทางอยู่ด้านหน้าจนแหลกละเอียด
ส่วนผีละโมบนั้นยังนับว่าโชคดีที่ตอบสนองได้ทันท่วงที ควบคุมข้อห้ามของค่ายกลมาคุ้มครองตนเองเอาไว้
แม้ปราณกระบี่เหล่านั้นจะฟันโซ่ตรวนขาดไปหลายเส้น แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจทำอันตรายเขาได้
ทว่าผีหนังดำกลับโชคร้ายอย่างยิ่ง
ต่อให้เขามีวิชาอาคมและอาวุธเวทคุ้มกายก็ยากจะต้านทาน ท้ายที่สุดร่างของเขาก็ถูกแสงกระบี่ฟันจนกลายเป็นกองเนื้อเละเทะ โดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาแม้แต่แอะเดียว
“ศิษย์น้อง!”
ผีละโมบเบิกตากว้าง ก่อนจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ไม่สนใจสิ่งใดอีก กวาดสัมผัสเทวะออกไปรอบทิศทาง เพื่อค้นหาร่องรอยของกู้หย่วน
ทว่าในวินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกตึงเครียดที่ผิวหนัง และเริ่มเจ็บแปลบขึ้นมา
แย่แล้ว!
หัวใจของผีละโมบกระตุกวูบ บนท้องฟ้าเบื้องบน กู้หย่วนยืนเอามือไพล่หลัง ทอดสายตามองลงมาที่เขาอย่างเย็นชา
ในขณะเดียวกัน แสงกระบี่สีเงินสายหนึ่งก็พุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้า
ฉึบ——
แสงกระบี่สายนี้เรียวเล็กยิ่งนัก ราวกับเส้นผมที่ส่องประกายระยิบระยับ แฝงไว้ด้วยความคมกริบที่สามารถทะลวงทุกสรรพสิ่งให้ขาดสะบั้น!
แสงกระบี่พาดผ่านสิ่งใด สิ่งกีดขวางเหล่านั้นล้วนถูกตัดขาด ไม่เว้นแม้แต่โซ่วิญญาณที่เกิดจากพลังข้อห้าม ก็ไม่อาจต้านทานได้แม้แต่น้อย
“ปราณกระบี่จำแลงเส้นด้าย!”
เมื่อเห็นภาพนี้ ผีละโมบก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ รีบกระตุ้นธงป่วนวิญญาณในมืออย่างไม่ลังเล
ปราณกระบี่จำแลงเส้นด้าย เป็นหนึ่งในขั้นสูงสุดของวิถีกระบี่ มีชื่อเสียงเทียบเท่ากับวิชา ปราณกระบี่เสียงอสนีบาต (เจี้ยนชี่เหลยอิน) และ แสงกระบี่แบ่งแยก (เจี้ยนกวงเฟินฮว่า) !
ปราณกระบี่จำแลงเส้นด้าย หมายถึงการที่ปราณกระบี่แปรเปลี่ยนเป็นเส้นด้าย แหลมคมไร้เทียมทาน
และยังจัดอยู่ในขอบเขตของ หนึ่งกระบี่ทำลายหมื่นวิชาอีกด้วย!
และกระบี่ของกู้หย่วนในครั้งนี้ ชัดเจนว่าเกิดจากการจำแลงของกระบี่อิ๋นเจียวซึ่งเป็นอาวุธเวทชั้นยอด
ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรสายกระบี่ระดับยอดฝีมือจินตานหลายคน ก็ยังไม่แน่ว่าจะฝึกฝนวิชากระบี่ระดับนี้สำเร็จ ผีละโมบคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าวิชากระบี่ของกู้หย่วนจะบรรลุถึงขั้นสูงสุดเช่นนี้!
ภายใต้การแกว่งไกวของผีละโมบ ควันดำกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าก็พวยพุ่งออกจากธงป่วนวิญญาณ ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
เงาผีนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานไปมาท่ามกลางควันดำ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนเป็นระลอก เสียงนั้นชวนให้แสบแก้วหู สั่นสะท้านขวัญวิญญาณ คอยคุ้มครองเขาอยู่ภายใน
ในขณะเดียวกัน โซ่วิญญาณรอบๆ ก็รวมตัวกันเป็นโล่ ป้องกันอยู่เบื้องหน้า
ทว่าภายใต้แสงกระบี่สายนี้ ไม่ว่าจะเป็นควันดำ หรือเงาผี หรือแม้แต่โล่ที่ดูแข็งแกร่งไร้เทียมทานบานนั้น ล้วนถูกตัดขาดอย่างง่ายดาย
แสงวาบขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างก็พลันเงียบสงัดลง
ร่างของผีละโมบแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่ไหวติง ดวงตาเบิกโพลงไร้แวว ส่วนเสาเหล็กกักมังกรทั้งเก้าต้นรอบๆ ก็แสงหม่นหมองลง
“เจ้า…”
ริมฝีปากของผีละโมบขยับมุบมิบ คล้ายยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าประกายในดวงตากลับดับวูบลง
จากนั้น เส้นสีแดงบางๆ เส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตั้งแต่กลางหน้าผาก ลากผ่านร่องจมูก ลงมาจรดจุดตานจง (จุดกลางอก) ร่างกายของเขาถูกผ่าครึ่งออกเป็นสองซีก ล้มฟาดลงบนพื้นดินจนฝุ่นตลบ
กระบี่นี้ สังหารพลังชีวิตในกายเนื้อของเขาจนหมดสิ้น กระทั่งวิญญาณก็ยังแตกซ่านหายไป
เคร้ง เคร้ง เคร้ง!
เส้นด้ายที่เกิดจากแสงกระบี่รวมตัวกันหดกลับ กลายเป็นกระบี่อิ๋นเจียว แหวกว่ายอยู่รอบกายกู้หย่วนราวกับงูว่ายน้ำ ปราดเปรียวและมีชีวิตชีวา ส่งเสียงร้องกังวานใสดุจเสียงกระบี่
“ค่ายกลกักมังกร ของดีนี่นา!”
กู้หย่วนไม่ได้สนใจผีละโมบเลย ต่อให้บนพื้นจะมีธงป่วนวิญญาณ และถุงเก็บของตกอยู่ ก็ไม่อาจดึงดูดสายตาเขาได้แม้แต่น้อย ทว่าเขากลับรีบยื่นมือออกไปคว้ารวบเสากักมังกรทั้งเก้าต้นที่อยู่ด้านข้างมาอย่างอดใจรอไม่ไหว
คนที่ถูกขังอยู่ในค่ายกลกักมังกรเมื่อครู่ ย่อมไม่ใช่ร่างจริงของเขา แต่เป็นเพียงร่างแยกที่กู้หย่วนควบแน่นขึ้นมาจากวิชาเทวะเคล็ดวิชาจันทราสะท้อนวารีเท่านั้น
ทว่ากู้หย่วนมีความเชื่อมโยงทางจิตใจกับร่างแยก จึงสามารถสัมผัสได้ถึงอานุภาพของค่ายกลนี้ด้วยตนเอง!
ค่ายกลนี้มีอานุภาพมหาศาล ทว่าวิชาที่ผีละโมบฝึกฝนนั้นไม่เข้ากับมัน ต่อให้ใช้พลังของมันออกมาได้เพียงหนึ่งในสิบก็ยังนับว่าหรูแล้ว!
ของวิเศษเช่นนี้ กู้หย่วนเห็นแล้วย่อมอิจฉาตาร้อน!
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
ทันใดนั้น ควันเมฆก็ม้วนตัวเข้ามา ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ชั่วพริบตาก็รวมตัวกันกลายเป็นฝ่ามือขนาดยักษ์ดั่งภูเขาย่อมๆ กดทับลงมา
พร้อมกับเสียงอันเปี่ยมไปด้วยความน่าเกรงขามดังขึ้น
“ไอ้หนุ่ม ค่ายกลกักมังกรนี้ไม่ใช่ของที่เจ้าจะคู่ควร ส่งมันมาให้ข้าแต่โดยดีซะ!”
ในขณะเดียวกัน คลื่นอากาศก็แผ่กระจายไปทั่วทิศทาง พร้อมกับพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่กักขังฟ้าดิน พุ่งเข้าจู่โจมห้วงมิติรอบกายกู้หย่วน
ภายใต้ฝ่ามือยักษ์นี้ กู้หย่วนดูราวกับแมลงตัวน้อยที่เปราะบาง ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต่อต้านแม้แต่น้อย
“ยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตาน...”
กู้หย่วนไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบรวบเสากักมังกรทั้งเก้าต้นมาไว้ในมือ
กระบี่อิ๋นเจียวที่อยู่ข้างกายแผดเสียงคำรามดังก้องฟ้า ประดุจเสียงมังกรคำราม
แสงกระบี่สีเงินสว่างเจิดจ้าบาดตาจนไม่อาจจ้องมองตรงๆ ได้ ชวนให้ขวัญผวา มันดีดตัวทะยานขึ้น ฟาดฟันเข้าใส่ฝ่ามือยักษ์ที่กดทับลงมา
เมื่อกระบี่นี้ฟาดฟันออกไป ฟ้าดินที่ถูกฝ่ามือยักษ์ปิดกั้นเอาไว้ก็ถูกฟันจนเกิดรอยแยก เผยให้เห็นช่องโหว่สายหนึ่ง!
แสงกระบี่สัมผัสกับฝ่ามือยักษ์ จากนั้นก็ระเบิดแสงเจิดจรัสยิ่งกว่าเดิมออกมา
ฉึบ——
แสงกระบี่ฉีกทึ้งฝ่ามือยักษ์จนขาดวิ่น เจตจำนงกระบี่ที่แฝงอยู่บนนั้นได้ทำลายเคล็ดวิชาฝ่ามือจับกุมนี้จนสิ้นซาก
พร้อมกับเสียงครางต่ำที่ดังแว่วมา ฝ่ามือยักษ์ที่หมายจะจับกุมก็พังทลายลง กลายเป็นควันม้วนตัวสลายหายไปในอากาศ
“ดี! วิชากระบี่ยอดเยี่ยม!”
เสียงหนึ่งดังแว่วมาอย่างเย็นชา แฝงความดูถูกเย้ยหยันและเย่อหยิ่งจองหอง
“แต่ต่อให้วิชากระบี่ของเจ้าจะยอดเยี่ยมเพียงใด ความห่างชั้นของระดับพลังย่อยๆ ขั้นหนึ่ง ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะชดเชยได้ง่ายๆ หรอกนะ”
กู้หย่วนเรียกกระบี่อิ๋นเจียวกลับมา ดวงตาสุกใสจ้องมองไปยังผู้มาเยือน
เพียงเห็นว่ากลางอากาศ ปรากฏเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งขึ้น
คนผู้นี้มีรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหยาบกระด้าง จมูกงุ้มดุจจะงอยปากเหยี่ยว โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ที่สว่างไสวเจือสีเหลือง แฝงความมืดมนอำมหิตอยู่หลายส่วน
กู้หย่วนเอ่ยถามเสียงขรึม
“ใต้เท้าคือผู้ใด? ผู้ช่วยที่ลู่คุนเชิญมาหรือ?”
“ไม่ถูกสิ กลิ่นอายอสูร… เจ้าไม่ใช่มนุษย์ เจ้าคือเผ่าอสูร!”
ทว่าวินาทีต่อมา กู้หย่วนก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ จากร่างของผู้มาเยือน เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอสูรที่ซ่อนเร้นอยู่อย่างเลือนราง
กลิ่นอายอสูรสายนี้แม้อ่อนจาง ทว่าแก่นแท้กลับแข็งแกร่งและก้าวร้าวเป็นอย่างยิ่ง
การสะกดรอยตามของผีละโมบและผีหนังดำเมื่อครู่ แท้จริงแล้วอยู่ในความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว
และยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานที่อยู่ตรงหน้านี้ ก็อยู่ในความคาดหมายของกู้หย่วนเช่นเดียวกัน
“ข้าคือ เฮยเซียวจื่อ (เหยี่ยวปีศาจดำ) เป็นแขกผู้มีเกียรติที่คุณชายลู่ส่งมา”
ดวงตาสว่างไสวที่แฝงแววเย็นชาของเฮยเซียวจื่อทอประกายเย็นเยียบ น้ำเสียงแฝงความก้าวร้าวที่ไม่อาจปฏิเสธได้
“ในเมื่อรู้ว่าข้าเป็นคนที่คุณชายส่งมา ยังไม่รีบยอมจำนนอีก? หรือคิดจริงๆ ว่าแค่ฆ่าไอ้สวะสองตัวนั้นได้ ก็จะมาโอหังอวดดีกับข้าได้?!”