เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 208 สองผีแห่งเขาตะวันตก!
หลังจากกู้หย่วน (ตัวปลอม) เดินออกมาจากหออวี้ติ่ง เขาก็เดินอาดๆ ออกจากประตูใหญ่ของตลาดนัดฉงหมิงไปอย่างเปิดเผย
และหลังจากกู้หย่วน (ตัวปลอม) ออกไปได้ไม่นาน เงาร่างสองสายก็ตามประกบติดไปทางด้านหลัง ท่าทางลับๆ ล่อๆ แล้วออกจากตลาดนัดฉงหมิงไปเช่นกัน
หลังจากทั้งสองคนออกไปได้ไม่นาน กู้หย่วน (ตัวจริง) ก็เดินตามออกจากเมืองไป
ทว่าเขาได้ใช้วิชาเทวะเคล็ดวิชาจันทราสะท้อนวารีอำพรางกายเอาไว้ ทำให้ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงร่องรอยของเขาเลยแม้แต่น้อย
กระทั่งตอนที่เขาเดินผ่านไป อาวุธเวทตรวจสอบในมือของผู้บำเพ็ญเพียรที่เฝ้าประตูอยู่ ก็ยังไม่เกิดปฏิกิริยาใดๆ ทั้งสิ้น
……
กู้หย่วนควบแน่นกลุ่มปราณเมฆกลุ่มหนึ่งขึ้นมา เหยียบลงไปบนนั้น แล้วโบยบินขึ้นสู่ท้องฟ้า
ความเร็วดูเชื่องช้าอืดอาด ต่อให้ไม่ถึงขั้นเต่าคลาน แต่ก็ถือว่าไม่เร็วนัก
ทว่าเจ้าตัวกลับดูสบายอกสบายใจ ไม่ได้เดือดร้อนอันใด
“มารดามันเถอะ ไอ้หนุ่มนี่จะบินช้าไปถึงไหน? ศิษย์น้อง เอาเป็นว่าพวกเราลงมือกันตอนนี้เลยดีหรือไม่?”
“อย่าเพิ่งใจร้อน รออีกหน่อยเถิด รอให้ไอ้หนุ่มนี่บินออกไปไกลกว่านี้อีกสักนิดค่อยว่ากัน”
“แต่ความเร็วของไอ้หนุ่มนี่มันเต่าคลานชัดๆ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ครึ่งชั่วยามคงบินไปได้แค่ร้อยลี้เองมั้ง!”
ส่วนสองคนที่สะกดรอยตามมาด้านหลัง กลับรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่าน
ที่นี่ยังอยู่ใกล้กับตลาดการค้าฉงหมิงมากเกินไป มักจะมีผู้คนสัญจรไปมาอยู่เสมอ จึงไม่ใช่จังหวะที่ดีในการลงมือ
มิเช่นนั้น หากทำให้หน่วยลาดตระเวนในตลาดการค้าฉงหมิงแตกตื่นขึ้นมายังถือว่าเป็นเรื่องเล็ก ทว่าหากทำให้แผนการของคุณชายต้องเสียการเสียงาน หรือกระทั่งสาวไปถึงตัวคุณชายได้ นั่นแหละคือเรื่องคอขาดบาดตาย!
อย่างน้อยๆ ก็ต้องรอให้อยู่ห่างจากตลาดการค้าฉงหมิงสักร้อยลี้ จึงจะพอลงมือได้
ทั้งสองคนนี้ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรพเนจร เนื่องจากเคล็ดวิชาที่พวกเขาฝึกฝนนั้นค่อนข้างนอกรีตและชั่วร้าย จิตใจของพวกเขาจึงวิปริตบิดเบี้ยวและโหดเหี้ยมอำมหิต ส่งผลให้รูปร่างหน้าตาของพวกเขาดูพิลึกพิลั่น คนหนึ่งอ้วนและสูง ส่วนอีกคนกลับผอมบางและเตี้ยม้อต้อ
อีกทั้งทั้งสองยังเป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน นานวันเข้า จึงได้รับฉายาในยุทธภพว่า สองผีแห่งเขาตะวันตก
ในจำนวนนั้น คนที่ตัวอ้วนและสูงมีนามว่า ผีละโมบ ส่วนคนที่ตัวเตี้ยและผอมบางมีนามว่า ผีหนังดำ
แม้ฉายาและรูปร่างหน้าตาของทั้งสองจะดูไม่จืด หน้าตาดุร้ายน่าเกลียด ผิวพรรณของคนตัวใหญ่ขาวซีดจนเป็นสีเทาหม่น ดูมันเยิ้ม ไร้ซึ่งสีเลือดและพละกำลังชีวิต ราวกับศพที่บวมอืดเพราะแช่น้ำมาเป็นเวลานาน
ส่วนอีกคนกลับทั้งดำ ทั้งผอม ทั้งเตี้ย ดูราวกับเอาหนังศพที่ถูกไฟไหม้เกรียมไปคลุมไว้บนโครงกระดูกแห้งๆ
ต่อให้ด่าว่าน่าเกลียด ก็ยังถือว่าเป็นการชมพวกเขาด้วยซ้ำ
ทว่าแม้ทั้งสองจะมีรูปร่างหน้าตาที่ดุร้ายและน่าเกลียด ทว่าตบะกลับไม่ธรรมดาเลย ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับเทวะขั้นสูงทั้งคู่ ต่อให้เป็นผีหนังดำที่มีตบะอ่อนด้อยกว่าเล็กน้อย ก็ยังอยู่ในขอบเขตเทียนเหรินระดับกลาง
เคล็ดวิชาที่ทั้งสองฝึกฝนนั้นพิเศษยิ่งนัก เมื่อผสานพลังเข้าด้วยกัน พลานุภาพของวิชาเทวะก็สามารถยกระดับขึ้นได้หลายเท่าตัว
เพียงผู้บำเพ็ญเพียรที่เพิ่งทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเทียนเหรินได้ไม่นานอย่างกู้หย่วน ย่อมไม่ตกอยู่ในสายตาของพวกเขาอยู่แล้ว
เพื่อไม่ให้แผนการใหญ่ของคุณชายต้องพังทลาย ทั้งสองจึงจำต้องฝืนทนสะกดรอยตามกู้หย่วนไปอย่างอดทนอดกลั้น
……
อีกด้านหนึ่ง หลังจากร่างจริงของกู้หย่วนออกจากเมืองมาแล้ว เขาก็ใช้วิชาหลบหนีด้วยกระบี่ที่เร็วที่สุด เพียงชั่วจิบชาเดียว เขาก็บินมาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง
เมื่อเขารั้งแสงกระบี่ลง และปรากฏกายขึ้น
ฟุ่บ!
เงาสีขาวสายหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาหา ความเร็วว่องไวปานสายฟ้าแลบ พุ่งเป้าตรงมาที่กู้หย่วน
ทว่าเมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดนี้ กู้หย่วนกลับไม่ตื่นตระหนก ซ้ำยังดีใจด้วยซ้ำ เขายืนนิ่งไม่ไหวติง
เงาสีขาวบินมาเกาะบนไหล่ของกู้หย่วนอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริง
มันคือหนูขนปุยสีขาวหิมะตัวหนึ่ง ซึ่งก็คือสัตว์เลี้ยงวิญญาณที่กู้หย่วนเลี้ยงไว้ อาหวง หรือก็คือหนูน้อยค้นสมบัติที่มีสายเลือดหนูค้นสมบัตินั่นเอง!
เวลานี้ อาหวงดูเผินๆ เหมือนจะไม่ต่างจากเมื่อครึ่งปีก่อนเลย ยังคงเป็นหนูน้อยค้นสมบัติขนาดเท่ากำปั้น ทว่าในฐานะผู้เป็นนาย กู้หย่วนย่อมรู้ซึ้งถึงความเปลี่ยนแปลงของอาหวงในตอนนี้ดี
【หนูน้อยค้นสมบัติ (สีแดง)】
คำอธิบาย หนูสายพันธุ์กลายพันธุ์ที่มีสายเลือดของสัตว์ประหลาดยุคโบราณอย่าง หนูค้นสมบัติ มีความสามารถในการค้นหาสมบัติ ชื่นชอบการสะสมของวิเศษ มีสัมผัสพิเศษในการรับรู้ถึงของวิเศษที่เหนือกว่าสัตว์ทั่วไป! รูปลักษณ์ภายนอกดูเล็กจ้อยน่ารัก ทว่าแท้จริงแล้วมีสติปัญญาสูงล้ำ ล่องหนไร้ร่องรอย หนำซ้ำยังอันตรายเป็นอย่างยิ่ง ของสิ่งใดที่มันหมายตาไว้ ไม่ช้าก็เร็วย่อมต้องสูญหายไป!
การวิวัฒนาการเป็น หนูค้นสมบัติ จำเป็นต้องเติบโตจนถึงระยะโตเต็มวัยของหนูน้อยค้นสมบัติ และใช้แต้มเต๋า 6800 แต้ม!
สถานะ ปกติ
ระยะเติบโต (39%)
……
เวลานี้ อาหวงเติบโตมาได้เกือบครึ่งทางแล้ว
แม้ภายนอกจะดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ทว่ากู้หย่วนกลับสัมผัสได้ถึงพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในร่างหนูตัวจิ๋วนี้
แค่ความเร็วที่อาหวงแสดงให้เห็นเมื่อครู่ ก็ทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อยแล้ว
ความเร็วระดับนี้ วิชาหลบหนีด้วยกระบี่ของเขาก็คงทำได้เพียงเท่านี้แหละ
สมแล้วที่เป็นหนูสายพันธุ์กลายพันธุ์ที่มีสายเลือดของหนูค้นสมบัติ ไม่เพียงแต่มีพรสวรรค์ในการค้นหาสมบัติเท่านั้น ทว่าในด้านการหลบหนีก็ยังเป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปยากจะเทียบเคียงได้
ทว่ากู้หย่วนก็รู้ดีว่า มีได้ย่อมมีเสีย หนูค้นสมบัติไม่ถนัดวิชาเทวะสายโจมตี ดังนั้นในด้านอื่นๆ จึงต้องโดดเด่นกว่าเป็นธรรมดา
อันที่จริง สาเหตุที่อาหวงเติบโตได้เร็วถึงเพียงนี้ ก็เป็นเพราะพรสวรรค์วิชาค้นหาสมบัติของมันนั่นเอง
ภายในเทือกเขาอวิ๋นเมิ่ง สิ่งอื่นอาจจะไม่มี แต่สมุนไพรวิญญาณและดอกไม้แปลกตานั้น ต้องมีอยู่ไม่น้อยอย่างแน่นอน
อาหวงย่อมต้องได้กินสมุนไพรวิญญาณล้ำค่าเข้าไปมากมายเป็นแน่
จี๊ดๆๆ! จี๊ดๆๆ!
เวลานี้ อาหวงตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง มันกระโดดโลดเต้นไปมาบนร่างของกู้หย่วน บางครั้งก็เอาหัวมาคลอเคลียที่แก้มของเขา สื่อถึงความสนิทสนมอย่างชัดเจน
“เอาล่ะๆ จะว่าไป พวกเราก็ไม่ได้เจอกันตั้งนาน รู้ว่าเจ้าคิดถึงข้า ข้าก็เลยเตรียมของอร่อยมาให้เจ้าแล้วนี่ไง”
กู้หย่วนรู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย การที่มีเจ้าตัวเล็กขนปุยคอยคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขารู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง
พูดจบ กู้หย่วนก็หยิบเอาโอสถเลี้ยงวิญญาณสีเขียวอ่อนเม็ดหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของ
ทันทีที่หยิบออกมา กลิ่นหอมประหลาดจางๆ ก็โชยเตะจมูก
จี๊ดๆ!
เมื่อได้กลิ่นหอมประหลาดนี้ อาหวงก็ยิ่งตื่นเต้นหนักขึ้นไปอีก ดวงตาเล็กๆ สองข้างเปล่งประกายวาววับ มันรีบคว้าโอสถเลี้ยงวิญญาณไปอย่างอดใจรอไม่ไหว ใช้กรงเล็บทั้งสองประคองเม็ดโอสถที่ใหญ่กว่าหัวของมันเอาไว้ แล้วเริ่มแทะกินอย่างเอร็ดอร่อย เสียงดังกรับๆ
กู้หย่วนไม่ได้แปลกใจกับปฏิกิริยาของอาหวงเลย
โอสถเลี้ยงวิญญาณนี้ เป็นโอสถพิเศษที่เขาตั้งใจหลอมขึ้นมา หรือจะเรียกว่าไม่ถึงขั้นเป็นโอสถด้วยซ้ำ เรียกได้แค่ว่าเป็นยาลูกกลอนเท่านั้น
ทว่ายาลูกกลอนเลี้ยงวิญญาณชนิดนี้ กลับมีแรงดึงดูดใจต่อสัตว์อสูรเป็นอย่างยิ่ง รสชาติอร่อยล้ำเลิศ
เมื่อสัตว์อสูรได้กลิ่นของโอสถเลี้ยงวิญญาณ ก็ราวกับผีหื่นได้พบสาวงาม หรือผีหิวโหยได้พบอาหารเลิศรส มักจะเกิดอาการกระสับกระส่าย อยากจะกลืนกินเข้าไปให้เกลี้ยง
ทว่าโอสถเลี้ยงวิญญาณนี้ก็มีประโยชน์ต่อสัตว์อสูรไม่น้อย สามารถช่วยเร่งความเร็วในการเติบโตของสัตว์อสูรได้
หลังจากแทะโอสถเลี้ยงวิญญาณไปหลายเม็ดติดๆ กันจนอิ่มหนำสำราญ อาหวงก็อ้าปากคายกลุ่มแสงสีขาวกลุ่มหนึ่งออกมา
กลุ่มแสงสีขาวขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วตกลงบนพื้น
เมื่อแสงสีขาวจางหายไป ก็เผยให้เห็นกองสมุนไพรวิญญาณนานาชนิดกองโต
แสงวิญญาณส่องประกาย กลิ่นหอมของสมุนไพรอบอวลไปทั่ว
สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ ย่อมเป็นสิ่งที่อาหวงดั้นด้นค้นหาและขุดมาจากเทือกเขาอวิ๋นเมิ่งทีละต้นๆ ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา
สมุนไพรวิญญาณส่วนใหญ่ที่มันหามาได้ ล้วนตกเป็นอาหารของมันเอง หรือไม่ก็เป็นของต้าจุ่ย อาอู๋ เหยาต้า และตัวอื่นๆ ไปหมดแล้ว
ส่วนที่เหลือก็คือกองที่อยู่ตรงหน้านี้
“ทำได้ดีมาก”
กู้หย่วนพยักหน้าชื่นชม
เวลานี้ เขานับว่าเป็นนักหลอมโอสถผู้หนึ่ง สายตาย่อมไม่ธรรมดา สามารถมองออกถึงคุณภาพของสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ได้
ในบรรดาสมุนไพรเหล่านี้ ต่อให้เป็นต้นที่คุณภาพแย่ที่สุด ก็ยังเทียบได้กับหวงจิง สมุนไพรวิญญาณระดับแปดอายุห้าร้อยปีที่เขาเคยขุดพบในตอนนั้นเลยทีเดียว