เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 186 คางคกกลืนนภา ตลาดนัดฉงหมิง!
ก่อนหน้านี้ เมื่อข่าวการปรากฏตัวของตำหนักเซียนมังกรชาดแพร่สะพัดออกไปในช่วงแรก มันได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย ยอดฝีมือและบุคคลหลากสายอาชีพต่างหลั่งไหลมารวมตัวกันที่อำเภอเป่ยเหลียง ลามไปถึงเมืองเซิ่งหยาง
สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรระดับระดับเทียนเหรินนั้นยังพอเข้าใจได้ ทว่ากลับมีปรมาจารย์ยุทธ์เซียนเทียน หรือกระทั่งผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาจำนวนมาก ที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แห่แหนมาผสมโรงกับเขาด้วย
ในมุมมองของกู้หย่วน หากคนเหล่านี้ถูกความโลภเข้าครอบงำ หลงใหลในวาสนาแห่งเซียนจนหน้ามืดตามัว แล้วบุกตะลุยเข้าไปในส่วนลึกของเทือกเขาอวิ๋นเมิ่งตามพวกผู้บำเพ็ญเพียรแล้วล่ะก็ เกรงว่าคงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นั่นนับไม่ถ้วนเป็นแน่
เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงความคิดของตัวเองก่อนหน้านี้ กู้หย่วนก็อดไม่ได้ที่จะลอบทอดถอนใจ
“ตอนแรกข้ายังคิดว่า หากโชคดีทะลวงเข้าสู่ระดับเทียนเหรินได้ ก็อยากจะลองเข้าไปสำรวจในตำหนักเซียนมังกรชาดดูสักครั้ง แต่ดูจากตอนนี้แล้ว การร่วมเดินทางมากับขุมกำลังใหญ่อย่างยอดเขาโอสถ น่าจะเป็นวิธีที่ปลอดภัยและรัดกุมที่สุดแล้ว”
ร่มเงาไม้ใหญ่ ย่อมให้ความร่มเย็น นี่คือสัจธรรมที่แท้จริง
การมีต้นไม้ใหญ่อย่างยอดเขาโอสถคอยหนุนหลัง ย่อมนำมาซึ่งความสะดวกสบายและผลประโยชน์นานัปการ
กู้หย่วนเริ่มตระหนักถึงข้อดีของการบำเพ็ญเพียรภายใต้ร่มเงาของขุมกำลังใหญ่แล้วเช่นกัน
แน่นอนว่า หากวาสนาไม่ถึง หรือความแข็งแกร่งไม่มากพอ เรื่องดีๆ ก็อาจจะกลายเป็นเรื่องร้ายได้ เหมือนกับเหล่าศิษย์ผู้ใช้แรงงานที่ต้องมาตายเพราะถูกลูกหลงเมื่อครู่นี้นั่นแหละ
……
เรือมังกรเหินเวหาเดินทางต่อไปอย่างไม่หยุดพัก และต้องเผชิญกับอันตรายอีกหลายครั้งตลอดเส้นทาง
โชคดีที่ขนาดอันใหญ่โตมโหฬารของเรือมังกรเหินเวหาตั้งตระหง่านเป็นที่ประจักษ์ สัตว์อสูรและมารร้ายใดๆ ที่พอจะมีสติปัญญาอยู่บ้าง ล้วนรู้ดีว่าสิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกมันควรจะไปตอแยด้วย จึงพากันหลีกลี้หนีหายไปจนหมด
ทว่าในระหว่างทาง ก็ยังคงมีสัตว์ร้ายจอมโหดบางตัว ที่พอเห็นเรือมังกรเหินเวหาแล้ว ไม่เพียงแต่จะไม่หลบหลีก แต่กลับพุ่งเข้าใส่ด้วยความดุร้ายและบ้าคลั่ง
สิ่งที่ทำให้กู้หย่วนประทับใจและจดจำได้ฝังใจที่สุด ก็คือคางคกกลืนนภา ซึ่งมีชื่อเสียงเทียบเท่ากับผีเสื้อกระบี่หยกเขียว ตะขาบสวรรค์สิบสองปีก และตั๊กแตนดาบโลหิต ในฐานะแมลงวิเศษโบราณ!
คางคกตัวนั้น ตอนแรกมีขนาดเล็กเท่าปลายนิ้ว ลำตัวสีเขียวหม่น ดูธรรมดาสามัญจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น
ทว่าเพียงแค่มันกระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้า ร่างกายเล็กจิ๋วของมันก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว จนใหญ่โตมโหฬารราวกับภูเขา ปากของมันอ้ากว้างราวกับหลุมดำอันมืดมิดและสับสนอลหม่าน อัดแน่นไปด้วยพลังแห่งการกลืนกินที่ราวกับจะดูดกลืนได้ทั้งฟ้าดิน
มหาพลังเทวะกลืนฟ้ากินดินของมันนั้น น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพลังเทวะที่ราชันย์วานรจินโหวและปรมาจารย์เจินจวินคูมู่ใช้ออกมาในการปะทะกันก่อนหน้านี้เสียอีก
มันเกือบจะกลืนเรือมังกรเหินเวหาพร้อมกับผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหมดบนเรือเข้าไปในคำเดียวแล้ว!
หากไม่ใช่เพราะปรมาจารย์เจินจวินคูมู่ลงมือแทรกแซงในจังหวะวิกฤต บังคับให้เรือมังกรเหินเวหาเร่งความเร็วหนีเอาตัวรอดมาได้ ทุกคนก็ไม่รู้ว่าจะต้องจบชีวิตลงด้วยสภาพอนาถเพียงใด
แน่นอนว่า ในเมื่อคางคกกลืนนภาเป็นถึงแมลงวิเศษโบราณ ย่อมไม่มีทางที่ยอดฝีมือระดับหยินเสินอย่างปรมาจารย์เจินจวินคูมู่จะรับมือไม่ได้เลย
เหตุผลหลักน่าจะเป็นเพราะคางคกตัวนั้นยังไม่โตเต็มวัย ยังอยู่ในวัยเจริญเติบโต พวกกู้หย่วนถึงได้รอดชีวิตมาได้
มิเช่นนั้น หากเป็นคางคกกลืนนภาที่โตเต็มวัย ซึ่งเป็นตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่เทียบเท่ากับเซียนแท้ระดับหยวนเสิน ต่อให้ปรมาจารย์เจินจวินคูมู่จะเก่งกาจกว่านี้อีกสิบหรือร้อยเท่า ก็คงยากที่จะรอดพ้นเคราะห์กรรมครั้งนี้ไปได้
เหตุการณ์นี้ทำให้กู้หย่วนเกิดความคาดหวังขึ้นมาเล็กน้อย
ในบรรดาสัตว์เลี้ยงวิญญาณทั้งหกตัวของเขา มีเพียงเสี่ยวชิงที่เป็นผีเสื้อกระบี่เงาเขียวเท่านั้น ที่มีศักยภาพสูงสุด เพราะมันเป็นแมลงวิเศษระดับสีทอง และเป็นลูกหลานของแมลงวิเศษโบราณอย่างผีเสื้อกระบี่หยกเขียว
ในตอนนี้ แม้เสี่ยวชิงจะยังไม่โตเต็มวัย แต่ก็มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญเพียรระดับระดับเทียนเหรินขั้นสูงแล้ว
หากมันโตเต็มวัย อย่างน้อยๆ ก็ต้องเป็นแมลงวิเศษระดับจินตานอย่างแน่นอน!
และหากสายเลือดของมันวิวัฒนาการต่อไปจนกลายเป็นผีเสื้อกระบี่หยกเขียวได้สำเร็จ มันก็จะสามารถกอบกู้อานุภาพของแมลงวิเศษโบราณกลับคืนมาได้อีกครั้ง!
ไม่นานนัก เรือมังกรเหินเวหาก็เกิดอาการสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะหยุดนิ่งลง
กู้หย่วนที่กำลังทำความเข้าใจเคล็ดวิชาพลังเทวะวิถีกระบี่อยู่ ลืมตาขึ้นและออกจากการเก็บตัวบำเพ็ญเพียร
ทันทีที่ก้าวเท้าออกจากห้องบำเพ็ญเพียร ลำแสงสายหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามาหาเขา
กู้หย่วนยื่นมือออกไปคว้าลำแสงนั้นไว้ ปรากฏว่าเป็นยันต์หยกชิ้นหนึ่ง
เมื่อเขาเปิดดู ข้อความภายในก็ปรากฏขึ้นในหัว มันคือข้อความที่นักพรตเฮ่อหลิง ผู้เป็นอาจารย์ส่งมา
“ถึงตลาดนัดฉงหมิงแล้ว เดี๋ยวอาจารย์จะทิ้งเจ้าไว้ที่นี่ สถานการณ์ของที่นี่เจ้าก็คงจะรู้ดีอยู่แล้ว อาจารย์จะไม่ขอพูดอะไรมาก จำไว้ว่า ต้องระมัดระวังตัวให้ดี!”
กู้หย่วนเก็บยันต์หยกเข้าที่ เดินออกมานอกตัวเรือน และสบตากับนักพรตเฮ่อหลิง ทั้งสองพยักหน้าให้กันเบาๆ
สีหน้าของสองศิษย์อาจารย์ดูเรียบเฉย ทว่ามีบางเรื่องที่ต่างฝ่ายต่างก็เข้าใจกันดีโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย
กู้หย่วนทอดสายตามองไปเบื้องหน้า ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือหุบเขาขนาดยักษ์ที่เปิดกว้างและโล่งเตียน
หุบเขาแห่งนี้มีความยาวนับพันลี้ และกว้างหลายร้อยลี้
ตรงกลางหุบเขา มีเมืองเซียนขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่!
เมืองเซียนแห่งนี้สร้างอิงแอบไปกับขุนเขา กำแพงเมืองสูงตระหง่านถึงร้อยจั้ง (ประมาณ 333 เมตร) เห็นได้ชัดว่าก่อด้วยหินหายากที่มีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษ บนกำแพงมีแสงวิญญาณส่องประกายวับแวม ซ้ำยังมีการวางค่ายกลและข้อห้ามเอาไว้ด้วย
กำแพงเมืองทอดยาวโอบล้อมพื้นที่รัศมีหลายร้อยลี้เอาไว้ภายใน
ภายในเมืองมีถนนหนทางกว้างขวาง สองข้างทางเต็มไปด้วยศาลาและตำหนักที่ตกแต่งอย่างวิจิตรตระการตา บนหลังคามีแสงเซียนส่องประกายเรืองรอง ประดับประดาด้วยลวดลายของสัตว์มงคลและเมฆาสายฟ้า ดูหรูหราอลังการยิ่งนัก
ผนวกกับบนท้องฟ้าเหนือเมืองเซียน มักจะมีแสงจากการเหินเวหา แสงจากของวิเศษ และแสงเมฆาพุ่งผ่านไปมาอยู่เสมอ ช่างดูสมกับเป็นเมืองเซียนอย่างแท้จริง!
หากนำสิ่งปลูกสร้างที่มีชื่อเสียงที่สุดในอำเภอเป่ยเหลียงมาเทียบกับที่นี่ เกรงว่าคงจะดูต่ำต้อยจนไม่กล้าเอาออกมาโชว์เลยทีเดียว
สถานที่แห่งนี้ก็คือตลาดนัดฉงหมิง ซึ่งตั้งอยู่ลึกเข้าไปในเทือกเขาอวิ๋นเมิ่ง และเป็นหนึ่งในตลาดนัดที่มีชื่อเสียงที่สุดในเจียงใต้!
แม้จะเรียกว่าตลาดนัด แต่ที่นี่กลับดูเหมือนเมืองเซียนมากกว่า ประชากรเกือบครึ่งหนึ่งที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรทั้งสิ้น
ไม่เพียงเท่านั้น บางครั้งก็ยังมีผู้บำเพ็ญเพียรปีศาจและผู้บำเพ็ญเพียรมารมาปรากฏตัวที่นี่อีกด้วย
ตลาดนัดฉงหมิงมีกฎเกณฑ์ที่เข้มงวด ห้ามมิให้มีการต่อสู้หรือเข่นฆ่ากันภายในบริเวณตลาดนัดอย่างเด็ดขาด ผู้ใดที่ฝ่าฝืนกฎ สถานเบาจะถูกทำลายระดับการบำเพ็ญเพียรและตัดแขนตัดขา สถานหนักจะถูกสังหารทิ้งทันที!
ในเมื่อกู้หย่วนไม่สามารถเข้าไปในตำหนักเซียนมังกรชาดได้ และหากขืนอยู่ต่อที่อำเภอเป่ยเหลียง ก็คงจะมีปัญหามากมายตามมาหาเขาถึงที่ ดูจากเรื่องปราณเซียนเน่าเปื่อยหยินปฐพีมลทินทั้งหกเมื่อก่อนหน้านี้ก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดแล้ว
ดังนั้น การพักอยู่ที่ตลาดนัดฉงหมิงแห่งนี้ จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับกู้หย่วน!
ในฐานะสำนักวิถีเซียนอันดับหนึ่งแห่งแคว้นฉิน ยอดเขาโอสถย่อมมีหน้ามีตาและมีอิทธิพลในตลาดนัดฉงหมิงแห่งนี้ไม่น้อย พวกเขามีธุรกิจและกิจการมากมายตั้งอยู่ที่นี่ ซ้ำยังมีศิษย์ รวมถึงผู้อาวุโสและผู้ดูแลฝ่ายนอกประจำการอยู่ด้วย
เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในขุมกำลังระดับแนวหน้าของเมืองเซียนแห่งนี้เลยก็ว่าได้!
ขอเพียงแค่กู้หย่วนพักอยู่ที่นี่อย่างสงบเสงี่ยม ไม่ไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนหรือก่อเรื่องก่อราวใดๆ ก็รับรองได้ว่าจะปลอดภัยไร้กังวล
กู้หย่วนกวาดสายตาสำรวจตลาดนัดฉงหมิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปมองยังทิศทางที่อยู่ไกลออกไป
ตำหนักเซียนมังกรชาดตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก ห่างออกไปเพียงไม่กี่พันลี้เท่านั้น
ระยะทางนี้อาจจะดูเหมือนไกล แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไป การจะเดินทางไปถึงก็ใช้เวลาเพียงแค่สิบกว่าชั่วยามในการควบคุมอาวุธเวทเหินเวหาเท่านั้น
ในเวลานี้ ตำหนักเซียนมังกรชาดถูกปกคลุมด้วยค่ายกลเซียนขนาดมหึมา
ค่ายกลเซียนนี้มีแสงสีแดงม้วนตัวไปมา เปล่งประกายแสงวิญญาณแห่งข้อห้ามอันเข้มข้น ภายในนั้นสามารถมองเห็นเสามังกรสีแดงฉานขนาดยักษ์เก้าต้นตั้งตระหง่านอยู่ลางๆ
แม้จะอยู่ห่างไกล แต่เพียงแค่กู้หย่วนปรายตามอง เขาก็สามารถสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนระอุอันรุนแรงและมหาศาลที่พุ่งเข้ามาปะทะใบหน้า
เห็นได้ชัดว่า ด้วยค่ายกลเซียนที่ปกปักรักษาอยู่นี้ การจะเข้าไปในตำหนักเซียนย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
การปรากฏตัวของเรือมังกรเหินเวหา ได้สร้างความแตกตื่นให้กับผู้คนมากมายในตลาดนัดฉงหมิง หลายคนพากันเหินเวหาขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อมามุงดู
เมื่อเห็นเรือมังกรเหินเวหาขนาดมหึมาที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศราวกับเกาะยักษ์ ผู้คนมากมายก็ถึงกับตกตะลึงจนเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ในเวลานี้ บนเรือมังกรเหินเวหา กู้หย่วน หนิวโหย่วเต๋อ เซี่ยซิ่วเสวี่ย ตลอดจนศิษย์รับใช้ และผู้ดูแลฝ่ายนอกคนอื่นๆ ล้วนมารวมตัวกันอยู่ ณ จุดเดียว
คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ที่ไม่มีโควตาป้ายคำสั่งมังกรชาด จึงไม่สามารถเข้าไปในตำหนักเซียนมังกรชาดได้ ทำได้เพียงพักรออยู่ที่ตลาดนัดฉงหมิงแห่งนี้เท่านั้น
ทว่าสิ่งที่ทำให้กู้หย่วนประหลาดใจเล็กน้อยก็คือ หลี่ฉางชิงกลับไม่ได้อยู่ในกลุ่มคนเหล่านี้ ในตอนนี้เขากำลังยืนอยู่รวมกับศิษย์สายในคนอื่นๆ แล้วแสยะยิ้มเยาะเย้ยส่งมาให้กู้หย่วน
ความหมายของรอยยิ้มนั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง
“ต่อให้เจ้าจะมีพรสวรรค์กายาวิญญาณถึงสองสาย แล้วได้รับการยอมรับเป็นศิษย์ของนักพรตเฮ่อหลิงแล้วยังไงล่ะ? สุดท้ายเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปในตำหนักเซียนมังกรชาดอยู่ดีไม่ใช่หรือไง?”
“ไอ้โง่! เป็นแค่ปรมาจารย์ยุทธ์เซียนเทียนแท้ๆ แต่กลับกล้าเสนอหน้าไปตำหนักเซียนมังกรชาด ข้าล่ะเพิ่งเคยเห็นคนรนหาที่ตายแบบนี้เป็นครั้งแรก...”
กู้หย่วนลอบแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาอยู่ในใจ ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
หลี่ฉางชิงโชคดีไม่เบา เพราะมีพี่ชายแสนดีอย่างหลี่ฉางเซิงคอยหนุนหลัง จึงได้รับโควตาป้ายคำสั่งมังกรชาดมาครอบครอง
แต่จากจุดนี้ ก็ทำให้เห็นถึงความโอหังและเผด็จการของฝักฝ่ายตระกูลใหญ่ ตลอดจนการเมินเฉยและดูแคลนฝักฝ่ายสำนักอย่างไม่ปิดบัง!
ศิษย์ที่โดดเด่นและมีพรสวรรค์อย่างกู้หย่วน ต่อให้นักพรตเฮ่อหลิงจะทุ่มเทแรงกายแรงใจช่วยเกลี้ยกล่อมแทบตาย ก็ยังไม่สามารถช่วงชิงโควตาป้ายคำสั่งมังกรชาดมาให้เขาได้เลยสักที่นั่งเดียว!
ในทางกลับกัน หลี่ฉางชิง แม้จะมีพรสวรรค์กายาวิญญาณที่หาได้ยากยิ่งเช่นกัน ทว่าหากเทียบเรื่องระดับการบำเพ็ญเพียรและพรสวรรค์โดยรวมแล้ว ยังถือว่าด้อยกว่ามาก และหากพูดถึงความแข็งแกร่ง ยิ่งไม่ต้องนำมาเปรียบเทียบเลย
ทว่าเพียงเพราะเขามีความสัมพันธ์อันดีกับหลี่ฉางเซิง และเป็นคนของฝักฝ่ายตระกูลใหญ่ เขาจึงสามารถคว้าโควตานี้มาครองได้อย่างง่ายดาย!
เมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน หากกู้หย่วนเป็นพวกใจแคบและคิดเล็กคิดน้อย ป่านนี้คงอกแตกตายเพราะความอัดอั้นตันใจที่เกิดจากความไม่ยุติธรรมนี้ไปแล้ว
จากเรื่องนี้ ก็พอจะทำให้เห็นแล้วว่า ฝักฝ่ายตระกูลใหญ่นั้นเผด็จการและบ้าอำนาจเพียงใด ไม่เพียงแต่ฮุบโควตาป้ายคำสั่งมังกรชาดไปถึงแปดส่วน แต่ยังละเมิดกฎของสำนัก ไม่ยอมเจียดโควตาให้กู้หย่วนแม้แต่ที่นั่งเดียว