เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 185 วานรทองคำตาสีม่วง!
เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก หลายคนก็ถึงกับใจเต้นระทึก อกสั่นขวัญแขวน เริ่มเตรียมการป้องกันตัวในรูปแบบต่างๆ อย่างลับๆ
ปรมาจารย์คูมู่อาจจะไม่เกรงกลัวราชันย์ปีศาจระดับหยินเสินตนนี้ แต่พวกเขากลัวนี่นา!
เพียงแค่คลื่นกระแทกจากการประลองวิชาเมื่อครู่นี้ พวกเขาก็แทบจะทนรับไม่ไหวแล้ว หากปรมาจารย์คูมู่เกิดปะทะกับราชันย์วานรทองคำตนนี้ขึ้นมาจริงๆ คนที่จะต้องตายก่อนใครเพื่อนก็คือพวกเขาอย่างแน่นอน
ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายของทุกคนก็คือ แม้ราชันย์วานรทองคำผู้หยิ่งยโสจะมีสีหน้าเย็นชา ทว่ากลับไม่ได้บันดาลโทสะออกมาแต่อย่างใด
มันเพียงแค่กล่าวอย่างเย็นชาว่า
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สหายเต๋าก็เดินทางปลอดภัย ข้าไม่ไปส่งล่ะ”
ปรมาจารย์เจินจวินคูมู่ไม่ได้ประหลาดใจแต่อย่างใด เขาพยักหน้ารับ
“ขอบคุณสหายเต๋าจินโหว ขอลาก่อน!”
กล่าวจบ เขาก็ควบคุมเรือมังกรเหินเวหาให้เคลื่อนตัวจากไป
จินโหวยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้น ไม่ไหวติงและไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ มันเพียงแค่ทอดสายตามองเรือมังกรเหินเวหาที่ค่อยๆ ลับสายตาไปอย่างเงียบๆ
“ยอดเขาโอสถ… หึ!”
ในตอนนั้นเอง ลิงปีศาจระดับจินตานตัวหนึ่งที่มีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ท่าทางองอาจห้าวหาญ ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านปราณอาฆาตคุกรุ่น ก็เดินเข้ามาหาราชันย์วานรทองคำ แล้วเอ่ยถาม
“ท่านบรรพชน เหตุใดท่านถึงไม่รั้งพวกมนุษย์เหล่านี้ไว้ล่ะขอรับ?”
“มนุษย์พวกนี้น่าชังที่สุด! วันๆ เอาแต่เข้ามายึดครองจุดชีพจรวิญญาณและดินแดนแห่งความสุขที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในส่วนลึกของเทือกเขาอวิ๋นเมิ่งเพื่อตั้งสำนัก เก็บเกี่ยวยาทิพย์ ขุดแร่ธาตุ ซ้ำยังมักจะล่าสังหารเผ่าพันธุ์ปีศาจอย่างพวกเรา เพื่อนำเนื้อไปปรุงเป็นอาหารโอสถวิญญาณ นำชิ้นส่วนอื่นๆ ไปหลอมโอสถและสร้างอาวุธเวท เรื่องพวกนี้ก็ช่างมันเถอะ!”
“ทว่านักพรตมังกรชาดเป็นถึงบุคคลสำคัญของเผ่าพันธุ์ปีศาจเรา บัดนี้ถ้ำบำเพ็ญเพียรของท่านได้ปรากฏขึ้น ย่อมถือเป็นงานใหญ่ของเผ่าพันธุ์ปีศาจเราเช่นกัน วาสนาภายในนั้นก็ควรจะตกเป็นของเผ่าพันธุ์ปีศาจเราถึงจะถูก แต่พวกมนุษย์พวกนี้กลับบุกรุกเข้ามาในเทือกเขาอวิ๋นเมิ่งของพวกเรา เพื่อมาแย่งชิงวาสนานี้ไปจากเผ่าพันธุ์ปีศาจเรา ช่างละโมบโลภมากจนน่ารังเกียจเสียจริง!”
ขณะที่พูด ดวงตาสีเพลิงที่แฝงประกายสีแดงจางๆ ของมันก็จ้องเขม็งไปยังเรือมังกรเหินเวหาที่บินลับตาไปด้วยความเคียดแค้น
จินโหวผู้ที่เมื่อครู่นี้ยังแสดงท่าทีก้าวร้าวและหยิ่งยโส บัดนี้กลับเก็บกระบองเหล็กเข้าที่ เอามือไพล่หลัง ท่วงท่าดูสงบนิ่งและดูเหมือนว่าจะละทิ้งทางโลกียะอย่างมาก มันกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“โหวชี ข้ารู้ว่าตอนเด็กๆ เจ้าเคยถูกผู้บำเพ็ญเพียรทำร้ายจนปางตาย นับแต่นั้นมา เจ้าก็ผูกใจเจ็บและเคียดแค้นเผ่าพันธุ์มนุษย์มาโดยตลอด กระทั่งยังเคยแอบลงเขาไปลอบสังหารมนุษย์มาแล้วตั้งมากมาย แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่เจ้าจะมายุยงให้ข้าออกหน้าแก้แค้นแทนเจ้านะ”
ลิงปีศาจระดับจินตานที่อยู่ด้านข้างหน้าถอดสีทันที ขาอ่อนแรงจนต้องคุกเข่าล้มลงตรงหน้าราชันย์วานรทองคำ โขกศีรษะลงกับพื้นดังกึกๆ อย่างเอาเป็นเอาตาย
“ท่านบรรพชนโปรดไว้ชีวิตด้วย! โหวชีไม่กล้าแล้ว! ไม่กล้าแล้วขอรับ!”
มันรู้ดีว่าบรรพชนของมันนั้นโหดเหี้ยมอำมหิตเพียงใด ในตอนนี้มันกลัวเหลือเกินว่าจะไปกระตุกหนวดเสือเข้า จึงรีบคุกเข่าโขกศีรษะขอชีวิตอย่างไม่ลังเล
จินโหวไม่แม้แต่จะปรายตามองมัน เพียงกล่าวว่า
“ใครทำร้ายเจ้า เจ้าก็ไปฆ่ามันเสียสิ”
“ไม่ว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจอย่างพวกเรา หรือเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างพวกมัน ท้ายที่สุดแล้ว ก็หนีไม่พ้นกฎแห่งป่าที่ผู้อ่อนแอคือเหยื่อของผู้แข็งแกร่งอยู่ดี”
“ต่อให้พวกมนุษย์จะเอาข้ออ้างเรื่องจารีตประเพณีหรือหลักธรรมคำสอนมาปั้นแต่งให้สวยหรูแค่ไหน แต่ลองถามใจดูเถิด ในใต้หล้านี้ มีคนที่พูดคุยด้วยเหตุผลกันจริงๆ สักกี่คนเชียว?”
“หากเจ้าไม่สบอารมณ์ จะไปดักปล้นฆ่าพวกมันเอง หรือจะร่วมมือกับปีศาจตนอื่นไปลอบโจมตีพวกมัน ข้าก็ไม่ห้าม…”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ บนใบหน้าของจินโหวก็ปรากฏรอยยิ้มหยัน
“แต่เรื่องที่จะให้รั้งพวกมันเอาไว้ที่นี่… ขนาดคำพูดแบบนี้ข้ายังไม่กล้าพูดเลย แล้วเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงได้พูดจาโอหังเช่นนี้ออกมา?”
“ผู้บำเพ็ญเพียรมนุษย์เมื่อครู่นี้ ฝึกฝนวิถีแห่งความร่วงโรยและงอกงาม ระดับการบำเพ็ญเพียรของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าข้าเลย ซ้ำเรือยักษ์ที่มันนั่งมา ก็ยังไม่ได้สำแดงอานุภาพที่แท้จริงออกมาเลยด้วยซ้ำ มิเช่นนั้น หากพวกเราต่อสู้กันจนถึงขั้นแตกหัก นอกจากข้าแล้ว พวกเจ้าทุกคนคงต้องตายกันหมดแน่!”
“เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากลงมืออย่างนั้นหรือ? ข้าแค่ไม่อยากให้เผ่าพันธุ์วานรทองคำของเราต้องสูญเสียอย่างหนักต่างหาก มีแต่ไอ้โง่อย่างเจ้าเท่านั้นแหละที่ถูกความโง่เขลาบังตา วันๆ เอาแต่คิดจะฆ่าฟัน ไม่รู้จักใช้สมองคิดเสียบ้างเลย!”
“ส่วนเรื่องตำหนักเซียนมังกรชาดน่ะหรือ… หึ”
จินโหวแค่นเสียงหัวเราะ แฝงความเย็นชา
“นักพรตมังกรชาดผู้นั้นผูกพันกับเผ่าพันธุ์มนุษย์ด้วยเหตุปัจจัยอันยิ่งใหญ่ ซ้ำยังฝึกฝนเคล็ดวิชาของมนุษย์ เจ้าอาจจะมองว่าเขาเป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจ แต่ตัวเขาเองไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจเลยสักนิด ต่อให้พวกเราเข้าไปในตำหนักเซียนมังกรชาดได้ ก็ใช่ว่าจะได้เปรียบหรือได้รับผลประโยชน์อะไรหรอกนะ และยิ่งไม่ต้องหวังว่าจะได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากเขาด้วย”
“ปากเจ้าก็พร่ำบอกว่าทำเพื่อเผ่าพันธุ์ปีศาจ แต่ปีศาจตนอื่นเขายังไม่เดือดร้อนกันเลย แล้วเจ้าจะไปเดือดร้อนแทนพวกเขาทำไม?”
“อีกอย่าง คำว่าเผ่าพันธุ์ปีศาจ ก็เป็นแค่คำเรียกเหมารวมของหลากหลายสายพันธุ์เท่านั้น สิ่งที่เจ้าควรจะใส่ใจและทำเพื่ออย่างแท้จริง ก็คือเผ่าพันธุ์วานรทองคำของเราต่างหากล่ะ”
ลิงปีศาจระดับจินตานยังคงโขกศีรษะอย่างต่อเนื่อง
“โหวชีรู้ความผิดแล้ว ขอท่านบรรพชนโปรดลงโทษด้วยขอรับ!”
มันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า
“แต่… ท่านบรรพชน ต่อให้พวกมันจะรับมือยาก แต่ถ้าพวกเราไปขอความช่วยเหลือจากวังจิ้งจอกสวรรค์ ถ้ำมังกรพิษ หรือภูเขาวานรขาว การจะจัดการกับพวกมัน ก็คงไม่ใช่เรื่องยากเกินไปกระมังขอรับ?”
จินโหวแค่นเสียงเบาๆ ส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ
“ดูเหมือนว่าหลายปีมานี้ เจ้าจะยิ่งไม่เอาถ่านขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ…”
“ในเมื่อเจ้าไปขอให้ปีศาจตนอื่นมาช่วยได้ แล้วคิดว่าคนอื่นเขาจะไปขอให้ใครมาช่วยไม่ได้หรืออย่างไร? ยอดเขาโอสถเป็นถึงสำนักวิถีเซียนอันดับหนึ่งแห่งแคว้นฉิน เท่าที่เปิดเผยให้เห็นก็มียอดฝีมือระดับหยางเสินขั้นหลงเหมินถึงสามคนแล้ว ต่อให้ข้าจะมีหน้ามีตาแค่ไหน จะไปเชิญราชันย์ปีศาจระดับหยางเสินมาช่วยได้สักกี่ตนเชียว?”
ลิงปีศาจระดับจินตานอึ้งกิมกี่ไปชั่วขณะ พูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่ครึ่งคำ
“ช่างไร้ประโยชน์เสียจริง! ต่อให้หลอมรวมยาตันปีศาจได้แล้ว ก็ยังเป็นแค่ขยะที่เข็นไม่ขึ้นอยู่ดี!”
จินโหวส่ายหน้าอีกครั้ง สายตาเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างถึงที่สุด
เผ่าพันธุ์วานรทองคำของพวกมันมีสายเลือดที่ไม่ธรรมดา มีเศษเสี้ยวสายเลือดของวานรทองคำตาสีม่วงในยุคโบราณไหลเวียนอยู่ จึงมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด ซ้ำยังมีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรที่เป็นเลิศ
ทว่าการมีสติปัญญาสูง ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องฉลาดหลักแหลมเสมอไป อย่างน้อยก็ไอ้โง่ตรงหน้านี้คนหนึ่งแหละ ที่เห็นได้ชัดว่าไม่ได้รับมรดกทางสติปัญญาจากบรรพบุรุษมาเลยสักนิด!
ลิงปีศาจระดับจินตานไม่กล้าโต้แย้ง ทำได้เพียงก้มหน้านิ่งเงียบ
จินโหวกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เก็บไอ้โง่อย่างเจ้าเอาไว้ ก็มีแต่จะสร้างความเสื่อมเสียและนำภัยมาสู่เผ่าพันธุ์วานรทองคำของเราเปล่าๆ ครั้งนี้ ข้าจะไปหาป้ายคำสั่งมังกรชาดกลับมาสักอัน เมื่อถึงเวลา เจ้าก็จงตามข้าไปด้วยก็แล้วกัน”
ในน้ำเสียงนั้น แฝงไว้ด้วยความหมายที่จะนำของไร้ประโยชน์มาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด หรือก็คือการมองว่ามันเป็นเพียงหมากตาย(ตัวชน) เท่านั้น…
……
อีกด้านหนึ่ง บนเรือมังกรเหินเวหา
หลังจากผ่านเหตุการณ์เผชิญหน้ากับงูยักษ์สีขาวและราชันย์วานรทองคำมา เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรแห่งยอดเขาโอสถก็สูญเสียความหยิ่งผยองและท่าทีโอหังดั่งเช่นในตอนแรกไปจนหมดสิ้น
ศิษย์สายในส่วนใหญ่ล้วนได้รับบาดเจ็บกันไม่มากก็น้อย
แต่ละคนมีสภาพอิดโรย ซึมกะทือ ไร้เรี่ยวแรง
ปรมาจารย์เจินจวินคูมู่ได้กลับเข้าที่พักของตนไปแล้ว ดังนั้น เรื่องหยุมหยิมหลังจากนี้ จึงตกเป็นหน้าที่ของผู้ดูแลที่ร่วมเดินทางมากับเรือมังกรเหินเวหาคอยจัดการแก้ไข
สิ่งที่ทำให้กู้หย่วนรู้สึกเบาใจขึ้นมาได้บ้างก็คือ คนคุ้นเคยของเขาอย่างหนิวโหย่วเต๋อ เซี่ยซิ่วเสวี่ย และชิวเยว่ ล้วนปลอดภัยดี
แม้หนิวโหย่วเต๋อจะได้รับบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรนัก
กู้หย่วนโคจรปราณวารีไท่หยวน กระแสปราณไท่หยวนที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิตไหลเวียนไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย บาดแผลบางส่วนบนร่างของเขาก็เริ่มสมานตัวและหายดีอย่างรวดเร็ว
“ตอนแรกข้ายังคิดว่า ต่อให้ไม่มีป้ายคำสั่งมังกรชาด ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรระดับระดับเทียนเหรินทั่วไป ก็น่าจะสามารถเดินทางมาเสาะหาวาสนาที่ตำหนักเซียนมังกรชาดได้ ดูเหมือนว่าข้าจะคิดตื้นเกินไปสินะ…”
เขาลอบทอดถอนใจ
“แม้ตำหนักเซียนมังกรชาดจะเปิดประตูต้อนรับทุกคน ใครก็ตามที่มีป้ายคำสั่งมังกรชาด ล้วนสามารถเข้าไปเสาะหาวาสนาแห่งเซียนภายในนั้นได้ ทว่าวาสนาแห่งเซียนนี้ มันจะได้มาง่ายๆ ได้อย่างไร?”
“ลำพังแค่วิธีการเดินทางไปยังตำหนักเซียนมังกรชาด ก็ถือเป็นปัญหาใหญ่แล้ว”
“ด้วยสภาพที่มีสัตว์ประหลาดและสัตว์ร้ายดึกดำบรรพ์เพ่นพ่านอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งในส่วนลึกของเทือกเขาอวิ๋นเมิ่งเช่นนี้ เกรงว่าต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับจินตาน การจะเดินทางไปให้ถึงหน้าประตูตำหนักเซียน ก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”
แม้ว่าการที่พวกเขากลุ่มนี้ต้องเผชิญกับอุปสรรคนานัปการระหว่างทาง ส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะเป้าหมายอย่างเรือมังกรเหินเวหาใหญ่โตและสะดุดตาเกินไป ทว่าอันตรายจากสัตว์ประหลาด สัตว์ร้าย และภัยซ่อนเร้นอื่นๆ ที่แฝงตัวอยู่ในส่วนลึกของเทือกเขาอวิ๋นเมิ่ง ก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรมองข้ามอย่างเด็ดขาด!