เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 181 ความน่าสะพรึงกลัวของหลี่ฉางเซิง!
กู้หย่วนยังคงเคลือบแคลงสงสัยในระดับการบำเพ็ญเพียรของนักพรตมังกรชาดผู้นี้
“ตำหนักเซียนมังกรชาดเปิดออกแล้ว”
ร่างของนักพรตเฮ่อหลิงปรากฏขึ้นข้างกายกู้หย่วน เขาทอดสายตามองไปยังตำหนักเซียนมังกรชาดที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งกำลังทอแสงมงคลนับพันสาย สาดส่องแสงรุ้งนับหมื่นเส้น สีหน้าของเขาแฝงไปด้วยความเคร่งเครียด
“เจ้าไม่มีโควตาในการเข้าไปในตำหนักเซียนมังกรชาด ดังนั้นจึงไม่สามารถเข้าไปได้ ถึงตอนนั้นอาจารย์เองก็คงดูแลเจ้าไม่ไหว เจ้าก็รออยู่ข้างนอกไปก่อนก็แล้วกัน จำไว้ว่า ต้องระมัดระวังตัวให้ดี”
“ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ข้าจะระวังตัวขอรับ”
กู้หย่วนพยักหน้ารับ เขาย่อมเข้าใจความหมายของนักพรตเฮ่อหลิงดี
นักพรตเฮ่อหลิงมีสีหน้าเย็นชา ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก ทว่าภายในใจกลับรู้สึกอึดอัดขัดเคืองอยู่บ้าง
ด้วยสถานะและตำแหน่งของเขา ประกอบกับพรสวรรค์ของกู้หย่วน ตามหลักการแล้ว ย่อมสามารถช่วงชิงโควตาในการเข้าสู่ตำหนักเซียนมังกรชาดให้กับกู้หย่วนได้อย่างแน่นอน
ทว่าฝักฝ่ายตระกูลใหญ่กลับบีบคั้นอย่างหนัก พวกมันยึดครองโควตาไปถึงแปดส่วนแต่แรกแล้ว ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไร พวกมันก็ไม่ยอมสละโควตาให้แม้แต่ที่นั่งเดียว
เรื่องนี้ทำให้นักพรตเฮ่อหลิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ!
หากไม่ใช่เพราะการเดินทางครั้งนี้มีหลี่ฉางเซิงและปรมาจารย์เจินจวินคูมู่ร่วมเดินทางมาด้วย เขาแทบอยากจะหลอกล่อให้ศิษย์ของฝักฝ่ายตระกูลใหญ่ทั้งแปดส่วนนี้ ไปตายอยู่ในตำหนักเซียนมังกรชาดให้หมดสิ้นเสียเลย
ในตอนนั้นเอง ก็ได้ยินกู้หย่วนที่อยู่ด้านข้างเอ่ยถามขึ้นว่า
“ท่านอาจารย์ นักพรตมังกรชาดผู้นี้ เป็นเพียงยอดฝีมือระดับหยางเสินขั้นหลงเหมินจริงๆ หรือขอรับ?”
“แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?”
นักพรตเฮ่อหลิงถามกลับ และไม่รอให้กู้หย่วนตอบ เขาก็กล่าวต่อ
“ความจริงแล้ว ไม่ใช่แค่เจ้าหรอกที่สงสัย ยังมีคนอีกมากมายที่เคลือบแคลงว่านักพรตมังกรชาดอาจจะบรรลุระดับหยวนเสิน และซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้ไปแล้ว เพียงแต่ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร เรื่องนี้ก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับตัวหมากเล็กๆ อย่างพวกเรานักหรอก”
ในเวลานี้ ไม่เพียงแค่กู้หย่วนและนักพรตเฮ่อหลิงเท่านั้น แต่ยังมีศิษย์สืบทอดอย่างหลี่ฉางเซิง ฉู่เหอ มู่หรงอู๋ซวง รวมถึงศิษย์สายในและผู้ดูแลคนอื่นๆ ที่ร่วมเดินทางมาด้วย ล้วนปรากฏตัวขึ้น และทอดสายตามองไปยังตำหนักเซียนที่อยู่ไกลออกไป
กู้หย่วนได้มีโอกาสเห็นศิษย์สืบทอดอันดับหนึ่งหลี่ฉางเซิงผู้นั้นอีกครั้ง
ในความรู้สึกของเขา กลิ่นอายของหลี่ฉางเซิงนั้นเบาบางมาก แทบจะไร้ซึ่งตัวตน ทว่าห้วงฟ้าดินบริเวณที่คนผู้นี้ยืนอยู่ กลับกลายเป็นเสมือนหลุมดำอันลึกล้ำและลี้ลับ ที่สามารถกลืนกินทุกสรรพสิ่งทั้งที่มีรูปธรรมและไร้รูปธรรมในโลกหล้า ไม่ว่าจะเป็นการรับรู้หรือจิตสัมผัสใดๆ ที่กวาดผ่านไป ล้วนถูกกลืนหายไปจนหมดสิ้น
และไม่ว่าใครก็ตาม ก็ไม่อาจละเลยการมีอยู่ของหลี่ฉางเซิงได้เลย
หลี่ฉางเซิงคล้ายจะสัมผัสได้ถึงสายตาของกู้หย่วน เขาปรายตามองกู้หย่วนแวบหนึ่ง
ชั่วพริบตานั้น ภาพเบื้องหน้าของกู้หย่วนพลันสว่างวาบ ราวกับได้เห็นดวงอาทิตย์ที่กำลังลุกโชนด้วยเพลิงแท้สุริยันอันไร้ที่สิ้นสุด สาดส่องแสงและความร้อนระอุอันรุนแรง ที่แต่เดิมแขวนลอยอยู่บนสวรรค์ชั้นเก้า จู่ๆ ก็ร่วงหล่นลงมาสู่ผืนดิน
ตู้มมมมม!!!
ผืนปฐพีทั้งมวลพังทลาย ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกขนาดยักษ์
แผ่นดินราวกับกลายสภาพเป็นผิวน้ำ คลื่นดินกระเพื่อมกระจายออกไปเป็นวงกว้าง ภูเขาและเนินเขานับไม่ถ้วนพังทลายพินาศย่อยยับ!
น้ำในแม่น้ำ ทะเลสาบ และมหาสมุทร ถูกระเหยจนแห้งขอดในพริบตา!
สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนถูกลูกหลงจนตายตก ก่อนตาย พวกมันต่างส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวและตื่นตระหนก
ทั่วทั้งโลกหล้า เผชิญกับการพังทลาย! การทำลายล้างครั้งใหญ่!
กู้หย่วนเองก็ราวกับตกอยู่ในเหตุการณ์นั้น กลายเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตธรรมดาตัวหนึ่ง เมื่อต้องเผชิญกับฉากอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ สัญชาตญาณแห่งชีวิต ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความตื่นตะลึงและความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุด!
เช้ง!
ทันใดนั้น เจตจำนงกระบี่ในร่างของกู้หย่วนก็ส่งเสียงร้องคำราม ดึงสติของเขากลับมาจากภาพลวงตา
เขายังคงยืนอยู่บนเรือมังกรเหินเวหา ไม่มีดวงอาทิตย์ร่วงหล่น และไม่มีโลกที่ถูกทำลายล้างใดๆ ทั้งสิ้น!
และในเวลานี้ หลี่ฉางเซิงก็ดึงสายตากลับไปนานแล้ว ไม่ได้ให้ความสนใจกู้หย่วนมากไปกว่านั้นเลย
กู้หย่วนไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา ทว่าในใจกลับกระจ่างแจ้งดีว่า ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ เป็นเพียงเพราะเขาได้รับอิทธิพลจากเจตจำนงศักดิ์สิทธิ์ของอีกฝ่ายเท่านั้น
ยอดฝีมือระดับจินตาน จะหลอมรวมแก่นแท้ลมปราณและดวงจิตเข้าด้วยกัน ผูกมัดชีวิตและจิตวิญญาณไว้ในจินตาน ฝึกฝนพลังเทวะจนบรรลุขั้นสมบูรณ์ และให้กำเนิดหยินเสินขึ้นภายในร่างกาย
ขอบเขตหยินเสิน คือการที่ผู้บำเพ็ญเพียรหล่อหลอมดวงจิตวิญญาณของตนเองจากสิ่งที่ไร้รูปให้กลายเป็นสิ่งที่มีรูปร่าง ควบแน่นด้วยปราณแท้ สามารถถอดจิตออกจากร่างเพื่อโบยบินไปไกลนับหมื่นลี้ ซึ่งสะดวกสบายกว่าการใช้ร่างกายเนื้อมากนัก ซ้ำยังครอบครองพลังเทวะในการเปลี่ยนแปลงรูปแบบต่างๆ และไม่หวาดหวั่นต่อการถูกทำร้ายจากสิ่งของภายนอก
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ร่างกายเนื้อถูกทำลาย ก็ยังสามารถแย่งชิงร่างผู้อื่นเพื่อเกิดใหม่ และกลับมามีชีวิตอีกครั้งได้
ดังนั้น ภาพเหตุการณ์ที่กู้หย่วนเห็นเมื่อครู่นี้ น่าจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวเจตจำนงศักดิ์สิทธิ์ที่หลี่ฉางเซิงเผลอปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
และเจตจำนงศักดิ์สิทธิ์นี้ น่าจะมาจากพลังเทวะบางอย่างที่หลี่ฉางเซิงกำลังฟูมฟักอยู่ภายในจินตาน
ดูจากภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ อย่างน้อยก็น่าจะเป็นพลังเทวะระดับสุดยอด หรืออาจจะเป็นเค้าโครงของมหาพลังเทวะเลยก็เป็นได้
ทว่ากู้หย่วนก็เดาไม่ออกว่ามันคือพลังเทวะชนิดใดกันแน่
แต่นี่ก็ทำให้กู้หย่วนตระหนักได้ถึงช่องว่างระหว่างเขากับศิษย์สืบทอดอันดับหนึ่งผู้นี้
เพียงแค่สายตาที่ปรายมองมาแวบเดียว ด้วยระดับการบำเพ็ญเพียรของเขาในตอนนี้ กลับแทบจะทนรับไม่ไหว
ลองจินตนาการดูก็รู้แล้วว่า ศิษย์สืบทอดอันดับหนึ่งที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นเมล็ดพันธุ์ระดับหยวนเสินผู้นี้ สมคำร่ำลือจริงๆ
ดูท่าแล้ว เส้นทางที่เขาต้องเดิน ยังอีกยาวไกลนัก!
ทว่าหลี่ฉางชิงที่ยืนอยู่ข้างกายหลี่ฉางเซิง ในเวลานี้กลับจ้องมองกู้หย่วนด้วยสายตาที่แฝงแววเป็นปรปักษ์อย่างชัดเจน
แน่นอนว่ากู้หย่วนไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย
การบำเพ็ญเพียรมักจะเป็นเช่นนี้ หากช้าไปก้าวหนึ่ง ก็จะช้าไปตลอดกาล หลี่ฉางชิงในตอนนี้ยังเป็นแค่ปรมาจารย์ยุทธ์เซียนเทียน กว่าจะหล่อหลอมรากฐานมรรคา และทะลวงเข้าสู่ระดับเทียนเหรินได้ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน
กว่าหลี่ฉางชิงจะทะลวงเข้าสู่ระดับเทียนเหริน ถึงตอนนั้นตัวเขาเองก็คงก้าวหน้าไปถึงระดับไหนต่อไหนแล้ว
สำหรับตัวละครระดับนี้ สามารถจับตาดูไว้ได้ แต่ไม่จำเป็นต้องไปเสียเวลาและเรี่ยวแรงด้วยเลย
“ศิษย์ทุกคนจงเตรียมตัวให้พร้อม บัดนี้เราจะออกเดินทางกันแล้ว!”
ในเวลานี้ เสียงของปรมาจารย์คูมู่ก็ดังก้องขึ้นข้างหูของทุกคนบนเรือมังกรเหินเวหา
จากนั้น เรือมังกรเหินเวหาก็เริ่มเคลื่อนตัว มุ่งหน้าลึกเข้าไปในเทือกเขาอวิ๋นเมิ่ง
กู้หย่วนยืนอยู่บนเรือมังกรเหินเวหา ทอดสายตามองลงมาจากเบื้องบน
เทือกเขาอวิ๋นเมิ่งนี้ กู้หย่วนเคยมาเยือนหลายครั้งแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น อาอู๋ อาหวง ต้าจุ่ยและเหยาต้า สัตว์วิญญาณทั้งสี่ของเขาก็กำลังอยู่ที่นี่
ทว่าเทือกเขาอวิ๋นเมิ่งนั้นกว้างใหญ่ไพศาลนัก ทอดตัวยาวเหยียดไม่รู้กี่หมื่นลี้ พาดผ่านดินแดนหกแคว้นแห่งเจียงใต้ แม้แต่สถานที่ตั้งของยอดเขาโอสถ ก็ยังตั้งอยู่ในดินแดนแห่งความสุขอยู่ลึกเข้าไปในเทือกเขาแห่งนี้
สถานที่ที่กู้หย่วนเคยไปเยือน ก็เป็นเพียงแค่เขตรอบนอกของเทือกเขาอวิ๋นเมิ่งเท่านั้น
และในตอนนี้ เมื่อเรือมังกรเหินเวหาบินลึกเข้าไปในเทือกเขาอวิ๋นเมิ่ง กู้หย่วนก็ได้มีโอกาสเปิดหูเปิดตาเห็นสภาพความเป็นไปของที่นี่
เบื้องล่างนั้น ขุนเขาและสายน้ำเต็มไปด้วยต้นไม้โบราณที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า สามารถพบเห็นต้นไม้ขนาดใหญ่เท่าบ้านเรือนได้ทั่วไป
เถาวัลย์โบราณขนาดเท่าถังน้ำเลื้อยพันเกาะเกี่ยวอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ดูคดเคี้ยวราวกับมังกรเจียว ใบของมันมีขนาดใหญ่ราวกับโม่หิน
นานๆ ครั้งก็ยังสามารถมองเห็นร่องรอยของสัตว์อสูรและวิหคร้ายได้อีกด้วย
เรียกได้ว่าเป็นภาพทิวทัศน์อันดิบเถื่อนและดึกดำบรรพ์อย่างแท้จริง
สายตาของกู้หย่วนเฉียบแหลมยิ่งนัก เมื่อมองผ่านป่าดงดิบ หนองน้ำ หุบเขา และทะเลสาบเบื้องล่าง เขาก็สามารถมองเห็นยาทิพย์ได้มากมาย
แม้ส่วนใหญ่จะเป็นเพียงยาทิพย์ธรรมดาระดับเก้าและระดับแปด แต่ในจำนวนนั้นก็มียาทิพย์คุณภาพสูงที่เปี่ยมไปด้วยไอวิญญาณปะปนอยู่ไม่น้อย
เพียงแต่บริเวณใกล้เคียงกับยาทิพย์เหล่านี้ มักจะมีอันตรายที่ไม่คาดคิดซ่อนตัวอยู่เสมอ
ยกตัวอย่างเช่น ในพื้นที่หนองน้ำแห่งหนึ่ง มีสระน้ำเย็นเยียบที่แปลกประหลาดตั้งอยู่ ผิวน้ำแผ่ซ่านไอเย็นยะเยือกออกมาเป็นสายๆ
บนโขดหินที่อยู่ใจกลางสระน้ำเย็นนั้น มีต้นไม้ขนาดเล็กสีดำอมน้ำเงินต้นหนึ่งงอกงามอยู่ ลำต้นมีขนาดเท่าข้อมือ กิ่งก้านสาขาแผ่ขยาย และบนต้นนั้นก็เต็มไปด้วยผลไม้สีฟ้าน้ำแข็ง
ในสายตาของกู้หย่วน ผลไม้เหล่านี้แต่ละผลล้วนเปล่งประกายแสงวิญญาณอันเข้มข้น ความรู้สึกที่มันมอบให้กับกู้หย่วน ล้วนไม่ด้อยไปกว่ายาทิพย์ระดับเจ็ดเลย กระทั่งอาจจะเหนือกว่าอยู่หลายส่วนเสียด้วยซ้ำ
หากเป็นที่โลกภายนอก กู้หย่วนคงต้องคิดหาหนทางเพื่อแย่งชิงมันมาให้ได้แน่
รากวิญญาณเช่นนี้ แม้จะไม่รู้ว่าผลไม้วิญญาณบนนั้นมีสรรพคุณอะไร แต่มูลค่าของมันย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน