เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 180 ฉากยิ่งใหญ่อลังการ ตำหนักเซียนปรากฏโฉม!
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง กู้หย่วนก็ปลุกชิวเยว่ให้ฟื้นคืนสติ แล้วเอ่ยถาม
“เจ้ากับชิวจื่อมีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร?”
แววตาของชิวเยว่ฉายแววโศกเศร้า ซุกซ่อนความหวาดผวาเอาไว้ลึกๆ เธอเหลือบมองกู้หย่วนอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะก้มหน้างุด ตอบเสียงสั่น
“เรียนศิษย์พี่… เอ๊ะ ไม่สิ เรียนคุณชาย ชิวจื่อเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าน้อยเจ้าค่ะ”
“วางใจเถอะ ความแค้นของนาง ข้าจะชำระให้เอง…”
กู้หย่วนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เมื่อชิวเยว่ได้เห็นสีหน้าที่จริงจังและหนักแน่นของกู้หย่วน เธอกลับไม่เกิดความสงสัยในคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย
“ต่อไป หากเจ้ามีปัญหาอะไร ก็มาหาข้าได้ตลอด”
กู้หย่วนกล่าวเสริม
ร่างแน่งน้อยของชิวเยว่สั่นสะท้าน เธอโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
“ชิวเยว่ขอบพระคุณคุณชายกู้เจ้าค่ะ”
เธอย่อมเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของกู้หย่วนดี
เห็นได้ชัดว่ากู้หย่วนกำลังให้ความคุ้มครองเธอ โดยเห็นแก่หน้าของชิวจื่อ
เพียงแค่คำพูดประโยคเดียวของกู้หย่วน ก็สามารถช่วยอำนวยความสะดวกให้เธอได้มากมายก่ายกอง กระทั่งการเลื่อนขั้นจากศิษย์รับใช้ขึ้นเป็นศิษย์สายนอก ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ชิวเยว่ย่อมซาบซึ้งใจในตัวเขาเป็นอย่างมาก
ท้ายที่สุดแล้ว ชิวจื่อก็เป็นเพียงคนที่ถูกมารหยินไร้รูปลักษณ์สังหาร ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับกู้หย่วนมากนัก
หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น เผลอๆ อาจจะไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอเสียด้วยซ้ำ ทว่ากู้หย่วนกลับยื่นมือเข้ามาปกป้องชีวิตเธอไว้หลายต่อหลายครั้ง ซ้ำยังรับปากว่าจะช่วยแก้ปัญหาให้เธอในวันข้างหน้าอีก
การกระทำของกู้หย่วนในครั้งนี้ เรียกได้ว่ามีเมตตาธรรมและคุณธรรมอย่างถึงที่สุดแล้ว
“เรียกข้าว่าศิษย์พี่เหมือนเดิมเถอะ ข้าฟังแล้วรื่นหูกว่า”
กู้หย่วนโบกมือปัด
“จริงสิ เจ้าคงจะตกใจแย่แล้ว ลงไปพักผ่อนก่อนเถอะ ถ้ามีเรื่องอะไรข้าจะเรียกเอง”
“เจ้าค่ะ ศิษย์พี่”
ชิวเยว่ทำความเคารพก่อนจะขอตัวถอยออกไป
“ช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายสินะ…”
หลังจากชิวเยว่จากไป กู้หย่วนก็ทอดถอนใจออกมาเบาๆ
ในเวลานี้ ตำหนักเซียนมังกรชาดกำลังจะเปิดออก ย่อมต้องสร้างคลื่นลมลูกใหญ่ ดึงดูดขุมกำลังใหญ่น้อยมากมายให้มารวมตัวกันที่เมืองเซิ่งหยาง
นอกจากนี้ นิกายหยวนหมิงเองก็ยังจ้องมองดินแดนสามแคว้นที่อยู่ภายใต้การครอบครองของยอดเขาโอสถ สำนักกระบี่ดารา และนิกายกู่เสินตาเป็นมัน เตรียมพร้อมที่จะลงมือได้ทุกเมื่อ…
แล้วตอนนี้จู่ๆ ก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก ทำให้กู้หย่วนรู้สึกลึกๆ ว่าความยุ่งยากกำลังคืบคลานเข้ามา
เพราะเขารู้ดีว่า การจะสืบหาความจริงของเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
หลังจากที่มารหยินไร้รูปลักษณ์ตนนั้นสัมผัสได้ว่าเขารู้เบาะแสบางอย่าง เพื่อไม่ให้ตัวตนถูกเปิดเผย มันจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ยอมสละชีวิต เผาผลาญแก่นแท้ทั้งหมดเพื่อโจมตีสุดกำลัง ทำลายหลักฐานและปิดช่องโหว่จนหมดสิ้น ไม่ทิ้งเบาะแสใดๆ ไว้ให้เขาเลย
จากจุดนี้ จะเห็นได้ว่า ผู้ที่ชักใยอยู่เบื้องหลังนั้นมีจิตใจที่เหี้ยมโหดอำมหิต ลงมือเฉียบขาดเด็ดเดี่ยว ย่อมต้องเป็นบุคคลที่รับมือได้ยากยิ่งนัก
และการลอบสังหารในครั้งนี้ เกรงว่าจะเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
หลังจากนี้ คงมีแผนการร้ายต่างๆ นานาพุ่งเป้ามาที่เขาอย่างไม่หยุดหย่อน
นักพรตเฮ่อหลิงแบกรับภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง ในการนำพาศิษย์ยอดเขาโอสถไปสำรวจตำหนักเซียนมังกรชาด ทันทีที่ตำหนักเซียนเปิดออก เขาย่อมต้องออกเดินทางไปที่นั่นทันที
ซ้ำยังต้องคอยระแวดระวังนิกายหยวนหมิงอีก
ดังนั้น เมื่อถึงเวลานั้น นักพรตเฮ่อหลิงคงไม่มีเวลามาดูแลเขา และไม่มีกำลังมากพอที่จะมาสืบสวนเรื่องนี้ได้
เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ตลอดจนปัญหาต่างๆ ที่จะตามมาในภายภาคหน้า ท้ายที่สุดแล้ว ก็คงต้องพึ่งพากำลังของกู้หย่วนเองในการรับมือและแก้ไข
……
หลายวันต่อมา ข่าวเรื่องที่กู้หย่วนถูกลอบสังหารก็แพร่สะพัดออกไป
สิ่งนี้ทำให้ผู้คนมากมายมองกู้หย่วนด้วยสายตาที่แปลกไป
มีทั้งความประหลาดใจ ตกตะลึง ชื่นชม และก็มีพวกที่ชอบซ้ำเติม ไม่ซ้ำหน้ากันไป
ส่วนกู้หย่วนนั้นกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาผิดปกติใดๆ ทว่าในมุมมืด เขากลับคอยระแวดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา แม้จะรู้ดีว่าตัวการที่อยู่เบื้องหลังคงไม่ลงมือซ้ำในระยะเวลาอันใกล้นี้ก็ตาม
วันหนึ่ง ขณะที่กู้หย่วนกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดเขาเตี้ยๆ ลูกหนึ่ง เพื่อสูดดมและซึมซับปราณแก่นวารีจากฟ้าดิน
จู่ๆ เขาก็คล้ายสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จึงเงยหน้าขึ้นมองไปไกลๆ
ในเวลานี้ กู้หย่วนกำลังอยู่บนเรือมังกรเหินเวหา ซึ่งลอยตัวอยู่กลางอากาศ จึงมีทัศนวิสัยที่กว้างไกลเป็นเลิศ สามารถกวาดสายตามองเห็นทัศนียภาพโดยรอบได้อย่างชัดเจน
ลึกเข้าไปในเทือกเขาอวิ๋นเมิ่งที่ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก
ท่ามกลางหุบเขาลึก มีเทือกเขาสูงตระหง่านสลับซับซ้อนทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา
และ ณ ตำแหน่งหนึ่งในทิศทางนั้น ลำแสงขนาดมหึมาสายหนึ่งได้พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พุ่งทะลวงชั้นเมฆไปจนถึงสรวงสวรรค์!
ลำแสงสายนี้มีสีแดงฉานสุกใส สว่างเจิดจ้าบาดตา มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางใหญ่โตไม่รู้กี่พันลี้ ทั้งยังแผ่ซ่านความสง่างามและความยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขต ราวกับเป็นเสาที่ค้ำยันระหว่างฟ้าและดินเอาไว้!
แม้จะอยู่ห่างไกลออกไป กู้หย่วนก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงพลังเทวะอันกว้างใหญ่ไพศาลและร้อนแรง ที่แผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งฟ้าดิน
จิตสัมผัสของกู้หย่วนหลอมรวมเข้ากับฟ้าดิน ทำให้เขารับรู้ได้อย่างลึกซึ้ง
ในวินาทีที่ลำแสงสายนั้นปรากฏขึ้น เขารู้สึกได้ทันทีว่า ปราณแท้ในฟ้าดินเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง พวกมันหยุดชะงักลงทั้งหมด ไม่ยอมรับฟังคำสั่งของเขาอีกต่อไป แต่กลับถูกควบคุมด้วยพลังอำนาจอันลึกล้ำสุดจะหยั่งถึงขุมหนึ่งแทน
แม้กระทั่งจิตใจของกู้หย่วนเอง ก็ยังรู้สึกหนักอึ้ง ราวกับมีแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมครอบงำไปทั่วอาณาบริเวณนับสิบล้านลี้
และภายในลำแสงนั้นเอง สามารถมองเห็นตำหนักเซียนหลังหนึ่งที่เปล่งประกายแสงหลากสีสัน ลอยขึ้นๆ ลงๆ อยู่ภายใน สาดส่องแสงรุ้งนับร้อยล้านสายออกมา
ในครั้งก่อนที่ได้เห็นภาพนี้ กู้หย่วนรู้สึกเพียงว่าแสงวิญญาณนั้นสว่างจ้าเกินไปจนแสบตา ทำให้ดวงตาของเขาแห้งผากและมีน้ำตาไหลออกมา
ทว่าในตอนนี้ กู้หย่วนมีระดับการบำเพ็ญเพียรที่มากพอที่จะจ้องมองภาพเบื้องหน้าได้อย่างเต็มตาแล้ว
โฮก——!!!
ตามมาด้วยเสียงคำรามของมังกรที่ดังกึกก้องและกว้างใหญ่ไพศาล
ในวินาทีนี้ ทั่วทั้งเมืองเซิ่งหยาง ลามไปถึงแคว้นฉิน กระทั่งดินแดนที่อยู่นอกแคว้นฉิน มนุษย์ปุถุชนและผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วนต่างแหงนหน้ามองฟ้า และได้ประจักษ์แก่สายตากับภาพอันน่าตื่นตะลึงนี้!
เหนือตำหนักเซียนหลังนั้น มีทะเลเมฆรวมตัวกันอยู่อย่างมหาศาลไร้ที่สิ้นสุด ภายในทะเลเมฆมีเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง สายฟ้าฟาดแลบแปลบปลาบนับไม่ถ้วน
ลำแสงขนาดยักษ์สายนั้นค่อยๆ ละลายหายไปอย่างรวดเร็ว แสงสว่างหลอมรวมเข้าด้วยกัน แปรเปลี่ยนเป็นมังกรแท้สีแดงฉานเก้าตัว ที่เปี่ยมไปด้วยความสง่างามและความศักดิ์สิทธิ์ พุ่งทะยานออกมา แหวกว่ายเหินเวหาอยู่กลางทะเลเมฆ!
มังกรแท้แต่ละตัว ไม่ว่าจะเป็นเกล็ด เขา กรงเล็บ หรือหนวดมังกร ล้วนดูสมจริงสมจังอย่างยิ่ง ราวกับถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากโลหะเทวะ สาดส่องแสงเทวะอันเจิดจ้า และแผ่แรงกดดันอันมหาศาลออกมา!
ในท้ายที่สุด มังกรแท้ทั้งเก้าตัวก็มารวมตัวกัน ท่ามกลางเสียงคำรามยาวนาน พวกมันได้กลายสภาพเป็นค่ายกลขนาดยักษ์ที่ปกคลุมฟ้าดิน ล้อมรอบตำหนักเซียนเอาไว้ ลวดลายค่ายกลและแสงวิญญาณนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นให้เห็นลางๆ
กู้หย่วนทอดถอนใจเบาๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง อิจฉา และหวาดหวั่น
ตำหนักเซียนมังกรชาด ในที่สุดก็ปรากฏโฉมออกมาแล้ว!
เกี่ยวกับตำหนักเซียนมังกรชาด เขาก็พอจะมีความรู้ความเข้าใจอยู่บ้าง
ตำหนักเซียนหลังนี้ คือถ้ำบำเพ็ญเพียรของนักพรตมังกรชาด ยอดฝีมือระดับหยางเสินขั้นหลงเหมิน ภายในนั้นซุกซ่อนโอสถวิญญาณและยาทิพย์ล้ำค่า ทรัพยากรหายาก และวาสนานานัปการเอาไว้มากมาย
แน่นอนว่า นี่คือสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรส่วนใหญ่ในโลกหล้ารับรู้
ทว่าหากจะพูดให้ถูกต้องแล้ว ตำหนักเซียนหลังที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้านี้ เป็นเพียงหนึ่งในห้าตำหนักย่อยของนักพรตมังกรชาดเท่านั้น และเป็นเพียงแค่ตำหนักรอง ไม่ใช่ตำหนักหลักแต่อย่างใด
และเหตุผลที่ตำหนักเซียนมังกรชาดเปิดออก ก็ล้วนเป็นไปตามความประสงค์ของนักพรตมังกรชาดผู้เป็นเจ้าของ
ภายในนั้น… อาจจะซ่อนเร้นแผนการบางอย่าง หรืออาจจะเป็นจุดประสงค์บางประการของนักพรตมังกรชาดเอาไว้
แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไป นี่คือวาสนาที่หาได้ยากยิ่ง
ขอเพียงแค่ให้ความเคารพ พูดจาดีๆ และปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่ตั้งไว้ ก็จะไม่ถูกกลั่นแกล้ง ซ้ำยังอาจจะได้รับผลประโยชน์บางอย่างกลับมาด้วยซ้ำ
แน่นอนว่า ข้อมูลเหล่านี้เป็นสิ่งที่เทพธิดาดอกท้อ ฉินหงซิ่ว เป็นคนเปิดเผยให้เขาฟัง
ในเวลานี้ เมื่อกู้หย่วนได้เห็นฉากการปรากฏตัวของตำหนักเซียนหลังนี้ด้วยตาตนเอง ภายในใจของเขาก็เกิดความรู้สึกสับสนงุนงงขึ้นมาบ้าง
เป็นเพียงแค่หนึ่งในห้าตำหนักย่อย แต่กลับมีฉากการปรากฏตัวที่ยิ่งใหญ่อลังการถึงเพียงนี้… นักพรตมังกรชาดผู้เป็นเจ้าของตำหนักเซียนมังกรชาดหลังนี้ เป็นเพียงแค่ยอดฝีมือระดับหยางเสินขั้นหลงเหมินจริงๆ หรือ?