เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 174 ประลองเดิมพัน ชัยชนะ
“แค่กๆ… แค่กๆๆ!”
หลิวซินจวินไออย่างรุนแรงอยู่หลายครั้ง ในเลือดที่กระอักออกมายังมีเศษเนื้อเยื่ออวัยวะภายในปะปนอยู่ประปราย
เขามองดูกู้หย่วนที่มีสีหน้าเรียบเฉยเจือด้วยรอยยิ้มบางๆ แล้วหันไปมองศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ ที่กำลังยืนอึ้งตะลึงงันด้วยใบหน้าไม่อยากจะเชื่อสายตา เขาแค่นยิ้มขื่นออกมา
“ครั้งนี้… เป็นข้าที่พ่ายแพ้ ข้าหลิวซินจวิน ขอยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี!”
เขางัดเอาทุกวิถีทางออกมาใช้จนหมดสิ้นแล้ว ไม่ว่าจะวิธีตรงหรือวิธีพลิกแพลง ทว่าสุดท้ายก็ยังพ่ายแพ้ยับเยินด้วยน้ำมือของกู้หย่วน ต่อให้ไม่ยอมรับก็คงไม่ได้แล้ว
แม้ในใจจะไม่ยินยอม แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ เขาก็ไม่อาจทำเรื่องกลับกลอกกลืนน้ำลายตัวเองได้
ส่วนเรื่องที่ว่ากู้หย่วนลงมือหนักเกินไปหรือไม่… หลิวซินจวินไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
นั่นก็เพราะตัวเขาเองเมื่อครู่นี้ก็ไม่ได้ออมมือให้เลยสักนิด
หากไม่ใช่เพราะกู้หย่วนมีพลังวิเศษอันลึกล้ำ ป่านนี้คงกลายเป็นศพไปแล้ว
ที่เขายังมีชีวิตรอดอยู่ได้ในตอนนี้ ก็เป็นเพราะกู้หย่วนยอมยั้งมือให้ต่างหาก
“มิน่าเล่า… ศิษย์อาเฮ่อหลิงถึงได้ยืนกรานจะรับศิษย์น้องกู้เป็นศิษย์ให้ได้…”
ภายในใจของซาหลัวเซิงเกิดคลื่นลูกใหญ่ซัดสาดอย่างรุนแรง
จนถึงตอนนี้ เขาถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า เหตุใดนักพรตเฮ่อหลิงถึงรับกู้หย่วนเป็นศิษย์ และเหตุใดเมื่อครู่นี้กู้หย่วนถึงได้มีความกล้าพอที่จะรับคำท้าประลองของหลิวซินจวิน
ลำพังแค่วิชากระบี่ของกู้หย่วนเพียงอย่างเดียว ก็เรียกได้ว่าเข้าขั้นบรรลุถึงแก่นแท้แล้ว หากมองไปทั่วทั้งยอดเขาโอสถ ในบรรดาศิษย์รุ่นเยาว์ คงมีเพียงไม่กี่คนนักที่จะสามารถเทียบเคียงได้
หากคำนวณจากอายุของเขา ประกอบกับปัจจัยอื่นๆ อย่างผีเสื้อกระบี่เงาเขียว และกระบี่อิ๋นเจียวแล้วล่ะก็ ในรุ่นราวคราวเดียวกัน ยอดเขาโอสถแทบจะหาบุคคลเช่นนี้ไม่ได้เลย
เมื่อมีความมั่นใจเปี่ยมล้นถึงเพียงนี้ กู้หย่วนมีหรือที่จะลังเลในการประลองวิชากับหลิวซินจวิน?
หลี่ฉางชิงกำหมัดแน่น รู้สึกพ่ายแพ้และไม่ยินยอมอยู่ลึกๆ
เขาถามตัวเองว่าตัวเขาเองก็ถือเป็นยอดอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศหาตัวจับยากในใต้หล้า ทว่าต่อให้เขามีความมั่นใจมากแค่ไหน แต่เมื่อได้เห็นการกระทำของกู้หย่วนที่ใช้ความอ่อนแอเอาชนะความแข็งแกร่งเมื่อครู่นี้ เขาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถทำแบบนั้นได้
ผู้คนที่มุงดูอยู่ต่างมีความรู้สึกซับซ้อน ทว่ากู้หย่วนกลับกำลังลอบทอดถอนใจอยู่เงียบๆ
แค่ศิษย์สายในยังร้ายกาจถึงเพียงนี้ แล้วระดับมู่หรงอู๋ซวง ตลอดจนศิษย์สืบทอดอย่างฉู่เหอ จะมีไม้ตายร้ายกาจปานใดกัน?
แล้วถ้าเป็นเมล็ดพันธุ์ระดับหยวนเสินที่หลอมรวมจินตานระดับหนึ่งอย่างหลี่ฉางเซิงเล่า? จะมีพลังวิเศษที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหน?!
ตัวเขาก็นับว่ามีไม้ตายอยู่พอตัว แต่หากพูดกันตามตรงแล้ว ในโลกหล้านี้ยังมีบุคคลที่ร้ายกาจอยู่อีกมากมายนับไม่ถ้วน เขายังคงห่างชั้นอยู่อีกไกลนัก…
……
“การประลองเดิมพันครั้งนี้ ข้าเป็นฝ่ายแพ้ ข้าพูดคำไหนคำนั้น จิตวิญญาณโอสถตัวนี้ ศิษย์น้องรับไว้ให้ดีก็แล้วกัน…”
หลิวซินจวินฝืนยันกายลุกขึ้น โคจรลมปราณแท้จริงเพื่อระงับอาการบาดเจ็บอย่างยากลำบาก จากนั้นก็หยิบขวดหยกใบเมื่อครู่ออกมา แล้วโยนส่งให้กู้หย่วน
กู้หย่วนส่งจิตสัมผัสเข้าไปตรวจสอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด จึงประสานมือคารวะ
“ขอบคุณศิษย์พี่”
กล่าวจบ เขาก็ไม่สนใจสีหน้าอันซับซ้อนของอีกฝ่าย เดินตรงเข้าไปหานักพรตเฮ่อหลิง
“ท่านอาจารย์!”
“ทำได้ดีมาก”
นักพรตเฮ่อหลิงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“ท่านอาจารย์ ท่านผู้นั้นเมื่อครู่นี้คือ…”
กู้หย่วนเอ่ยถามถึงชายหนุ่มชุดขาวเมื่อครู่นี้
ชายหนุ่มชุดขาวคนนั้นมีรูปโฉมงดงาม บุคลิกสง่างามไม่ธรรมดา ทำให้เขารู้สึกแปลกใจอยู่ลึกๆ
คนผู้นั้นดูเหมือนจะไม่มีระดับการบำเพ็ญเพียรใดๆ เลย แต่กลับให้ความรู้สึกว่าลึกล้ำสุดจะหยั่งถึง
“เขาคือศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้า… หลี่ฉางเซิง”
นักพรตเฮ่อหลิงตอบ
หลี่ฉางเซิงรึ?
ศิษย์สืบทอดอันดับหนึ่งแห่งยอดเขาโอสถ ผู้หลอมรวมจินตานระดับหนึ่ง และได้รับการขนานนามว่าเป็นเมล็ดพันธุ์ระดับหยวนเสิน… หลี่ฉางเซิงผู้นั้นน่ะหรือ?!
กู้หย่วนถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะ
สำหรับชื่อนี้ เขาคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าคุ้นเคย ได้ยินจนหูแทบจะชาไปหมดแล้ว
คนผู้นี้คือผู้นำอย่างเป็นทางการของฝักฝ่ายตระกูลใหญ่ เพียงตัวคนเดียว ก็สามารถกดข่มศิษย์รุ่นเยาว์ทั้งหมดของฝักฝ่ายสำนักจนแทบจะหายใจไม่ออก
คิดไม่ถึงเลยว่า การประลองวิชาของเขาเมื่อครู่นี้ จะไปดึงดูดความสนใจของบุคคลผู้นี้เข้าเสียแล้ว
“เจ้าไม่ต้องคิดมากไปหรอก”
นักพรตเฮ่อหลิงส่งเสียงผ่านปราณ น้ำเสียงราบเรียบ
“แม้เขาจะเป็นศัตรูตัวฉกาจของฝักฝ่ายสำนักเรา แต่ด้วยความหยิ่งทะนงของเขา เขาไม่มีทางใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกอะไรหรอก”
“ด้วยพรสวรรค์และสติปัญญาของเจ้า ตั้งใจฝึกฝนให้ดี ในอนาคตก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสหลอมรวมจินตานระดับหนึ่งได้”
“ที่ท่านอาจารย์กล่าวมาถูกต้องแล้วขอรับ”
กู้หย่วนพยักหน้ารับ ทว่าในใจกลับรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง
นักพรตเฮ่อหลิงเป็นผู้บำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่อย่างแท้จริง มักจะหยิ่งผยองในศักดิ์ศรีของตนเอง ลงมือเด็ดขาดและเฉียบขาดเสมอ
แม้จะต้องเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานขั้นสูงอย่างนักพรตเป่าชาน เขาก็ยังกล้าชักกระบี่เข้าฟาดฟันได้ทันที
ทว่าตอนนี้เมื่อต้องพูดถึงหลี่ฉางเซิง เขากลับเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมาได้ เห็นได้ชัดว่านักพรตเฮ่อหลิงเองก็มีความหวาดหวั่นต่อหลี่ฉางเซิงอยู่ไม่น้อย
ทั้งสองคนล้วนเป็นผู้บรรลุขั้นจินตานเหมือนกัน แต่หลี่ฉางเซิงมีกายาเต๋าหยางบริสุทธิ์ ซ้ำยังหลอมรวมจินตานระดับหนึ่ง อนาคตก้าวไกลไร้ขีดจำกัด ผู้คนทั่วทั้งยอดเขาโอสถต่างมองว่าเขาคือเซียนแท้ระดับหยวนเสินในอนาคต
ส่วนนักพรตเฮ่อหลิง เท่าที่กู้หย่วนรู้ เขามีพรสวรรค์กายาวิญญาณกระดูกกระบี่ แม้จะหลอมรวมจินตานระดับสูงได้ แต่หากเทียบกับหลี่ฉางเซิงแล้วก็ยังด้อยกว่าอยู่ขั้นหนึ่ง เขาหลอมรวมได้เพียงจินตานระดับสองเท่านั้น
แม้นี่จะถือว่ามีอนาคตที่สดใส และมีโอกาสก้าวเข้าสู่ระดับหยวนเสินได้เช่นกัน แต่โดยทั่วไปแล้ว ผลลัพธ์สุดท้ายมักจะหยุดอยู่แค่หลงเหมินบรรลุระดับหยางเสินเท่านั้น
เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่แปลกใจเลยที่นักพรตเฮ่อหลิงจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้…
การประลองเดิมพัน จบลงอย่างรวดเร็ว
นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชื่อเสียงของกู้หย่วนก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเรือมังกรเหินเวหาอย่างรวดเร็ว
ก่อนหน้านี้ หลายคนอาจจะเคยได้ยินชื่อของกู้หย่วนมาบ้าง แต่ความประทับใจที่มีต่อเขาก็เป็นเพียงแค่คนโชคดีที่มีพรสวรรค์ดีคนหนึ่งเท่านั้น
ทว่าตอนนี้ หลังจากที่ได้เห็นผลงานในการประลองเดิมพัน ชื่อของกู้หย่วนก็แทบจะไม่มีใครกล้าหยิบยกขึ้นมาพูดเล่นๆ อีกต่อไป
อย่างน้อยก็ไม่มีใครกล้าเรียกชื่อเขาห้วนๆ ต่อหน้าเขาอีกแล้ว
สำหรับกู้หย่วน ในตอนนี้เขากำลังเก็บตัวฝึกฝนอยู่ภายในห้องบำเพ็ญเพียร เพื่อทำความเข้าใจคัมภีร์กระบี่หุนเทียนสยบมาร
จากการประลองวิชากับหลิวซินจวินก่อนหน้านี้ เขาได้รับประโยชน์มามากมาย ทำให้มีความเข้าใจในเคล็ดกระบี่ปลิดชีพลึกซึ้งยิ่งขึ้น
แม้แต่คัมภีร์กระบี่หุนเทียนสยบมารเองก็ยังสามารถบรรลุถึงแก่นแท้บางส่วนได้ เขาจึงอาศัยจังหวะนี้รีบตีเหล็กตอนร้อน ย่อยสลายความเข้าใจเหล่านี้ให้กลายเป็นรากฐานอันมั่นคงของตนเอง
หลังจากเก็บตัวฝึกฝนอยู่หลายวัน กู้หย่วนก็ลืมตาขึ้น ภายในดวงตาทอประกายแสงเย็นเยียบ ราวกับประกายกระบี่อันคมกริบสองสาย
คัมภีร์กระบี่หุนเทียนสยบมารสมแล้วที่เป็นหนึ่งในเคล็ดวิชาลับที่สืบทอดมาจากสำนักกระบี่เสวียนเทียน ซึ่งเป็นสายสืบทอดเต๋าของเซียนกระบี่ในยุคโบราณ
หลักการกระบี่ภายในนั้นละเอียดอ่อนและลึกล้ำ เจตนารมณ์สูงส่งยิ่งนัก หากฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุด กระทั่งยังสามารถฟาดฟันวิญญาณหยินและหยางเสินให้มลายสิ้นได้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าเคล็ดกระบี่อวี้จิ่งเสวียนซูที่เขาเคยฝึกฝนมาก่อนหน้านี้เลย ซ้ำร้ายในแง่ของพลังทำลายล้าง ยังแข็งแกร่งกว่ามากเสียด้วยซ้ำ
วิชาแรกมุ่งเน้นไปที่พลังทำลายล้างสูงสุด ค่อนข้างสุดโต่ง ดุดัน เหี้ยมโหดและอำมหิต
ในขณะที่วิชาหลังมีแนวทางที่เป็นกลาง สันติ สง่างามและเที่ยงธรรม
ตามที่นักพรตเฮ่อหลิงเคยกล่าวไว้ หากฝึกฝนเพียงคัมภีร์กระบี่หุนเทียนสยบมารอย่างเดียว อาจจะทำให้หลงทางและเดินผิดวิถีกระบี่ได้ง่าย
การมีเคล็ดกระบี่อวี้จิ่งเสวียนซูควบคู่ไปด้วย จะช่วยปรับแก้เส้นทางวิถีกระบี่ของกู้หย่วนได้ ทำให้เขาไม่หลงทาง
เมื่อนำทั้งสองวิชามาผสานเข้าด้วยกัน รากฐานวิถีกระบี่ของกู้หย่วนก็ยิ่งมั่นคงแข็งแกร่งมากขึ้นไปอีก
กู้หย่วนพลิกฝ่ามือ หยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมา
ทันทีที่เปิดจุกขวด กลิ่นหอมของโอสถอันเข้มข้นและซับซ้อนก็พลันฟุ้งกระจายออกมา
เมื่อสูดดมกลิ่นโอสถนี้เข้าไป กู้หย่วนรู้สึกสดชื่นปลอดโปร่งไปทั้งตัว ปราณไท่หยวนในร่างถึงกับโคจรเร็วขึ้นเล็กน้อย
แสงวิญญาณบริสุทธิ์เจ็ดสีกลุ่มหนึ่งพุ่งออกมาจากขวด แปรเปลี่ยนเป็นนกนางแอ่นเจ็ดสี มันทำท่าจะกระพือปีกบินหนีไป แต่กลับถูกกู้หย่วนคว้าหมับเอาไว้ในมือได้ทัน
สิ่งนี้ ย่อมเป็นจิตวิญญาณโอสถที่เขาได้มาจากการประลองเดิมพันกับหลิวซินจวินก่อนหน้านี้นั่นเอง
มันคือสิ่งมีชีวิตพิเศษที่ถือกำเนิดขึ้นจากเศษเสี้ยวปราณแห่งโชคชะตา ดูดซับสรรพคุณและปราณของโอสถนับไม่ถ้วนจนก่อเกิดเป็นรูปร่าง มีความสามารถในการจัดระเบียบสรรพคุณยาและรักษาสมดุลของไฟเตาหลอม