เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 172 เสี่ยวชิงออกโรง แมลงวิเศษปะทะวิหควิญญาณ
เพียงแค่ได้ยินเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ผู้คนมากมายก็ถึงกับหน้าถอดสีด้วยความตกตะลึง รู้สึกเพียงว่ามีจิตสังหารอันเหี้ยมโหดทะลวงเข้าสู่ร่างกาย จนหนาวเหน็บไปทั้งสรรพางค์กาย
ในสายตาของกู้หย่วน พยัคฆ์ร้ายสีขาวที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันดุร้าย รวมถึงซากศพอาบเลือดที่อยู่ในปากของมัน พลันแตกสลายกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยภายใต้ประกายกระบี่
ส่วนดาบกระดูกยาวสีขาวโพลนเล่มนั้น ยิ่งถูกประกายกระบี่ฟาดฟันจนแสงหม่นหมอง ปลิวกระเด็นถอยกลับไป
ใบหน้าของหลิวซินจวินซีดเผือดลงในฉับพลัน ก่อนจะมีรอยเลือดสายหนึ่งไหลซึมออกจากมุมปาก หัวใจและปอดถูกจิตสังหารสายหนึ่งทะลวงผ่าน
กระทั่งตราประทับจิตวิญญาณในดาบพยัคฆ์คลั่งของเขาก็ยังถูกเจตจำนงกระบี่ทำลายไปกว่าครึ่ง!
เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้คนที่เฝ้าชมการประลองต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป
ในบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องที่ลงเขามาด้วยกันในครั้งนี้ แม้หลิวซินจวินจะไม่ใช่ผู้ที่มีระดับการบำเพ็ญเพียรสูงสุด หรือแข็งแกร่งที่สุด แต่เขาก็นับว่าเป็นยอดฝีมือคนหนึ่งในหมู่พวกเขา
ด้วยวิชาดาบพยัคฆ์ขาวเจ็ดสังหารที่ดุดันไร้ผู้ต่อต้าน ซึ่งเป็นหนึ่งในวิชาสังหารที่หาได้ยากยิ่ง ในหมู่พวกเขาเหล่านี้ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มั่นใจว่าจะสามารถรับมือกับวิชาดาบของเขาซึ่งๆ หน้าได้
ทว่ากู้หย่วนที่เป็นเพียงศิษย์หน้าใหม่ที่เพิ่งกราบเข้าสำนักมาหมาดๆ ไม่เพียงแต่จะรับดาบของเขาได้ตรงๆ แต่ยังพลิกกลับมาใช้กระบี่เดียวสร้างบาดแผลให้เขาได้อีก นี่ทำให้ทุกคนแทบไม่อยากจะเชื่อสายตา เกิดความรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องเหลวไหลสิ้นดี
แม้ว่าจะอยู่ในระดับเทียนเหริน เหมือนกัน แต่ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองก็ยังห่างกันมากอยู่ดี!
ระดับการบำเพ็ญเพียรของหลิวซินจวินสูงกว่ากู้หย่วนหนึ่งถึงสองขั้นย่อย และระยะเวลาที่บำเพ็ญเพียรเข้าสู่วิถีเต๋าก็ต้องนานกว่าอย่างแน่นอน
แต่ถึงกระนั้น หลิวซินจวินก็ยังตกเป็นรอง
สิ่งนี้ทำให้ทุกคนเกิดความรู้สึกตื่นตะลึง ราวกับเห็นเด็กสามขวบต่อยชายฉกรรจ์จนเส้นเอ็นขาดกระดูกหัก กระอักเลือดล้มลงไปกองกับพื้น!
“เพลงกระบี่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!!”
แม้แต่ลู่ฉีที่เพิ่งประลองฝีมือกับหลิวซินจวินไปเมื่อครู่ ก็ยังมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย
“ก่อนหน้านี้ต่างก็ลือกันว่าศิษย์น้องกู้ผู้นี้ครอบครองพรสวรรค์กายาวิญญาณถึงสองสาย ไม่เพียงแต่มีกายาวิญญาณธาตุน้ำ แต่ยังมีพรสวรรค์ใจกระบี่ นับเป็นอัจฉริยะวิถีกระบี่ที่หาได้ยากในโลกหล้า ตอนแรกข้ายังแอบไม่เชื่ออยู่บ้าง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ศิษย์น้องกู้ผู้นี้จะสมคำร่ำลือจริงๆ!”
“มิน่าเล่า ศิษย์อาเฮ่อหลิงที่มักจะไปไหนมาไหนคนเดียว และไม่เคยรับศิษย์มาก่อน ถึงได้รับเขาเป็นศิษย์!”
“ดี!”
เมื่อเอ่ยคำว่าดีออกมา หลิวซินจวินที่ต้องกลืนเลือดตกในก็จ้องมองกู้หย่วนด้วยสายตาที่เย็นเยียบและลึกล้ำยิ่งขึ้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสังเกตเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง ประหลาดใจ และสงสัยของศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักหลายคน ยิ่งทำให้เขารู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เขาโบกมือสะบัดม้วนภาพม้วนหนึ่งออกไปทันที
“ในเมื่อศิษย์น้องกู้หยิบยืมพลังจากของวิเศษภายนอก เช่นนั้นศิษย์น้องก็ลองลิ้มรสชาติภาพนกเจินจูของข้าดูหน่อยเป็นไร!”
ม้วนภาพนี้มีความยาวไม่ถึงสองฉื่อ เมื่อลอยออกไป มันก็หยุดลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ แสงวิญญาณเปล่งประกาย คลี่กางออกเอง เผยให้เห็นภาพวาดที่อยู่ด้านใน
ภาพวาดนี้เป็นรูปของนกเจินจูตัวหนึ่งที่มีขนสีแดงฉานทั้งตัว และมีขนหางยาวสามเส้นอยู่ที่ส่วนหาง
ภาพวาดนกเจินจูนี้ดูมีชีวิตชีวา สมจริงสมจัง แฝงไว้ด้วยความคล่องแคล่วว่องไวอันน่าประหลาด
จากนั้นเพียงแค่ขยับ มันก็มุดออกมาจากม้วนภาพราวกับมีชีวิต!
นกเจินจูส่ายหัวและลำตัวไปมา สะบัดขนเล็กน้อย ลวดลายบนขนของมันปรากฏชัดเจนทุกเส้นสาย มองไม่เห็นร่องรอยของความเสแสร้งแม้แต่น้อย ราวกับเป็นนกเจินจูที่มีชีวิตจริงๆ
กรู๊ก! กรู๊ก!
จากนั้น มันก็ส่งเสียงร้องใสแจ๋วและดังกังวาน ปีกของมันกระพือเพียงครั้งเดียว เปลวเพลิงสีแดงฉานสองสายก็พุ่งทะยานออกมา
อุณหภูมิโดยรอบพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน กลิ่นอายความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วทุกสารทิศ
“หืม? เปลวเพลิงช่างร้ายกาจนัก!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่ทะลวงผ่านปราณคุ้มกันร่างเข้ามา กู้หย่วนก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ร่างกายของเขาเป็นธาตุน้ำ ซ้ำยังฝึกฝนคัมภีร์ปราณวารีไท่หยวนและควบแน่นปราณวารีไท่หยวนขึ้นมาได้ ดังนั้น นอกจากของวิเศษธาตุน้ำแล้ว เขายังไวต่อของวิเศษธาตุไฟเป็นพิเศษอีกด้วย
กู้หย่วนบรรลุเข้าสู่ระดับเทียนเหรินแล้ว ปราณไท่หยวนโคจรอยู่ตลอดเวลา ภายใต้การคุ้มครองของลมปราณ ต่อให้เขากระโดดลงไปในลาวาภูเขาไฟที่กำลังเดือดพล่าน ก็ยังสามารถแหวกว่ายได้หลายรอบ
ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเปลวเพลิงทั้งสองสายนี้ เขากลับยังคงสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่พุ่งเข้ามา ราวกับจะแผดเผาเขาให้เป็นเถ้าถ่าน นี่เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าเปลวเพลิงทั้งสองสายนี้ไม่ธรรมดา น่าจะเป็นพลังวิเศษแห่งเพลิงแท้ที่ร้ายกาจบางอย่าง!
การที่สามารถใช้พลังวิเศษแห่งเพลิงแท้เช่นนี้ได้ นกเจินจูตัวนี้ย่อมต้องเป็นวิหควิญญาณสายพันธุ์ประหลาด หรือไม่ก็มีสายเลือดของวิหคศักดิ์สิทธิ์บางชนิดอย่างแน่นอน
เพียงแต่นกเจินจูตัวนี้เหลือเพียงแค่เศษเสี้ยววิญญาณเท่านั้น ถูกคนผนึกไว้ในม้วนภาพเพื่อหลอมเป็นอาวุธเวทให้คนคอยควบคุม
การใช้นกเจินจูที่เชี่ยวชาญพลังเพลิงแท้มาจัดการกับกู้หย่วนที่เป็นผู้บำเพ็ญเพียรวิชาธาตุน้ำ หลิวซินจวินก็นับว่าคำนวณมาเป็นอย่างดี!
แต่กู้หย่วนย่อมไม่ยอมให้เขาสมหวังง่ายๆ แน่
เดิมทีระดับการบำเพ็ญเพียรของทั้งสองก็ห่างกันถึงสองขั้นย่อย การประลองเดิมพันครั้งนี้ก็ไม่ถือว่ายุติธรรมมาตั้งแต่แรกแล้ว
ดังนั้น การที่เขาหยิบยืมเจตจำนงกระบี่หุนเทียนสยบมารที่ยอดฝีมือรุ่นก่อนทิ้งไว้เมื่อครู่นี้ อย่างมากก็ถือว่าเจ๊ากันไป
ผลก็คือหลังจากที่หลิวซินจวินเสียเปรียบอย่างหนัก เขากลับงัดเอาอาวุธเวทอีกชิ้นที่มีลักษณะคล้ายสัตว์เลี้ยงวิญญาณออกมาใช้ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นพวกแพ้ไม่เป็น
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ กู้หย่วนย่อมไม่ยอมตามใจอีกฝ่ายแน่นอน
เรื่องแข่งสัตว์เลี้ยงวิญญาณ แข่งเรียกกำลังเสริม เขาไม่เคยกลัวอยู่แล้ว
ประกายกระบี่พลิกแพลง ฟาดฟันทำลายเปลวเพลิงแท้ทั้งสองสายจนมอดดับ จากนั้นกู้หย่วนก็ตบไปที่ถุงสัตว์วิญญาณ
“เสี่ยวชิง จัดการมัน!”
ผีเสื้อสีเขียวที่มีลวดลายลึกลับสีดำบนปีกตัวหนึ่งบินออกมาจากถุงสัตว์วิญญาณ แม้จะมีขนาดเท่าปลายนิ้ว แต่กลับคล่องแคล่วว่องไวเป็นอย่างยิ่ง!
เพียงแค่กระพือปีกโบยบิน ชั่วพริบตาเดียว มันก็บินไปอยู่ตรงหน้านกเจินจูแล้ว
ปีกสีเขียวกระพือเบาๆ ปราณกระบี่สีเขียวหลายสายก็พุ่งทะยานออกไป ฟาดฟันเข้าใส่นกเจินจู
ปราณกระบี่เหล่านี้คมกริบไร้เทียมทาน แฝงไว้ด้วยความคล่องแคล่วพิสดาร แม้เพลิงแท้ที่นกเจินจูปล่อยออกมาจะสามารถหลอมละลายทองคำและเหล็กกล้าได้ ร้อนแรงดั่งไฟนรก แต่ก็ยังถูกปราณกระบี่ฟาดฟันจนมอดดับไป
“นี่มัน… ผีเสื้อกระบี่หยกเขียว!”
เมื่อมีคนเห็นเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปในฉับพลัน อดไม่ได้ที่จะโพล่งออกมาด้วยความตกใจ!
“อะไรนะ?! ผีเสื้อกระบี่หยกเขียว?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ บางคนก็ถึงกับนั่งไม่ติด
ผีเสื้อกระบี่หยกเขียว เป็นแมลงวิเศษโบราณที่มีชื่อเสียงทัดเทียมกับยุงหนวดเลือด, คางคกกลืนนภา, ตะขาบสวรรค์สิบสองปีก, มดเทวะกลืนทองคำ และหนอนไหมทองคำหกปีก มันมีพลังวิเศษวิถีกระบี่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด สามารถสาดซัดปราณกระบี่หยกเขียวที่ทำลายล้างได้ทุกสรรพสิ่ง ชื่อเสียงความดุร้ายของมันขจรขจายไปทั่ว แม้แต่เซียนแท้ระดับหยวนเสินเมื่อพบเห็นก็ยังต้องหวาดหวั่น
กู้หย่วนกลับมีแมลงวิเศษชนิดนี้ไว้ในครอบครอง ใครเล่าจะยังนั่งนิ่งอยู่ได้?
มีคนเอ่ยขึ้นด้วยความลังเล
“ไม่สิ ผีเสื้อกระบี่หยกเขียวควรจะมีลำตัวสีเขียวล้วน แต่นี่ไม่ใช่ผีเสื้อกระบี่หยกเขียว น่าจะเป็นสายเลือดรุ่นหลังของผีเสื้อกระบี่หยกเขียว… ผีเสื้อกระบี่เงาเขียวต่างหาก!”
“แต่ถึงจะเป็นแค่ลูกหลานของแมลงวิเศษโบราณ แต่นั่นก็คือแมลงวิเศษที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า หากพวกนิกายกู่เสินมาเห็นผีเสื้อกระบี่เงาเขียวตัวนี้เข้า คงได้ตื่นเต้นจนเป็นบ้าไปแน่!”
ลู่ฉี ซาหลัวเซิง และคนอื่นๆ ต่างก็ต้องเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อกู้หย่วนอีกครั้ง
ครอบครองพรสวรรค์กายาวิญญาณถึงสองสาย…
ทะลวงเข้าสู่ระดับเทียนเหริน ด้วยวัยที่ยังไม่ถึงยี่สิบปี…
สำเร็จวิชากระบี่อันร้ายกาจ…
ใช้ความอ่อนแอเอาชนะความแข็งแกร่ง ใช้กระบี่เดียวสร้างบาดแผลสาหัสให้หลิวซินจวิน...
แถมยังได้ครอบครองและเลี้ยงดูลูกหลานของแมลงวิเศษโบราณ…
สามารถทำเรื่องเหล่านี้ได้ทีละเรื่องๆ จะเป็นแค่เพราะมีพรสวรรค์ดีเพียงอย่างเดียวได้อย่างไร?
เห็นได้ชัดว่าเขาต้องมีทั้งพรสวรรค์ วาสนา โชคชะตา สติปัญญา และความมุ่งมั่นอย่างครบถ้วน ถึงจะมีความสำเร็จเช่นนี้ได้!
ใบหน้าของหลิวซินจวินบึ้งตึงดั่งผิวน้ำนิ่ง ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ
ภายในใจของเขา เริ่มมีความรู้สึกผุดขึ้นมาลางๆ ว่า การที่เขาท้าประลองกับกู้หย่วนในวันนี้ คงจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดเสียแล้ว!