เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 171 พยัคฆ์ขาวคาบศพ
ไม่ว่าประกายดาบและปราณกระบี่จะพาดผ่านไป ณ แห่งหนใด สรรพสิ่งที่มีรูปธรรมในหุบเขาล้วนถูกบดขยี้จนกลายเป็นผุยผง
กระบี่บินของกู้หย่วนเคลื่อนไหวตามใจนึก ดั่งมังกรผงาด ดั่งอัสนีบาต พลิกแพลงได้นับหมื่นพัน ส่วนประกายดาบของหลิวซินจวินก็ดุดันสะท้านฟ้า แผ่ซ่านจิตสังหารอันน่าเกรงขาม
“ดี ดี ดี! เพลงกระบี่ของศิษย์น้องกู้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
ตอนแรกหลิวซินจวินมีท่าทีประหลาดใจและเคร่งเครียดเล็กน้อย ทว่าพริบตาต่อมาก็หัวเราะลั่น
“แต่ว่าหลังจากนี้ ข้าจะเอาจริงแล้วนะ!”
อะไรนะ?!
หลายคนที่ได้ยินต่างหน้าถอดสี
การปะทะกันของทั้งสองคน ก่อเกิดพลังทำลายล้างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ นี่ขนาดยังเป็นแค่อุ่นเครื่องเท่านั้น แล้วถ้าเอาจริงขึ้นมา มันจะน่ากลัวขนาดไหนกัน?
“ศิษย์พี่ลงมือได้เต็มที่เลย”
กู้หย่วนมีสีหน้าเรียบเฉย
หลิวซินจวินหัวเราะลั่น ประกายดาบสีขาวโพลนสาดแสงเจิดจ้า ฟาดฟันลงมาในแนวตั้ง
วูบ วูบ วูบ——
ดาบนี้ดุร้ายและทรงพลังยิ่งกว่าประกายดาบเมื่อครู่นี้เสียอีก
ทันทีที่ฟาดดาบออกไป ห้วงฟ้าดินบริเวณนี้ราวกับถูกแช่แข็ง!
กลิ่นอายอันดุร้ายและชั่วช้าถึงขีดสุดแผ่กระจายออก ปกคลุมอาณาบริเวณรัศมีหลายร้อยจั้ง
ผู้บำเพ็ญเพียรทุกคนที่อยู่ในรัศมีนี้ ต่างรู้สึกได้ถึงผิวหนังที่ตึงเปรี๊ยะ เจ็บปวดแปลบปลาบไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับถูกใบมีดที่เผาจนแดงฉานกรีดลงบนร่างจนเกิดเป็นรอยแผลเลือดซิบๆ ทั้งเจ็บปวด ทั้งแสบร้อน ซ้ำยังมาพร้อมกับความรู้สึกชาหนึบ
พวกเขาถึงกับไม่กล้าแม้แต่จะมองดาบนี้ตรงๆ
ส่วนผู้ที่มีระดับการบำเพ็ญเพียรต่ำต้อยอย่างหนิวโหย่วเต๋อและเซี่ยซิ่วเสวี่ย ยิ่งถึงกับกรีดร้องออกมา บนร่างปรากฏรอยดาบเล็กๆ ขึ้นมาหลายสาย เลือดสีแดงฉานไหลอาบไปทั่วร่าง
โชคดีที่ซาหลัวเซิงสาดแสงวิญญาณสายหนึ่งเข้าปกป้องพวกเขาทั้งสองเอาไว้ พร้อมทั้งคว้าตัวทั้งคู่ถอยร่นออกไปอีกหลายร้อยจั้ง ถึงได้รอดพ้นจากอันตรายมาได้
มิเช่นนั้น ลำพังแค่คลื่นตกค้างจากเจตจำนงดาบ ก็สามารถหั่นร่างของพวกเขาทั้งสองให้ขาดวิ่นได้อย่างง่ายดาย
ขนาดแค่คลื่นตกค้าง ยังร้ายกาจถึงเพียงนี้
สำหรับกู้หย่วนที่รับการโจมตีเข้าไปเต็มๆ ยิ่งสัมผัสได้ว่า จิตสังหาร จิตพยาบาท จิตมาร ปราณพิษ ปราณดุร้าย ปราณหยิน ปราณภูตผี และปราณอันมืดมิดชั่วร้ายทั้งมวลในฟ้าดิน ล้วนถูกดาบของหลิวซินจวินชักนำและหลอมรวมเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นประกายดาบที่ดุร้าย ชั่วช้า และมารร้ายที่สุด!
ฟาดฟันตรงดิ่งมาทางเขา!
ในฐานะศิษย์ของสำนักวิถีเซียนอันยิ่งใหญ่ ตามหลักการแล้ว ย่อมไม่สามารถฝึกฝนเคล็ดวิชาของวิถีมารหรือวิถีนอกรีตได้
มิเช่นนั้นหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ยอดเขาโอสถคงต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง ซ้ำยังต้องทำลายระดับการบำเพ็ญเพียร ลบความทรงจำ และเนรเทศให้ไปแก่ตายอยู่ที่ภูเขาด้านหลัง
ทว่าดาบนี้แม้จะดูดุร้ายและชั่วช้า แผ่กลิ่นอายมารคุกรุ่น แต่แท้จริงแล้วกลับไม่ใช่วิถีแห่งมารร้าย
ทว่ามันคือการหยิบยืมจิตสังหาร ปราณหยิน ปราณมาร ปราณภูตผี และปราณอันมืดมิดอื่นๆ มาช่วยเสริมพลังทำลายล้างของวิชาดาบ ในขณะเดียวกันก็ยังใช้มันเพื่อลับคมดาบ ขัดเกลาเจตจำนงดาบ โดยที่ตัวผู้ใช้เองไม่ต้องแปดเปื้อนปราณอันมืดมิดเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย
แม้จะดูเหี้ยมโหดไปบ้าง แต่กลับสามารถเปลี่ยนความชั่วร้ายให้กลายเป็นความถูกต้องได้ มันไม่ใช่ดาบมาร แต่เป็นดาบแห่งการสังหารของวิถีธรรมะอย่างแท้จริง!
เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเยียบเย็นที่ใกล้เข้ามาถึงตัว ตลอดจนปราณอันมืดมิดที่ม้วนตัวอยู่กลางฟ้าดินพุ่งโถมเข้าใส่ เปลือกตาของกู้หย่วนกระตุกเล็กน้อย ทว่าสีหน้ากลับไม่เปลี่ยน ซ้ำยังลอบถอนหายใจในใจ
สำหรับจิตสังหารแล้ว เขาคุ้นเคยกับมันดียิ่งกว่าสิ่งใด
เคล็ดกระบี่ปลิดชีพที่กู้หย่วนฝึกฝนมาก่อนหน้านี้ ก็เต็มไปด้วยจิตสังหารที่เอ่อล้น ดุดันและเหี้ยมโหด เดิมทีมันก็เป็นวิชากระบี่แห่งวิถีสังหารที่คล้ายคลึงกันอยู่แล้ว
แม้ว่าวิชากระบี่นี้จะมีระดับชั้นไม่สูงนัก ซ้ำยังค่อนข้างสุดโต่ง เป็นเพียงแค่วรยุทธ์ขั้นสุดยอดวิชาหนึ่ง กระทั่งยังนับไม่ได้ว่าเป็นเคล็ดวิชาเต๋าที่แท้จริง ทว่ากระบี่นี้กลับมีรากฐานมาจากสายสืบทอดเต๋าของเซียนกระบี่ในยุคโบราณอย่างสำนักกระบี่เสวียนเทียน และเป็นหนึ่งในวิชากระบี่พื้นฐานของสำนักนี้
แต่ก่อนหน้านี้ นักพรตเฮ่อหลิงเคยให้แผ่นหินแผ่นหนึ่งกับกู้หย่วน ซึ่งได้มาจากชายชราแซ่อู๋ บนนั้นมีรอยกระบี่สายหนึ่งปรากฏอยู่ ซึ่งหลงเหลือเจตจำนงกระบี่สายหนึ่งที่ยอดฝีมือของสำนักกระบี่เสวียนเทียนทิ้งเอาไว้
เจตจำนงกระบี่สายนี้แฝงด้วยจิตสังหารอันเย็นยะเยือก เรียกได้ว่าสืบทอดสายเลือดเดียวกันกับเคล็ดกระบี่ปลิดชีพและเป็นมรดกวิถีกระบี่ที่สานต่อจากวิชากระบี่นี้
ก่อนหน้านี้กู้หย่วนเคยทำความเข้าใจและครุ่นคิดอยู่หลายครั้ง และได้รับประโยชน์มาไม่น้อย
และในตอนนี้ เมื่อถูกกระตุ้นโดยเจตจำนงดาบของหลิวซินจวิน เขากลับดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออก ความเข้าใจที่มีต่อเจตจำนงกระบี่สายนั้นยิ่งลึกซึ้งขึ้นไปอีก!
ภายในใจได้บังเกิดความเข้าใจอันลึกล้ำสุดจะหยั่งถึงเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งสาย
ดาบนี้ของหลิวซินจวิน เจตจำนงดาบของมันในสายตาของกู้หย่วน ได้แปรเปลี่ยนเป็นพยัคฆ์ร้ายที่กำลังแหงนหน้าคำรามก้อง ในปากของมันคาบซากศพที่โชกไปด้วยเลือด ช่างดุร้ายและอำมหิตหาใดเปรียบ
พยัคฆ์ขาวคาบศพ!
ดาบนี้แฝงไปด้วยกลิ่นอายอันดุร้ายและชั่วช้าของภูตผีปีศาจ ซุกซ่อนความนัยอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถฟาดฟันทุกสรรพสิ่งให้ขาดสะบั้น!
และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับดาบนี้ กู้หย่วนไม่ได้ใช้เคล็ดกระบี่เสวียนซูอวี้จิ่งและไม่ได้งัดเอาเคล็ดกระบี่ไท่ซวีสะท้อนจันทร์ที่ยังฝึกไม่สำเร็จออกมาใช้
แต่เขากลับหยิบแผ่นหินแผ่นนั้นออกมาจากถุงเก็บของ จากนั้นกู้หย่วนก็กระตุ้นเคล็ดกระบี่ปลิดชีพฟาดกระบี่ฟันแผ่นหินจนแหลกสลาย เจตจำนงกระบี่สายนั้นที่อยู่ภายในพลันเปล่งประกายเจิดจ้า หลอมรวมเข้ากับกระบี่ของเขาในทันที
ชั่วพริบตานั้น กระบี่ของกู้หย่วนก็เปลี่ยนไป!
ประกายกระบี่ที่แต่เดิมเต็มไปด้วยจิตสังหารเอ่อล้นและสว่างไสวบาดตา กลับหดเล็กลงจนดูธรรมดาสามัญ กระทั่งบนประกายกระบี่สีขาวโพลนยังปรากฏรอยสนิมสีหม่นๆ เป็นจุดๆ จนดูด่างพร้อย
บนนั้นยังปรากฏรอยเลือดสีแดงคล้ำที่แห้งกรัง ราวกับว่าภายใต้กระบี่เล่มนี้ เคยสังหารสิ่งมีชีวิตมาแล้วนับไม่ถ้วนจนทิ้งร่องรอยเอาไว้
รอยเลือดทุกหยด ล้วนแผ่กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนสุดจะพรรณนา!
รอยสนิมทุกจุด ล้วนแผ่จิตสังหารและปราณมารอันน่าสะพรึงกลัวออกมา!
นี่คือกระบี่แห่งการสังหารอย่างแท้จริง! กระบี่ดุร้าย! กระบี่ชั่วช้า!
เมื่อกระบี่นี้ฟาดฟันออกไป ฟ้าดินยังต้องเปลี่ยนสี!
แสงตะวันมืดหม่น แมกไม้เหี่ยวเฉา
ห้วงฟ้าดินบริเวณนี้ราวกับถูกแปดเปื้อนไปด้วยจิตสังหารและเจตนาฆ่าฟัน แสงสีเลือดจางๆ แผ่ซ่านลุกลาม กลืนกินไปทั่วสารทิศ
จิตสังหารอันน่าสยดสยองและเย็นยะเยือก พุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจของทุกคน ทำให้ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียวไร้สีเลือด เปลี่ยนเป็นมืดหม่นลงในทันที
รู้สึกเพียงว่าภายในหัวขาวโพลนไปหมด ราวกับว่าแม้แต่ความคิด อารมณ์ และความรู้สึกในใจ ก็ยังถูกฟาดฟันจนมลายสิ้น
กระบี่นี้เต็มไปด้วยเจตจำนงแห่งการทำลายล้าง ตัดรอนและสังหารทุกสรรพชีวิตอย่างเหี้ยมโหด ไม่ได้ด้อยไปกว่ากระบวนท่าดาบพยัคฆ์ขาวคาบศพของหลิวซินจวินเลยแม้แต่น้อย!
ซ้ำร้ายในแง่ของอานุภาพ ยังเหนือชั้นกว่ามาก!
เพราะกระบี่นี้ คือการที่กู้หย่วนหยิบยืมและหลอมรวมเจตจำนงกระบี่ของยอดฝีมือรุ่นก่อน!
แต่ในตอนนี้ กู้หย่วนก็ได้รับแก่นแท้ของกระบี่นี้มาแล้ว กระทั่งยังได้คัมภีร์เต๋าม้วนหนึ่งที่คนรุ่นก่อนจงใจซ่อนเอาไว้ ซึ่งมีนามว่าคัมภีร์กระบี่หุนเทียนสยบมารซึ่งก็คือคัมภีร์วิชากระบี่ที่สืบทอดต่อจากเคล็ดกระบี่ปลิดชีพโดยที่ระดับชั้นของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าเคล็ดกระบี่เสวียนซูอวี้จิ่งเลย
หากให้เวลา เมื่อระดับการบำเพ็ญเพียรของกู้หย่วนลึกล้ำขึ้น ก็ใช่ว่าจะไม่สามารถทำความเข้าใจจนทะลุปรุโปร่ง และครอบครองคัมภีร์กระบี่ฉบับสมบูรณ์ไม่ได้!
ร่างของนักพรตเฮ่อหลิงปรากฏขึ้นในระยะที่ไม่ไกลนัก เฝ้ามองฉากนี้อย่างเงียบๆ
เห็นได้ชัดว่าการปะทะกันของทั้งคู่ก่อให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว จนไปรบกวนเขาเข้าแล้ว
ทว่าเขากลับไม่ได้ส่งเสียงห้ามปราม ซ้ำยังเฝ้ามองดูอยู่เงียบๆ
สายตาที่มองไปยังกู้หย่วน เต็มไปด้วยความชื่นชมและยินดี
ผลงานของกู้หย่วน ทำให้เขาพึงพอใจเป็นอย่างมาก!
ไม่เพียงแต่ทะลวงเข้าสู่ระดับเทียนเหรินได้เท่านั้น แต่ยังสามารถฝึกฝนวิชากระบี่ที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้ได้สำเร็จ นี่ไม่เพียงแต่สร้างหน้าตาให้เขา แต่ยังพิสูจน์ให้เห็นว่าสายตาของเขาไม่ได้มองคนผิด
มีศิษย์เช่นนี้ ยังจะต้องการอะไรอีกเล่า?!
ครืนนน!
ประกายดาบและปราณกระบี่อันเจิดจรัสและทรงพลังทั้งสองสายเข้าปะทะกัน ปราณอันมืดมิดที่ม้วนตัวไปมา ถูกปราณกระบี่ฉีกกระชากและทำลายล้างไปอย่างรวดเร็ว
แม้ดาบและกระบี่นี้จะเต็มไปด้วยจิตสังหารที่เข้มข้น และมีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง แต่ก็มีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน
วิชาดาบพยัคฆ์ขาวเจ็ดสังหารคล้ายกับต้องการฟาดฟันทุกสรรพสิ่งให้ขาดสะบั้น ดุดันและอำมหิตหาใดเปรียบ ทว่าคัมภีร์กระบี่หุนเทียนสยบมารกลับสามารถฟาดฟันและทำลายล้างได้ทั้งสิ่งที่มีรูปธรรมและไร้รูปธรรมจนมลายสิ้น!
เคร้ง!!!
เมื่อทั้งสองปะทะเข้าหากัน เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้องไปทั่วทั้งเรือมังกรเหินเวหา กระทั่งห้วงมิติยังสั่นสะเทือนจนบิดเบี้ยว