เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 447 ลวี่หยาง ผู้กวนกระแสธาร!
บทที่ 447 ลวี่หยาง ผู้กวนกระแสธาร!
ขณะ【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】กำลังตกอยู่ในความงุนงงนั้น ลวี่หยางก็ได้ลงมืออีกครั้ง ครานี้กลับเป็นการเผยภาพเงาของ【ตำหนักเหยียนโม่】ออกมาโดยตรง
จากนั้นพุ่งชนเข้าใส่ในทันที!
“ตูม”
การโจมตีครั้งนี้หาได้ไร้ผลเช่นก่อน ด้วย【ตำหนักเหยียนโม่】ในยามนี้ยังพ่วงอยู่กับ【ตะเกียงดับแสง】 เทียบได้กับการนำตำแหน่งมรรคผลเข้าสังเวยชนปะทะ!
ชั่วพริบตา ทั้งฟ้าดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เปลวไฟร้อนแรงระเหยเมฆหมอกนับหมื่นลี้ให้แห้งเหือด ครานี้หมู่ตำหนักซ้อนทับนับชั้นที่โอบล้อมรอบ【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】ก็ประหนึ่งอิ่มจนแน่น มิอาจรักษาความสงบนิ่งดังเดิม สั่นไหวอยู่ครู่ใหญ่จึงสลายแรงชนของลวี่หยางลงได้
“พรวด!”
วินาทีถัดมา ลวี่หยางกระอักโลหิตถอยหลัง 【ตำหนักเหยียนโม่】หวนกลับสู่หว่างคิ้วของเขา แรงสะท้อนอันน่าสะพรึงกลัวบดขยี้ร่างกายครึ่งท่อนของเขาให้กลายเป็นกองเนื้อเละในบัดดล
ทว่าบนใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้ม
‘ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงขั้นต้นแห่งมรรคผลโอสถทองคำ มิใช่ช่องว่างล้ำฟ้าล้ำเหว!’
หาก【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】อยู่ในขั้นกลาง หรือแม้กระทั่งขั้นปลายของมรรคผลโอสถทองคำ ต่อให้พลาดท่าให้ลวี่หยางโจมตีได้ชั่วขณะ ก็ยังสามารถรับมือและตอบโต้ได้อย่างง่ายดาย
น่าเสียดายที่เขามิใช่เช่นนั้น
ไม่เพียงมิใช่ แต่สภาพยังตกต่ำถึงขีดสุด แม้ว่าวิชาเทพและพลังวิชาจะมิได้สูญสิ้นไปแม้แต่น้อย ทว่าจุดสำคัญที่สุดคือถ้ำสวรรค์ของเขากลับเต็มไปด้วยบาดแผลลึกนับไม่ถ้วน
โดยเฉพาะการปะทะเมื่อครู่ แม้ลวี่หยางจะบาดเจ็บหนัก แต่ก็ฝืนชนจนถ้ำสวรรค์ของ【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】เกิดรอยแยกขึ้นมาอย่างชัดเจน ผลลัพธ์ที่นับรวมกันแล้วกลับกลายเป็นว่าฝ่าย【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】เป็นผู้เสียเปรียบยิ่งกว่า เพราะสำหรับเหล่าเจินจวินแล้ว บาดแผลของร่างกายหาได้สำคัญไม่
บาดแผลแห่งถ้ำสวรรค์ ต่างหากคือบาดแผลแห่งวิถีอย่างแท้จริง!
“ต่อ!”
ลวี่หยางคายโลหิตออกคำหนึ่ง สะบัดแขนเสื้อกว้าง กระบี่สมบัติเปล่งแสงระยับก็ลอยขึ้นตรงหน้า แสงปราณกระบี่และพลังวิชาบนคมกระบี่นั้นได้ถูกกดทับไว้จนถึงจุดวิกฤติแล้ว
【เคล็ดกระบี่วิหคนิพพานวชิรมรรค】!
ก่อนหน้านี้เขาถูกโจมตีอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งล้วนรับไว้เต็มแรง ทั้งยังซ้อนทับเจตจำนงแห่งกระบี่และเคล็ดกระบี่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และในยามนี้ก็ถึงจุดสูงสุดของสภาพปัจจุบันแล้ว
“ฟัน!”
แสงกระบี่พลันพุ่งทะยาน ประสานกับความอัศจรรย์นานัปการของ【ลี่เจี๋ยโปว】ฟาดฟันออกไปอีกครั้ง แทงทะลวงเข้าสู่หมู่พระราชวังซ้อนทับที่【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】สร้างขึ้น
“ไร้ประโยชน์ พลังของมนุษย์บางครั้งก็มีจำกัด ต่อให้วิถีและเคล็ดกระบี่ร้ายกาจเพียงใด ไหนเลยเทียบได้กับอานุภาพยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดิน ในแดนของเจินจวิน ตำแหน่งมรรคผลคือต้นตอของทุกสิ่ง!”
น้ำเสียงของ【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】เย็นเยียบ
ทว่าลวี่หยางกลับสังเกตได้อย่างเฉียบคมว่า ในเส้นผมที่พลิ้วไสวท้อลมของอีกฝ่ายนั้น มีเส้นสีขาวหม่นแทรกขึ้นมาแล้วหลายเส้น และหว่างคิ้วก็เพิ่มร่องรอยริ้วรอยแห่งวัย
ชัดเจนยิ่งนัก ว่าเขามิได้สงบนิ่งดังที่ปรากฏภายนอก
ด้วยเหตุนี้กลยุทธ์ของลวี่หยางจึงง่ายดายยิ่ง — ใช้บาดแผลแลกบาดแผล เอาชีวิตของตนไปขัดเกลาถ้ำสวรรค์ของ【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】ที่ใกล้ล่มสลายให้ร้าวลึกลงเรื่อยๆ!
และในขณะที่【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】พึ่งจะรับมือกับการโจมตีหนักหน่วงได้อย่างยากเย็น กำลังอาศัยจังหวะโต้กลับเพื่อจะปิดบัญชีลวี่หยางในคราวเดียว—
“【อั้งเซียว】!”
—ม่านลวงตาที่ผุดขึ้นโดยฉับพลันก็ทำให้【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】ชะงักฝีเท้าทันที
“บัดซบ!”
ในชั่วขณะเดียวกัน ทั้ง【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】และ【อั้งเซียว】ก็ด่ากราดออกมาพร้อมกัน
เบื้องล่าง ณ แดนสุขาวดีเจียงซี
เพียงเห็น【โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ย】ถือคนโทหยก ภายในมีหนึ่งกิ่งหลิว สาดโปรยสายธารนับพัน ค่อยๆ หลอมรวมเข้าไปใน【พุทธเกษตรบนแดนดิน】
และในระหว่างกระบวนการนั้น เงาร่างผู้หนึ่งซึ่งทั่วทั้งกายถูกหมอกควันปกคลุม ก็กำลังต่อสู้ต้านทานอยู่กับนาง พลังอำนาจมหาศาลปะทะสะท้านหวั่นไหว หวังฉีกกระชาก【พุทธเกษตรบนแดนดิน】เพื่อนำ【ทองคำขาวเทียน】ที่ติดอยู่ภายในออกมา ทั้งสองฝ่ายยึดเอาเซี่ยงเยี่ยเป็นศูนย์กลางช่วงชิงอำนาจ จนก่อเกิดสมดุลอันเปราะบางขึ้น
“【อั้งเซียว】…”
โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ยมีสีหน้าขึงขังทันทีที่จำได้ว่าเงาหมอกนั้น ก็คือ【กายธรรมภายนอกบัญญัติประกาศโลก】ซึ่ง【อั้งเซียว】เคยเผยโฉคเพียงชั่วประเดี๋ยวในอดีต!
ร่างจำแลงนี้ เขาเคยนำออกมาเพื่อขัดขวางการแสวงหาโอสถทองคำของหงยวิ๋น
แต่ผลกลับกลายเป็นว่าหลังจากที่จงกวงพิสูจน์【สวรรค์แห่งความมิมี】 ทำให้เหล่าเจินจวินทั่วหล้าล้วนเร้นกาย ร่างจำแลงนี้จึงถูกเก็บซ่อนไว้มาโดยตลอด ไม่อาจนำกลับมาใช้ได้อีก
ตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา เขาก็พยายามหาวิธีปลุกมันให้ฟื้นคืนชีพ
เดิมทีเพียงรออีกสักสิบปี ก็จะสามารถฟื้นมันได้โดยไม่ต้องแลกด้วยสิ่งใด ทว่าเหตุการณ์กลับพลิกผันในวันนี้ เขาไม่มีเวลารอถึงสิบปีอีกแล้ว
“ตูม！”
เบื้องหลัง【อั้งเซียว】 ปรากฏถ้ำสวรรค์อันโอฬารกว้างใหญ่ ทว่ากลับมีรอยร้าวเล็กละเอียดกระจายอยู่ทั่ว ทั้งยังมีหนึ่งมุมของถ้ำสวรรค์ลุกไหม้โชติช่วงขึ้นมา!
เผาผลาญถ้ำสวรรค์!
โดยปกติแล้ว ด้วยรากฐานของ【อั้งเซียว】 ระดับนี้ยังไม่ถึงขั้นสั่นคลอนรากฐานแห่งมรรคผลได้ แต่น่าเสียดายที่ในสนามยังมีผู้กวนกระแสธารที่เขามิอาจจะละเลยได้
เสียงของลวี่หยางดังก้องกังวานมาแต่ไกล
ทุกครั้งที่ดังขึ้น เขาก็จำต้องแบ่งสมาธิส่วนหนึ่งไปช่วยลวี่หยางปิดบังสายตาของ【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】เพื่อมิให้เขาเร่งกลับคืนดินเฉินได้สำเร็จ
‘เจ้าเดรัจฉาน!’
ในใจ【อั้งเซียว】กัดฟันแน่นด้วยความเคียดแค้น หากไร้ซึ่ง【โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ย】คอยตรึงอยู่ข้างกายแล้วไซร้ เห็นลวี่หยางถูก【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】กระหน่ำจนบอบช้ำถึงเพียงนี้ เขาไม่เพียงจะไม่ยื่นมือช่วย แต่ยังจะซ้ำเติมให้ถึงตาย ก่อนจะได้แม้กระทั่งโอกาสย้อนดินเฉินเสียด้วยซ้ำ
แต่ชะตากลับเล่นตลก—เพราะมี【โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ย】อยู่ตรงนี้พอดี
โพธิสัตว์แห่งแดนสุขาวดีผู้นี้ก็ย่อมรู้ดีว่า บัดนี้คือ
ลวี่หยาง
ที่กำลังถ่วงรั้ง【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】ไว้ หากลวี่หยางสิ้นใจลง โชคร้ายก็จะตกอยู่กับนางโดยตรง
ดังนั้นนางจึงร่วมมือไปในตัว
ทั้งไม่ปล่อยให้【อั้งเซียว】ว่างมือไปกำจัดลวี่หยาง และก็ไม่ขัดขวางการเคลื่อนไหวของเขา ผลลัพธ์ก็คือบีบให้【อั้งเซียว】จำต้องลงมือช่วยลวี่หยางอย่างเสียไม่ได้
เมื่อ【อั้งเซียว】สิ้นเปลืองพลังเพื่อช่วยลวี่หยาง 【โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ย】ก็พลันกุมความได้เปรียบไว้
โดยไม่รู้ตัว ลวี่หยางกลับจับมือร่วมทางกับแดนสุขาวดีไปแล้ว
ส่วน【อั้งเซียว】ที่เดิมควรอยู่ข้างเดียวกับ【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】กลับถูกลวี่หยางใช้ดินเฉินบีบบังคับ จนต้องช่วยเขา!
‘ช่างเป็นผู้กวนกระแสธารโดยแท้!’
ครานั้น ในใจ【อั้งเซียว】ทั้งเดือดดาล ทั้งอดชื่นชมไม่ได้—เพราะเพียงหมัดเดียว ลวี่หยางกลับกลายเป็นผู้กอบโกยกำไรสูงสุดในสนามนี้!
เสียงระเบิดดังสนั่นอีกครั้ง ลวี่หยางโซซัดโซเซถอยหลัง ร่างกายรวบรวมขึ้นใหม่ แต่ทันใดนั้น 【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】ซึ่งกำลังคิดจะฉวยโอกาสไล่ต้อน ก็ต้องหยุดชะงักอยู่กับที่อีกครา
วินาทีนั้น บนใบหน้าของเจินจวินแห่งนิกายกระบี่ผู้นี้ ในที่สุดก็ปรากฏร่องรอยแห่งความรันทดและอัดอั้น
“ไม่ยุติธรรม…”
มีเพียงเขาที่ถูกซัดอยู่ฝ่ายเดียว!
ทั้งที่ลวี่หยางมิใช่คู่ต่อกรของตน การประลองวิชานับถึงตอนนี้ เขามีโอกาสอย่างน้อยเก้าครั้งที่จะสังหารอีกฝ่ายให้ตายคามือ ทว่าทุกครั้งกลับถูก【อั้งเซียว】ขัดจังหวะเสียหมด
ผลลัพธ์คือเขาต้องแลกด้วยราคามหาศาล ฝืนขับเคลื่อนถ้ำสวรรค์ที่แทบจะพังทลายอยู่แล้วเพื่อใช้วิชามรรคผล แต่กลับไม่อาจจัดการลวี่หยางได้สำเร็จ ซ้ำยังเป็นตัวเขาเองที่ค่อยๆ ดันตัวถึงขีดจำกัด เดิมทีพลังจิตวิญญาณที่พลุ่งพล่านบัดนี้ค่อยๆ ร่วงโรยลง ข้างหลังถ้ำสวรรค์ก็ปรากฏท่าทีคล้ายจะแตกสลายแล้ว
เห็นดังนั้น 【อั้งเซียว】ก็ถอนหายใจยาว
‘เขาฝืนไม่ไหวแล้ว!’
“เจ้าเป็นเช่นนี้ 【มรรคผลกระบี่】จะยอมรับเจ้าได้อย่างไร?” ช่วงสุดท้าย 【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】จ้องลวี่หยางเขม็ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
ลวี่หยางได้ยินกลับหัวเราะลั่น “【วิถีกระบี่】หรือจะเป็นสิ่งที่ตื้นเขินเช่นนั้น?”
หากเป็น【เจตจำนงแห่งกระบี่】อื่นก็คงใช่ — ท้ายที่สุด ตั้งแต่ต้นจนจบ เขามิใช่คู่ต่อสู้ของ【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】เลย อาศัยเพียงการกัดไม่ปล่อยเท่านั้น
ทว่าเขาไม่เหมือนผู้อื่น!
‘
เจตจำนงแห่งกระบี่ของข้า…เดิมทีก็คือการไม่ยอมจำนน!
’
ชัยชนะเพียงชั่วขณะไม่นับเป็นสิ่งใด — ผู้ที่หัวเราะได้ในบั้นปลายต่างหากจึงจะหัวเราะได้อย่างแท้จริง กลยุทธ์ของลวี่หยางยิ่งกลับเข้ากันได้อย่างลงตัวกับ【เจตจำนงแห่งกระบี่】ที่เขามีอยู่ในตอนนี้!
ลวี่หยางไม่เคยปรานีต่อผู้ชรา ผู้อ่อนแอ หรือผู้บาดเจ็บ ในยามนี้จึงเป็นอีกครั้งที่ชู【ตำหนักเหยียนโม่】ขึ้นฟาดลงไป ในที่สุดก็พังทะลายทะลวงผ่านชั้นตำหนักที่ซ้อนทับกันอยู่ได้สำเร็จ
【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】กระอักโลหิตกระเด็นร่างปลิวออกไป ข้างหลัง【
ถ้ำสวรรค์ตำหนักหยก
】ได้พังทลายไปแล้วกว่าครึ่ง อาศัยเพียงพลังจิตวิญญาณของเขาค้ำไว้ จึงยังไม่แตกสลายโดยสิ้นเชิง แต่ก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา
เมื่อเทียบกันแล้ว ถึงแม้ลวี่หยางจะบาดเจ็บสาหัส แต่ชีวิตกลับหาได้อยู่ในอันตรายไม่
ชั่วขณะนั้น ในดวงตาของ【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】ก็ปรากฏประกายแห่งความเคียดแค้น
เบื้องหน้าคือบุรุษผู้สังหารสกุลเย่ อีกทั้งยังทำลายภารกิจของตน
สำคัญยิ่งกว่านั้น — ถิงโยวยังคงติดตามอยู่ข้างเขา และบัดนี้ได้วางรากฐานสมบูรณ์แล้ว หากตนต้องตาย ณ ที่นี้ เกรงว่าเส้นทางแห่งมรรคผลภายหลังการเกิดใหม่ อาจมิอาจหวนคืนสู่ตำแหน่งเดิมได้อีก!
“ฆ่า!”
【เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน】คำรามสนั่น เบื้องหลังถ้ำสวรรค์พลันแตกสลายและลุกไหม้ ปลดปล่อยแสงอันเจิดจ้าแทบกลบแสงตะวัน
หนึ่งกระบี่สุดท้าย! เพื่อหนทางแห่งมรรคผลภายหลังการเวียนว่าย เขาจะต้องสังหารลวี่หยาง!