เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 446 อั้งเซียว ไร้ยางอาย!
บทที่ 446 อั้งเซียว : ไร้ยางอาย!
“ตูม!”
เสียงกึกก้องสนั่นคราหนึ่ง ร่างของลวี่หยางและเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินพลันหายไปจากโลกปัจจุบัน แทนที่ด้วยดวงดาวสองดวงที่ปรากฏบนฟากฟ้าเหนือเกินสุดสายตา
ดินบนกำแพง!
ตะเกียงดับแสง!
ชั่วพริบตาเดียว ทั้งใต้หล้าสี่เขตแดนล้วนบังเกิดนิมิตสอดคล้องกับมรรคผลเหล่านี้ ไม่รู้ว่ามีเรือนตำหนักเท่าใดที่ประทีปภายในห้องถูกจุดติดขึ้นมาโดยฉับพลัน
บางแห่งเพลิงถูกดับลง
บางแห่งเพลิงกลับลุกลามรุนแรงยิ่งขึ้น
ภาพเหตุการณ์ทำนองนี้พลันบังเกิดสลับกันไปไม่ขาดสาย ทุกคราวที่เพลิงลุกโชนล้วนก่อให้เกิดกระแสพลังจากมรรคผลทั้งสองปะทะสั่นสะเทือนไปทั่ว
นอกจากนี้ เหล่าผู้บ่มเพาะ
ดินบนกำแพง
และ
ตะเกียงดับแสง
ทั่วหล้าล้วนดวงตาแดงก่ำ กระแสพลังที่ปะทะกันจากเจินจวินแห่งสายธารมรรคผลได้ส่งผลกระทบโดยตรง บีบคั้นให้พวกเขาต่างคลุ้มคลั่งเข้าประหัตประหารกันเอง เว้นเพียงเหล่าเจินเหรินขั้นวางรากฐานเท่านั้นที่ยังสามารถรักษาสติท่ามกลางอิทธิพลนี้ได้
ทว่าเรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงฉากปรากฏเบื้องหน้า
แม้แต่ตัวลวี่หยางและเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินเองก็หาได้จงใจ เพียงการปะทะกันของนิมิตมรรคผลก็เพียงพอจะทำให้ใต้หล้ากำเริบวุ่นวาย
“แคร้ง แคร้ง!”
กระบี่แสงของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินฟาดลงมา กลับไร้ซึ่งความคมแม้เพียงน้อย แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันหนักหน่วงดุจภูผา ยากจะพรรณนา
เพียงชั่วขณะเดียว การเคลื่อนไหวของลวี่หยางก็หยุดชะงักลง
ดินบนกำแพง
คือพลังที่ลมปราณสถิตปิดกั้น สรรพสิ่งล้วนเก็บงำ ปกปิดเร้นร่าง ภายในภายนอกไม่อาจติดต่อกัน มรรคผลนี้โดยเนื้อแท้คือสุดยอดแห่งวิชาใช้ผนึกกัก
เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินซึ่งเชื่อมรับกับมรรคผลนี้ จึงบ่มเพาะได้กระบี่ไร้คม แม้ไร้ความแหลมคม กลับมีน้ำหนักดุจภูผาใหญ่ ในยามนี้จึงกดลงมาบนร่างลวี่หยาง ทำให้กายวิชาดุจต้องแบกภูผา พลังวิชาดุจรับมหานที สักครู่เดียวก็ไม่อาจขยับเขยื้อน!
‘ได้แล้ว!’
ชั่วพริบตานั้น มืออีกข้างของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินได้ประสานมือทำมุทราอย่างแม่นยำ แปรเป็นจุดแสงทองบนคมกระบี่ แตะลงตรงหว่างคิ้วของลวี่หยาง
‘
คัมภีร์ลับเมฆฟ้ารับตะวัน
!’
เมฆนั้นคือธาตุดินอู้ เมื่อตกลงสู่พื้นย่อมเป็นภูผา คือปราณที่ผ่านดินลอยฟ้าอันกลวงว่าง ในยามนี้กระแทกเข้าสู่กระหม่อมของลวี่หยาง ก็เพื่อจะผนึกจิตสำนึกของเขาไว้พร้อมกัน!
เมื่อถึงตอนนั้น เขาย่อมตกอยู่ในกำมืออีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง
ฉับพลัน สถานการณ์ของลวี่หยางตกสู่ห้วงอันตรายถึงขีดสุด ราวกับยืนอยู่เบื้องหน้าเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินโดยไร้การป้องกัน ปราศจากหนทางโต้กลับแม้เพียงเล็กน้อย
ทว่าทันใดนั้นเอง ในระหว่างคิ้วของลวี่หยางกลับปรากฏเป็นจุดดำหนึ่งจุด ขยายกว้างออกอย่างฉับไว แปรเป็นตำหนักใหญ่ตระหง่านมั่นคง ขวางอยู่เบื้องหน้าคมกระบี่ของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน ตัดขาดแสงแห่งวิชาคัมภีร์ลับเมฆฟ้ารับตะวันโดยสิ้นเชิง
ตำหนักเหยียนโม่
!
ชั่วขณะนั้น ลวี่หยางพลันเปล่งรัศมีเรืองรองไปทั่วทั้งร่าง งามตระการราวเทพบรรพกาลเสด็จลง ลบล้างพันธนาการทั้งมวลที่เคยพันธนาตัวเขา
“เพล้ง!”
พร้อมเสียงแตกหักอันชัดใส ลวี่หยางก้าวถอยอย่างโซซัดโซเซหนึ่งก้าว ผนึกที่เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินลงมือวางไว้บนกายเขาก็แตกสลายตามไป
เกือบจะในเวลาเดียวกัน เขาก็มั่นมือประสานมุทรา
“ฮู่!”
เพียงเห็นลวี่หยางอ้าปาก เปลวเพลิงหนึ่งสายก็พวยพุ่งจากระหว่างริมฝีปากและฟัน พองตัวขึ้นตามแรงลม พลันกลายเป็นมหาสมุทรเพลิงร้อนแรงสุดขั้วในพริบตา
ภายในมหาสมุทรเพลิง คลื่นไฟถาโถมเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า สีสันเร้นพิสดารนับมิถ้วนทับซ้อน ประกอบ จนสุดท้ายหลอมรวมเป็นจุดเพลิงสีน้ำเงินดุจฟากฟ้า มิได้ให้โอกาสเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินถอยหนีหรือหลบหลีกแม้แต่น้อย เพียงความคิดเคลื่อนไป ก็สาดลงสู่ร่างของเขา
‘
ประกายหยกโคมทองอันโอภาส
!’
เพลิงสีน้ำเงินนั้นดูราวเล็กน้อย ทว่าแฝงไว้ด้วยนัยทะลวงสรรพสิ่ง ระเบิดเป็นหมู่มวลรัศมีตระการตาทั่วร่างกายของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินทันที
“ครืน!”
ใต้การต่อสู้ดุเดือดของทั้งสอง พลังวิชาไม่อาจเก็บกักได้อีก สะเทือนถึงเมฆาอัสนีทั้งสามสิบหกชั้น จนแม้กระทั่งเศษดาราและอุกกาบาตนอกฟ้าก็พลันระเบิดแหลกเป็นผุยผง
เพียงชั่วขณะ ก็เห็นดั่งห่าดาวร่วงราวสายฝน เพลิงทิพย์ลุกวาบกลางนภา
ทว่าในฐานะผู้ก่อเรื่องทั้งหมด เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินกับลวี่หยางกลับเร้นวิชาแต่เนิ่นๆ ยืนมั่นแยกกันอยู่คนละฟากของทางช้างเผือก
วินาทีถัดมา ทั้งคู่ประสานมือทำมุทราพร้อมกัน ครานั้นทั่วสี่แดนในใต้หล้า ผู้บ่มเพาะ
ดินบนกำแพง
พลังวิชาพลันลุกเผา ร่างกายบาดเจ็บ ส่วนผู้บ่มเพาะ
ตะเกียงดับแสง
กลับถูกพันธนาการไร้สาเหตุ ไม่อาจกระดิกกาย เพียงพริบตาก็ปะทุเป็นการสังหารนับไม่ถ้วน
นี่ก็คือวิสัยแห่งเจินจวิน
เมื่อครู่ ทั้งสองล้วนใช้เหล่าผู้บรรลุวางรากฐานและขั้นรวมลมปราณใต้อาณัติของแต่ละสายธารแห่งมรรคผล แบ่งเบาความเสียหายที่ได้รับจากการปะทะของภาพลักษณ์แห่งตำแหน่งมรรคผลของกันและกัน
แน่นอนว่า วิธีแบ่งเบาความเสียหายเช่นนี้ ใช้ได้เพียงกับภาพลักษณ์แห่งตำแหน่งมรรคผลเท่านั้น
เช่นการผนึกของ
ดินบนกำแพง
หรือการเผาผลาญของ
ตะเกียงดับแสง
นอกเหนือจากนี้ ความเสียหายที่เกิดขึ้นจริงแล้ว ไม่อาจถ่ายโอนให้ผู้ใดแทนได้
เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินก็ยิ่งหม่นหมอง
ช่างคุ้นเคยกับวิถีการต่อสู้ระหว่างเจินจวินเพียงนี้… เป็นหงยวิ๋นจริงหรือ? ไม่…ไม่เพียงเท่านั้น เขาดูจะรู้เท่าทันวิสัยของข้าทุกประการ
นี่เองคือสิ่งที่เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินไม่อาจเข้าใจได้ เจตจำนงแห่งกระบี่ของเขาสอดคล้องกับ
ดินบนกำแพง
เป็นอย่างยิ่ง หากลงมือฉับพลัน ก็มักทำให้ผู้อื่นพลาดท่าเสียที จนพลิกขึ้นครองความได้เปรียบ ทว่าลวี่หยางกลับชัดเจนว่ามีการเตรียมตัวมาก่อน มิหนำซ้ำไม่เพียงหลบเลี่ยงกระบวนสังหารของตน หากยังตีโต้กลับได้อีกหนึ่งกระบวน
อย่างน้อย ยังดีที่ระดับบ่มเพาะของข้าสูงกว่า
เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินนั้นชินกับการพลาดท่า จึงแม้หนึ่งกระบี่ยังไร้ผลสำเร็จ ก็หาได้ท้อใจไม่
ถือครองเทียม… ท้ายที่สุด ก็หาใช่มรรคผลโอสถทองคำแท้!
ชั่วขณะนั้น แสงเรืองรองทั่วกายของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า
ความรู้สึกคุ้นเคยพลันไหลบ่าเข้าสู่จิตของลวี่หยาง คล้ายกับ
อุปสรรคแห่งญาณรู้
หาใช่สิ่งเดียวกันไม่ ทว่าเป็นความล้ำลึกในระดับเดียวกัน
ความล้ำลึกเฉพาะของ
ดินบนกำแพง
—
สร้างราชวัง!
พลันเห็นเบื้องหลังของเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน เมฆาโขมงปั่นป่วน แล้วแยกตัวออก เผยให้เห็นพระราชวังโอ่อ่าสง่างาม งามวิจิตรตระการตาด้วยทองคำและมรกต
เมื่อทอดตามองเข้าไป เห็นเพียงประตูแดงเปิดอ้า ประดับหมุดทองแน่นขนัดดังหมู่ดาวส่องแสง ภายในลึกเร้น มีทั้งระเบียงซ้อน ทางเชื่อมวกวน หอระฆังสูงเสียดฟ้า เสาแต่ละต้นต้องหลายคนโอบ ทาด้วยรักสีชาด ลงลวดลายทองคำ พื้นปูด้วยหินหยกดำเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า มันขลับจนส่องเงาคน ซ้อนชั้นขึ้นไปจนกลายเป็นบัลลังก์โอ่อ่า
เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินนั่งสง่าอยู่บนบัลลังก์นั้น
รอบด้านมีเรือนระเบียง ศาลา หอคอย และท้องพระโรงมรกต ล้วนปกป้องเขาไว้ ณ จุดศูนย์กลาง ผลักไสต้านทานพลังแปลกปลอมจากภายนอกออกไปจากพระราชวังสิ้น
ลำแสงเหาะสองสายตัดผ่านกัน ครานี้กลับเป็นลวี่หยางที่เลือดเนื้อกระจาย ร่างกายถูกเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินฟันเพียงหนึ่งกระบี่จนสูญไปกว่าครึ่ง ซัดเซอยู่กลางทะเลเมฆ
อีกฟากหนึ่ง เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินหาได้หลบหลีกไม่ ควรจะเป็นฝ่ายรับกระบี่ของลวี่หยางตรง ๆ กลับไร้รอยระคาย พลังวิชาของลวี่หยางที่ตกต้องร่างเขา เพียงพริบตาก็ถูกกลืนหายเข้าไปในหมู่พระราชวังซ้อนชั้นรอบกาย กลั่นจากใหญ่เป็นเล็ก จากเล็กเป็นว่าง สูญสลายไปสิ้น!
“คล้ายกับ
อุปสรรคแห่งญาณรู้
!”
ลวี่หยางเข้าใจในบัดดล นี่คือความล้ำลึกพื้นฐานที่สุดของความอัศจรรย์แห่งภาพลักษณ์ตำแหน่งฟ้าดิน ระดับฐานะสูงล้ำ หาใช่วิชาสามัญได้ จะดึงออกมาใช้ได้ก็เพียงอาศัยถ้ำสวรรค์เท่านั้น
“
ตะเกียงดับแสง
ก็มี… เพียงแต่ข้าใช้ไม่ได้”
นี่คือข้อจำกัดของการครอบครองตำแหน่งมรรคผลเพียงนาม เมื่อหาได้ก่อร่างถ้ำสวรรค์จริง ย่อมไม่อาจแสดงความล้ำลึกแท้จริงของมรรคผลฟ้าดินได้
ลวี่หยางหมุนเวียนพลังวิชา หล่อหลอมร่างกายขึ้นใหม่
ริมฝีปากขยับอัดลมออกมาอีกครา ก็ยังคงเป็น
ตะเกียงดับแสง
ที่ตกกระทบลงไป ทว่าผลลัพธ์กลับถูกกลืนหายไปสิ้นภายในนิมิตพระราชวังซ้อนชั้นนั้นอีกเช่นเดิม
“ไร้ประโยชน์ บีบคั้นข้าถึงเพียงนี้ วิชาเทพทั้งปวงของเจ้าล้วนใช้กับข้าไม่ได้ เจ้ามีเพียงต้องพ่ายแพ้ทางเดียว!” เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินแค่นเสียงเย็น
เสียงระเบิดดังกึกก้องอีกครา ลวี่หยางถูกเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินฟันด้วยกระบี่อีกครั้ง อีกฝ่ายหาเพียงแต่ป้องกันอำนาจภายนอกไม่ หากยังปิดผนึกกระแสพลังภายใน ซ่อนเร้นร่างไว้ในความว่างเร้นลับ ทำให้ลวี่หยางยากจะหยั่งถึง กว่าจะรู้สึกตัวก็ถูกฟันเข้าแล้ว
“กร๊อบ!”
อีกหนึ่งกระบี่ฟาดผ่าน แขนหนึ่งข้างของลวี่หยางลอยขึ้นฟ้า ก่อนจะระเบิดกลายเป็นเปลวโลหิตห่อหุ้ม บดบังเรือนร่างแท้จริงเพื่อถอยร่น แล้วเร่งหล่อหลอมร่างกายขึ้นใหม่
ทว่าเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินกลับรุกไล่ทุกย่างก้าว มิปล่อยโอกาสให้เขาได้หายใจ
“แคร้ง!”
กระบี่อีกหนึ่งเล่มฟาดลงมา ก่อให้เกิดสายโลหิตพุ่งกระจายอีกครา
แต่ต่อภาพนี้ ลวี่หยางกลับมิได้ตกใจ หากกลับยินดี มุมปากค่อย ๆ คลี่ยิ้มโค้ง ก่อนจะตะโกนเสียงก้อง “อั้งเซียว! ยังไม่รีบมาช่วยข้าอีกหรือ!”
เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน : “???”
อั้งเซียว : “ … ”
ขณะนั้นเอง ภายในแดนยมโลก อั้งเซียวถึงกับสบถออกมาโดยไม่อาจข่มกลั้น เพราะระหว่างที่ลวี่หยางร้องขอความช่วยเหลือ กลับดำเนินการย้อนแปร
ดินเฉิน
ไปพร้อมกัน!
นี่มันบีบให้ตนต้องลงมือ!
“ไร้ยางอาย!”
แม้จะด่ากลับไปเช่นนั้น แต่อั้งเซียวก็ไม่กล้าชะลอการกระทำแม้เพียงครึ่งลมหายใจ
ชั่ววินาทีถัดมา เดิมทีเฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวินที่กำลังครองความได้เปรียบ และคิดจะฉวยโอกาสไล่ต้อนให้สิ้น ก็พลันชะงักค้างอยู่กับที่ ในใจเหลือเพียงความฉงนหนึ่งเดียวว่า
“เมื่อครู่… ข้ากำลังคิดจะทำอะไรนะ?”