เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 95 ค้นหาอัญมณี
บทที่ 95 ค้นหาอัญมณี
“ก็ได้ ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น”
นักผจญภัยทั้งสามคนเป็นผู้ใหญ่มากพอที่จะไม่เปิดสงครามน้ำลายกับแม่ชี พวกเขาโบกมือให้ร็อบบ์และพูดว่า “คุณร็อบบ์ เราจะไปที่สโตนแคนยอนก่อน คุณแค่ต้องอยู่ที่นี่และรอฟังข่าวดี”
ร็อบบ์ยิ้มและหยิบม้วนเวทออกมาซึ่งมันเหมือนกับ ‘ม้วนคาถาระดับกองทัพ’ ที่บารอนนำออกมาเมื่อไม่นานมานี้
เขายื่นมันให้กอร์ดาแล้วพูดว่า “หลังจากช่วยเหลือผู้คนที่นั่นแล้วให้เปิดประตูเคลื่อนย้ายและถอนตัวทันที ไม่งั้นกว่าจะกลับมา คงจะใช้เวลาหลายวัน ซึ่งฉันจะไม่รู้ว่าพวกคุณพบปัญหาอะไรระหว่างทาง แต่รู้เอาไว้ก่อน หลังจากใช้ม้วนเวทนี้แล้ว คนที่ใช้จะต้องเป็นคนสุดท้ายที่เข้าประตู เพราะประตูเคลื่อนย้ายจะหายไปทันทีที่คนใช้ม้วนเวทเดินผ่านเข้าประตูไป แต่ก่อนที่คนใช้จะผ่านเข้าประตู จำนวนคนอื่น ๆ ที่สามารถเดินผ่านประตูเคลื่อนย้ายนี้ก็ผ่านเข้าไปได้ไม่จำกัด”
กอร์ดายิ้มและรับม้วนเวทไป “เหมาะกับฉันมาก คนอย่างฉันชอบเป็นคนสุดท้ายเสมอ”
ทว่าขณะเดียวกัน ใบหน้าของเสี่ยวอี้พลันแข็งค้าง “นี่… นี่… คุณมีของแบบนี้ได้ยังไง?”
ร็อบบ์ผายมือ “ยังมีอีกหลายสิ่งที่ฉันทำได้ เพราะงั้นอย่าแปลกใจเลย”
เชอริลดึงแขนของเสี่ยวอี้และพูดว่า “ไปกันเถอะ! ไม่มีทางหยั่งรู้คุณร็อบบ์ได้หรอก เขาไม่ธรรมดาอย่างที่ใครจะสามารถคาดเดาได้ อย่าเสียเวลาแปลกใจเลย”
หลังจากนั้น เสี่ยวอี้และนักผจญภัยทั้งสามก็จากไป!
ร็อบบ์หันไปหาลิลเลียน “เอาล่ะ ตอนนี้เธอสามารถมั่นใจได้แล้วนะ ด้วยความสามารถของทั้งสี่คน พวกเขาสามารถเอาชนะนักเวทฝึกหัดที่ชั่วร้ายได้แน่ พวกเขาจะช่วยป้าของเธอ แต่… หลังจากที่ป้าของเธอได้รับการช่วยเหลือ ป้าของเธอจะถูกฉันทุบตีแน่นอน ดังนั้นเธอควรเตรียมใจเอาไว้ด้วยนะ”
การแสดงออกบนใบหน้าของลิลเลียนนั้นซับซ้อน ตอนแรกเธอโล่งอกเหมือนยกก้อนหินออกจากอก แต่ถัดจากนั้นเธอก็กังวลว่าป้าของเธอจะถูกร็อบบ์ทุบตี มันยากที่จะบอกว่าเธอควรจะร้องไห้หรือหัวเราะดี
“เอาล่ะ! เรื่องนี้เอาไว้ค่อยพูดกันทีหลัง ตอนนี้ไปดูพวกผู้ลี้ภัยหลายสิบคนจากสโตนแคนยอนก่อน ฉันต้องเตรียมการสำหรับพวกเขาด้วย ไม่งั้นเกรงว่าพวกเขาคงจะอยู่แต่ในโบสถ์ของฉันตลอดเวลา”
ลิลเลียนรีบเรียกพวกเขา และในไม่ช้าผู้ลี้ภัยหลายสิบคนจากสโตนแคนยอนก็ยืนเรียงแถวอยู่ที่ด้านข้างของโต๊ะหินด้วยท่าทางเคารพ
ร็อบบ์รู้จักชายวัยกลางคนคนหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านี้ ชายคนนี้ลิลเลียนเรียกเขาว่าลุงจอห์นนี่
เมื่อเห็นคนคุ้นหน้า ร็อบบ์จึงโบกมือให้ลุงจอห์นนี่และพูดว่า “คุณ… คุณชื่อจอห์นนี่ใช่ไหม?”
“ใช่ครับ คุณพ่อ” เช่นเดียวกับชาวเมืองเวสต์วินด์ ชาวเมืองสโตนแคนยอนต้องเรียกร็อบบ์ว่าคุณพ่อด้วยความเคารพ
ตอนนี้ร็อบบ์มีลูกชายมากเกินไปจนเขารู้สึกหนักใจ
“คุณทำอะไรบ้างที่สโตนแคนยอน?”
จอห์นนี่กล่าวด้วยความเคารพว่า “ครึ่งหนึ่งของพวกเราเป็นคนงานเหมืองและช่างก่ออิฐ และอีกครึ่งหนึ่งเป็นเกษตรกร ประชากรของสโตนแคนยอนมีจำนวนไม่มาก เราจึงไม่มีอาชีพหลากหลายมากนัก”
“อ้อ? มีคนน้อยเหรอ”
“ใช่แล้ว เพราะเมืองสโตนแคนยอนเป็นเมืองในหุบเขาที่เต็มไปด้วยก้อนหิน ไม่มีต้นไม้สูงในหุบเขา และไม่มีสัตว์ให้ล่าสัตว์ ดังนั้นเราจึงมีเพียงสองอุตสาหกรรมเท่านั้น คือการขุดแร่และการปลูกพืชไร่ โชคดีที่สโตนแคนยอนอุดมไปด้วยอัญมณีทุกชนิด ตราบใดที่เราโชคดีขุดเจอแร่ที่ดี เมื่อพ่อค้าโปโบมาซื้อมัน เงินที่เราได้จะเพียงพอที่จะซื้ออาหารกินเป็นเวลาหนึ่งหรือสองปี เรียนคุณพ่อตามตรง ผมเป็นทั้งคนขุดแร่และนักทำอัญมณี ผมขุดหาแร่หรืออัญมณีได้เก่ง และจากนั้นก็เอามันมาเจียระไนขายให้กับโปโบและพวกพ่อค้าใหญ่”
ร็อบบ์เคาะโต๊ะเบา ๆ และถามว่า “ตอนนี้คุณไม่สามารถกลับไปที่สโตนแคนยอนได้ แม้ว่าเราจะสามารถเอาชนะกองทัพของเนโครแมนเซอร์ในสโตนแคนยอนได้ แต่คุณก็ยังไม่ควรกลับไปอยู่ที่นั่นช่วงนี้ เพราะไม่มีใครรู้ว่าการโจมตีระลอกต่อไปของพวกเนโครแมนเซอร์จะมาเมื่อไหร่ คุณทำได้แค่ปักหลักที่เมืองเวสต์วินด์ไปก่อน”
จอห์นนี่พยักหน้าเศร้า ๆ “ถูกต้อง! เรากลับไปไม่ได้ เราจะต้องปักหลักที่เมืองเวสต์วินด์จนกว่าสงครามนี้จะสิ้นสุดลง”
“คุณมีแผนจะตั้งรกรากในเมืองเวสต์วินด์ยังไง? คุณไม่สามารถอยู่กับฉันโดยที่กินแต่มันฝรั่งตลอดเวลานะ ชีวิตแบบนั้นมันไร้จุดหมายเกินไป”
จอห์นนี่กล่าวว่า “เรามีเกษตรกร เราสามารถหาเลี้ยงชีพได้ถ้าเราทำไร่นาบนเนินเขา”
เมื่อเขาพูดแบบนี้ ร็อบบ์ก็นึกขึ้นได้ทันทีว่า “จริงด้วย พวกคุณเป็นเกษตรกรจากสโตนแคนยอน ดูเหมือนจะรู้วิธีปลูกหัวบีตรูตใช่ไหม?”
“ใช่! หลายคนรู้วิธีที่จะปลูกสิ่งนั้น”
“ดี! หลังจากนี้ทุกคนจากสโตนแคนยอนจะได้รับการช่วยเหลือ เราจะถางพื้นที่ขนาดใหญ่เพื่อปลูกบีตรูต!”
“ฮะ? ทำพื้นที่ขนาดใหญ่เพียงเพื่อปลูกบีตรูตเนี่ยนะ แต่เราจะกินไม่อิ่มกันนะคุณพ่อ!”
ร็อบบ์กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล ฉันรับรองว่าทุกคนจะมีอาหารกินอิ่มท้องแน่นอน ตอนนี้ปัญหาเกษตรกรได้รับการแก้ไขแล้ว เรามาพูดถึงคนงานเหมืองและช่างก่ออิฐกันดีกว่า ความจริงฉันต้องการอัญมณีทุกชนิด ฉันชอบเอามาทำสร้อยคอและแหวนที่สวยงาม แต่ตอนนี้ที่สโตนแคนยอนตกเป็นเป้าโจมตี จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะไปขุดหาแร่หรืออัญมณีที่นั่น แต่ฉันคิดว่าเมืองเวสต์วินด์อาจมีมากกว่าแร่เหล็กและทองแดงนะ เมืองเวสต์วินด์อยู่ไม่ไกลจากสโตนแคนยอน ใช้เวลาเพียงสามวันในการเดินทางระหว่างทั้งสองเมือง ฉันไม่เชื่อว่าความแตกต่างทางธรณีวิทยาระหว่างทั้งสองเมืองนี้จะต่างกันมากนัก ดังนั้นมันจะยอดเยี่ยมมากถ้าเราพบเหมืองอัญมณีที่นี่ คุณลองไปตรวจสอบดูให้ละเอียดแล้วกัน”
จอห์นนี่ส่ายหัวและถอนหายใจ “เราไม่เคยทำงานอย่างการสำรวจพื้นที่หรือมองหาสายแร่อัญมณีใต้ดิน ที่เรารู้ว่ามีเหมืองอัญมณีในสโตนแคนยอนเป็นเพราะผลงานบรรพบุรุษของเรา”
ร็อบบ์ยิ้ม “เรื่องนั้นฉันช่วยคุณได้”
ร็อบบ์มีสกิลพิเศษที่เรียกว่า ‘การค้นหาอัญมณี’ ซึ่งเป็นสกิลเฉพาะของนักขัดเกลาอัญมณีในเกม ‘Dark Blade’
เขาหยิบแผนที่ภูเขารอบ ๆ เมืองเวสต์วินด์ออกมาและวางมันบนโต๊ะหินตรงหน้า ก่อนจะเปิดใช้งานสกิล ‘การค้นหาอัญมณี’
ทันใดนั้นก็มีจุดสีเหลืองสองจุดบนแผนที่ ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้
ร็อบบ์ชี้ไปที่จุดสีเหลืองจุดที่หนึ่ง “ตรงนี้! พรุ่งนี้คุณพาคนงานเหมืองทุกคนที่ลี้ภัยมากับคุณไปสำรวจจุดนี้ และใช้ความพยายามทั้งหมดในการขุดให้ลึกลงไป ฉันมั่นใจว่าเร็ว ๆ นี้คุณจะพบบางสิ่งที่น่าสนใจ”
“จริงเหรอคุณพ่อ?” จอห์นนี่สับสน
มีใครบ้างที่เปิดแผนที่ออกมาแบบลวก ๆ แล้วพูดง่าย ๆ ว่าตรงนี้ตรงนั้นมีสายแร่อัญมณีอยู่
มันไม่ดูไร้สาระไปหน่อยเหรอ?