เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 92 เริ่มจากเบอร์สามกันก่อน
บทที่ 92 เริ่มจากเบอร์สามกันก่อน
หลังจากผ่านสงคราม ปกติแล้วช่วงเวลาถัดมาก็คือการเลียบาดแผล
แต่เมืองเวสต์วินด์ไม่เป็นแบบนั้น นอกเหนือจากคนเสียงแหบแห้ง 32 คน สงครามนี้ก็ไม่ได้ทำให้เกิดความสูญเสียใด ๆ ดังนั้นเมืองเวสต์วินด์จึงกลับสู่ภาวะปกติทันที
นายกเทศมนตรีจัดให้อาสาสมัครชายติดอาวุธหลายคนคอยเฝ้าดูเพื่อให้ชาวเมืองคนอื่นทำในสิ่งที่พวกเขาต้องทำ จากนั้นเขาก็รีบไปที่โบสถ์
ในเวลานี้ที่โบสถ์ดูมีชีวิตชีวามาก
ผู้ลี้ภัยของเมืองเบิร์ชและผู้ลี้ภัยหลายสิบคนจากสโตนแคนยอนทำให้โบสถ์นี้คึกคักเหมือนตลาดสด
แต่แน่นอนว่าบรรยากาศแบบนี้ร็อบบ์ไม่ชอบมันเท่าไหร่ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หินที่เขามักจะนั่งอย่างเกียจคร้านทุกวัน พลางสั่งให้ชาวเมืองหลายคนผูกเชือกที่ตัวเนโครแมนเซอร์แล้วแขวนกับพัดลมติดผนัง
เมื่อนายกเทศมนตรีเห็นภาพนี้เขาก็ดูสับสน “คุณพ่อ คุณกำลังทำอะไรอยู่”
ร็อบบ์ผายมือออกและพูดว่า “ฉันสัญญากับเขาว่าจะให้เขาได้สนุกกับพัดลมติดผนังเบอร์ 5”
นายกเทศมนตรีไม่เข้าใจ แต่เขาชินกับมันแล้ว คำพูดที่เขามักไม่เข้าใจมักออกมาจากปากของคุณพ่อ ถ้าเจอแบบนี้อย่าถาม เพราะต่อให้ถามไปก็ไม่เข้าใจอยู่ดี แค่ยิ้มเท่านั้นก็พอ!
เนโครแมนเซอร์ถูกแขวนไว้ แต่พัดลมติดผนังยังไม่เปิด
ร็อบบ์ยิ้มและนั่งลงข้างเสี่ยวอี้ นักผจญภัยสามคน นายกเทศมนตรีสองคน และชาวเมืองนับไม่ถ้วนที่ล้อมอยู่ก็กำลังรอดูฉากที่กำลังจะเกิดขึ้น ทุกคนต้องการดูว่าไอ้คำว่าเปิดพัดลมเบอร์ 5 นั่นมันคืออะไร
มีเพียงลิลเลียนเท่านั้นที่ไม่ได้มาดู เธอยืนอยู่ข้างกลุ่มผู้ลี้ภัยจากสโตนแคนยอนอย่างเศร้าสร้อย เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นห่วงป้าของเธอ
ร็อบบ์โบกมือให้เธอ “ลิลเลียนมานี่!”
ลิลเลียนเดินเข้ามาอย่างเชื่อฟัง เธอพยายามแสดงให้ร็อบบ์เห็นรอยยิ้ม แต่เธอก็ทำไม่ได้
ร็อบบ์กล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล เราพบว่ากองทัพของอันเดธไม่ได้ฆ่าใคร พวกมันต้องการครอบครองไม่ใช่เพื่อทำลายและฆ่า ป้าของเธออาจยังมีชีวิตอยู่”
สีหน้าลิลเลียนดูดีขึ้นมาทันที
แต่ร็อบบ์กลับเสริมว่า “แต่มันไม่มีประโยชน์หรอก ต่อให้ป้าคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ ฉันคิดว่าป้าที่สามารถขายหลานสาวตัวเองให้เป็นทาสก็ควรถูกทุบตีจนตายอยู่ดี”
“ฮะ?” สีหน้าของลิลเลียนมืดลงอีกครั้ง
“ฮ่า ฉันแค่ล้อเล่น” ร็อบบ์ถอนหายใจยาว “คนจนทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้มีกิน และไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน เอาล่ะ ตอนนี้เรามาสอบปากคำเนโครแมนเซอร์คนนี้เกี่ยวกับสโตนแคนยอนกันดีกว่า”
“อื้ม ถามเขาว่าป้าของฉันยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า” ลิลเลียนมองไปทางซ้ายและขวา ทันใดนั้นก็พบซี่ไม้ไผ่บาง ๆ ที่ร็อบบ์เคยใช้ตีแมงมุมมาก่อน เธอรีบหยิบมันขึ้นมาและยืนอยู่ใต้พัดลมติดผนัง
กอร์ดานำน้ำเย็นหนึ่งชามมาสาดใส่หน้าเนโครแมนเซอร์แบบที่ตัวร้ายชอบทำในละคร
ในไม่ช้า เนโครแมนเซอร์ก็ตื่นขึ้นมาและหันมองไปรอบ ๆ…
แทบไม่มีเนื้อบนใบหน้าบาง ๆ ของเขา ดวงตากลวงของเขามองไปรอบ ๆ และพบว่าตัวเองห้อยต่องแต่งลงมาจากสิ่งแปลก ๆ โดยมีร็อบบ์นั่งอยู่ข้าง ๆ และยังมีผู้ชมจำนวนมาก
เมื่อเขากำลังจะร่ายคาถา เขาก็ได้ยินร็อบบ์หัวเราะและพูดว่า “ว้าว สิ่งแรกที่คุณทำเมื่อตื่นขึ้นมาก็คือร่ายคาถา? ว่าแต่คุณจะสามารถร่ายคาถาได้สำเร็จทันจริง ๆ เหรอ? เชื่อไหมว่าฉันสามารถสับคุณได้หลายชิ้นก่อนที่คุณจะร่ายคาถาเสร็จซะอีก”
เนโครแมนเซอร์หยุดร่ายคาถาทันที ถ้าขืนเขาร่ายต่อไป มันคงไม่ต่างจากการรนหาที่ตาย
ร็อบบ์กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เอาล่ะ ตอนนี้ตอบคำถามมา ถ้าตอบผิดหนึ่งข้อคือเบอร์สาม ตอบผิดสองข้อคือเบอร์สี่ และตอบผิดสามข้อคือเบอร์ห้า เข้าใจไหม”
เนโครแมนเซอร์พูดอย่างเย็นชาว่า “เข้าใจแม่ -ึงน่ะสิ!”
“แอ๊ด~~~ คำถามแรกตอบผิด!” ร็อบบ์ทำสีหน้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง “เอาล่ะ ฉันจะให้คุณลองเบอร์สามก่อนนะ”
จากนั้นร็อบบ์ก็กดปุ่มเบา ๆ บน ‘กาเวทมนตร์’ ของสิ่งนี้น่าสนใจมาก มันสามารถปรับระดับความเร็วในการปล่อยมวลเวทที่กักเก็บไว้ในมันได้ด้วยการกำหนดแรงกดปุ่ม ดังนั้นร็อบบ์ จึงสามารถปลดปล่อยมวลเวทด้วยความเร็วเพียงครึ่งเดียวจากการสัมผัสเบา ๆ
มวลเวทลมที่เก็บไว้ข้างในพุ่งออกมาทันที ก่อนจะพัดเข้าใส่ใบพัดของพัดลมติดผนังที่ห้อยลงมาจากต้นไม้ ใบพัดจึงเริ่มหมุนไปเรื่อย ๆ
เนโครแมนเซอร์รู้สึกถึงพลังดึงจากเชือกที่แขวนเขาติดอยู่กับใบพัด ร่างของเขาหมุนไปพร้อมกับพัดลมติดผนัง ทิวทัศน์รอบตัวเขาหมุนอย่างรวดเร็ว และใบหน้าของชาวเมืองรอบตัวเขาเปลี่ยนไปในทันที
ร็อบบ์ยิ้มและพูดว่า “ลิลเลียน ฟาด!”
ลิลเลียนอยากทุบตีผู้ชายคนนี้มานานแล้ว ชีวิตของป้าของเธอตกอยู่กับผู้ชายคนนี้ เธอกระชับซี่ไม้ไผ่ในมือของเธอและหาจังหวะตีเนโครแมนเซอร์ แต่เพราะอีกฝ่ายหมุนเร็วมาก ลิลเลียนจึงไม่รู้ว่าเธอตีร่างของเขาตรงจุดไหนไปแล้วบ้าง
ฟาดไปเรื่อย ๆ…
ในขณะเดียวกัน ชาวเมืองก็เข้าใจความหมายของพัดลมติดผนังเบอร์ 3 แล้ว
สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนเป็นมืดหม่นทันที คิดว่า ‘คุณพ่อคนนี้น่ากลัวเหลือเกิน เราต้องไม่ทำให้คุณพ่อโกรธ มันคงจะน่าสังเวชจริง ๆ ถ้าคุณพ่อลงโทษเราด้วยพัดลมติดผนังเบอร์สาม!’
20 วินาทีต่อมา ร็อบบ์ก็หยุดพัดลม
แม้ว่ามันจะเกิดขึ้นเพียง 20 วินาที แต่เนโครแมนเซอร์ก็ไม่รู้ว่าตัวเขาหมุนไปแล้วกี่ครั้ง เขารู้สึกเพียงว่าท้องฟ้ากำลังหมุน และเขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เขาอาเจียนใส่หน้าอกตัวเองอย่างน่าอนาถ
ลิลเลียนถอยออกมาอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าอาเจียนจะเปื้อนร่างกายของเธอ
ร็อบบ์ขมวดคิ้วด้วยความขยะแขยง “เขาตัวเหม็นแล้ว! เอาน้ำมาล้างเขา!”
ผู้ลี้ภัยหลายคนจากสโตนแคนยอนวิ่งเข้ามาสาดน้ำใส่เนโครแมนเซอร์ จากนั้นก็ใช้แปรงยาวเพื่อแปรงเขา และในพริบตา อาเจียนเหล่านั้นก็หายไป แต่เสื้อคลุมสีดำของเขาเปียกและเหนียวเหนอะหนะดูน่าอึดอัดมาก
ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ลี้ภัยจากสโตนแคนยอนเกลียดเขามากเพราะบ้านของพวกเขาถูกยึดครอง ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะใช้โอกาสนี้เอาแปลงยาวฟาดเนโครแมนเซอร์ขณะที่กำลังล้างตัว
ร็อบบ์แสยะยิ้ม “คิดว่าไง? สนุกไหม?”
เนโครแมนเซอร์รู้สึกว่าสมองของเขากำลังหมุนควงไม่หยุด เขาสับสนเกี่ยวกับทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออก และทิศตะวันตก และเขาพูดด้วยน้ำเสียงอึดอัดว่า “ฉัน… เลิก… หยุดหมุน….”
ร็อบบ์กล่าวว่า “โอเค ฉันจะถามคำถามต่อนะ แต่ถ้าคุณยังตอบผิดอีก ทีนี้คุณจะโดนเบอร์สี่”
คราวนี้เนโครแมนเซอร์ตอบอย่างเชื่อฟัง “ด…ได้โปรดถามมา”
“คุณไปที่สโตนแคนยอนก่อนมาที่นี่ใช่ไหม?”
“ใช่!”