เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 81 เป็นนักบวชมันเหนื่อย!
บทที่ 81 เป็นนักบวชมันเหนื่อย!
“ถ้าเป็นแบบนั้น ดูเหมือนว่าเราก็คงไม่สามารถใช้เขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์ได้แล้วล่ะ” เสี่ยวอี้พูดต่อไปว่า “ถ้าคุณไม่สามารถใช้เทคนิคการสาดหมึกได้ ต่อให้พวกเราสองคนช่วยกันวาดข่ายเวท มันก็ไม่เร็วพอที่จะสร้างเขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์เสร็จก่อนที่กองทัพโครงกระดูกจะมาถึง”
ร็อบบ์พยักหน้า “เอาล่ะ ถ้างั้นเราอย่าไปคิดแผนตั้งรับเลย”
แท้จริงแล้วร็อบบ์สามารถใช้เทคนิคห้าห่วงโอลิมปิก (ให้นึกถึงสัญลักษณ์โอลิมปิก) เพื่อวางเขตแดนแสงศักดิ์สิทธิ์ในรัศมี 20 หลารอบ ๆ เมือง แต่นั่นก็ลำบากเกินไป
เขาทำได้ แต่เขาไม่จำเป็นต้องทำนี่นา…
“ฉันก็เลยคิดว่าเราอพยพกันออกไปน่าจะดีกว่า” เสี่ยวอี้เสนออีกครั้ง
แน่นอนว่าร็อบบ์ไม่ต้องการถอยหนี เฮ้อ…เหนื่อยจริง ๆ กับปัญหา… เขาขี้เกียจมาก เขาไม่ต้องการอพยพไปไหน
เพราะฉะนั้น…
“ฉันคิดว่าช่างมันเถอะไอ้เรื่องแผนรับมือต่าง ๆ เอางี้ คิดแบบนี้ดีกว่า ถ้าคุณต้องการอพยพ คุณก็อพยพหนีออกไป ถ้าคุณต้องการอยู่ คุณก็อยู่ต่อ เราควรเคารพสิทธิเสรีภาพของชาวเมืองอย่างเต็มที่ และเราไม่ควรบังคับให้ผู้บริสุทธิ์ทำสงคราม แน่นอนว่าฉันยินดีที่จะอยู่ ฉันรักมาตุภูมิของฉันมาก และฉันสาบานว่าฉันจะปกป้องดินแดนทุกตารางนิ้วของฉันเอง ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้คนอื่นพรากแผ่นดินอันล้ำค่าของฉันไป พวกมันหรือไม่ว่าพวกไหนต้องเหยียบผ่านร่างกายของฉันไปก่อนถ้าต้องการยึดดินแดนของฉัน” ร็อบบ์กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เสี่ยวอี้ “…”
หลังจากร็อบบ์พูดจบ เขาก็โบกมือให้เสี่ยวอี้และพูดต่ออีกว่า “เสี่ยวอี้ คุณพาชาวเมืองที่เต็มใจอพยพออกไปเถอะ ฉันจะไม่ถอนตัวจากแนวหน้าจนกว่าฉันจะเห็นคนสุดท้ายล่าถอยอย่างปลอดภัย ถ้าการป้องกันของเมืองถูกทะลวงก่อนที่ทุกคนจะถอนตัว ฉันจะจับขาของศัตรูไว้และจะไม่ปล่อยให้พวกมันตามผู้บริสุทธิ์ไปได้ทัน”
เสี่ยวอี้คิดกับตัวเองว่า ‘เขาไม่ได้พูดอะไรที่เห็นแก่ตัว แต่ทำไมฉันถึงอยากหาเบคอนสักแผ่นมาตบหน้าเขาจัง? เอ๊ะ นี่ฉันมีความเป็นเด็กแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ?’
นายกเทศมนตรียกมือขึ้นและพูดว่า “ฉันยินดีที่จะอยู่ด้วย! ฉันรู้สึกซึ้งใจกับคำพูดของคุณพ่อเหลือเกิน ฉันจะปกป้องเมืองนี้จนตัวตาย!”
ทรัพย์สินของนายกเทศมนตรีทั้งหมดอยู่ที่นี่ ถ้าเขาอพยพหนีไปที่ไบรต์โร้ด เขาจะสูญเสียจนแทบสิ้นเนื้อประดาตัว ดังนั้นเมื่อร็อบบ์เต็มใจที่จะอยู่ต่อ เขาก็ต้องการต่อสู้เช่นกัน
ร็อบบ์ยกนิ้วให้นายกเทศมนตรี “ดีมาก! และเพราะคุณยินดีที่จะอยู่ต่อ งั้นเรามาคิดแผนกันกัน ฉันจะปกป้องเมืองในทางของฉัน สำหรับคุณก็ไปเตรียมการตามแบบที่คุณถนัด ฉันคิดว่าท่านนายกเทศมนตรีปกป้องเมืองได้ดีกว่าฉันที่เป็นนักบวชนะ”
นายกเทศมนตรียิ้มและพูดว่า “ได้ ฉันชอบความคิดนี้”
นายกเทศมนตรีรีบออกจากโบสถ์และลั่นระฆังกลางเมือง ไม่นานหลังจากนั้นชาวเมืองทั้งหมดก็ถูกเรียกไปยังใจกลางเมือง
หลังจากนายกเทศมนตรีกล่าวสุนทรพจน์อย่างตื้นตันใจ ชาวเมืองส่วนใหญ่ก็ตัดสินใจที่จะอยู่เพื่อปกป้องบ้านเกิดของพวกเขา
วันนี้ร็อบบ์ได้เห็นความแข็งแกร่งของคนในยุคกลางแล้ว ชาวเมืองเหล่านี้ออกมาจากบ้าน แต่ละคนสวมเสื้อเกราะโซ่ถัก (chainmail) เต็มตัว บางคนถึงกับสวมชุดเกราะหนักด้วยซ้ำ
การทำเหมืองแร่เป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมหลักในเมืองเวสต์วินด์ ดังนั้นเกราะจึงมีราคาถูกมากจนทุกคนสามารถซื้อได้
นอกจากนี้ยังมีนักล่าจำนวนมาก เพราะสมุนไพรและการล่าสัตว์ก็เป็นอุตสาหกรรมหลักของเมืองเวสต์วินด์ พวกเขาเป็นคนที่ต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาดบนภูเขาตลอดเวลา ดังนั้นจึงมีนักล่ามากมาย และนักล่าเหล่านี้ล้วนเป็นนักธนู แม้ว่าจะไม่พร้อมรบเมื่อเทียบกับกองทัพปกติ แต่ก็ดีกว่าชาวเมืองที่ทำการเกษตรอยู่หลายขุม
ร็อบบ์พบว่าชาวเมืองที่ต้องการอพยพคือคนที่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม…
ภายใต้คำสั่งของนายกเทศมนตรี ชาวเมืองได้เริ่มเตรียมการป้องกันไว้แล้ว พวกเขาเอาหินก้อนใหญ่จำนวนมากวางไว้ด้านหลังกำแพงเมืองเพื่อเสริมความแข็งแรง บางคนสร้างหอคอยไม้สูงเพื่อเฝ้าเวรยามทั้งสี่มุมเมือง และมอบหน้าที่ให้คนที่มีสายตาดีประจำอยู่ที่นั่น
การเตรียมการได้ดำเนินการอย่างเป็นระบบ ชาวบ้านที่ต้องการอพยพเก็บสัมภาระออกไปทางประตูด้านตะวันออกของเมือง ใช้เส้นทางถนนหลวงในการเดินทาง เสี่ยวอี้ยังสัญญาว่าจะให้เงินจำนวนหนึ่งแก่นักผจญภัยทั้งสามคนเพื่อขอให้พวกเขาพาชาวเมืองไปที่ไบรต์โร้ด
สิ่งที่ร็อบบ์ไม่คาดคิดก็คือเสี่ยวอี้จะอยู่ที่นี่
เมื่อเห็นแม่ชีในชุดสีน้ำเงินยืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง ร็อบบ์ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณไม่ต้องการอพยพไปด้วยเหรอ”
“ฉันสนับสนุนการอพยพหนี แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะทำนี่นา” เสี่ยวอี้พูดอย่างเย็นชาว่า “ชาวเมืองสามารถไปได้ แต่ฉันทำไม่ได้! ฉันเป็นแม่ชีของเทพเจ้าแห่งแสง ดังนั้นฉันต้องต่อสู้จนตัวตาย!”
ร็อบบ์ปรบมือ “ช่างน่าทึ่งมากที่คนที่ถูกส่งมาสอดแนมฉันพูดจาใหญ่โตมีเกียรติแบบนี้”
“ไม่! แม้ว่าการสอดแนมคุณจะเป็นงานสำคัญที่อาร์คบิชอปมอบให้ฉัน แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะทำให้ฉันอยู่ต่อ คุณไม่ดูหมิ่นความมุ่งมั่นของแม่ชี!”
“ได้ ได้ ฉันเชื่อคุณ” ร็อบบ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ต่อไปคุณควรจับตาดูให้ดี เพราะเมื่อฉันเริ่มเล่นเกมป้องกันหอคอย สิ่งที่คุณจะได้เห็นนั้น ฉันรับประกันได้ว่าคุณอาจมองไม่เห็นหรือไม่ก็มองไม่ทัน”
“ฉันไม่โง่ถึงขนาดจะเอาปากกาขึ้นมาเขียนบันทึกในตอนนั้นหรอก”
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
เมืองเวสต์วินด์ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงระฆัง ชายที่เฝ้าบนหอคอยฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ตะโกนอย่างตื่นตระหนกว่า “มีบางอย่างกำลังมา!”
ชาวเมืองที่ประหม่าแห่กันไปที่ฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ทันทีพร้อมกับเสี่ยวอี้
ส่วนร็อบบ์ขี้เกียจเกินกว่าที่จะไป เขานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานโบสถ์พลางเปิดใช้งานสกิลตรวจจับระยะ 5,000 หลา ซึ่งเพียงพอสำหรับเขาแล้วที่จะรับรู้ถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้นในเมืองเวสต์วินด์
มันไม่ใช่กองทัพโครงกระดูกที่มาจากทิศตะวันตกเฉียงใต้ แต่เป็นผู้ลี้ภัยจากป่าต้นเบิร์ช ในนั้นมีกลุ่มนักล่าปกป้องพวกผู้ลี้ภัย ผู้คนมากกว่า 300 คนแห่กันมาที่ประตูเมืองเวสต์วินด์
คนเฝ้ายามบนกำแพงตะโกนว่า “พวกคุณถูกโครงกระดูกตามมาด้วยไหม”
นายกเทศมนตรีเมืองเบิร์ชตะโกนกลับมาว่า “มีไล่ตามมาอยู่ แต่ไม่มาก! รีบเปิดประตูและให้เราเข้าไปเถอะ พวกมันไล่ตามเกือบจะมาที่นี่แล้ว ”
คนเฝ้ายามตกใจและรีบเปิดประตู ผู้ลี้ภัยจึงหลั่งไหลเข้ามา
เมื่อปิดประตูเมือง กลุ่มโครงกระดูกก็ปรากฏขึ้นทางตะวันตกเฉียงใต้ แต่มันมีจำนวนไม่มาก โครงกระดูกเหล่านี้ทำหน้าที่ไล่ผู้ลี้ภัยจากป่าต้นเบิร์ชมาที่นี่โดยไม่โจมตีเมืองเวสต์วินด์ พวกมันยืนอยู่ในป่าทางตะวันตกเฉียงใต้ และมองไปที่เมืองเวสต์วินด์ที่มีการป้องกันอย่างแน่นหนาจากระยะไกล ก่อนจะละทิ้งแผนการโจมตีและถอยกลับไปที่ภูเขา
ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก!
จากนั้นผู้ลี้ภัยกว่า 300 คนก็แห่กันไปที่โบสถ์
ร็อบบ์แสดงสีหน้าโง่งมอย่างทำอะไรไม่ถูกกลุ่มคนนับร้อยกำลังเดินมุ่งหน้ามาหาเขาที่โบสถ์ เขาอดไม่ได้ที่จะอุทานว่า “ห่าอะไรเนี่ย? ทำไมพวกผู้ลี้ภัยถึงต้องมาที่บ้านฉัน!?”
ลิลเลียนซึ่งอยู่ข้าง ๆ กล่าวว่า “นายท่านเป็นเรื่องปกติที่ผู้ลี้ภัยจะหาที่หลบภัยในโบสถ์”
“บัดซบเอ๊ย!! ทำไมไม่ไปหานายกเทศมนตรี!” ร็อบบ์คร่ำครวญ
“แม่งเอ๊ย ทำไมการเป็นนักบวชถึงได้เหนื่อยแบบนี้? นี่ฉันต้องดูแลผู้ลี้ภัยเป็นร้อยเลยเหรอ? ไม่เป็นมันแล้วนักบงนักบวชเนี่ย! ฉันจะแจ้ง!! ฉันจะลาออกเดี๋ยวนี้เลย!!”