เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 75 อุตสาหกรรมการผลิตถุงน่อง
บทที่ 75 อุตสาหกรรมการผลิตถุงน่อง
ร็อบบ์ยืนอยู่ที่ประตูห้องแมงมุมและมองเข้าไปข้างใน เขาเห็นแมงมุมขนาดใหญ่สี่ตัวยังคงถูกล่ามโซ่ไว้กับเสาเหล็ก รอบ ๆ แมงมุมตัวใหญ่ตัวหนึ่งมีไข่จำนวนมากกระจัดกระจาย และไข่เหล่านั้นก็ถูกปกคลุมไปด้วยใยแมงมุมราวกับได้รับการคุ้มครองอย่างดี
แมงมุมตัวใหญ่ที่เพิ่งวางไข่นั้นมีท้องที่เหี่ยวแฟบลง และดูเหมือนจะสูญเสียพลังงานไปมาก
ร็อบบ์หัวเราะจนน้ำตาเล็ด “เพิ่งเกิดขึ้นวันนี้สินะ”
ลิลเลียนและหญิงวัยกลางคนอีกสี่คนที่ถูกจ้างมาให้ช่วยเย็บถุงน่องซ่อนตัวอยู่ในระยะไกล โผล่หัวเข้าไปข้างในด้วยความกลัวและพยักหน้าเมื่อพวกเขาได้ยินคำถามของร็อบบ์
ผู้หญิงคนหนึ่งกล่าวว่า “ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อวานแมงมุมตัวใหญ่ตัวนี้ไม่เต็มใจที่จะคายใยออกมา เพราะมันกำลังจะวางไข่นี่เอง!”
“นี่มันน่าเกลียดน่ากลัวจริง ๆ” ลิลเลียนกล่าว “เราสามารถเลี้ยงไข่ได้ไม่กี่โหล แต่เราไม่สามารถดูแลพวกมันเป็นร้อยแบบนี้! ดูเหมือนว่าเราต้องกำจัดไข่ออกไปมากกว่าครึ่ง และเหลือไว้เพียงนิดหน่อยเท่านั้น ไม่งั้นถ้าไข่หลายร้อยฟองเหล่านี้ฟักออกมาพร้อมกัน แมงมุมตัวน้อยจะวิ่งไปทั่วเลยนะ…น่าขยะแขยง!”
ร็อบบ์เหลือบมองหญิงวัยกลางคนข้าง ๆ เขา ทันใดนั้นก็นึกถึงผู้หญิงอีกหลายร้อยคนในเมืองเวสต์วินด์ที่ยังไม่มีงานทำ เขาหัวเราะและพูดขึ้นว่า “มันสิ้นเปลืองเกินไปที่จะกำจัดไข่พวกนี้ ใยแมงมุมชนิดนี้สามารถใช้ทำถุงน่องคุณภาพดีที่สามารถขายได้ในราคาดี มันเป็นอุตสาหกรรมที่ดีมาก ฉันจะสร้างโรงงานขนาดใหญ่ เราจะฟักไข่แมงมุมหลายร้อยฟองเหล่านี้เพื่อใช้สำหรับผลิตเส้นใยแมงมุม แล้วก็จะจ้างผู้หญิงทุกคนในเมือง! เรามาสร้างอุตสาหกรรมที่ใหญ่เป็นอันดับห้าของเมืองเวสต์วินด์กันเถอะ นั่นคืออุตสาหกรรมการผลิตถุงน่อง!”
ปัจจุบันมีเพียงสี่อุตสาหกรรมในเมืองเวสต์วินด์ ได้แก่ การขุดแร่ การล่าสัตว์ การเกษตร และการหาสมุนไพร นอกเหนือจากการเกษตรแล้วอีกสามอุตสาหกรรมล้วนเป็นงานที่มีความเสี่ยงสูงและหนักหน่วง มีเพียงผู้ชายเท่านั้นที่สามารถทำได้ ผู้หญิงในเมืองเวสต์วินด์ไม่มีหน้าที่ใด ๆ ยกเว้นการช่วยครอบครัวทำงานในฟาร์ม
การที่ร็อบบ์จะจ้างผู้หญิงทุกคนในเมืองนั้นน่าจะเป็นการแสดงความมีเมตตาที่ยิ่งใหญ่
หญิงวัยกลางคนทั้งสี่พากันโค้งคำนับอย่างสุภาพที่สุดให้แก่ร็อบบ์ “สรรเสริญเทพเจ้าแห่งแสง สรรเสริญคุณพ่อร็อบบ์!”
“ฉันไม่ชินกับคำชมเลย” ร็อบบ์กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ใครสักคนออกไปตามหาพ่อค้าผ้าในเมืองให้ฉันที ฉันจะสร้างโรงงานนี้แต่ฉันไม่สามารถทำได้ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากพ่อค้าผ้า”
หลังจากนั้นไม่นาน พ่อค้าผ้าก็ถูกเชิญมาที่นี่
พ่อค้าผ้าในเมืองเวสต์วินด์เป็นพ่อค้ารายย่อย เมื่อร็อบบ์ซื้อลิลเลียนครั้งแรกในเดือนที่แล้ว เขาก็ไปหาพ่อค้าผ้าเพื่อซื้อสีย้อมสีดำ ทันทีที่พ่อค้าเห็นร็อบบ์ เขาก็ทักทายอย่างรวดเร็ว “คุณพ่อเรียกหาฉัน? มีอะไรให้ฉันช่วยงั้นเหรอคุณพ่อ?”
ร็อบบ์ยิ้มและพูดว่า “คุณรู้ใช่ไหมว่าฉันมีใยแมงมุมสำหรับทำถุงน่อง?”
เมืองนี้เล็กเกินไปที่จะเก็บความลับ และถุงน่องสีขาวที่ขาของลิลเลียนนั้นเด่นซะขนาดนั้น คนทั้งเมืองต่างรู้ดีว่าร็อบบ์กำลังทำถุงน่องแบบที่ไม่เหมือนใครอยู่ เนื่องจากที่นี่ไม่มีกฎหมายความเป็นส่วนตัว
พ่อค้าผ้าพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ใช่ ฉันรู้”
ร็อบบ์เล่าว่า “จู่ ๆ แมงมุมของฉันก็วางไข่ทีเดียวหลายร้อยฟอง ตอนแรกฉันต้องการเผาพวกมันทั้งหมด แต่เมื่อคิดดี ๆ แล้วก็เห็นว่ามันสิ้นเปลืองเกินไป ฉันจึงมีแผนที่จะดูแลแมงมุมเหล่านี้ทั้งหมด และสร้างโรงงานถุงน่องขนาดใหญ่ แต่คุณก็รู้ใช่ไหมว่าฉันยุ่งมาก?”
หรือพูดง่าย ๆ ก็คือฉันขี้เกียจมาก
พ่อค้าแสดงสีหน้าแปลก ๆ ออกมา และแม้ว่าเขาจะไม่พูดอะไร แต่ร็อบบ์ก็ดูเหมือนจะได้ยินเขาพูดว่า ‘ฆ่าพวกมันทิ้งเถอะ!’
“คุณทำหน้าตาแบบนี้หมายความว่าไง” ร็อบบ์ถาม
พ่อค้าผ้ารีบตอบทันทีว่า “ไม่! ฉันไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรเลยนะ!”
“ถ้าอย่างนั้นฉันจะพูดต่อ” ร็อบบ์ทำหน้าไตร่ตรองแล้วพูดต่อ “เราพูดถึงไหนนะ? โอ้ใช่ ฉันเพิ่งบอกว่าฉันยุ่งมาก”
“ฆ่าพวกมันทิ้งเถอะ!”
“บ้าเอ๊ย! คราวนี้ไม่ได้ทำหน้าทำตาอย่างเดียวแล้ว แต่คราวนี้คุณพูดออกมาเลยสินะ!” ร็อบบ์มีน้ำโหขึ้นมาทันที
พ่อค้าผ้า “…”
“ช่างเถอะ ๆ เอาเป็นว่าขอพูดเข้าประเด็นเรื่องธุรกิจเลย ฉันไม่มีเวลาทำสิ่งต่าง ๆ เลย ทั้งการจัดการโรงงานและการดำเนินงาน ฉันก็เลยคิดว่าคุณเหมาะมากที่จะเป็นผู้จัดการหรือผู้อำนวยการโรงงาน”
“ฮะ?!” พ่อค้าผ้าดูตื่นเต้นเล็กน้อย “จริงเหรอ?”
“ชาวเมืองส่วนใหญ่ในเมืองนี้เป็นผู้ผลิตรายย่อย ช่างฝีมือระดับต่ำไม่สามารถแม้แต่จะคิดเลขอย่างง่ายที่สุดได้ มีแค่คุณซึ่งเป็นผู้ค้าเท่านั้นที่สามารถจัดเตรียมและคำนวณทุกอย่างโดยรวมได้ ฉันคิดว่าคุณสามารถทำมันได้นะ”
พ่อค้าผ้าเริ่มหวั่นไหวใจเต้น!
ร็อบบ์โน้มน้าวต่ออีกว่า “ถ้าคุณขายผ้าลินินและผ้าฝ้ายอย่างเดียว คุณจะทำเงินได้ไม่มากนักหรอก แต่ถ้าทำถุงน่องที่เป็นสินค้าระดับไฮเอนด์เป็นวิธีที่ดีกว่าในการกลายเป็นเศรษฐี ฉันจะไม่พูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไป ฉันขอถามคุณว่าคุณต้องการทำงานให้ฉันไหม?”
“แน่นอน ฉันต้องการ!” พ่อค้าผ้ารีบตกลง
ในความเป็นจริงพ่อค้าผ้ารู้ดีว่าถุงน่องมีค่ามากเพียงใด เพราะเขาและพ่อค้าคนแคระเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมานาน
ผู้ขายส่งผ้าให้พ่อค้าผ้าก็คือพ่อค้าคนแคระ และทุกครั้งที่พ่อค้าคนแคระมาที่เมืองเวสต์วินด์ก็จะนำผ้ามาให้เขาขายต่อ
ด้วยเหตุนี้ทุกครั้งที่พ่อค้าคนแคระมาที่เมืองเวสต์วินด์ ทั้งสองจะพูดคุยแลกเปลี่ยนข่าวสารกันเสมอ
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา พ่อค้าคนแคระมาที่เมืองเวสต์วินด์และซื้อถุงน่องจากร็อบบ์ ในเวลานั้นเขาถอนหายใจกับพ่อค้าผ้า บอกว่าถุงน่องเหล่านี้เป็นสินค้าที่ดีเพียงชิ้นเดียวในทวีปเฟิงโม่ เหล่าบุคคลสำคัญต้องชอบมันอย่างแน่นอน มันสามารถขายได้ในราคาที่สูง แต่ติดปัญหาอย่างเดียวคือผลิตได้น้อยเกินไป
พ่อค้าผ้าฟังแล้วก็เก็บไว้ในใจ แต่เขาไม่สามารถมีส่วนร่วมได้ ทว่าตอนนี้ร็อบบ์กลับต้องการส่งธุรกิจนี้ให้เขาจัดการ ซึ่งมันย่อมกลายเป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่สำหรับเขา
“คุณพ่อแค่บอกฉันมาว่าคุณต้องการให้ฉันทำอะไร ฉันจะทำให้ดีที่สุด!”
ร็อบบ์คิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “สิ่งแรกคือการสร้างโรงงาน คุณต้องขอให้ชาวเมืองบางคนช่วยและต้องจ่ายเงินให้พวกเขา สร้างโรงงานที่เนินเขาด้านหลังโบสถ์ของฉัน และใส่ใจกับการเลี้ยงแมงมุมด้วย ขอให้นักล่าที่มีประสบการณ์บางคนแนะนำเราเกี่ยวกับวิธีสร้างที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการเลี้ยงแมงมุมจำนวนมาก”
พ่อค้าผ้าจดบันทึกทุกอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว
“ในขณะที่โรงงานอยู่ระหว่างการก่อสร้าง คุณต้องจ้างคน การแบ่งงานต้องทำด้วยความแม่นยำด้วยนะ คุณควรแบ่งกลุ่มอย่างน้อยสี่กลุ่ม”
“กลุ่มหนึ่งคือผู้ชายที่จะรับผิดชอบในการเลี้ยงแมงมุม กลุ่มที่สองควรเป็นผู้หญิงทั้งหมด พวกเธอแค่ต้องทอผ้าอย่างเดียว กลุ่มที่สามก็ยังต้องเป็นผู้หญิง พวกเธอจะรับผิดชอบในการเย็บผ้าทอให้เป็นถุงน่อง ส่วนกลุ่มที่สี่มีหน้าที่นับจำนวนถุงน่องวางไว้ในคลังสินค้า จัดการให้ดี และจัดส่งให้กับพ่อค้าคนแคระเมื่อมารับซื้อไป”
“หากพ่อค้าคนแคระตามความเร็วในการผลิตของเราไม่ทัน กลุ่มที่สี่จะต้องรับหน้าที่ตั้งคาราวานส่งสินค้าสำหรับจัดส่งถุงน่องไปขายยังไบรต์โร้ดได้ด้วยตัวเอง”