เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 70 ทำงานหนัก ปั่นใยไหมอย่างจริงจัง

บทที่ 70 ทำงานหนัก ปั่นใยไหมอย่างจริงจัง

ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าบนท้องฟ้า และดอกไม้เบิกบานท้าสายลม

มันเป็นอีกวันหนึ่งที่มีท้องฟ้าแจ่มใส ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าที่ลานโบสถ์

แมงมุมกินคนสี่ตัวถูกล่ามโซ่ไว้กับเสาเหล็กสี่ต้น

ร็อบบ์ที่ถือไม้ไผ่บาง ๆ อยู่ในมือกำลังยืนอยู่หน้าแมงมุมทั้งสี่ตัว

“ฟังฉันนะพวกเจ้าทั้งสี่ตัว จากนี้ไปจงพ่นใยออกมาอย่างเชื่อฟัง แล้วฉันจะตอบแทนด้วยการให้อาหารอร่อย ๆ และเครื่องดื่มร้อนบ่อย ๆ ถ้าพวกแกทำได้น่ะนะ แต่ถ้าพวกแกไม่ยอมทำงานหนักหรือพ่นใยที่ไม่มีคุณภาพให้ฉัน ฉันจะใช้ไม้ไผ่บาง ๆ ในมือนี้ตีส่วนที่บอบบางที่สุดในร่างกายของพวกแก ฉันรับประกันได้ว่ามันจะต้องเจ็บสุด ๆ!”

แมงมุมทั้งสี่ตัวถึงกับสั่น…

ร็อบบ์พบว่าพวกมันดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของมนุษย์จริง ๆ เหมือนกับว่าส่วนหัวที่เป็นมนุษย์ของมันไม่ได้ไร้ประโยชน์

“ก่อนอื่น ฉันจะแสดงความจริงใจและพิสูจน์ว่าฉันไม่ใช่นายทุนที่คิดแต่จะเอารัดเอาเปรียบและกดขี่เท่านั้น”

ร็อบบ์โบกมือ และกอร์ดาก็นำก็อบลินที่ตายแล้วสี่ตัวมาโยนลงต่อหน้าแมงมุมกินคน “เอ้า! นี่คืออาหาร”

ก็อบลินทั้งสี่นี้ถูกฆ่าตายและถูกพาตัวกลับมาด้วยความช่วยเหลือของกอร์ดา

ร็อบบ์ยิ้มให้กับแมงมุมทั้งสี่ “เห็นไหม ถ้าพวกแกทำงานในบริษัทของฉัน พวกแกจะไม่ต้องไปลุ้นกันเองว่าจะมีอะไรกินทุกวันหรือเปล่า ตราบใดที่พวกแกทำงานให้ฉัน พวกแกก็จะมีกินเสมอ หากพวกแกต้องการก็อบลิน ฉันก็จะให้ก็อบลินแก่พวกแก ถ้าพวกแกต้องการออร์ค ฉันก็จะหาออร์คมาให้กิน ฉันสามารถจับได้ทุกอย่างที่มีในป่า ดังนั้นอย่ามั่วแต่ไปสร้างใยแมงมุมดักจับอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เปลืองแรง แค่สร้างใยทำงานให้ฉัน รังสรรค์สิ่งที่ดีต่อโลกออกมาเยอะ ๆ บางทีภาพลักษณ์ที่ชั่วร้ายของพวกแกในใจของผู้คนอาจดีขึ้น บางทีในไม่กี่ร้อยปีพวกแกอาจจะถูกเรียกว่าเป็นแมลงที่มีประโยชน์!”

แมงมุมกินคนทั้งสี่ดูเหมือนจะเข้าใจชะตากรรมของพวกมันแล้วว่า หลังจากนี้พวกมันคงจะถูกจองจำเหมือนปศุสัตว์ ไม่อาจปฏิเสธอะไรได้ ดังนั้นพวกมันจึงปีนขึ้นไปบนศพของก็อบลินอย่างเชื่อฟังและเริ่มกิน

เมื่ออิ่มแล้วก็ถึงเวลาทำงาน

แม้ว่าไผ่ในมือของร็อบบ์จะบางมาก แต่ก็เจ็บมากหากถูกตีโดยอีกฝ่าย หากแมงมุมทั้งสี่ตัวไม่ทำงาน ร็อบบ์จะเงื้อไม้ไผ่ขึ้นและฟาดไม่ยั้ง ความเจ็บปวดมันมากพอจนทำให้พวกมันกลิ้งไปมาบนพื้น พวกมันต้องรีบลุกขึ้นและผลิตใยแมงมุมเพื่อไม่ให้ถูกทุบตี

ไม่นานหลังจากนั้น ลิลเลียนก็รวบรวมก้อนใยแมงมุมมาได้ก้อนใหญ่

นักผจญภัยทั้งสามคนนั่งดูร็อบบ์อย่างโง่งม จนท้ายที่สุดเชอริลก็ทนไม่ไหวและถามว่า “คุณร็อบบ์ คุณฝ่าฟันปัญหามากมายจากเทือกเขาสนดำก็เพื่อแค่ใยแมงมุมพวกนี้เท่านั้นรึ? นี่คุณกำลังพยายามทำอะไรกันแน่? หากเอาไปถักเป็นเสื้อคลุม ความแข็งแกร่งของใยแมงมุมไม่เพียงพอแน่ นอกเหนือจากความเหนียวของมันแล้ว มันไม่มีข้อได้เปรียบอื่น ๆ เลย ความสามารถในการป้องกันของมันก็อ่อนแอมาก แถมยังไม่สามารถจารึกอักขระเวทได้”

“ใครบอกว่าฉันจะทำเสื้อคลุม?” ร็อบบ์ใช้เวทมนตร์ในคลังมิติอย่างง่าย ๆ และหยิบ ‘เสื้อคลุมผ้าไหม’ ที่ทำขึ้นในการเดินทางครั้งล่าสุดออกมา และโยนมันให้เชอริล “นี่สำหรับคุณ คุณคิดว่าฉันเป็นคนประเภทที่ต้องการทำเสื้อคลุมงั้นเหรอ?”

เชอริลมองไปที่เสื้อคลุมผ้าไหมในมือของเธอและตกหลุมรักมันทันที เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “ช่างเป็นเสื้อคลุมที่ทรงพลัง มันทำจากผ้าชั้นยอดที่มาจากต้าถัง การมอบสิ่งที่งดงามนี้ให้กับฉันได้อย่างง่าย ๆ แสดงให้เห็นว่าคุณไม่จำเป็นต้องทำเสื้อคลุมเลย”

กอร์ดายักไหล่ “ดูเหมือนว่าคุณร็อบบ์จะสร้างสิ่งประดิษฐ์ที่สั่นสะเทือนโลกอีกแล้ว!”

“บิงโก! ถูกต้องนะคร้าบบบ” ร็อบบ์หัวเราะและพูดว่า “พวกคุณจะประหลาดใจเมื่อได้เห็นมัน! มันจะเป็นหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้เลย!”

เชอริลเห็นรอยยิ้มแปลก ๆ ของร็อบบ์ และเห็นดวงตาที่เป็นอันตรายของเขาซึ่งกำลังจ้องมองเรียวขาของเธอ

แม้ว่าผู้หญิงตะวันตกจะใจกว้างและไม่กลัวที่จะถูกจ้องมองขาของพวกเธอ แต่เธอก็ยังคงรู้สึกหนาวสันหลังเมื่อต้องเผชิญกับสายตาของร็อบบ์ เธออดไม่ได้ที่จะอายขึ้นมาและวางมือปิดต้นขาตัวเอง “คุณร็อบบ์ นี่คุณกำลังจ้องมองที่ขาของฉันอย่างหื่นกระหาย?”

“ไม่ใช่สักหน่อย! คุณคิดผิดแล้ว ผมมองมันด้วยประเด็นอื่น! มันคือความปรารถนาต่างหาก!” ร็อบบ์กล่าว

เชอริลยิ้มและพูดว่า “จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นโปรดอย่ามองแต่ขาของฉันเพียงอย่างเดียว คุกเข่าขอฉันสิ! ฉันอาจจะตกลงแต่งงานกับคุณก็ได้!”

ร็อบบ์ส่ายหัวรัว ๆ “แม้ว่าฉันจะชอบผู้หญิง แต่การแต่งงานก่อนเวลาอันควรมีแต่จะทำลายอิสรภาพของฉันเท่านั้น ผู้หญิงจะสั่งให้ฉันทำนู่นทำนี่ตลอด ซึ่งหลายอย่างฉันคงไม่อยากทำ ฉันจะไม่แต่งงานกับใครจนกว่าฉันจะเบื่อชีวิตมากพอ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” กอร์ดากับจีคหัวเราะ “เชอริล อยู่เฉย ๆ เถอะ เธอชอบเอาตัวไปเสี่ยงทุกที่ แต่คุณร็อบบ์ชอบอยู่บ้าน เขาจะไม่ต้องการคุณจนกว่าคุณจะเบื่อการผจญภัย”

เชอริลยักไหล่ แต่เธอไม่สนใจ ชาวตะวันตกเปิดใจกว้างมากในแง่นี้

ด้วยบัฟว่องไว ลิลเลียนจึงเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับว่าเธอกำลังบินอยู่ และในพริบตาเดียว ผ้าผืนใหญ่ที่ทำจากใยไหมแมงมุมก็เสร็จสิ้น

ใยไหมแมงมุมชนิดนี้น่าสนใจจริง ๆ มันโปร่งใสอย่างสมบูรณ์ การถือไว้ในมือก็เหมือนกับการถือพลาสติกใส ด้วยแรงเพียงเล็กน้อยก็สามารถยืดออกได้ และเมื่อปล่อยมือมันจะหดกลับ

ร็อบบ์คิดอย่างรอบคอบว่า เนื่องจากลิลเลียนสวมชุดเมดที่เลียนแบบมาจากตัวละครชื่อดังที่เป็นฝาแฝดหัวฟ้าและชมพู ดังนั้นถุงน่องจะต้องเป็นสี… “ลิลเลียน ย้อมสีขาวก่อน”

ลิลเลียนรีบหยิบสีย้อมสีขาวออกมาและเริ่มย้อมสี

ร็อบบ์ใช้เวทมนตร์ทำให้มันแห้ง และผ้าที่ถักจากใยไหมแมงมุมก็กลายเป็นสีขาวในทันที

จากนั้นลิลเลียนก็ใช้ทักษะการตัดเย็บที่ไม่มีใครเทียบได้ของเธอควบคู่ไปกับบัฟความรวดเร็วสูงที่เธอมี ในไม่ช้า ถุงน่องสีขาวคู่หนึ่งก็สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ร็อบบ์คำรามอย่างรวดเร็วว่า “รีบกลับเข้าไปข้างในแล้วสวมมันออกมา!”

ก่อนหน้านี้ลิลเลียนเห็นเจ้านายของเธอกลิ้งไปมาด้วยความไม่พอใจกับไอ้สิ่งประดิษฐ์แบบนี้ ดังนั้นเธอรู้ว่าการสวมใส่สิ่งนี้ที่ทำด้วยใยไหมแมงมุมแล้วจะทำให้เจ้านายมีความสุข ดังนั้นเธอจึงไม่ลังเลที่จะกลับไปที่ห้องของเธอและใส่ถุงน่องออกมา

ในทางตรงกันข้าม

กอร์ดากางมือและพูดว่า “คุณร็อบบ์ ฉันคิดเสมอว่าทุกสิ่งที่คุณทำมีความหมายบางอย่าง แต่คราวนี้ฉันไม่เข้าใจคุณจริง ๆ สิ่งที่คุณขอให้แม่บ้านทำคือถุงน่องใช่ไหม? มีอะไรน่าสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้? ขุนนางทุกคนในเมืองสวมถุงน่อง ฉันไม่คิดว่ามันเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้นนะ…”