เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 44 โคคาโคล่ารสแอปเปิลแช่เย็น
บทที่ 44 โคคาโคล่ารสแอปเปิลแช่เย็น
นายกเทศมนตรีวางขวดโหลขนาดใหญ่ไว้บนโต๊ะหินต่อหน้าร็อบบ์และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “การดื่มน้ำแอปเปิลเพื่อดับกระหายเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมากโดยเฉพาะในฤดูร้อน คุณพ่อให้สาวใช้ไปที่บ้านของฉันได้ถ้าต้องการมากกว่านี้ ฉันยังมีอีกเยอะแยะเลย”
ชายหนุ่มกล่าวสั้น ๆ ว่า “ขอบคุณ!”
แทนที่จะทำตัวสุภาพกับนายกเทศมนตรี เขากลับยิ้มอย่างใจเย็นแล้วเปิดขวดโหลมองเข้าไปข้างใน ขวดน้ำแอปเปิลมีกลิ่นหอมและดูน่าอร่อย
ลิลเลียนรีบเทใส่แก้วให้ จากนั้นร็อบบ์ก็ยกขึ้นจิบ “อืม… รสชาติไม่เลว น้ำแอปเปิลคั้นสดเป็นสิ่งที่ดี ถ้าจะดีกว่านี้ต้องเย็นอีกนิด”
นายกเทศมนตรีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “แน่นอนว่าตอนนี้เป็นช่วงฤดูร้อนซึ่งทำให้เย็นไม่ได้ แต่คุณพ่อสามารถผนึกฝาขวดแล้วไปแช่ในบ่อน้ำ อยากดื่มเมื่อไหร่ก็แค่ไปหยิบมา อาเมน… มันสะดวกกว่าสำหรับผู้ชายในเมือง เพราะสามารถหานักเวทน้ำแข็งแล้วขอให้ทำน้ำผลไม้ให้เย็นด้วยเวทมนตร์น้ำแข็ง ทีนี้รสชาติของมันก็จะดีขึ้น”
“เวทมนตร์น้ำแข็ง?” ดวงตาของร็อบบ์สว่างวาบขึ้น “ฮ่าฮ่า ฉันนึกออกแล้วว่าจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี!”
ชายวัยกลางคนก็เริ่มมีความหวัง “โอ้? คุณพ่อมีวิธีเหรอ”
ทันทีที่ถามจบ เขาก็ได้ยินปากของร็อบบ์พึมพำบางอย่าง “เทพเจ้าแห่งฤดูหนาว… โปรดฟังคำขอของฉันและให้ฉันยืมพลังแห่งฤดูหนาว ลูกศรน้ำแข็ง!”
ร็อบบ์ร่ายเวทแบบสุ่มมามั่ว ๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกต้องหรือไม่ อย่างไรก็ตามนายกเทศมนตรีไม่ได้ยินสักแอะ …ด้วยเสียงของลูกศรน้ำแข็งที่ทะยานออกมาจากปลายนิ้วของเขาและเข้าไปในขวด ทันใดนั้นขวดกับน้ำแอปเปิลก็กลายเป็นน้ำแข็งทันที!
นายกเทศมนตรีเบิกตากว้าง “พระเจ้า? คุณพ่อใช้เวทมนตร์น้ำแข็งได้ยังไง”
ชายหนุ่มตอบโดยไม่ยี่หระ “ฉันรู้เวทมนตร์พื้นฐานสองสามอย่างเท่านั้น และก็ไม่ได้ร่ำเรียนจนชำนาญ อย่างเจ้าลูกศรน้ำแข็งนี่ก็ลองใช้เป็นครั้งแรก และไม่ได้เชี่ยวชาญดี ขวดทั้งหมดจึงแข็งตัว น่าขายหน้าที่สุด…”
อีกฝ่ายรีบกล่าวปลอบทันที “เราค่อยรอให้มันละลายอย่างช้า ๆ ก็ได้”
โชคดีที่มันเป็นช่วงปลายเดือนกรกฎาคม อุณหภูมิจึงสูงตลอดวัน ไม่นานน้ำแอปเปิลก็เริ่มละลาย ร็อบบ์หยิบถ้วยที่เทน้ำแอปเปิลขึ้นมาแล้วจิบอย่างมีความสุข “ความเย็นนี่มันยอดเยี่ยมไปเลย ฉันรู้สึกเหมือนในที่สุดก็ได้กลับบ้านเกิดอีกครั้ง ลิลเลียนลองดูสิ”
สาวใช้ยกถ้วยขึ้นดื่ม จากนั้นก็เทน้ำแอปเปิลเย็น ๆ ใส่ถ้วยให้นายกเทศมนตรี
ทั้งสามคนถือถ้วยดื่มน้ำแอปเปิลเย็น ๆ
หลังจากดื่มเครื่องดื่มเย็น ๆ ร็อบบ์ก็คิดถึงบ้านขึ้นมา น้ำแข็ง… ฉันอยากกินน้ำเย็น!
เป็นไปได้ไหมที่จะสร้างโคล่าขึ้นมาใหม่ในโลกนี้?
เขาเอามือจับคางและเริ่มคิดหาวิธีอย่างจริงจัง
แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสร้างแบบจำลองที่สมบูรณ์ สูตรโคคาโคล่ากับเป๊ปซี่เป็นความลับสุดยอด แม้ว่าจะทำได้ แต่ถ้าไม่สามารถรวบรวมส่วนผสมได้มันก็เท่านั้น แล้วในเมืองที่เล็ก ๆ แห่งนี้ก็หาวัตถุดิบยากซะด้วย
ดูเหมือนว่าฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำน้ำอัดลมรสแอปเปิล!
น้ำอัดลมที่ผลิตในยุคปัจจุบันทำได้โดยการอัดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่กินได้ลงไปในน้ำโดยใช้คาร์บอเนเตอร์
อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ในโลกนี้!
ชายหนุ่มเค้นสมองค้นหาวิธีอย่างหนัก ในไม่ช้าคำตอบก็ปรากฏขึ้น …คาร์บอเนเตอร์ไม่ใช้แรงดันสูงเพื่อบังคับให้ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ลงไปในน้ำใช่ไหม?
แรงกดดันที่แข็งแกร่งสามารถทำได้ด้วยเวทมนตร์
อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ต้องใช้เวทมนตร์ขั้นสูงซึ่งอยู่นอกเหนือความเข้าใจของนักเวทธรรมดา มันเป็นเรื่องปกติที่จะใช้ลูกศรน้ำแข็งต่อหน้านายกเทศมนตรี แต่ถ้าทำเกินไปมากกว่านั้นอย่างเช่นจัดการกับแรงโน้มถ่วง ฉันคงจะสร้างปัญหาให้ตัวเองแน่ ๆ
ชายหนุ่มยิ้มอย่างร้ายกาจ “ท่านนายกเทศมนตรีโปรดรอที่นี่ ฉันจะออกไปข้างนอกสักครู่เพื่อคิดค้นสูตรปรับปรุงน้ำผลไม้ เมื่อเสร็จแล้วจะนำมาให้ลองชิม”
ชายวันกลางคนพยักหน้า “ตกลง!”
ร็อบบ์หยิบขวดน้ำแอปเปิลเข้าไปในโกดังและขอให้ลิลเลียนเตรียมขวดเล็ก ๆ สองสามขวดไว้
เขาเปิดใช้ ’ทักษะการควบคุมน้ำ’ เป็นครั้งแรก ด้วยเหตุนี้น้ำแอปเปิลจึงลอยออกจากขวดอยู่กลางอากาศ
จากนั้นใช้เวทมนตร์ไฟเผาออกซิเจนทั้งหมด และเปลี่ยนเป็นคาร์บอนไดออกไซด์ หลังจากนั้นก็ใช้เวทมนตร์ธรรมชาติ [แรงโน้มถ่วง!]
แรงโน้มถ่วงคือความสามารถในการสร้างสนามที่มีแรงดันมาก โดยปกติจะใช้เพื่อบดขยี้ศัตรู แต่เขาใช้มันเพื่อทำน้ำอัดลม นักเวทที่ร่ายเวทครั้งแรกมาเห็นเข้าก็อาจร้องไห้ได้…
ความดันขนาดใหญ่ถูกอัดกระแทกจากทุกทิศทางและชี้ไปที่ศูนย์กลางดักจับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ หลังจากนั้นมันก็ถูกดูดเข้าไปในน้ำแอปเปิลที่ละลายแล้วและทำให้เครื่องดื่มอิ่มตัว ร็อบบ์ใส่ผลลัพธ์ลงไปในขวดเปล่าใกล้ ๆ กันและปิดผนึกด้วยจุกไม้
เครื่องดื่มรสแอปเปิลอัดลมผลิตได้สำเร็จ!
ร็อบบ์หยิบขวดขึ้นมาอย่างตื่นเต้นและแกะขวดออก เสียงหวานฉ่ำของความ ‘ซู่ซ่า’ ดังขึ้นคล้ายเสียงของเครื่องดื่มอัดลมอย่างเช่น โค้ก เซเว่นอัป สไปรท์ และเมาเทนดิว ดังก้องอยู่ในใจ นี่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านอีกครั้ง ฉันคิดถึงบ้านจริง ๆ แต่ไม่อยากกลับไป เพียงแค่ระลึกถึงเท่านั้นแหละ
ร็อบบ์ไม่รีรอรีบยกขวดขึ้นดื่ม ความรู้สึกสดชื่นของน้ำอัดลมวิ่งผ่านไปตามลำคอและไหลลงท้องในที่สุด
ว้าวนี่คือรสชาติของซัมเมอร์!!
[คุณได้รับโคคาโคล่า]
ไม่กี่นาทีต่อมา ร็อบบ์ก็กลับไปที่ลานกว้างพร้อมขวดน้ำอัดลม นายกเทศมนตรีรออย่างอดทนและเมื่อเห็นชายหนุ่มออกมาก็รีบถามไถ่ “พ่อคุณเป็นยังไงบ้างครับ”
“ลองดื่มดูสิ!” ร็อบบ์ยื่นขวดในมือไปให้
นายกเทศมนตรีหยิบขวดขึ้นมาอย่างสงสัยและเปิดฝาขวดออก เสียงซู่ซ่านั้นให้ความรู้สึกแปลกมาก และในเวลาเดียวกันก็กลัวขึ้นมา “คุณพ่อ นี่น้ำแปลก ๆ แบบไหน? ทำไมถึงส่งเสียงแบบนี้”
ร็อบบ์ทำหน้าจริงจัง “น้ำนี้เรียกว่าโคคาโคล่า ฉันเก็บไว้หลายปีแล้ว ฉันได้เพิ่มน้ำแอปเปิลที่คุณเพิ่งให้มาและนำไปทำให้เย็น ดังนั้นชื่อทางวิทยาศาสตร์ที่แน่นอนควรเป็น ‘โคคาโคล่ารสแอปเปิลแช่เย็น’ จิบก่อนแล้วค่อยมาคุยกันต่อ”
หากบุคคลอื่นที่อธิบายไม่ได้ยื่นขวดของเหลวดังกล่าวให้ เขาจะไม่ดื่มเด็ดขาดเพราะอาจมีพิษ
กระนั้นนักบวชในโบสถ์แห่งแสงซึ่งเป็นนักบวชผู้มีเมตตาขอให้เขาดื่มเช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลที่จะหยิบขึ้นมาดื่มอึกใหญ่
ครู่หนึ่งความรู้สึกของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่ตีขึ้นในจมูกเกือบจะทำให้เขาหายใจไม่ออก แต่ความสดชื่นนั้นก็โผล่มาในเวลาเดียวกัน มันไหลลงคอและแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
เอิ้ก~
หลังจากเรอออกมา นายกเทศมนตรีก็ตะโกนว่า “อร่อยเกินไป อร่อยเกินไปแล้ว โคคาโคล่ารสแอปเปิลน่าทึ่งจริง ๆ ยอดเยี่ยม นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันดื่มอะไรดี ๆ แบบนี้”