เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 163 ฉันต้องการเสื้อคลุม
บทที่ 163 ฉันต้องการเสื้อคลุม
เชอริลชินกับการล้อเล่นกับร็อบบ์ แม้ว่าเขาจะปฏิเสธเธอ แต่เธอก็ไม่โกรธ เธอยิ้มและใช้คาถาใบมีดลมอีกครั้งเพื่อทำการทดลอง แน่นอนว่าเธอรู้สึกได้ด้วยตัวเองในครั้งนี้ว่าเธอใช้พลังเวทน้อยลงมากกว่าเดิมเมื่อใช้คาถา เสื้อคลุมนี้สามารถบรรเทาปัญหาการขาดพลังเวทของเธอได้อย่างแท้จริง
เธอยิ้มร่าก่อนจะกระโดดไปคล้องคอร็อบบ์และจูบแก้มเขา แต่ผู้หญิงในยุคนี้ไม่มีลิปสติกให้ทาดังนั้นเธอจึงไม่สามารถฝากเครื่องหมายสีแดงบนใบหน้าของร็อบบ์ได้
ร็อบบ์เช็ดแก้มตัวเองและพึมพำด้วยความไม่พอใจ “อย่าซนน่า คุณกำลังทำให้หน้าฉันเปียกนะ”
“ยิ้มชอบใจจนหน้าแดง แต่ปากกลับบอกว่ารังเกียจ นี่แหละน้าผู้ชาย~!” เชอริลยิ้มกว้าง
ขณะที่ฉากเจ้าชู้กำลังเกิดขึ้น บารอนโนแลนกลับไม่สนใจพวกเขาเลย เขาเอาแต่มองไปที่กองเสื้อคลุมผ้าไหมบนพื้นอย่างโง่งม เห็นได้ชัดว่าร็อบบ์ได้ทำลายความรู้ความเข้าใจของเขาต่อโลกนี้ไปอย่างสิ้นเชิง
เขาอยากได้…อยากได้ไอ้เสื้อคลุมผ้าไหมระดับปรมาจารย์ที่อยู่บนพื้นนั่นมาก…ถ้าเขาได้มาสวมใส่สักชุด เขาจะต้องดูมีสง่าราศีมากขึ้นแน่นอน…
แต่เขาไม่ได้ปัญญาอ่อน เขาจะไม่ปล้นมันมา นับประสาอะไรกับการขโมย
เขาเป็นนักเวทและสติปัญญาของเขาก็ไม่ได้ต่ำ แม้แต่เล็บเท้าเล็ก ๆ ของเขาก็ยังคิดได้ว่าร็อบบ์เป็นสัตว์ประหลาดที่เข้าใจยาก ถ้าเขาต้องการเสื้อคลุม เขาก็ควรพูดถึงเรื่องนี้ผ่าน ‘เงิน’
“หืม? คุณสนใจพวกมันเหรอ?” ร็อบบ์ยิ้ม “ไม่มีปัญหา เลือกตัวไหนไปก็ได้ ตราบใดที่คุณมีเงินคุณก็สามารถซื้อพวกมันทั้งหมดได้”
บารอนโนแลนรู้ว่าเขาไม่มีเงินพอที่จะซื้อเสื้อคลุมเหล่านี้ได้ทั้งหมด “ฉันคิดว่าฉันคงจะขอซื้อแค่ตัวเดียว ฉันสนใจเสื้อคลุมที่คุณพูดว่ามันสามารถเพิ่มความรุนแรงในคาถาธาตุลม ฉันต้องการแค่ตัวนั้น”
บารอนผู้นี้คิดว่าเสื้อคลุมพวกนี้คงจะมีค่าสถานะที่สูงลิ่ว แต่เขาไม่สามารถบอกได้ว่ามันเป็นค่าสถานะแบบไหน มีเพียงร็อบบ์เท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้ เพราะร็อบบ์คือตัวตนที่อยู่ในกฎของเกมและสามารถดูคำอธิบายของอุปกรณ์ต่าง ๆ ได้
ร็อบบ์ค้นผ่านกองเสื้อคลุมอยู่ไม่นานก็พบเสื้อคลุมที่มีค่าสถานะ ‘เวทลม + 10%’ แล้วจึงนำมันมาวางไว้บนโต๊ะ “ตัวนี้ใช่ไหม? ได้เลย ฉันขายให้! แต่คุณก็น่าจะรู้ว่าราคาของมันไม่ถูกแน่ ๆ ฉันสงสัยว่าหลังจากซื้อมันแล้วคุณจะสามารถซื้ออสังหาริมทรัพย์ในเมืองเวสต์วินด์ของฉันได้อีกเหรอ ฉันอยากจะเตือนเอาไว้ก่อนว่าการมีที่อยู่อาศัยสำคัญที่สุด การเป็นคนไร้บ้านไม่ใช่เรื่องน่าสนุกเลย”
บารอนโนแลนยิ้ม “คุณพ่อเป็นคนตลกจริง ๆ ฉันเป็นบารอนนะ ฉันก็มีความมั่งคั่งอยู่บ้างแหละ”
เขาโบกมือเล็กน้อย จากนั้นคนรับใช้ชราที่ซื่อสัตย์ก็รีบหยิบขวดสี่ขวดออกจากรถม้าและนำพวกมันมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าร็อบบ์ บารอนโนแลนพูดด้วยรอยยิ้ม “นี่คือน้ำผึ้งสี่ขวด! ฉันยินดีที่จะแลกเปลี่ยนพวกมันกับเสื้อคลุมผ้าไหมของคุณตัวนี้”
ร็อบบ์ไม่ตอบอะไร แต่เชอริลที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะและพูดว่า “รอเดี๋ยวนะ ฉันจะเอาอะไรออกมาให้ดู”
เชอริลวิ่งเข้าไปในโกดังทันทีที่เธอพูดจบ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็วิ่งออกมาอีกครั้งโดยถือกล่องไม้ขนาดใหญ่ไว้ในมือ เธอวางกล่องไม้ไว้บนโต๊ะเสียงดังปัง ในกล่องนี้เต็มไปด้วยลูกกวาดเป็นก้อน ๆ และยังไม่ถูกทุบแบ่ง
ร็อบบ์หยิบลูกกวาดชิ้นเล็กเท่าไข่มุกออกมาแล้วยื่นให้บารอนโนแลน “ลองดูว่ามันเทียบกับน้ำผึ้งได้ไหม?”
บารอนโนแลนรับลูกกวาดมาและโยนเข้าปาก ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกอับอายขึ้นมาทันที เขารีบโบกมือ และคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ก็วิ่งกลับไปพร้อมกับน้ำผึ้งสี่ขวดในอ้อมแขน
“อืม ดูเหมือนว่าคุณพ่อจะไม่ขาดของหวาน ดังนั้นฉันคิดว่าของอีกอย่างน่าจะจำเป็นกว่า” บารอนโนแลนโบกมืออีกครั้ง และผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ก็นำพริกไทยอีกสี่ขวดมาวางลงบนโต๊ะ “ฉันจะแลกเปลี่ยนพริกไทยเหล่านี้กับเสื้อคลุมผ้าไหมของคุณ”
ร็อบบ์ยังคงนั่งนิ่ง
เชอริลกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “รอเดี๋ยวนะ ขอฉันไปเอาของอีกรอบก่อน”
ทันทีที่เธอพูดประโยคนี้จบ บารอนโนแลนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ไม่นานนักเชอริลก็กลับออกมาจากโกดังพร้อมกระสอบผ้าลินินใบใหญ่แล้ววางลงบนพื้นจนเกิดเสียงดังตุ้บ มันดูเหมือนจะหนักอย่างมาก เธอเปิดปากกระสอบออกมา จากนั้นทุกคนก็เห็นว่าข้างในกระสอบเต็มไปด้วยพริกไทย
ที่นี่มีพริกไทยเยอะฉิบหาย!
บารอนโนแลนถึงกับสบถในใจ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหาของที่ไม่เหมือนใครมาแลกเปลี่ยนใหม่…
คฤหาสน์เก่าของบารอนโนแลนตั้งอยู่ในคริสตัลแคนยอนซึ่งอุดมไปด้วยแร่คริสตัล เขามีแร่คริสตัลหลายก้อนที่ผ่านการเจียระไนและผสานมวลเวทเข้าไปแล้ว และบางก้อนก็ถูกเอามาทำเป็นสร้อยคอคริสตัลอันยอดเยี่ยม เขาต้องการเอาสร้อยคอคริสตัลเหล่านั้นมาแลกกับเสื้อคลุมของร็อบบ์
ทว่าขณะที่เขากำลังจะบอกให้คนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของเขาไปหยิบสร้อยคอคริสตัลอันล้ำค่าของเขาออกมา เขาก็เห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งวิ่งออกมาจากโบสถ์ เธอดูอายุราว ๆ สิบหกหรือสิบเจ็ดปี ในมือถือกาต้มน้ำและใส่ชุดแม่บ้านที่ถูกตัดเย็บอย่างประณีตสุด ๆ เธอวิ่งมาที่โต๊ะหินพร้อมกาต้มน้ำและเทชาร้อนให้บารอนโนแลน
ขณะที่เธอรินชาอยู่นั้น เธอโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นสร้อยคออเมทิสต์ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างสวยงามบนลำคอของเธอ ยิ่งไปกว่านั้น สร้อยเส้นนี้ยังฉายประกายแสงสีม่วงอันลึกลับล่อสายตาของบารอนโนแลนจนมึนงงไปหมด
บารอนโนแลนชะงัก “…”
ห่าอะไรวะเนี่ย! สาวใช้ทุกคนในโบสถ์นี้มีของแบบนี้ใส่กันทุกคนเลยรึเปล่า!?
บารอนโนแลนถึงกับเดินเซไปพิงอยู่ข้างรั้วของลานโบสถ์ รู้สึกหัวหมุนวิงเวียนราวกับจะเป็นลม
วันนี้เขากำลังจะตาย…
“เอาล่ะ ๆ!” ร็อบบ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม “อย่าเสียใจเลย ก็แค่คุณไม่สามารถหาของมาแลกเปลี่ยนได้ แต่คุณยังสามารถใช้เงินได้นะ ฉันจะให้ส่วนลดแก่คุณ ร้อยเหรียญทองน่าจะเหมาะสมที่สุด”
บารอนโนแลนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจ่ายไป
โชคดีที่คุณภาพของเสื้อคลุมนั้นดีมาก เมื่อเขาสวมเสื้อคลุมใหม่บนร่างกาย เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าราคาร้อยเหรียญทองนั้นคุ้มค่ามาก คุ้มค่าสุด ๆ ไปเลย!
“คุณโนแลน” ร็อบบ์ยิ้ม “คุณกำลังจะเดินทางจากคริสตัลแคนยอนไปยังไบรต์โร้ดใช่ไหม?”
“ใช่!” บารอนโนแลนพยักหน้าอย่างแช่มชื่น “คริสตัลแคนยอนถูกอาณาจักรเคิร์ทโจมตี และถึงแม้ว่าพวกเคิร์ทจะให้พวกทหารมีเวลาพักหลังจากยึดเมืองชายแดน แต่พวกเขาจะเริ่มเดินทัพอีกรอบมาทางทิศใต้อย่างรวดเร็ว จากคริสตัลแคนยอนมาถึงที่นี่น่ะ ไม่มีเมืองใหญ่ไหนที่จะสามารถต้านทานพวกเขาได้หรอก”
“จริงเหรอ?” ร็อบบ์ยิ้ม “แต่ฉันคิดว่าไบรต์โร้ดก็ค่อนข้างอันตรายเหมือนกันนะ คุณควรรู้ว่าทำไมอาณาจักรเล็ก ๆ อย่างเคิร์ทถึงกล้าบุกแกรนตะวันตก พวกเขาต้องลงนามในข้อตกลงบางอย่างกับมอนดราเอาไว้แล้ว และฉันก็แน่ใจว่ากองทัพของมอนดรากำลังจะโจมตีไบรต์โร้ดในไม่ช้า”