เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 161 คุณจะไม่มีทางรู้เลยว่าคุณจะจับอะไรได้ในรอบต่อไป

บทที่ 161 คุณจะไม่มีทางรู้เลยว่าคุณจะจับอะไรได้ในรอบต่อไป

สายตาของบารอนโนแลนจับจ้องไปที่ร็อบบ์

นั่นมันนักบวชแห่งคริสตจักรแห่งแสง!

ในสายตาของบารอนโนแลน คนธรรมดาไม่มีคุณสมบัติที่จะพูดคุยกับเขาอย่างเท่าเทียมกัน แต่นักบวชของคริสตจักรแห่งแสงหรือคริสตจักรแห่งความมืดนั้นสามารถทำได้

อย่างไรก็ตาม นักบวชคนนี้แต่งกายด้วยผ้าฝ้ายหนา (ร็อบบ์เป็นคนทันสมัย เขาไม่ชอบใส่ผ้าไหม แต่ชอบใส่ผ้าฝ้ายบริสุทธิ์ ทว่าในยุคสมัยเก่านั้นการสวมผ้าไหมจะดูมีระดับมากกว่า) มันไม่ได้ดูมีคุณภาพสูง แต่ก็แสดงให้เห็นว่านักบวชคนนี้มีความมั่งคั่งอยู่บ้าง

เขาให้กำลังใจตัวเองและคิดว่า ‘ในที่สุดก็มีคนคุยด้วยแล้ว’

แน่นอนว่าในความคิดของเขา เขายังคงตัดสินว่าเมืองเวสต์วินด์เป็นเพียงเมืองชายแดนเล็ก ๆ และนักบวชที่นี่ก็เป็นนักบวชธรรมดา แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้มีสถานะต้อยต่ำและมีคุณสมบัติที่จะสามารถพูดคุยกับบารอนได้ แต่วิสัยทัศน์และความรู้ของคนที่นี่คงจะแย่กว่าเขามาก

บารอนโนแลนส่งเสียงกระแอมและพยายามส่งสายตาเหลือบมองตามร่างกายของเขาเองเพื่อส่งสัญญาณให้ร็อบบ์รู้ว่าเขาแต่งตัวอย่างมีเกียรติ จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ บังคับม้าไปหาร็อบบ์อย่างองอาจ

เมื่อเขามาถึงทางเข้าลานโบสถ์ บารอนโนแลนก็ลงจากหลังม้าอย่างสง่างาม ก่อนจะส่งบังเหียนม้าไว้ในมือของคนรับใช้ชรา แล้วเดินเข้าไปหาร็อบบ์พลางถือไม้เท้าอัญมณีของเขาอย่างสง่างาม

ขุนนางใส่ใจเรื่องมารยาทเป็นอย่างยิ่ง พวกเขามักจะคิดว่าพวกเขามีเกียรติ แต่พวกเขาทำตัวสุภาพแค่เปลือกนอก พวกเขาทั้งหมดเป็นเช่นนี้ไม่ว่าจะเป็นเวลาที่พวกเขากำลังรู้สึกดูถูกเหยียดหยามใครก็ตาม พวกเขาจะแสดงท่าทางเหมือนสุภาพบุรุษทั่วไป

“สวัสดีครับคุณพ่อ! ยินดีที่ได้พบคุณ”

ร็อบบ์ยิ้มและพูดว่า “ยินดีที่ได้พบคุณเช่นกัน”

รอยยิ้มของร็อบบ์จริงใจ เขามีความสุขจริง ๆ อสังหาริมทรัพย์ที่เขาเพิ่งสร้างกำลังจะสามารถขายได้แล้ว แล้วแบบนี้เขาจะไม่มีความสุขได้ยังไง? สิ่งที่เขาแสดงออกมาคือรอยยิ้มของนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เมื่อพวกเขาเห็นแกะตัวอ้วน

ร็อบบ์ชี้ไปที่เก้าอี้หินข้ามโต๊ะ “โปรดนั่งลงเถอะ”

บารอนโนแลนนั่งลงอย่างสง่างาม ในขณะที่คนรับใช้ชรายืนรออยู่ในพื้นที่โล่ง ๆ นอกโบสถ์ด้วยท่าทีสงบนิ่ง

สายตาของบารอนโนแลนไปหยุดอยู่ที่เบ็ดตกปลาของร็อบบ์ “คุณกำลังตกปลาอยู่หรือเปล่า?”

“ใช่! การตกปลาเป็นสิ่งที่เพลิดเพลินมากนะ เพราะคุณจะไม่มีทางรู้เลยว่าคุณจะจับอะไรได้ในรอบต่อไป”

บารอนโนแลนยิ้มออกมา “นั่นก็จริง คุณอาจจะจับปลาสีดำขนาดใหญ่ได้ หรือไม่ก็อาจจะจับปลาลายใหญ่ได้ การตกปลาช่างน่าพิศวงจริง ๆ ฉันเองก็ชอบวิถีชีวิตแบบนี้…”

แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ ร็อบบ์ก็ตะโกนลั่น “โว้ว ๆ! รอแป๊บ ๆ ดูเหมือนมีอะไรบางอย่างมาติดเบ็ดของฉันแล้ว รอแป๊บนะ! ขอฉันจับมันก่อนแล้วเราค่อยคุยกันต่อนะ!”

จากนั้นร็อบบ์จึงเริ่มสาวเอ็นเบ็ด

บารอนโนแลนเฝ้ามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพื่อดูว่าร็อบบ์จะสามารถจับปลาอะไรได้

หลังจากที่สายเบ็ดถูกดึงขึ้นมาจนหมดสิ้น ร็อบบ์ก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาจากน้ำ

บารอนโนแลน “…”

แม้เขาจะยังคงรักษาท่าทางสุภาพบุรุษของเขา แต่เขาก็เกือบจะหลุดอาการตบโต๊ะและตะโกน “F*ck” โชคดีที่เขาถูกหล่อหลอมมาในแวดวงสังคมขุนนางมานาน ดังนั้นเขาจึงยังสามารถยั้งตัวเองได้ทัน

ร็อบบ์เพ่งดูหนังสือที่เขาเพิ่งตกมาได้และพูดอย่างงุนงงว่า “ขยะอะไรเนี่ย? ขยะ!”

“ฮะ?” เมื่อบารอนโนแลนได้ยินชื่อหนังสือ เขาก็รู้สึกประกหลาดใจ “หนังสือฝึกเวทมนตร์คืออะไร? คุณมีมากกว่านี้ไหม? ฉันได้ศึกษา มาแล้ว แต่ยังไม่เข้าใจมันทั้งหมด เพราะฉันยังไม่ได้ศึกษามากพอ ‘หนังสือฝึก’ หมายถึงอะไร?”

ร็อบบ์ตะโกนเข้าไปในโบสถ์ว่า “เชอริลออกมาที ฉันมีบางอย่างจะให้คุณ!”

ประตูโบสถ์เปิดออกมาทันที และเชอริลซึ่งแต่งกายด้วยเสื้อผ้าขนสุนัขจิ้งจอกก็เดินออกมา ผมสีแดงของเธอพลิ้วไหวไปตามลม แม้จะแต่งตัวหนา แต่มันก็ไม่สามารถซ่อนความงามของเธอได้

แววตาของบารอนโนแลนสว่างวาบขึ้นมาทันที

แน่นอนว่าบารอนโนแลนมีภรรยาและลูกอยู่แล้ว ทว่าไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะไม่มองผู้หญิงสวย ๆ แบบนี้ เขายิ้มออกมาและพูดว่า “สวัสดีคุณคนสวย ยินดีที่ได้พบ”

เชอริลยิ้มและถามออกมาว่า “นี่คือ?”

“ฉันมาจากคริสตัลแคนยอน เป็นอดีตนักเวทของกลุ่มอัศวินลม บารอนโนแลน”

“โอ้นักเวทลม?” เชอริลกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันชื่อเชอริล ฉันเป็นนักเวทไฟ”

เธอแบมือออก จากนั้นเปลวไฟเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นที่กลางฝ่ามือ ไม่นานนักเปลวไฟนั้นก็หายไปพร้อมกับการที่เธอโบกมือ

บารอนโนแลนยิ้ม “ฉันรู้สึกได้ถึงไฟในตัวคุณ คุณต้องเป็นนักเวทไฟที่ดีแน่ ๆ”

เชอริลกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันยังขาดอยู่อีกมาก! ฉันสามารถตะโกน 666 [1] ในสงครามได้เท่านั้นแหละ”

บารอนโนแลนนิ่งงัน

เขาไม่เข้าใจหรอก แต่ก็ช่างเถอะ! เป็นเรื่องปกติที่จะไม่เข้าใจผู้หญิง ผู้ชายก็เป็นเหมือนสุนัขและผู้หญิงก็เป็นเหมือนแมวที่เข้าใจยาก!

ต่อหน้าผู้หญิงสวย ผู้ชายต้องการโอ้อวดและเน้นจุดแข็งของพวกเขา บารอนโนแลนเองก็ไม่มีข้อยกเว้น เขายืดตัวตรงโดยเจตนาให้เชอริลสามารถมองเห็นเสื้อโค้ตผ้าไหมของเขาได้ชัด ๆ

ทว่าน่าเสียดายที่เชอริลดูเหมือนจะไม่ทันได้สังเกตเห็น

หลังจากทักทายบารอนโนแลนแล้ว เธอก็หันมามองร็อบบ์ “คุณมีอะไรให้ฉันเหรอ?”

ร็อบบ์ยื่นหนังสือที่เขาเพิ่งตกมาใส่ไว้ในมือของเชอริล “ถือหนังสือเล่มนี้ไว้ในมือ และใช้มันเหมือนม้วนเวท เข้าใจไหม?”

เชอริลถึงกับฉงน “หนังสือเวทมนตร์? ใช้มันเหมือนม้วนเวท? ฉันไม่ค่อยเข้าใจเลย! นี่ไม่ใช่หนังสือเวทมนตร์สำหรับการอ่านเพื่อเรียนรู้หรอกเหรอ?”

เชอริลไม่ใช่คนเดียวที่สับสน แม้แต่บารอนโนแลนก็อยากจะถาม เพราะเขาไม่เคยได้ยินหนังสือเวทมนตร์ที่สามารถใช้เหมือนเป็นม้วนเวทได้ มันไม่ใช่ม้วนเวทมนตร์ มันไม่สามารถใช้ได้ในลักษณะเดียวกันแน่นอน

ร็อบบ์ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณถามมากเกินไปแล้ว แค่ทำตามที่ฉันพูดก็พอ”

“ก็ได้ ในเมื่อคุณขอให้ฉันทำ ฉันก็จะไม่ถามอีก แต่ถ้าเกิดอะไรไม่ดีกับฉันขึ้นมา คุณจะต้องรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับฉันนะ ตกลงไหม?”

ร็อบบ์ร้องเสียงหลงทันที “ไม่! อย่าพยายามหลอกล่อให้ฉันแต่งงานกับคุณเลย คุณจะทำให้ฉันต้องตกอยู่ในความเสี่ยงหลายประการ!”

บารอนโนแลนฟังการสนทนาของพวกเขาและคิดกับตัวเองว่า ‘โอ้ ดูเหมือนว่าสองคนนี้กำลังเป็นชู้กันสินะ’

[1] 666 ตามความเชื่อของชาวตะวันตกหมายถึง Anti Christ (ศัตรูของคริสต์) ซึ่งหมายถึง มาร อสูรร้าย และความชั่วร้าย