เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 141 รสชาติของเค้กครีม
บทที่ 141 รสชาติของเค้กครีม
ลกซุนเคยกล่าวไว้ว่า “มีเพียงผู้ชายเท่านั้นที่ปฏิเสธเค้ก”
ส่วนขงจื๊อกล่าวว่า “ผู้หญิงเกิดมาเพื่อเค้ก”
ลกซุนยังกล่าวอีกว่า “ผู้หญิงมีสองกระเพาะ ซึ่งหนึ่งในนั้นใช้เพื่อเก็บเค้ก”
ขงจื๊อกล่าวว่า “หากต้องการทำให้ผู้หญิงมีความสุข กุมหัวใจของพวกเธอ ขอโทษพวกเธอ ขอพวกเธอแต่งงาน ให้มอบเค้กแก่พวกเธอ!”
และลกซุนยังกล่าวอีกว่า “มารดาแกเถอะ! ฉันไม่ได้พูดอะไรสักอย่าง!”
เชอริลเป็นคนแรกที่เอื้อมมือไปหาเค้กและยัดขนมที่แปลกใหม่นี้เข้าไปในปากของเธอ ทันใดนั้นมันก็ราวกับว่าเธอกำลังล่องลอยไปกับความสุข เธอรีบยัดเค้กในมือที่เหลือใส่ปากอย่างรวดเร็วและเอื้อมมือจะไปหยิบชิ้นที่สอง
แน่นอนว่าร็อบบ์คว้ามือของเธอไว้ทันที และคราวนี้เขาไม่พูดอะไร แต่ลูบมือของเธอเบา ๆ และพูดว่า “อย่ารีบร้อนแย่งของคนอื่น คราวหน้าฉันจะทำมันอีกก็แล้วกัน” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม
เชอริลยังคงเคี้ยวเค้กที่เหลือในปากของเธอพลางพูดอู้อี้ว่า “รีบทำ…รีบทำมันอีก…เอาที่ใหญ่กว่านี้!”
ร็อบบ์ยิ้ม “ผู้หญิงนี่ชอบของใหญ่จริง ๆ เหรอ?”
“คนลามก ไปลงนรกเลยไป!”
อีกด้านหนึ่ง ลิลเลียนหยิบเค้กชิ้นหนึ่งขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เธอไม่ได้เร่งรีบจะยัดเค้กใส่ปากเท่าเชอริล ทว่าเธอค่อย ๆ เลียครีมบนเค้กก่อน
จากนั้นใบหน้าของเธอกลายเป็น o (* ^ @ ^ *) o ทันที!
เธอกัดเค้กและครีมเข้าด้วยกัน ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเผยความสุขออกมาอย่างชัดเจน
เสี่ยวอี้พูดอย่างเย็นชาว่า “ฉันไม่ได้ตะกละ ฉันแค่อยากลองดูว่ามันมีรสชาติยังไง ใช่แล้ว ฉันจะไม่ตะกละ ความตะกละเป็นหนึ่งในบาปมหันต์เจ็ดประการ ฉันเป็นผู้ศรัทธาของเทพเจ้าแห่งแสง ฉันจะกินมันไม่เยอะ”
จากนั้นเธอจึงหยิบเค้กชิ้นหนึ่งขึ้นมาแล้วยัดเข้าไปในปาก
ทว่าหลังจากนั้นเสี่ยวอี้ต้องไปสารภาพบาปกับเทพเจ้าแห่งแสงเป็นเวลาถึงหนึ่งสัปดาห์ เพราะเธอได้กระทำบาปร้ายแรงเจ็ดประการเนื่องจากความตะกละ แต่หลังจากสารภาพเสร็จแล้ว ร็อบบ์ก็คิดเค้กรสชาติใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง และนั่นทำให้เธอต้องไปนั่งสารภาพบาปอีกหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ และหลังจากสารภาพบาปรอบที่สองเสร็จสิ้น ร็อบบ์ก็คิดเค้กรสชาติใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งเสี่ยวอี้ก็ต้องวนไปสารภาพบาปอีกหนึ่งสัปดาห์…
ทางด้านแม่ชีน้อยจากคริสตจักรแห่งแสงนั้น ทั้งสองเลียนิ้วของพวกเธอและต้องการที่จะกินมันอีก แต่พวกเธอก็กลัวว่าร็อบบ์จะฉวยโอกาสนี้จับมือของพวกเธอ จนกระทั่งพวกเธอเห็นว่าร็อบบ์จับมือของเชอริลเอาไว้ พวกเธอจึงคว้าโอกาสนั้นรีบหยิบเค้กอีกชิ้นหนึ่งแล้ววิ่งหนีไปทันที
หลังจากนั้นไม่นาน เสียง “งั่ม งั่ม” ก็ดังขึ้นหลังต้นไม้
แม้ว่าร็อบบ์จะให้เสื้อผ้าหนา ๆ และถุงน่องสีขาวแก่พวกเธอ แต่พวกเธอก็ยังคงแสดงท่าที ‘ไม่เต็มใจที่จะให้คุณเห็น’
แม่ชีน้อยชุดดำสองคนไม่กล้าเข้ามากิน แต่เค้กไม่เพียงสวยงามน่ากินเท่านั้น มันยังมีกลิ่นหอมออกมาอีกด้วย ซึ่งแม้อยู่ในระยะไกลก็ยังได้กลิ่น
สองมือของแม่ชีน้อยแห่งความมืดถึงกับสั่นเทา และน้ำลายของเธอแทบจะไหลออกจากปาก พวกเธอเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน ทั้งอยาก ทั้งไม่กล้า!
จากนั้นร็อบบ์ก็โบกมือให้พวกเขาแล้วพูดว่า “หมายเลข 8 และแม่ชีน้อยสองคนนั้นน่ะ พวกคุณทำอะไรกันอยู่? มาหยิบไปกินสิ”
หมายเลข 8 ก้าวมายืนชิดขอบรั้วและพูดด้วยท่าทางสุภาพว่า “แสงแดดและอาหารอร่อยไม่ใช่สิ่งที่เนโครแมนเซอร์ควรจะได้รับ”
ร็อบบ์จึงตำหนิทันทีว่า “อย่าพูดเรื่องไร้สาระต่อหน้าฉันนะ ถ้าคุณไม่มากิน แม่ชีน้อยสองคนของคุณก็จะไม่กล้ากิน แม้ว่าคุณจะไม่สนใจตัวเอง แต่จงคิดถึงลูกน้องของคุณซะบ้าง!”
“นี่…” เนโครแมนเซอร์หันไปมองแม่ชีน้อยสองคนที่น้ำลายไหลและน้ำตาคลอเบ้า “ถ้าพวกคุณอยากกินก็ไปเอามาเถอะ ทำไมพวกคุณถึงต้องจ้องฉันแบบนั้นด้วยล่ะ?”
แม่ชีน้อยทั้งสองคนพูดอย่างน่าสงสารว่า “ท่านอาจารย์ เราไม่กล้า”
หมายเลข 8 ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปีนข้ามรั้วและเดินเข้ามาหยิบเค้กสองชิ้นมาใส่ไว้ในมือของแม่ชีน้อยทั้งสองคนแล้วถอนหายใจ “กิน! เฮ้อ กฎทั้งหลายคงใช้ไม่ได้ในสถานที่ของคุณร็อบบ์”
ร็อบบ์กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่จริงสักหน่อย ฉันเป็นคนที่ยึดมั่นในกฎมากนะ”
ทุกคนส่ายหัวและคิดว่า ‘ยึดมั่นในกฎแม่ -ึงสิ’
อย่างไรก็ตาม ทุกคนในที่นี้เข้าใจร็อบบ์ผิด ร็อบบ์เป็นคนยึดมั่นในกฎระเบียบจริง ๆ แต่กฎระเบียบที่ร็อบบ์ยึดมั่นนั้นเป็นกฎระเบียบของยุคสมัยใหม่ที่เขาจากมา ซึ่งแตกต่างจากกฎระเบียบของคนในยุคนี้ อย่างเช่นข้อพิพาททางศาสนาและสงคราม ร็อบบ์คิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องมีส่วนร่วมเลยสักนิด
ส่วนการปล้น การลอบวางเพลิง การข่มขืน และการฉ้อโกง สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ร็อบบ์ไม่คิดจะทำ
แม่ชีแห่งความมืดทั้งสองคนได้รับเค้กแล้วก็รีบวิ่งไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ และในไม่ช้าเสียง “งั่ม งั่ม” ก็ดังขึ้นหลังต้นไม้นั้น
เมื่อเห็นว่าสาว ๆ หน้าตาเป็นอย่างไรตอนที่พวกเธอกินเค้ก สีหน้าของพ่อค้าทั้งสองคนก็กลายเป็นจริงจังขึ้นมาทันที
พ่อค้ามักมองสิ่งต่าง ๆ แตกต่างจากคนทั่วไป
กูกูเอื้อมมือออกไปหยิบเค้กชิ้นหนึ่งแล้วยัดใส่ปาก ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้างทันที “โอ้! สิ่งนี้จะต้องทำเงินได้มากมายแน่นอน!”
จีจี้หยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมากัดแล้วพูดว่า “ผู้หญิงคงยินดีจ่ายให้กับสิ่งนี้มากกว่าสามเหรียญทอง ส่วนผสมที่แพงที่สุดคือน้ำตาล สมมติว่าต้นทุนของน้ำตาลมีราคา 50 เหรียญเงิน คุณสามารถได้กำไร 2 เหรียญทองครึ่งจากการขายเค้กหนึ่งชิ้น มีคนรวยจำนวนมากมายในไบรต์โร้ดและนครสาบสูญ ดังนั้นการขายสิ่งนี้จะเป็นไปอย่างราบรื่นแน่นอน”
กูกูพยักหน้าเห็นด้วย “พวกผู้ชายย่อมเต็มใจที่จะใช้จ่ายเงินให้กับผู้หญิงของพวกเขาด้วย! ฉันแน่ใจว่ามันจะเป็นสินค้าที่ขายดีระเบิดระเบ้อ! แต่ปัญหาสำคัญตอนนี้คือกระบวนการผลิต”
เมื่อพูดถึงจุดนี้ ชายทั้งสองคนก็หันไปมองร็อบบ์
เมื่อครู่นี้ตอนที่ร็อบบ์ทำเค้ก ทั้งสองคนพยายามมองตามอย่างตาไม่กะพริบเพื่อพยายามขโมยสูตร แต่น่าเสียดายที่ร็อบบ์ใช้ทักษะ ‘พ่อครัว’ และไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นเลยนอกจากถูมือ ซึ่งมันไม่ปกติเลยสักนิด!
ตอนนี้พ่อค้าทั้งสองทำได้แค่เพียงมองร็อบบ์ด้วยสายตาที่น่าสงสาร
“ต้องการเรียนรู้กระบวนการทำใช่ไหมล่ะ?” ร็อบบ์หัวเราะ “ฉันไม่อยากสอนพวกคุณ ทำไมฉันต้องสอนพวกคุณโดยเปล่าประโยชน์ด้วย? ธุรกิจที่ทำกำไรได้แบบนี้ย่อมมีฉันเท่านั้นที่จะเพลิดเพลินกับมันได้ ถ้าพวกคุณต้องการมัน พวกคุณจะต้องมาที่เมืองเวสต์วินด์เพื่อซื้อสินค้าของฉัน”
พ่อค้าทั้งสองเหงื่อตก “เมืองเวสต์วินด์อยู่ไกลจากไบรต์โร้ด กว่าเราจะเอาไปวางขายที่เมืองอื่น รสชาติคงจะแย่ลงแน่นอน”
ร็อบบ์กล่าวว่า “ในสายตาของฉัน นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย นายทุนมักจะหาทางแก้ปัญหาได้ทุกประเภทอยู่แล้วเพื่อสร้างรายได้! เดี๋ยวพวกคุณก็คิดออก!”
พ่อค้าสองคนนิ่งงัน “…”
“เอาล่ะ ฉันไม่ใช่คนขี้งกอะไร เดี๋ยวฉันจะให้เค้กแก่พวกคุณนะ ชิ้นหนึ่งสำหรับราชินี และอีกชิ้นที่พวกคุณสามารถหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เพื่อเอาไปแบ่งขายให้กับผู้หญิงในไบรต์โร้ดได้” ร็อบบ์ถูมืออีกรอบ จากนั้นเค้กครีมสองชิ้นก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ
พ่อค้าทั้งสองขมวดคิ้วทันทีที่เห็นเค้กสองชิ้นตรงหน้า
‘โอ้พระเจ้า! ฉันจะทำยังไงให้เค้กครีมทั้งสองชิ้นนี้กลับไปถึงไบรต์โร้ดโดยเร็วที่สุด? ถ้าเราทิ้งมันไว้สักสองสามชั่วโมง รสชาติจะต้องไม่เหมือนเดิมแน่!’