เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 139 เราต้องหาวิธีสร้างรายได้ระดับอาณาจักร

บทที่ 139 เราต้องหาวิธีสร้างรายได้ระดับอาณาจักร

พ่อค้าทั้งสองมาที่โต๊ะหินของร็อบบ์และนั่งลง

ทันทีที่พวกเขานั่งลง ทั้งคู่ก็เหลือบมองไปที่หอเก็บน้ำขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในลานโบสถ์ของร็อบบ์

ร็อบบ์มองตามสายตาของชายทั้งสองคนและอดไม่ได้ที่จะมีความสุขขึ้นมา “ทำไม? คุณชอบระบบน้ำประปาของฉันงั้นเหรอ?”

พ่อค้าทั้งสองพยักหน้า “ครั้งล่าสุดที่เรามาเยี่ยมคุณ เราเห็นว่าทันทีที่คุณบิดก๊อกน้ำ น้ำใส ๆ จะไหลออกมาทันที ตอนนี้เมื่อเราลองดูมันอีกครั้ง มันช่างเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ”

ปรากฏว่าโบสถ์แห่งความมืดที่อยู่ระหว่างการก่อสร้างก็ได้รับท่อที่เชื่อมต่อกับหอเก็บน้ำของนายกเทศมนตรีแล้วเช่นกัน

นายกเทศมนตรียังเป็นจอมฉวยโอกาสที่ฉลาด เขาเรียกเก็บเงินจากชาวเมืองทั่วไปในราคา ‘20 เหรียญทองแดงต่อเดือน’ แต่สำหรับ ‘อาคารขนาดใหญ่’ อย่างเช่นโบสถ์แห่งความมืด เขาเรียกเก็บเงินเนโครแมนเซอร์ในราคา ‘2 เหรียญทองต่อเดือน’ แน่นอนว่าเหตุผลที่นายกเทศมนตรีอ้างก็คือมีคนจำนวนมากอาศัยอยู่ในโบสถ์ และเดี๋ยวในอนาคตก็จะต้องมีผู้ศรัทธาจำนวนมากที่แวะเวียนเข้ามาใช้น้ำของโบสถ์นี้ด้วย ดังนั้นจึงต้องเรียกเก็บเงินมากขึ้น

ทันทีที่ได้ยินเหตุผลนี้ เนโครแมนเซอร์ก็ไม่สามารถโต้เถียงได้ และต้องยอมจ่ายเงินในที่สุด

เมื่อทำงานจนเสร็จสิ้น ชาวเมืองหลายคนก็มาล้างมือล้างหน้าอยู่ที่ก๊อกน้ำ

ตอนนี้เมื่อพ่อค้าทั้งสองมาถึงด้วยสภาพฝุ่นเขรอะเต็มเนื้อตัวและดูเหนื่อยล้า เนโครแมนเซอร์ก็ขอให้พวกเขาล้างหน้าและเพื่อที่จะได้สดชื่นมากขึ้น

พ่อค้าทั้งสองรู้สึกสบายตัวอย่างฉับพลันและคิดไอเดียของตัวเองขึ้นมา

“คุณร็อบบ์ คุณช่วยสอนวิธีการทำสิ่งที่เรียกว่าน้ำประปาให้เราได้ไหม?” พ่อค้าทั้งสองกล่าวด้วยความเคารพว่า “ถ้าเรานำสิ่งนี้ไปไว้ในวังของราชินี เธอคงจะมีความสุขมาก”

ร็อบบ์ยิ้มและพูดว่า “คงไม่ใช่แค่สำหรับราชินีใช่ไหม? พวกคุณต้องได้เห็นภาพที่นายกเทศมนตรีเก็บเงินจากโบสถ์แห่งความมืด และได้กลิ่นโอกาสทางธุรกิจในการสร้างสิ่งนี้ในนครสาบสูญและไบรต์โร้ด หลังจากสร้างน้ำประปาแล้ว พวกคุณก็จะสามารถทำเงินได้มากมาย จากนั้นมันจะกลายเป็นหนึ่งในแหล่งทุนทางทหารที่สำคัญที่สุดของราชินี ฉันได้ยินมาว่าราชินีทรงดำเนินการยกเว้นภาษีในหลายหมู่บ้านและหลายเมืองเป็นเวลาอย่างน้อยสองหรือสามปี ถ้าเธอไม่คิดอะไรเลยเพื่อหาทางทำเงิน มันจะไม่ต่างจากการที่เธอกำลังฆ่าตัวตายอย่างช้า ๆ”

พ่อค้าทั้งสองพูดอย่างเขินอายว่า “ถูกต้อง เราไม่สามารถซ่อนอะไรจากคุณร็อบบ์ได้เลยจริง ๆ คุณพูดถูก แม้ราชินียังสามารถประคับประคองค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับกองทัพได้ในขณะนี้ แต่หลังจากประกาศยกเว้นภาษีสองหรือสามปี เราจะขาดเงินในการนำไปเป็นค่าใช้จ่ายทางทหาร แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่สามารถหยุดใช้การยกเว้นภาษีได้ ดังนั้น… เราต้องหาวิธีสร้างรายได้ระดับอาณาจักร”

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการประปาเป็นวิธีการสร้างรายได้ระดับอาณาจักรได้แน่นอน!

สิ่งนี้ยังคงสามารถทำได้โดยนายกเทศมนตรีของเมืองเล็ก ๆ แต่ในเมืองใหญ่ที่มีประชากรหลายแสนคนอย่างเช่นไบรต์โร้ด มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำได้โดยไม่ต้องมีรัฐมาคอยควบคุม และนี่เป็นเรื่องปกติของเงินที่รัฐควรได้รับ

ร็อบบ์ยิ้มและพูดว่า “ฉันขอแนะนำบางอย่าง ก่อนอื่นฉันต้องเตือนคุณว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะพึ่งพาหอเก็บน้ำแห่งเดียวในการควบคุมการใช้น้ำทั้งหมดในไบรต์โร้ด ความรู้หรือวิทยาการในยุคนี้ยังไม่สามารถสร้างหอเก็บน้ำแบบนั้นได้ ดังนั้นคุณต้องแบ่งเขตเมืองก่อน”

เมื่อพูดถึงจุดนี้ ร็อบบ์ก็ใช้ด้ามจับพัดขนห่านมาวาดแผนผังเมืองบนพื้น และวาดเส้นแนวนอนและแนวตั้งหลายเส้นเพื่อตัดเมืองเป็นเขต ๆ จากนั้นเขาก็วาดป้าย ‘หอเก็บน้ำ’ ตรงกลางเขตทั้งหมดและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ก่อนอื่นให้คำนวณจำนวนคนที่หอเก็บน้ำสามารถรองรับได้ จากนั้นให้แบ่งเมืองออกเป็นหลายเขตตามจำนวนประชากร และสร้างหอเก็บน้ำไว้ในแต่ละเขต”

“หอเก็บน้ำแต่ละแห่งจะต้องได้รับการจัดการโดยทีมแยกต่างหาก ควรแบ่งคนงานออกเป็นหลายประเภท หนึ่งคือทีมผู้บริหาร ซึ่งรับผิดชอบในการจัดการดำเนินงานหอเก็บน้ำทั้งหมด ทีมที่สองคือทีมปฏิบัติงาน ซึ่งรับผิดชอบในการสูบน้ำเพื่อเติมหอเก็บน้ำให้มีน้ำเพียงพอใช้ตลอด ทีมที่สามคือทีมบำรุงรักษา พวกเขามีหน้าที่ซ่อมแซมท่อและก๊อกน้ำที่ชำรุด ทีมที่สี่คือทีมการตลาด ทีมนี้จะเป็นทีมส่งเสริมการขาย ซึ่งจะไปที่ประตูบ้านของประชาชนเพื่อชักชวนให้ทุกคนติดตั้งท่อน้ำ รวมทั้งเจรจาต่อรองค่าธรรมเนียมและอื่น ๆ”

หลังอธิบายจบ ร็อบบ์จึงเอาพัดขนห่านกลับมาและพัดให้ตัวเองต่อไป “คุณเข้าใจไหม?”

พ่อค้าทั้งสองให้การคำนับอย่างยิ่งใหญ่แก่ร็อบบ์ทันที “คุณช่างเป็นอัจฉริยะจริง ๆ! ความสับสนที่เราเคยมีกลับชัดเจนขึ้นมาทันทีหลังจากฟังคำชี้แนะของคุณ! คุณเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งและเป็นฮีโร่จริง ๆ! ในนามตัวแทนขององค์ราชินี เราขอขอบพระคุณอย่างสุดซึ้ง หลังจากกลับไป เราจะลงทุนในการก่อสร้างในไบรต์โร้ดและนครสาบสูญทันที โดยเริ่มจากพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์และค่อย ๆ ขยายไปทั้งเมือง”

“ชมฉันเกินไปแล้ว” ร็อบบ์กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนนี้คุณได้ตัดสินใจที่จะสร้างหอเก็บน้ำแล้ว แต่คุณยังไม่ทราบวิธีสร้างหอเก็บน้ำ อย่างไรก็ตาม ในเมืองเวสต์วินด์มีคนเก่งมากมาย ช่างก่ออิฐและช่างตีเหล็กที่นี่ล้วนมีทักษะในการสร้างหอเก็บน้ำ ฉันแนะนำให้คุณส่งรถม้ามาและใช้เงินจำนวนมากหน่อยเพื่อจ้างช่างก่ออิฐและช่างตีเหล็กในเมืองเวสต์วินด์ของเรา เพื่อพาพวกเขาไปเป็นผู้ฝึกสอนให้ช่างฝีมือในเมืองของคุณในการสร้างหอเก็บน้ำ แต่ฉันขอย้ำเลยนะ ค่าจ้างที่คุณจะต้องให้คนในเมืองของฉันต้องไม่น้อยเด็ดขาด และหลังจากเสร็จงานแล้ว คุณต้องส่งคนเหล่านั้นกลับมาอย่างสวัสดิภาพ”

พ่อค้าทั้งสองกล่าวด้วยความยินดีอย่างยิ่งว่า “คุณร็อบบ์ได้คิดหาวิธีแก้ไขการขาดความรู้ของเราในเรื่องนี้อีกต่างหาก! ขอบคุณจริง ๆ!”

ร็อบบ์แอบมีความสุข

วิทยาการเหล่านี้ไม่ยากเลย ไม่ช้าก็เร็วใคร ๆ ก็คงคิดออก ฉันจะส่งคนในเมืองนี้ไปที่ไบรต์โร้ดเพื่อสร้างรายได้ ช่างฝีมือจะไปที่เมืองอื่นทำเงินกลับมาได้มาก และสุดท้ายก็จะเอาเงินกลับมาใช้จ่ายในเมืองเวสต์วินด์ สิ่งนี้อาจเรียกได้ว่า ‘การสร้างรายได้จากเม็ดเงินต่างประเทศ’

ทั้งสองฝ่ายจับมือกันและให้กำลังใจ

เมื่อจบประเด็นเรื่องหอเก็บน้ำ ร็อบบ์ก็ถามพ่อค้าทั้งสองด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนนี้ได้เวลาพูดถึงเรื่องของฉันแล้ว พวกคุณได้รับอะไรที่สอดคล้องกับรายการซื้อที่ฉันให้พวกคุณครั้งสุดท้ายไหม?”

พ่อค้าทั้งสองรีบตอบทันทีว่า “รายการสั่งซื้อของคุณมีหลากหลายประเภทมาก ซึ่งเรายังไม่สามารถซื้อทุกอย่างได้ครบ คราวนี้เราหามาได้แค่สิ่งเดียว”

ชายทั้งสองคนโบกมือ และผู้ติดตามของพวกเขาก็ส่งพัสดุขนาดใหญ่เข้ามา

พวกเขาวางพัสดุไว้ตรงหน้าร็อบบ์และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สิ่งนี้เราได้มาจากพ่อค้าอาหารทะเลในนครสาบสูญ มันไม่มากหรอก แต่ก็นับว่าเยอะหากคิดถึงความต้องการในตลาดทั่วไป และนี่คือทั้งหมดที่เราหามาได้ในตอนนี้”

ขณะที่เขาพูด เขาก็เปิดมันออกมา

สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าร็อบบ์คือบางสิ่งที่มีลักษณะเป็นแผ่นสีเหลืองแห้ง ๆ

ร็อบบ์แสดงสีหน้าเบิกบานออกมาทันที “ไม่เลวเลย! กระเพาะปลา!”

ทว่าพ่อค้าสองคนแสดงสีหน้างุนงง “พ่อค้าที่ขายให้เราบอกว่ามันสามารถเอาไปใช้ทำยาได้ แต่ก็ใช้เพียงปริมาณเล็กน้อยเท่านั้น และมันก็ไม่มีประโยชน์อย่างอื่นอีกแล้ว คุณจะใช้มันเพื่ออะไรเหรอ? โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับจำนวนที่มากมายขนาดนี้?”