เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 111 อัศวินดินดำกำลังจะมา
บทที่ 111 อัศวินดินดำกำลังจะมา
นักบวชในกลุ่มอัศวินเทมพลาร์ผู้ใส่ชุดเกราะหนักกำลังถือค้อนสงครามในมือ เขาเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวอี้จากระยะไกล เขาคือบิชอปเอลซี่อายุ 43 ปีทำงานในโบสถ์แห่งแสงในไบรต์โร้ด
กว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ภายใต้คำสั่งของอาร์คบิชอป เขานำสมาชิกสามร้อยคนของอัศวินเทมพลาร์เข้าไปในเทือกเขาสนดำเพื่อชำระล้างเหล่าโครงกระดูกมากกว่า 1,000 ตัว แต่พวกเขาไม่ทราบว่าโครงกระดูกถูกพาไปแล้วด้วยฝีมือเนโครแมนเซอร์อีกคน และระหว่างทางกลับเมือง พวกเขาพบว่าไบรต์โร้ดถูกกองทัพอันเดธยึดครองไปเรียบร้อยแล้ว
แม้ว่าจะเป็นการนำทัพของเขากับอัศวินเทมพลาร์สามร้อยคน แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะยึดไบรต์โร้ดคืนมา หรือแม้กระทั่งกลับไปที่เมืองหลวงของอาณาจักรแกรนก็ตาม ถนนข้างหน้าถูกกีดขวางโดยกองทัพอันเดธและไม่สามารถที่จะฝ่าไปได้
ในไม่ช้า พวกเขาก็ถูกกองทัพอันเดธค้นพบ พวกมันหันหลังกลับและโจมตีเขาและคนของเขา
อย่างไรก็ตาม อัศวินเทมพลาร์ไม่กลัว และเอาชนะกองทัพเล็ก ๆ ของอันเดธได้อย่างง่ายดาย แต่แล้วกองอัศวินดินดำของเจ้าหญิงก็มาที่นี่
มนุษย์กับมนุษย์ มันยากที่จะได้เปรียบ โดยเฉพาะเมื่อรวมกับความเหลื่อมล้ำของจำนวน บิชอปเอลซี่ต้องหนีระหกระเหินกับเหล่าอัศวินเทมพลาร์เป็นเวลาหลายวัน โดยข้ามฝ่าสถานที่หลายแห่งที่ถูกเนโครแมนเซอร์ควบคุม และท้ายที่สุดก็ดั้นด้นมาจนถึงเมืองเวสต์วินด์
บิชอปเอลซี่ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นแม่ชีอิชีร์อยู่บนกำแพงเมือง
แม่ชีย่อมไม่สามารถอยู่รอดได้ในเมืองที่คริสตจักรแห่งความมืดยึดครอง ดังนั้นเมื่อตอนนี้เขาเห็นแม่ชีโบกมือให้อยู่บนเชิงกำแพงเมือง นั่นจึงหมายความว่าเมืองยังไม่ตกอยู่ในมือของศัตรู
“ไปหลบภัยในเมืองเวสต์วินด์ นี่คือความหวังสุดท้ายของเรา!” บิชอปเอลซี่ตะโกนสั่งเสียงดัง
อัศวินเทมพลาร์ที่เหน็ดเหนื่อยรีบวิ่งไปที่เมืองเวสต์วินด์ ชาวเมืองเปิดประตูและปล่อยให้พวกเขาเข้ามา
บิชอปเอลซี่คำรามทันทีที่เขาเข้าไปในเมือง “พวกคุณมีทหารกี่คน? เราจำเป็นต้องรวมการป้องกันเมือง อัศวินดินดำกำลังจะมา เราต้องการทหารทุกคนที่มีอยู่!”
เสี่ยวอี้ นายกเทศมนตรีเมืองเวสต์วินด์ นายกเทศมนตรีเมืองเบิร์ช และนายกเทศมนตรีของสโตนแคนยอนทักทายบิชอปเอลซี่ แล้วกล่าวด้วยความเคารพว่า “ด้วยความเคารพ ไม่มีทหารมืออาชีพที่นี่เลย มีเพียงอาสาสมัครติดอาวุธไม่กี่คนเท่านั้น”
“ฮะ? แล้วพวกคุณรอดมาได้ยังไง” บิชอปเอลซี่ดูสับสน
“แน่นอนว่ามันต้องเป็นเพราะฉันน่ะสิ” น้ำเสียงขี้เกียจดังขึ้นได้จังหวะอย่างพอเหมาะพอเจาะ ร็อบบ์เดินมาพร้อมกับเชอริลที่คล้องแขนขวาของเขา โดยมีกอร์ดาและจีคเดินตามอยู่ข้าง ๆ
บิชอปเอลซี่รู้สึกโกรธเมื่อเห็นร็อบบ์ซึ่งสวมเสื้อคลุมของนักบวชแต่ดูท่าทางขี้เกียจ และส่วนที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือมีผู้หญิงที่แต่งตัววาบหวามคล้องแขนอยู่ด้วย ทางด้านของผู้หญิงเองก็จงใจเบียดหน้าอกเข้าที่แขนของนักบวชอีกต่างหาก!
อย่างไรก็ตาม บิชอปเอลซี่มีมารยาทและฉลาดมากพอ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้แสดงความโกรธออกมา แต่พูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “คุณเป็นนักบวชของเมืองนี้ใช่ไหม? คุณ… คุณทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้? คุณไม่มีวินัยในตนเองในฐานะนักบวชบ้างเลยเหรอ?”
“มีสิ” ร็อบบ์ยิ้ม “ก็ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยคุณไม่ใช่เหรอ? ถ้าฉันไม่มีวินัยในตนเองในฐานะนักบวช ฉันคงจะสั่งให้ปิดประตูเมืองแล้วนั่งบนเชิงกำแพงเมือง มองดูอัศวินดินดำไล่ล่าคุณไปรอบ ๆ แล้วล่ะ”
บิชอปเอลซี่นิ่งงัน “…”
ก่อนที่บิชอปเอลซี่จะทันได้พูดอะไรอีก พาลาดินที่อยู่ข้างหลังเขาก็โกรธและก้าวมาอยู่ข้างหน้า “คุณพ่อ! คุณกำลังพูดกับบิชอปจากศาสนจักรแห่งแสง ผู้ที่มีสถานะเหนือกว่านักบวชในชนบทอย่างคุณ โปรดใส่ใจกับน้ำเสียงของคุณและพูดอย่างระมัดระวังด้วย!”
ร็อบบ์กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “บิชอป ออกเสียงเป็นบิชอป แต่ฉันเป็นนักบวชที่ถูกเรียกว่าคุณพ่อเชียวนะ ฝ่ายไหนที่ดูมีสถานะเหนือกว่ากันแน่ นี่ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ? ไม่ว่าบิชอปจะดีแค่ไหนแต่เขาก็ต้องเรียกฉันว่าคุณพ่ออยู่ดี”
ทุกคนนิ่งงัน “…”
เมื่อเห็นว่าคนเหล่านี้สับสน ร็อบบ์จึงหยุดหยอกล้อพวกเขาและปีนขึ้นไปบนเชิงกำแพงเมืองด้วยรอยยิ้ม “ช่างเถอะ ๆ ฉันยังคงต้องจัดการเรื่องยุ่งเหยิงให้พวกคุณผู้ลี้ภัยอีกนะ อนิจจา ต้องทำงานหนักอีกแล้วเหรอเนี่ย ขี้เกียจชะมัด”
บิชอปเอลซี่โกรธมาก แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็นึกภาพลักษณ์ของตัวเองที่ต้องแสดงออกว่าเป็นผู้มีเมตตาธรรมใจกว้างต่อหน้าชนชั้นล่าง เขาหันไปหาเสี่ยวอี้อย่างใจเย็นและพูดว่า “นักบวชคนนี้ผิดปกติอะไรรึเปล่า?”
เสี่ยวอี้โน้มตัวไปหาบิชอปเอลซี่และกระซิบว่า “เรียนท่านบิชอป นักบวชคนนี้ แค่ก ๆ เขามีความสามารถมาก หากไม่ใช่เพราะเขา เมืองนี้คงได้ถูกอันเดธยึดครองไปแล้ว เขาคือจุดศูนย์รวมใจของเมืองนี้ โปรดเคารพความคิดเห็นของเขาเถอะ มิฉะนั้น แค่ก ๆ เมืองนี้จะล่มสลาย”
อันที่จริงเสี่ยวอี้อยากจะพูดว่า ‘ถ้าคุณไม่เคารพเขา คุณและพวกของคุณทั้งหมดอาจจะถูกแขวนไว้กับพัดลมติดผนังและถูกหมุนจนอ้วกแตก!’ แต่เธอรู้สึกว่านั่นอาจจะทำให้บิชอปโกรธเอาได้ เธอจึงพูดว่า ‘เมืองนี้จะล่มสลาย’ แทน
พาลาดินคนหนึ่งที่อยู่ใกล้เคียงโต้แย้งขึ้นว่า “ไม่ว่าเขาจะมีความสามารถแค่ไหน เขาก็ควรเคารพบิชอป!”
เสี่ยวอี้คิดกับตัวเองว่า ‘มันจบแล้ว ๆ ถ้าหากบิชอปและอัศวินเทมพลาร์กลุ่มนี้ยังคงมีทัศนคติแบบนี้ ไม่ได้แล้ว ฉันต้องไม่ปล่อยให้พวกเขาทำตัวแบบนี้ต่อไป มิฉะนั้นคนเหล่านี้จะถูกแขวนกับพัดลมและถูกคุณพ่อร็อบบ์ทุบตี!’
อาร์คบิชอปเขียนถึงสมเด็จพระสันตะปาปาเพื่อสอบถามเกี่ยวกับตัวตนของร็อบบ์ ดังนั้นบิชอปสามัญยังคงไม่รู้เรื่องของร็อบบ์ บิชอปเอลซี่เองก็คงไม่รู้เช่นกัน
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้สงครามได้เริ่มขึ้นแล้ว ซึ่งคำตอบของสมเด็จพระสันตะปาปาอาจยังไม่ถูกส่งออกมา ดังนั้นเพื่อกำจัดอันตรายที่ซ่อนอยู่ เธอต้องอ้างเรื่องที่ร็อบบ์เป็นผู้พิพากษานอกรีตขึ้นมาอีกครั้ง
เสี่ยวอี้แสร้งทำสีหน้าลึกลับและกระซิบกับบิชอปเอลซี่ว่า “ท่านบิชอป ฉันบอกคุณได้แค่นี้ คุณพ่อร็อบบ์น่าจะเป็นผู้พิพากษานอกรีตที่สมเด็จพระสันตะปาปาแอบส่งมา สถานะของเขาสูงมาก… แค่ก ๆ แต่ไม่สามารถเปิดเผยได้ ดังนั้นเขาจึงปลอมตัวเป็นนักบวชในเมืองนี้ อาร์คบิชอปก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน ฉันจึงถูกส่งมาที่นี่เพื่อช่วยเขา”
“อย่างนั้นเองเหรอ” ความไม่พอใจในสายตาของบิชอปเอลซี่หายไปทันที และเนื่องจากร็อบบ์เป็นผู้พิพากษานอกรีตที่สมเด็จพระสันตะปาปาส่งมาอย่างลับ ๆ สถานะของร็อบบ์จึงสูงกว่าเอลซี่มาก ดังนั้นคงเป็นเรื่องธรรมดาที่ร็อบบ์จะแสดงท่าทางหยิ่งผยอง
บิชอปเอลซี่รีบหยุดพาลาดินที่ยังคงพยายามโต้แย้งอยู่ข้าง ๆ “ทำตามที่คุณพ่อบอกซะ ตอนนี้เรามาถึงเมืองเวสต์วินด์แล้ว และเราควรเคารพความคิดเห็นของคุณพ่อร็อบบ์ด้วยการให้ความร่วมมือกับเขาเป็นอย่างดี จากนี้ไป ห้ามหยาบคายกับคุณพ่อร็อบบ์อีก!”