เกมเมอร์หมดไฟ ขอใช้ชีวิตเงียบ ๆ ในต่างโลก - บทที่ 102 ฉันคิดว่าฉันพูดถูก

บทที่ 102 ฉันคิดว่าฉันพูดถูก

ร็อบบ์คิดไม่ผิดเลยจริง ๆ

ไม่กี่วันที่ผ่านมา ระหว่างที่สโตนแคนยอนยอมจำนนเพราะการบุกของกองทัพโครงกระดูกมากกว่าสองพันตน สิ่งแรกที่เนโครแมนเซอร์ทำหลังจากยึดครองสโตนแคนยอนคือการทำลายรูปปั้นของเทพเจ้าแห่งแสง และแทนที่ด้วยรูปปั้นเทพเจ้าแห่งความมืด จากนั้นก็บังคับให้นายกเทศมนตรีจุดไฟเผา《พระคัมภีร์แห่งแสง》และปิดผนึกโบสถ์

จากนั้นเนโครแมนเซอร์ก็หยิบ 《พระคัมภีร์มืด》เล่มหนาออกมา แล้ววางไว้บนโต๊ะโบสถ์ บอกให้ผู้คน “ศึกษา” มันเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงในทุก ๆ เช้า

ภายใต้การคุกคามของกองทัพโครงกระดูก ชาวเมืองไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตาม

ตอนนี้เมื่อถูกร็อบบ์ถาม ชาวเมืองทุกคนจึงตัวสั่นด้วยความกลัว ล้มลงคุกเข่าด้วยเสียงอันดังและสารภาพ ‘สิ่งเลวร้าย’ ทั้งหมดที่พวกเขาทำในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

ใบหน้าของร็อบบ์ยังคงยิ้มอยู่ แต่เสี่ยวอี้อดไม่ได้ที่จะทุบโต๊ะอย่างหนักและพูดอย่างโกรธเคืองว่า “พวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง? นี่เป็นเรื่องไม่สมควร!”

ชาวเมืองไม่กล้าเถียง ทุกคนยังคงคุกเข่าต่อไป “เราทูลขอการให้อภัยจากเทพเจ้าแห่งแสง”

เสี่ยวอี้โกรธจัด “ให้อภัย? ท่านจะให้อภัยได้ยังไง ในเมื่อพวกคุณทรยศต่อท่านอย่างใหญ่หลวง พวกคุณทำลายรูปปั้นของเทพเจ้าแห่งแสง และเผาพระคัมภีร์แห่งแสง ไม่ว่าเทพเจ้าแห่งแสงจะทรงเมตตาแค่ไหน ท่านก็ไม่สามารถให้อภัยคนชั่วช้าไร้สำนึกอย่างพวกคุณได้!”

ชาวเมืองกลัวเกินกว่าจะเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นแม่ชีโกรธจัด

มีเพียงป้าของลิลเลียนเท่านั้นที่กล้าพูดว่า “เราไม่มีทางเลือกอื่น! เราจะถูกฆ่าตายถ้าเราไม่ทำตามที่พวกเขาสั่ง!”

“แค่ถูกคุกคามด้วยความตายเพียงเท่านี้ มันก็ทำให้พวกคุณละทิ้งความเชื่อในเทพเจ้าแห่งแสงที่คอยอำนวยพรให้พวกคุณแล้วงั้นเหรอ!!” เสี่ยวอี้พูดอย่างโกรธเคือง “ความศรัทธาที่พวกคุณมีต่อเทพเจ้าแห่งแสงไม่ทำให้พวกคุณกล้าหาญพอที่จะปกป้องเทพเเจ้าแห่งแสงด้วยชีวิตของพวกคุณเลยหรือไง?”

เธอโกรธมากจนตะโกนเสียงสั่น และร่างกายของเธอก็สั่นไหว

ชาวเมืองส่วนใหญ่ก้มศีรษะด้วยท่าทีสำนึก

มีเพียงป้าของลิลเลียนเท่านั้นที่ตะโกนว่า “เทพเจ้าแห่งแสงทำอะไรให้เราบ้าง? ทำไมเราต้องปกป้องเขาด้วยชีวิตของเราด้วย? เราไม่มีแม้แต่นักบวชในสโตนแคนยอน มีแค่โบสถ์เท่านั้นแหละ! เทพเจ้าแห่งแสงมีพระคุณกับเราตอนไหน!”

ไม่ว่าจะพูดอย่างไรมันก็หนีความจริงไม่ได้ว่าเธอได้ก่ออาชญากรรมครั้งใหญ่และทำบาปอย่างหนัก มันจะดีกว่าถ้าตอนนี้เธอได้พูดในสิ่งที่เธอต้องการจะพูด ไม่เช่นนั้นเมื่อเธอถูกตัดสินจำคุกแล้ว เธอคงไม่มีโอกาสพูดหรือระบายความอัดอั้นตันใจอีก

คำพูดของเธอทำให้เสี่ยวอี้ไม่สามารถพูดอะไรได้สักพัก

เวลาดูเหมือนจะหยุดชะงัก และมีเพียงเสียงจักจั่นในภูเขาที่ร้องเตือนทุกคนว่าเวลายังคงดำเนินต่อไป

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่น้ำเสียงของเสี่ยวอี้เริ่มอ่อนลง “ดูด้วยตาของคุณเอง ผู้คนในเมืองเวสต์วินด์ไม่ได้อ่อนแออย่างที่คุณเป็น พวกเขาเลือกที่จะเข้าข้างเทพเจ้าแห่งแสงและคุณพ่อร็อบบ์เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง พวกเขาไม่ได้อ่อนแออย่างที่คุณเป็น”

“ด้วยความเคารพอย่างสุดซึ้งนะคุณแม่ชี” จู่ ๆ เชอริลก็พูดขึ้น “อันที่จริงถ้าไม่ใช่เพราะคุณร็อบบ์ ชาวเมืองคงจะยอมจำนนไปแล้ว และสาเหตุที่พวกเขาลุกขึ้นสู้ไม่ใช่เพราะต้องการต่อสู้เพื่อเทพเจ้าแห่งแสง แต่เป็นเพราะพวกเขาเชื่อใจคุณร็อบบ์และต้องการติดตามคุณร็อบบ์ ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงเลือกที่จะต่อสู้กับกองทัพของเนโครแมนเซอร์ หรือคุณไม่ได้สังเกตเห็น? เมื่อเร็ว ๆ นี้มีชาวเมืองจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่พูดเรื่องไร้สาระอย่างเช่นการยกย่องเทิดทูนเทพเจ้าแห่งแสงก่อนที่จะยกย่องคุณร็อบบ์เลย”

เสี่ยวอี้ถึงกับตกใจ

เชอริลกล่าวเสริมว่า “บัลเดอร์ เทพเจ้าแห่งแสงตายไปแล้ว ส่วนโฮเดอร์ เทพเจ้าแห่งความมืดได้ฆ่าเขาด้วยการยิงศรมิสเซิลโท สิ่งที่คุณเชื่อนั้นไม่มีอะไรนอกจากสิ่งที่ล่วงลับไปแล้ว”

“นี่มันนอกรีต!” เสี่ยวอี้โกรธ “คุณพ่อร็อบบ์ฟังสิ่งที่พวกเขากำลังพูดสิ พวกเขากลายเป็นคนนอกรีตไปแล้ว!”

ทันใดนั้นร็อบบ์ก็เอื้อมไปจับข้อมือของเสี่ยวอี้ แสงเวทสีทองเปล่งออกมาจากฝ่ามือของร็อบบ์และปกคลุมไปตามแขนของเสี่ยวอี้จนห่อร่างของเธอไว้จนหมด มันเป็นเวทมนตร์ที่ทำให้เสี่ยวอี้ที่กำลังอยู่ในสภาวะโกรธนั้นมีจิตใจที่สงบลง

“เสี่ยวอี้ อย่าเพิ่งพูดเลย” ร็อบบ์พูดต่อไปว่า “การรับฟังความคิดเห็นของคนอื่นเป็นเรื่องดี อย่าปล่อยให้ความเชื่อส่วนตัวของคุณทำให้คุณดวงตามืดบอด”

“แต่…”

“อย่าพูดว่า แต่” จากนั้นร็อบบ์ก็หันไปหากอร์ดาและพูดว่า “ได้โปรดไปที่ห้องใต้ดินและนำตัวเนโครแมนเซอร์ที่เราจับออกมา”

กอร์ดาพยักหน้า และในไม่ช้าก็ออกมาพร้อมกับเนโครแมนเซอร์ที่ถูกมัดมือและเท้า ร็อบบ์ร่ายคาถาใบ้ใส่เนโครแมนเซอร์ ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถร่ายคาถาหรือพูดออกมาได้

เมื่อเนโครแมนเซอร์ถูกนำตัวออกมา เขาก็คิดกับตัวเองว่า ‘วันนี้คงเป็นวันที่ฉันจะถูกเผาตายแล้วสินะ?’

เมื่อถูกลากมาถึงลานโบสถ์ เขาก็พบว่านักเวทฝึกหัดที่ถูกทิ้งไว้ในสโตนแคนยอนก็ถูกจับมาแล้วเช่นกัน ในขณะที่ชาวเมืองสโตนแคนยอนได้มาที่เมืองเวสต์วินด์แล้ว และคุกเข่าอยู่ไม่ไกลนัก

เขามึนงง ไม่แน่ใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

ร็อบบ์ชี้ไปที่นักเวทฝึกหัดและยิ้มออกมา “โยนพวกเขาไปไว้ใกล้ ๆ กัน”

กอร์ดาพยักหน้า ก่อนจะโยนเนโครแมนเซอร์ไปข้าง ๆ นักเวทฝึกหัด

ร็อบบ์ยิ้มให้เนโครแมนเซอร์และพูดว่า “ลุกขึ้นนั่งซะ สิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ ไม่ว่าจะเป็นนายหรือเสี่ยวอี้ ช่วยฟังฉันให้ดี และอย่าได้คัดค้านใด ๆ ฉันมั่นใจว่าสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ถูกต้องที่สุด ไม่ว่าความเชื่อของนายหรือใคร ๆ จะดูสวยหรูยิ่งใหญ่แค่ไหน ฉันจะไม่ยอมรับการโต้แย้งใด ๆ ทั้งสิ้น”

ร็อบบ์หันไปพูดกับผู้คนจากสโตนแคนยอนที่คุกเข่าลง “ยืนขึ้น และหยุดคุกเข่า ฉันให้อภัยพวกคุณ อา…ไม่ใช่สิ ฉันพูดผิด ฉันไม่สามารถพูดว่าให้ ‘อภัย’ ได้ เพราะการกระทำของพวกคุณไม่ผิด! มันเป็นการกระทำที่ชอบธรรมแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องให้อภัย”

“ฮะ?” เสี่ยวอี้ต้องการประท้วง แต่เมื่อนึกถึงประโยคที่ร็อบบ์เพิ่งพูดว่า “อย่าคัดค้าน!” เธอจึงต้องปิดปาก

ผู้คนลุกขึ้นยืนอย่างประหม่า คิดกับตัวเองว่า ‘ง่ายเกินไปไหมที่เราจะได้รับการให้อภัยแบบนี้? คุณพ่อกำลังคิดอะไรอยู่? แต่เดี๋ยวนะ หรือว่าเขาจงใจถอดชุดนักบวชออกและเปลี่ยนเป็นชุดแปลก ๆ นี้…เป็นไปได้ไหมว่าสิ่งที่เขาพยายามบอกเราคือเขาไม่ใช่นักบวชอีกต่อไป?’

ร็อบบ์หันไปหาเสี่ยวอี้และพูดว่า “คุณเพิ่งบอกชาวเมืองจากสโตนแคนยอนว่าพวกเขาไม่ควรละทิ้งความเชื่อในเทพเจ้าแห่งแสงเพียงเพราะถูกคุกคามด้วยความตายเพียงอย่างเดียวใช่ไหม? ว่าแต่คุณไม่เคยมีคำถามนี้บังเกิดขึ้นในหัวบ้างเหรอ? ว่าทำไมพวกเขาถึงควรเชื่อในเทพเจ้าแห่งแสง?”