เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 84 วิวัฒนาการ [3]
ปุ้ง
“…..!”
เครื่องจักรทรงหนาเตอะปรากฏขึ้นเหนือศีรษะพอดี ผมยื่นมือออกไปรับมันเอาไว้
“ฮึบบบ!”
ผมร้องออกมาพลางก้มตัวลง พยายามประคับประคองมันไม่ให้ร่วงลงพื้น ก่อนจะรีบไปหาโต๊ะและวางมันลงบนนั้น
ตึง!
“มัน… หนักกว่าที่คิดอีกแฮะ”
ผมขมวดคิ้วมองดูเจ้าเครื่องจักรเบื้องหน้า รูปทรงของมันกล่องเหลี่ยม ๆ ขนาดเทอะทะพร้อมด้วยหน้าจอแสดงผลขนาดเล็ก มีปุ่มยางเรียงเป็นแถว และมีแผ่นถาดยื่นออกมาจากด้านหลังหรือไม่ก็ด้านข้าง
ตามที่ผมเข้าใจ เจ้าสิ่งนี้น่าจะเป็นเครื่องยกระดับความบริสุทธิ์
แต่ว่า…
“ทำไมมันดูเหมือนเครื่องแฟกซ์[1]เลยล่ะเนี่ย?”
ไม่ว่าจะมองมุมไหน มันก็ดูเหมือนเครื่องแฟกซ์ชัด ๆ ; ทรงคล้ายกับรุ่นเก่าตกยุคอีกต่างหาก
“ไม่สิ เดี๋ยวก่อนนะ”
พอมองดูใกล้ ๆ ก็เห็นท่อทรงกระบอกขนาดเล็กอยู่ด้านข้าง
‘นั่นคงจะเป็นที่สำหรับใส่เศษผลึก’
ผมหยิบเศษผลึกที่มีอยู่เพียงชิ้นเดียวใส่ลงไปตรงนั้น ซึ่งมันก็ลงล็อกพอดีเป๊ะ
“แล้วฉันต้องทำยังไงต่อล่ะ?”
ผมมองไปทั่วตัวเครื่องก่อนจะไปสะดุดตาเข้ากับสวิตช์อันหนึ่งด้านข้าง ดูเหมือนจะเป็นสวิตช์เปิดเครื่อง ผมไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ทำการกดมันโดยทันที
แช— แช็ก!
เสียงแปลก ๆ ดังออกมาจากเครื่อง ‘แฟกซ์’ เมื่อผมเปิดมัน แล้วหน้าจอแสดงผลก็สว่างขึ้นมา
หลังจากนั้นไม่นาน ตัวเลขหนึ่งปรากฏอยู่บนจอ
[91%]
“อ๋อ”
มันแสดงค่าความบริสุทธิ์ของผลึกนี่เอง
ถ้าอย่างนั้น…
“เดาว่าปุ่มนี้น่าจะเอาไว้เปลี่ยนค่าความบริสุทธิ์สินะ”
ด้านข้างตัวเครื่องมีปุ่มสีแดงเด่นหราอยู่ปุ่มหนึ่ง
ผมคิดจะลองกดดู แต่ก็ยับยั้งชั่งใจไว้ก่อน
“อันนี้มันก็บริสุทธิ์พออยู่แล้ว ถ้าจะเพิ่มมันอีก ฉันว่าเสี่ยงไปหน่อย”
ว่าแล้วผมจึงหยิบผลึกออกมา มองไปทางหน้าต่างระบบ และเลือก [มโนภาพ] ก่อนจะกด [ใช่] เพื่อรับรางวัลที่เหลืออีกครึ่งหนึ่ง
ปุ้ง
ถุงสีน้ำตาลขนาดพอเหมาะปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตกลงมาอยู่ในมือทันทีที่ผมคว้ามันไว้ได้
“หนึ่ง สอง สาม สี่… สิบ ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะครบแล้วสินะ”
หลังจากนับเศษผลึกทั้งหมดแล้วเห็นว่าพวกมันอยู่กันครบถ้วน ผมก็สุ่มหยิบผลึกมาชิ้นหนึ่ง ใส่เข้าไปแทนตรงที่เคยเป็นเศษผลึกชิ้นเก่า
แช— แช็ก!
เครื่องจักรส่งเสียงประหลาดออกมาอีกครั้ง และครู่ต่อมา ตัวเลขใหม่ก็ปรากฏขึ้น
[68%]
“อื้อหือ”
ตัวเลขมันต่ำกว่าที่ผมคาดไว้แฮะ
‘ไม่สิ มันเหมือนกับว่าเศษผลึกอันแรกที่ฉันได้มามันมีความบริสุทธิ์สูงผิดปกติมากกว่า เลขนี้น่าจะเป็นเรื่องปกติของคนทั่วไปตามที่ไมล์สบอกนั่นแหละ’
เขายังบอกอีกด้วยว่าความบริสุทธิ์ 60% คือระดับที่เหมาะสมแล้ว
น่าเสียดายที่เปอร์เซ็นต์นั้นยังไม่เพียงพอสำหรับผม
ผมอยากจะใช้ความบริสุทธิ์ที่สูงกว่านี้
เพราะผมต้องสร้างโหนดให้ทนทานมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ในฐานะคนที่น่าจะมีสะเก็ดทางความคิดอยู่กับหัว ผมไม่อยากจะรับความเสี่ยงอะไรอีกทั้งนั้น
แต่ในขณะเดียวกัน เมื่อนึกถึงคำพูดของไมล์ส ผมก็จมดิ่งลงสู่ความคิด
“เขาบอกว่าสะเก็ดทางความคิดจะเกิดขึ้นถ้าโหนดมีรอยร้าวมากเกินไป แต่สภาพฉันจะอธิบายว่ายังไงล่ะ? เป็นไปได้ไหมว่าฉันไม่มีสะเก็ดทางความคิด หรือว่ามันมีกรณีที่คนไม่มีโหนดสามารถตกสะเก็ดทางความคิดได้ด้วย?”
สถานการณ์ทั้งหมดแปลกประหลาดเกินไปสำหรับผม
มันมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล ผมรู้สึกเหมือนมืดแปดด้าน…
“ตอนนี้ก็ ทดสอบเศษผลึกอันอื่นก่อนแล้วกัน”
ผมตัดสินใจปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไปก่อนเพื่อจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
แช— แช็ก!
เสียงทดสอบเศษผลึกแต่ละชิ้นดังไปเรื่อย ๆ แบบนั้น
ผลลัพธ์ที่ได้คือ…
55%, 73%, 81%, 14%, 27%, 94%, 39%, 88%, 61%
“ฮืมม”
ผมไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับตัวเลขเหล่านี้อย่างไรดี บางชิ้นก็ดีมาก แต่บางชิ้นก็ห่วยแตก โดยเฉพาะเศษผลึกที่ได้ 14%
นั่นมันต่ำเกินไปแล้ว
“งั้นแกก่อนเลยแล้วกัน”
เมื่อรวมเศษผลึกเดิมที่มีอยู่กับอีกสิบชิ้นที่ได้มา ผมจึงมีเศษผลึกเหลืออยู่ชิ้นหนึ่ง
ผมวางแผนจะใช้เศษผลึกเปอร์เซ็นต์ต่ำชิ้นนั้นเพื่อทดสอบตัวเครื่อง
แต่ก่อนอื่น…
[คุณต้องการลบคุณสมบัติออกหรือไม่?]
▶[ใช่] ▷[ไม่]
“ใช่”
สีสันจางหายไปจากเศษผลึก กลุ่มเมฆหมอกสีเทาก่อตัวขึ้นเหนือตัวผม เศษผลึกเริ่มอุ่นขึ้น หัวของผมรู้สึกเบาหวิวเล็กน้อย แต่มันยังพอทนได้ ไม่ได้รุนแรงอะไรนัก ทันทีที่เมฆหมอกปรากฏ ความรู้สึกซ่า ๆ ก็แล่นผ่านท่อนแขน ผมจึงอัญเชิญไนท์วอล์กเกอร์ออกมา
ซู่ววว!
เหมือนกับคราวล่าสุด มันปรากฏตัวแล้วก็ดูดกลืนเมฆหมอกสีเทาเข้าปากก่อนจะสลายหายไป
เมื่อมองดูแล็ปท็อป ตัวเลขในโปรไฟล์ของมันกลายเป็น 2/10
ผมกำลังจะวางผลึกลงในเครื่องแฟกซ์ แต่ก็ชะงักมือไปเสียก่อน
“แป๊บนะ ความบริสุทธิ์มันมีผลกับพวกความผิดปกติด้วยรึเปล่า?”
เท่าที่ผมเข้าใจมา พวกมันไม่มีโหนด
ถ้าอย่างนั้น…
ผมมองตรงไปยังเศษผลึกอื่น ๆ ในกำมือ
[คุณต้องการลบคุณสมบัติออกหรือไม่?]
▶[ใช่] ▷[ไม่]
“…..”
ผมหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกด [ใช่] ในที่สุด
ทันใดนั้นแขนของผมก็กระตุก ไนท์วอล์กเกอร์ปรากฏตัวออกมาอีกครั้งหนึ่ง เมฆสีเทาลอยออกมาอย่างเชื่องช้า ถูกดึงออกมาจากเศษผลึกที่อยู่เบื้องล่าง
มโนภาพ: 3/10
ผมทำกระบวนการแบบเดิมซ้ำอีกสองครั้ง
เมฆก้อนใหม่ก่อตัวขึ้นในแต่ละครั้ง และไนท์วอล์กเกอร์ก็ดูดกลืนมันเข้าไปแบบฉับไว
มโนภาพ: 5/10
ผมรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับไนท์วอล์กเกอร์ขณะที่มันดูดเมฆสีเทาเข้าไป มันยากจะอธิบาย แต่เกือบจะให้ความรู้สึกเหมือนกับว่ามันกำลังแข็งแกร่งขึ้น
ผมไม่ชักช้าให้เสียเวลาเปล่า
จัดการลบคุณสมบัติของเศษผลึกชิ้นอื่น ๆ ออกไป
มโนภาพ: 7/10
มโนภาพ: 8/10
มโนภาพ: 9/10
ณ จุดนี้ ศีรษะพลันปวดตุบ ลมหายใจเริ่มหนักหน่วง
ผมรู้สึกคล้ายจะคลื่นไส้ แต่ก็ยังคงไปต่อ
อีกเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น
และแล้ว…
มโนภาพ: 10/10
ทันใดนั้น การเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น
“…..!”
ไนท์วอล์กเกอร์เริ่มดิ้นพล่าน รูปร่างของมันกำลังผลัดเปลี่ยน ร่างกายขยับขยาย ท่อนแขนหนาขึ้น เค้าโครงลำตัวกว้างขึ้น และส่วนสูงที่เดิมทีก็มากล้นอยู่แล้วยังเหยียดสูงขึ้นไปอีกจนค้ำหัวผมด้วยความครั่นคร้าม
ผมทำได้เพียงจ้องมองอย่างเงียบเชียบในขณะที่การเปลี่ยนแปลงกำลังเกิดขึ้น
ตลอดเวลาดังกล่าว ผมสลับสายตามองไปมาระหว่างไนท์วอล์กเกอร์กับแล็ปท็อป เฝ้าดูหน้าโปรไฟล์ของมันที่เริ่มเปลี่ยนไป
ในไม่ช้า…
“…..”
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุม
สภาพแวดล้อมตกอยู่ในความเงียบงัน การเปลี่ยนแปลงของไนท์วอล์กเกอร์เสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว ร่างกายของมันตอนนี้สูงกว่าผมไปหนึ่งช่วงศีรษะ และถึงแม้การเปลี่ยนแปลงนั้นจะไม่ได้ดูใหญ่โตอะไรมากมาย แต่ผมก็สัมผัสได้ว่าตัวตนของมันน่าเกรงขามกว่าแต่ก่อนมาก
ผมหายใจเข้าเงียบ ๆ ก่อนจะมองไปที่โปรไฟล์ของมัน
─────
ตัวตนความผิดปกติแรงก์ < E > – ดรีมวอล์กเกอร์ (Dreamwalker)
[คำอธิบาย]
: ครั้งหนึ่งเคยเป็นไนท์วอล์กเกอร์ ดรีมวอล์กเกอร์คือร่างวิวัฒนาการที่แข็งแกร่งขึ้นผ่านเศษผลึกแห่งมโนภาพ ร่างเงาของมันมีความทนทานมากยิ่งขึ้นจนตอนนี้สามารถทนต่อแสงสว่างได้ดีกว่าเมื่อก่อนมาก โดยที่สัญชาตญาณของมันเองยังคงชอบเกาะกลุ่มอยู่ในความมืดมิด แต่ถึงแม้มันจะไม่ได้เปราะบางเมื่ออยู่ต่อหน้าแสงแล้ว มันก็ยังทรงพลังมากที่สุดในความมืดสนิทอยู่ดี
ความภักดี : 35 –> 65 [+30] (….)
สกิล :
[แปรสภาพร่างกาย]
: ทำให้ดรีมวอล์กเกอร์สามารถแปรเปลี่ยนร่างกายของมันได้ในทุกรูปแบบที่เป็นไปได้
เศษผลึก :
มโนภาพ: 1/20
─────
“ซี๊ดด”
ผมสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าปอดเมื่อได้เห็นคำอธิบายของมัน
ตั้งแต่คำอธิบายไปจนถึงแถบใหม่ที่เป็นสกิล
ใช่… แถบสกิล
ตอนนี้มันมีสกิลแล้ว
ไนท์วอล์- ไม่สิ ดรีมวอล์กเกอร์ นอกจากจะแข็งแกร่งทางกายภาพมากขึ้น มันก็ยังได้รับสกิลมาด้วย
นี่มัน…
เป็นการเปลี่ยนแปลงที่มากแบบผิดหูผิดตาเลยทีเดียว จนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้รับรู้ว่าสิ่งมีชีวิตแบบนี้จะมาทำตามคำสั่งของผม
นอกจากนี้ยังมีของแถมคือ ค่าความภักดีของมันซึ่งเพิ่มพรวดขึ้นถึงสามสิบแต้ม
ผมรู้สึกสบายใจขึ้นมากที่รู้ว่ามันคงจะไม่เชือดผมในเร็ว ๆ นี้แน่นอน
“เยี่ยมไปเลย”
ผมพึมพำพลางจ้องมองดรีมวอล์กเกอร์ หากมันแข็งแกร่งขึ้นได้มากขนาดนี้ ผมชักเริ่มสงสัยแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้ามันได้วิวัฒนาการอีกครั้ง
แต่ในอีกแง่หนึ่ง…
“เศษผลึกตั้งยี่สิบ นั่นมัน… ค่อนข้างเยอะไปหน่อยนะ…”
ผมรู้ว่าคราวหน้าจะไม่ได้โชคดีแบบนี้เพราะระบบอีกแน่นอน พอมานึกถึงความยากลำบากในการเก็บเศษผลึกเพียงชิ้นเดียวจากเกตล่าสุดดูแล้ว ความคิดที่จะรวบรวมให้ครบยี่สิบชิ้นนั้นดูแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
จะว่าไปแล้ว…
แรงก์ของเกตมันสำคัญด้วยเหรอถ้ารางวัลมันให้แค่เศษผลึกเพียงชิ้นเดียว?
ถ้าเป็นอย่างนั้น การไปฟาร์มแต่เกตแรงก์ต่ำ ๆ มันก็น่าจะคุ้มค่ากว่าหรือเปล่า?
ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัวเพียงชั่วครู่ก่อนที่ผมจะสะบัดมันทิ้งไป และมองเศษผลึกภายในมือ จากนั้นก็มองไปทางเครื่องแฟกซ์
“เอาล่ะ ฉันควรจะเลิกเสียเวลาได้แล้ว”
ผมจ้องมองเศษผลึกทั้งสิบชิ้นในมือตัวเอง แล้วปักหลักสายตาลงบนเครื่องแฟกซ์
สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง ขยับกายตรงเข้าไปหามัน
“หวังว่ามันจะเป็นตาของฉันบ้างนะ…”
ผมแทบรอไม่ไหวแล้วที่จะไปถึงลำดับชั้นที่สอง
หลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวผมกันแน่นะ?
เชิงอรรถ
[1] เครื่องแฟกซ์ (Fax Machine) หรือ โทรสาร คืออุปกรณ์ในสำนักงาน เอาไว้ถ่ายโอนภาพเอกสารผ่านสายโทรศัพท์ โดยสแกนเอกสารต้นฉบับแปลงเป็นสัญญาณแล้วส่งไปยังเครื่องรับปลายทาง