เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 30 เควสต์เสร็จสิ้น 1
[พัฒนาเกมเรตติ้ง 1 ดาว]
[เควสต์เสร็จสิ้น]
ทันใดนั้น การแจ้งเตือนพาดผ่านสายตาติดต่อกันเป็นชุด ผมได้แต่จ้องมองพวกมันด้วยความงุนงง
“อะไรวะเนี่ย…?”
นี่ผมทำเควสต์เสร็จแล้วเหรอ?
…แต่ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วยล่ะ? ผมสร้างเกมเสร็จไปประมาณหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ทำไมเพิ่งมาเด้งเอาป่านนี้?
การแจ้งเตือนยังไม่หมดเพียงเท่านั้น
[กำลังคำนวณรางวัล…]
สติสตังกลับมาตั้งมั่นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นการแจ้งเตือนล่าสุด
ถึงจะยังสับสนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นกับของรางวัล— โดยเฉพาะส่วนของ ‘ร้านค้า’ ผมมีลางสังหรณ์ว่าสิ่งที่ตัวเองต้องการกำลังรออยู่ในนั้น
[คำนวณรางวัลเสร็จสิ้น]
ติ๊ง—!
เสียงกระดิ่งเล็ก ๆ ดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างใหม่ปรากฏขึ้นด้านหน้า
[+1,000 SP]
[ปลดล็อกร้านค้า!]
─────[ร้านค้า]─────
-> [ลำดับชั้นที่หนึ่ง]
[มีดของจอมเชือด]
: มีดที่มีความสามารถในการตัดผ่านวัตถุและตัวตนที่มีความผิดปกติ ยิ่งสังหารมากเท่าไหร่ มันจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!
ไม่จำกัดจำนวนครั้งการใช้
ราคา : 10,000 SP
[คุณฮักส์ (Mr. Huggs)]
: ตุ๊กตาหมีมอมแมมที่ช่วยลดความก้าวร้าวภายในรัศมี 5 เมตร แต่การสัมผัสอย่างใกล้ชิดเป็นเวลานานจะทำให้เกิดอาการยึดติดขั้นรุนแรงและสภาวะทางอารมณ์ไม่คงที่เมื่อต้องแยกจากกัน
ราคา : 2,178 SP
[ช่องเสียงผู้ล่วงลับ]
: วิทยุที่รับคลื่นเฉพาะจากสถานีกระจายเสียงของผู้เสียชีวิต บางครั้งพวกเขาก็จะตอบคำถามกลับด้วย
ราคา : 999 SP
[แต้มคงเหลือ : 1,000 SP]
[อัตราการแลกเปลี่ยน : 1 ดอลลาร์ = 0.1 SP]
ผมประหลาดใจทันทีเมื่อเห็นหน้าต่างเบื้องหน้า มันมีไอเทมนานาชนิด แต่ละชิ้นมีคำอธิบายและราคาระบุไว้ชัดเจน
“10,000 SP?”
คือสกุลเงินที่ใช้ในร้านค้าใช่ไหม?
แล้วผมก็ได้รับคำตอบหลังจากนั้นไม่นานเมื่อเหลือบไปเห็นข้อมูลบรรทัดหนึ่ง
“อัตราแลกเปลี่ยน? 1 ดอลลาร์ต่อ 0.1 SP? นี่มัน…”
ปล้นกันตอนกลางวันแสก ๆ เลยไม่ใช่หรือไง? ถ้าคำนวณจากเงินเก็บทั้งหมดของผมที่มีอยู่ประมาณ 7,000 ดอลลาร์ มันแลกได้แค่ 700 SP ด้วยซ้ำ แล้วผมจะไปซื้ออะไรได้?
“ไม่สิ จริง ๆ มันก็มีของอย่างอื่นอยู่อีก…”
ทางด้านขวาของหน้าต่างมีแถบค้นหาเรืองแสงจาง ๆ — ตัวเลขขนาดเล็กแสดงจำนวนไอเทมทั้งหมดที่มีอยู่ด้านข้าง
[ค้นหา █──────────]
จำนวนไอเทมทั้งหมด : 137
เมื่อมองดูตัวเลขแล้ว ผมก็รู้สึกว้าวพอสมควร มันค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว และผมยังสังเกตเห็นอีกว่ามีไอเทมที่ไม่ได้แสดงบนหน้าต่างอยู่ แต่พื้นที่ส่วนนั้นถูกล็อกเอาไว้
ไอเทมที่ผมเข้าถึงได้มีเพียงไอเทมในหมวด [ลำดับชั้นที่หนึ่ง] เท่านั้น
‘…ก็อยากรู้อยู่นะว่ามันหมายถึงอะไร แต่ยังไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก’
สิ่งเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวของผมตอนนี้ นั่นคือ…
“ยา ฉันต้องหายา”
ผมบอกได้เลยว่าอาการของตัวเองเริ่มทรุดลงเรื่อย ๆ แล้ว โดยเฉพาะยิ่งมีความเครียดและการอดหลับอดนอนเข้ามาผสมโรงร่วมด้วยแบบนี้
ถึงจะมียาของตัวเองอยู่ แต่นั่นมันก็แค่ยาบรรเทาตามอาการ ไม่ได้รักษาที่ต้นตอของโรค แถมช่วงนี้มันยังเริ่มจะใช้ไม่ได้ผลแล้วด้วย
“อยู่ไหนนะ…?”
ปลายนิ้วกดแถบค้นหา ระบบคัดกรองขยายช่องลงมาด้านล่าง แบ่งแยกรายการของไอเทมประเภท ‘จำกัดจำนวนครั้งการใช้งาน’ และ ‘ไม่จำกัดจำนวนครั้งการใช้งาน’ ให้ไม่ปะปนกัน แถบกำหนดราคาปรากฏขึ้นมาถัดจากนั้น ผมตั้งไว้ที่ 1,700 SP ซึ่งเป็นยอดรวมกับเงินเก็บทั้งหมดของตัวเองในตอนนี้
ตัวเลขที่เหลือทำเอาผมประหลาดใจ มันเยอะกว่าที่คาดคิดไว้อีก แต่นั่นไม่ได้สำคัญ การหายาให้เจอต่างหากคือเรื่องสำคัญของจริง
จำนวนไอเทมคงเหลือ : 12
ผมเลื่อนผ่านรายการไอเทมอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่ไอเทมชิ้นหนึ่ง
(แนะนำ) [ลูเมนอล (Lumenol)]
: หยุดยั้งการลุกลามของรอยร้าวเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ช่วยบรรเทาอาการในทันทีและป้องกันไม่ให้ตกสะเก็ดทางความคิดเพิ่มมากขึ้น
ไอเทมสิ้นเปลือง
ราคา : 250 SP
“อ้ะ?”
เมื่ออ่านคำอธิบายแล้ว ผมก็ได้แต่มึนงง รอยร้าว? สะเก็ดทางความคิด? สองคำนี้มันหมายถึงอะไรวะเนี่ย?
ผมไม่เข้าใจอะไรสักอย่างเดียว
คำอธิบายมันชวนสับสนมาก แล้วก็ไม่มีอะไรบอกใบ้ผมให้เข้าใจมันอย่างถ่องแท้ได้เลย
‘เดี๋ยวค่อยลองถามไคล์ดูทีหลังละกัน หมอนั่นน่าจะรู้อะไรบ้างแหละ’
ผมรู้สึกว่าคำเฉพาะต่าง ๆ คงเป็นของโลกใบนี้ ไม่ก็มีความเกี่ยวข้องกันสักอย่าง
แต่เหนือสิ่งอื่นใด…
เมื่อมองไปที่ราคา ผมก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ด้วยความหนาวเหน็บ
“250 SP? แพงชิบหาย”
สาบานได้เลยว่าถ้าไม่มี ‘แนะนำ’ ตัวเล็ก ๆ แปะอยู่ข้างชื่อไอเทม ผมคงเมินมันไปแล้ว
เพียงแค่ปราดตามองก็เข้าใจได้ทันทีว่านี่คือคำใบ้เกี่ยวกับโรคของผมจากระบบ
แม้จะเคลือบแคลงใจ แต่ผมก็ตัดสินใจซื้อไอเทมชิ้นนั้นมาโดยการกดปุ่ม ‘ซื้อ’ ที่อยู่ด้านล่างมัน แต้มของผมลดลงเหลือ 750 พร้อมกับการแจ้งเตือนกะพริบขึ้นในระดับสายตา
[การซื้อเสร็จสิ้น!]
ปุ้ง!
เสียงเหมือนควันพุ่งอันคุ้นเคยดังขึ้น ไอเทมชิ้นหนึ่งร่วงลงมาจากด้านบน
“ฮึบ!”
ฝ่ามือรับมันไว้ได้พอดี
“…นี่คือยางั้นเหรอ?”
ยาสีขาวเม็ดหนึ่ง ขนาดพอ ๆ กับเม็ดยาทั่วไป อันที่จริงมันดูเหมือนยาธรรมดา ๆ ด้วยซ้ำ ผมใช้นิ้วมือหยิบมัน เผื่อใจไว้ว่ามันอาจจะส่งเสียงฮึมฮัมหรือขยับตัวได้ ไม่ก็ทำอะไรที่มันดูแปลกประหลาดออกมา
แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น ทำแค่อยู่นิ่ง ๆ แบบสงบเสงี่ยม ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
‘ต้องกินน้ำตามด้วยใช่ไหมนะ?’
มันไม่มีวิธีทานเขียนกำกับไว้ แต่ดูจากลักษณะภายนอกแล้ว ผมจึงไปหยิบแก้วน้ำมาก่อนจะกระเดือกยาลงไป
เม็ดยาไหลลงสู่กระเพาะอย่างราบรื่นต่อจากนั้นไม่นาน ผมนั่งลง รอคอยให้บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้น
‘อีกไม่นานก็น่าจะรู้ผลแล้ว’
ผมเฝ้ารอ
รอให้เกิดอะไรขึ้นมาสักอย่าง
ผมรอแล้วรอเล่า แต่ว่า…
“….”
ผมลืมตาขึ้นพลางขมวดคิ้ว
ไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด
‘มันผิดพลาดตรงไหนรึเปล่า? หรือว่าฉันกินผิดวิธี?’
ผมเปิดร้านค้าขึ้นมาอ่านคำอธิบายซ้ำอีกรอบ มันไม่ได้ระบุวิธีใช้งานเอาไว้จริง ๆ ด้วย
“หรือว่าผลของมันไม่แสดงออกมาให้เห็นแบบชัดเจน…?”
ผมก้มศีรษะลง ดูเวลาและวันที่
“…ปกติอาการจะกำเริบทุก ๆ สิบสองชั่วโมง งั้นเริ่มจับเวลาตอนนี้เลยแล้วกัน เดี๋ยวก็คงรู้เองว่ามันได้ผลไหม”
นี่เป็นวิธีเดียวที่ผมจะตรวจสอบได้ว่าเม็ดยามันใช้ได้ผลจริงหรือเปล่า
หลังจากเริ่มจับเวลาไปได้ไม่นานนัก สายตาของผมก็เลื่อนไปทางร้านค้าอีกครั้ง จ้องมองไอเทมมากมายเหล่านั้นจนเริ่มคันไม้คันมือ
แววตาเจาะจงตรง [มีดของจอมเชือด] ที่อยู่หน้าแรกนั่นเป็นพิเศษ
‘ถ้ามีเจ้านี่ก็น่าจะสู้กับวาทยกรง่ายขึ้นใช่ไหมนะ?’
ผมอยากได้มันมาก แต่เงินมีไม่เพียงพอ
เจ้านั่นไม่ใช่ชิ้นเดียวที่ผมสนใจ ยังมีไอเทมที่มีประโยชน์อีกเพียบที่ผมโคตรจะอยากได้
แต่ก็นั่นแหละ ปัญหาคือเรื่องเงิน
ผมต้องหาเงินให้ได้
แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผมตกงานอยู่ และสิ่งเดียวที่ตัวเองทำได้ในตอนนี้คือ—
“เดี๋ยวนะ!”
ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาปะทะหัวสมองกะทันหัน
ผมรีบดึงแล็ปท็อปออกมาเปิดแอป สายตาตกอยู่บริเวณเรตติ้งของเกม
“หนึ่งดาว…”
ฝ่ามือยกขึ้นปิดปาก
‘จริงสิ เกมนี้ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อทำเควสต์ให้เสร็จอย่างเดียวซะหน่อย ฉันต้องเอามันไปวางขายเพื่อหาตังค์ด้วย’
ปัญหาเดียวเลยคือ มันจะทำเงินได้หรือเปล่า
ในเมื่อระบบให้เรตติ้งหนึ่งดาว มันก็คงไม่ห่วยแตกจนเกินไปหรอกใช่ไหม?
“สมมติว่าเกมมันดีจริง แต่ฉันก็ยังเป็นแค่นักพัฒนาเกมอินดี้[1] คงเข้าไม่ถึงฐานผู้เล่นได้มากแน่นอน ฉันต้องหาทางโปรโมตเกมและทำการตลาดสักหน่อยเพื่อให้มันขายได้”
ผมคลึงขมับข้างศีรษะพลางเค้นสมองคิดหนักกับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่
ในระหว่างที่กำลังใช้ความคิดอยู่นั้นเอง การแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมา
ติ๊ง!
ผมเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า เห็นอะไรบางอย่างวูบวาบอยู่ตรงหน้า
[ได้รับเควสต์ใหม่!]
[คุณได้สร้างเกมที่เหมาะสมในการทำให้ผู้คนบนโลกนี้หวาดกลัวแล้ว มันคงเป็นเรื่องน่าเสียดายหากโลกไม่รู้จักเกมของคุณ จงหาทางโปรโมตเกมและทำยอดขายให้ได้อย่างน้อย 10,000 ชุด!]
[รางวัล : 3,000 SP]
[หากล้มเหลว : ปิดร้านค้า]
[ระยะเวลา : หนึ่งสัปดาห์]
ริมฝีปากอ้าค้าง แล้วก็หุบลงอย่างรวดเร็ว
จากนั้น…
“โอเค”
ผมพยักหน้า ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงและดึงผ้าปูที่นอนขึ้นมาคลุมโปง
“…เอาที่สบายใจเลยไอ้เวร”
เชิงอรรถ
[1] นักพัฒนาเกมอินดี้ (Indie) คือบุคคลหรือทีมพัฒนาขนาดเล็กที่สร้างเกมอย่างอิสระ โดยไม่ได้รับทุนสนับสนุนหรือการควบคุมจากบริษัทผู้จัดจำหน่ายรายใหญ่