เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 29 กรีดร้อง 3
“ฮ่าา… ฮ่าาา…”
เสียงลมหายใจหนักหน่วงของใครหลายคนดังระงมไปทั่วห้อง วนเวียนอยู่แถวโต๊ะทำงานโซนหนึ่ง ซึ่งมีหลายร่างนั่งนิ่งไม่ไหวติง สายตาทุกคู่จดจ่ออยู่กับจอภาพดำสนิท
บนหน้าจอไม่มีอะไรให้มอง
แต่…
กลับไม่มีใครสามารถละสายตาไปได้เลยสักคน
เสียงรอบข้างดูเหมือนจะเฉียบคมกว่าเก่า เสียงหึ่ง ๆ แผ่วเบาของพัดลมที่แทบจะไม่ได้ยิน ตอนนี้กลับดังเสมือนคำรามใส่แก้วหู ยิ่งเพิ่มความตึงเครียดให้กับตัวเกมมากขึ้นไปอีก
ทั้งหมดทั้งมวลนี้ดำเนินไปหลายวินาทีจนกระทั่ง—
พรึ่บ!
ดวงไฟทำงาน แสงสว่างหวนคืนมา
ทุกคนต่างสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับว่าในที่สุดพวกเขาก็สามารถหายใจได้อีกครั้ง
เทอร์แรนซ์เองก็ไม่ต่างกัน สีหน้าเคร่งเครียดก่อนหน้านี้หายไปจนหมด เขาหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อรวบรวมสติสตังของตัวเอง
ดูเหมือนว่าเขาจะรับมือได้ดีกว่าพวกเด็กใหม่เป็นกอง
“อย่าคิดมากเกินไป ใจเย็นเข้าไว้ พวกนายเพิ่งผ่านการทดสอบมาเมื่อวานนี้เอง มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่จะรู้สึกตึงเวลาเห็นอะไรคล้าย ๆ กันน่ะ”
คำพูดของเขาช่วยให้เด็กใหม่สงบลงได้มาก สังเกตได้จากที่พวกเขาหัวเราะออกมา
“ผมว่าพี่พูดถูกครับ”
“…มันเหมือนกับตอนทดสอบเป๊ะเลย ผมคงเผลอคิดถึงเรื่องเมื่อวานมากไปหน่อยจริง ๆ”
เมื่อเห็นว่าทุกคนกลับมาตั้งหลักกันได้แล้ว เทอร์แรนซ์พยักหน้าเล็กน้อย และกดปุ่ม ‘W’ บังคับตัวละครให้เดินหน้าต่อ
ขณะที่เขาเลี้ยวเข้าไปในโถงทางเดินสลัว ประตูบานหนึ่งปรากฏสู่สายตา แนบระนาบกับแนวผนัง บริเวณด้านล่างของประตูมีดอกไม้มากมายและจดหมายหลายฉบับวางกองอยู่
“หืม?”
ความเปลี่ยนแปลงนี้ไม่รอดพ้นสายตาของเหล่าเด็กใหม่และเทอร์แรนซ์ ผู้กำลังบังคับตัวละครให้เดินเข้าไปใกล้ดอกไม้กองนั้น
ทันทีที่เทอร์แรนซ์เข้าใกล้ดอกไม้ อำนาจการควบคุมตัวละครได้หายไปจากปลายนิ้ว หน้าจอสลับฉากเปลี่ยนเป็นคัตซีนอย่างลื่นไหล
“คัตซีนงั้นเหรอ?”
เริ่มต้นด้วยตัวละครเปิดเครื่องเล่น MP3 ทำให้เสียงดนตรีก่อนหน้านี้กลับคืนมา
ท่วงทำนองนุ่มละมุนล่องลอยออกมาจากลำโพง ถักทอปลายทางไปยังจิตใจของทุกคนในที่แห่งนี้
บนหน้าจอฉายภาพของตัวละครหยุดยืนอยู่หน้ากองดอกไม้ จากนั้นค่อย ๆ ก้มลง หยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่วางกระจัดกระจายอยู่ขึ้นมา
[ด้วยความระลึกถึง รามิล นีล (Ramille Niel)]
“นี่ต้องเป็นพนักงานที่พูดถึงตอนเริ่มเกมแน่ ๆ เลย คนที่ฆ่าตัวตายน่ะ” หนึ่งในเด็กใหม่พูดในสิ่งที่ทุกคนกำลังคิดขึ้นมา
“ใช่แล้ว”
เทอร์แรนซ์พยักหน้า เขาเห็นตัวละครวางจดหมายกลับลงไปที่เดิม ก่อนจะมีข้อความปรากฏขึ้นบนหน้าจออีกครั้ง
‘…ผมจะลงเอยแบบเดียวกับเขาหรือเปล่านะ?’
คัตซีนจบลง เทอร์แรนซ์ค้นพบว่าตัวเองกลับมาควบคุมตัวละครต่อจากฉากเมื่อครู่ได้ในทันที
“น่าสนใจดีนี่”
เทอร์แรนซ์พึมพำเบา ๆ พลางจ้องมองภาพเบื้องหน้า เขาดูออกว่าเซธกำลังพยายามจะทำอะไร— ยังคงยึดติดกับกลอุบายทางจิตวิทยา พยายามสร้างความเชื่อมโยงระหว่าง ‘ฝีเท้า’ กับพนักงานไอทีที่ปลิดชีพตัวเอง
เขายิ้มเยาะ
‘ความพยายามแบบนั้นมันก็ไม่ได้แย่หรอก แต่ฉันดันรู้อยู่แล้วว่า—’
ไฟดับลงกะทันหัน และเสียงดนตรีได้จางหายไป รอยยิ้มเย้ยหยันบนริมฝีปากของเทอร์แรนซ์เลือนหายไปทันควัน ร่างกายของเขาเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
‘เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย?’
เมื่อตระหนักได้ถึงความเปลี่ยนแปลง เทอร์แรนซ์ขมวดคิ้วและชำเลืองมองไปทางขวาตน
หัวใจของเขาแทบจะกระดอนออกมาจากอกเมื่อเห็นพวกเด็กใหม่ที่ยืนอยู่ข้างกาย ศีรษะของพวกเขาเพ่งเข้าไปในแล็ปท็อปด้วยสีหน้าอันว่างเปล่า
สีหน้าของเทอร์แรนซ์เปลี่ยนไปทันทีที่เห็นดังนั้น สถานการณ์มันมีบางอย่างผิดปกติ!
เขากำลังจะทำอะไรสักอย่าง แต่แล้ว—
ตึก!
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาสะท้อนก้องออกมาจากลำโพง เทอร์แรนซ์รู้สึกเย็นวาบไปทั่วทั้งร่าง
นิ้วก้อยของเขาเผลอกดปุ่ม ‘Shift’ โดยไม่รู้ตัว ทำให้ตัวละครเริ่มเคลื่อนที่เร็วขึ้น
ตั่ก ตั่ก ตั่ก ตั่ก—!
เสียงฝีเท้าดังมากยิ่งขึ้น ประสานกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของตัวละครหลัก
เทอร์แรนซ์รีบชักมือออกจากเมาส์ เช็ดฝ่ามือชื้นเหงื่อกับเสื้อก่อนจะวางกลับลงไปใหม่ นิ้วของเขาแนบแน่นเล็กน้อยขณะกดเดินหน้าต่อ
ก่อนที่จะได้ทันรู้ตัว เขาก็เริ่มจมดิ่งลงไปกับเกมเสียแล้ว
สภาพแวดล้อมรอบตัวเริ่มพร่ามัว ความเป็นจริงหลุดลอยไป ตัวเขาหลอมรวมเข้ากับตัวละคร สุรเสียงรอบกายทั้งเสียงลมหายใจแต่ละครั้ง เสียงไม้ลั่นแต่ละครา เสียงฝีเท้าแต่ละก้าว… มันขยับขยายภายในหูของเขา ดึงเส้นประสาทความตึงเครียดราวกับสายไฟที่พร้อมจะขาดลงได้ทุกเมื่อ
ดวงไฟเปิดปิดสลับกันเป็นรูปแบบเดิม ๆ เสียงเพลงจะกลับมาทุกครั้งที่สว่างไสว และเสียงฝีเท้าจะเร่งรีบขึ้นทุกครั้งที่ความมืดหวนคืน
มันเหมือนกับตอนที่อยู่ในการทดสอบเลย
แต่ถึงอย่างนั้น…
เสียงฝีเท้าอีกก้าวหนึ่งกึกก้องผ่านลำโพง เทอร์แรนซ์สั่นกระเส่า— หัวจินตนาการถึงภาพของเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่เสียชีวิตไปในอดีต กำลังเอื้อมฝ่ามือสั่นเครือมาจับไหล่ของเขา
ร่างกายสั่นสะท้าน ปลายนิ้วกดปุ่ม Shift อีกครั้ง
‘มันก็แค่จินตนาการ ไม่ใช่เรื่องจริงสักหน่อย อย่าไปหลงกลกระจอก ๆ แบบนี้สิวะ’
“ฮ่าา… ฮ่าา…”
เสียงหายใจหนัก ๆ ของตัวละครเร่งเร้ามากขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านออกมาทางลำโพง ในขณะที่ตัวเทอร์แรนซ์ หายใจตามจังหวะของตัวละครโดยอัตโนมัติ
เขาไม่ใช่คนเดียวที่เป็นแบบนั้น
เหล่าเด็กใหม่เองก็ไม่ต่างกัน ศีรษะของพวกเขาขยับเข้าไปใกล้จอภาพมากยิ่งขึ้น
เทอร์แรนซ์ยังคงบังคับตัวละครให้วิ่งไปข้างหน้า นิ้วมือแข็งเกร็งและเกาะเมาส์แน่น
ฝีเท้าไล่ตามมาอย่างรวดเร็วและไม่หยุดหย่อนท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่งอย่าง
เทอร์แรนซ์เกือบจะหนีพ้นฝีเท้านั้นได้แล้ว
‘อีกนิดเดียว อีกแค่นิดเดียว…!’
เขารู้สึกได้ว่าใกล้จะถึงจุดเปลี่ยนของเกมแล้ว เขาแค่ต้องอดทนจนกว่า—
ตัวละครหยุดลงกะทันหัน
ข้อความแจ้งเตือนเด้งตามขึ้นมาติด ๆ
[พลังกายของคุณหมดแล้ว]
ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานดั่งเลือดกินพื้นที่ส่วนล่างของหน้าจอ หัวของเทอร์แรนซ์พลันว่างเปล่าโดยสมบูรณ์ ความสามารถในการคิดวิเคราะห์ของเขาก็ตกอยู่ในสภาพเดียวกัน เสียงก้าวเดินไล่หลังเร่งความเร็วขึ้นฉับพลัน กลายเป็นเสียงวิ่งตรงดิ่งมาทางเขา
เทอร์แรนซ์หันตัวละครกลับหลังไปตามสัญชาตญาณ นิ้วมือของเขาสั่นระริก
และแล้ว—
ใบหน้าหนึ่ง
ว่างเปล่า ไร้ซึ่งรายละเอียด
มันปรากฏเต็มหน้าจอ มองตรงมาที่เขา ดวงตากลวงเปล่าสีดำสนิทราวกับรัตติกาลจ้องลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเขา
“ว๊ากกกกกกกก—!”
เสียงกรีดร้องฉีกกระชากบรรยากาศภายในออฟฟิศ เมาส์ไถลหลุดออกจากมือเทอร์แรนซ์ที่ตอนนี้กระเถิบถอยด้วยความหวาดผวา
พวกเด็กใหม่ก็ตามกันไปติด ๆ สีหน้าแต่ละคนซีดเผือดและล้มตึงไปข้างหลัง ร่างกายสั่นเทาไปหมด
หน้าจอกะพริบวาบ ตัวอักษรสีแดงเลือดสามพยางค์ปรากฏขึ้นถัดจากนั้น
[เกมโอเวอร์]
***
เซธกำลังพลิกตัวไปมาบนเตียงโดยไม่รับรู้ถึงเหตุความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในออฟฟิศ ผ้าปูพันกันยุ่งเหยิงรอบท่อนขาขณะที่ตัวเขาพยายามหลับให้สนิทจนตกอยู่ในสภาพหมดรูป
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าตัวเองจะหลับทันทีที่หัวถึงหมอน แต่ด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่รู้ เขาเลยนอนไม่หลับสักที
ลำตัวพลิกอีกทีหนึ่ง ผ้าปูที่นอนพลิกตามไปด้วย
แต่ก็เป็นอีกครั้งที่เขายังคงหลับไม่ลง ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างรบกวนจิตใจของเขาอยู่
“…ฉันเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย?”
ท้ายที่สุด เซธก็ลืมตาขึ้นมา สายตาจับจ้องเพดานอย่างเลื่อนลอย แสงสลัวในห้องแทบไม่ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าในดวงตาของเขาเลย รอยคล้ำใต้พวกมันทั้งสองข้างดูเด่นชัดยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
“อย่าบอกนะว่าฉันโดนสาปให้หลับไม่ได้น่ะ?”
เซธพึมพำพลางนวดหน้าตัวเอง
เขาถอนหายใจก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง พยายามจะนอนโดยการพลิกตัวให้อยู่ในท่าหันข้าง
‘โอ้ะ แบบนี้น่าจะหลับได้แล้วแหละ’
เขารู้สึกได้ว่าจิตใจของตัวเองค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา
ใกล้อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น
และในจังหวะที่กำลังจะเข้าสู่การนอนหลับที่เขาโหยหามาอย่างเนิ่นนาน…
ติ๊ง!
การแจ้งเตือนสว่างวาบขึ้นมา ดวงตาของเขาเบิกโพลงลุกเป็นไฟ
[ยินดีด้วย คุณทำเควสต์แรกเสร็จสิ้นแล้ว!]
“…..”
เซธจ้องมองการแจ้งเตือนนั้นด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะโอดครวญออกมา
“ฆ่าฉันให้ตายเลยเถอะ”