เกมของผมไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย! - ตอนที่ 104 : ชายบิดเบี้ยว [4]
“เราจะเริ่มกันแล้ว ทุกคน ถอย!” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตะโกนขึ้น โบกมือและผลักเหล่าผู้คนให้ถอยหลัง
ในขณะเดียวกัน เจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้าไปหาชายสวมชุดสีส้ม เขามีรูปร่างเตี้ยและผมบาง ตามร่างกายเต็มไปด้วยอุปกรณ์แปลก ๆ และกล้องสารพัดชนิดมัดติดเอาไว้
“คุณพร้อมไหมคะ?”
เธอถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ถ้าคุณรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ให้รายงานสถานการณ์กับทางเราทันทีนะคะ ดึงเชือกหรือกดปุ่มฉุกเฉินก็ได้ แล้วพวกเราจะรีบดึงคุณกลับขึ้นมาค่ะ”
“…ครับ”
นักโทษจ้องมองรอยแยกบนพื้นบ้านด้วยความประหม่า
เขาคือหนึ่งในหน่วยสอดแนมที่องค์กรส่งตัวมาเพื่อตรวจสอบการปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันของรอยแยก
ทางองค์กรเคยพยายามใช้กล้องและโดรนจิ๋วเข้าไปตรวจสอบแล้ว แต่ราวกับว่าซากศพเหล่านั้นมีความนึกคิดเป็นของตัวเอง พวกมันเคลื่อนไหวและคว้าบรรดาอุปกรณ์ไปทำลายอย่างรวดเร็ว
สิ่งเดียวที่พวกมันไม่ปฏิเสธคือสิ่งมีชีวิต พวกเขาได้ข้อสรุปนี้หลังจากทดสอบสถานการณ์กับสัตว์หลายชนิด
ในเมื่อสามารถนำสัตว์ทุกตัวกลับมาได้ ครั้งนี้พวกเขาจึงตัดสินใจส่งมนุษย์ลงไป
“เราทำการติดตั้งกล้องและอุปกรณ์ติดตามกับตัวคุณไว้แล้วนะคะ พวกเราจะรู้ตำแหน่งของคุณตลอดเวลา ถ้าคุณกลับมาได้ โทษของคุณจะได้รับการลดหย่อนลงหลายปีค่ะ”
“ผม… เข้าใจแล้วครับ”
นักโทษพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะหันความสนใจไปยังเหล่าซากศพ พวกมันกองสุมรวมกันอยู่เป็นร้อย ๆ ร่าง
ทั่วทั้งร่างกายของเขาสั่นสะท้านเมื่อเห็นภาพนั้น
ทว่าเมื่อคิดถึงการลดหย่อนโทษของตัวเองแล้ว… เขาจึงรวบรวมความกล้าและเดินตรงสู่รอยแยก
ภายใต้บรรดาสายตาของเจ้าหน้าที่ ในที่สุดนักโทษก็ก้าวไปข้างหน้าและกระโดดลงไปในรอยแยก
“เฮือก—!”
ทันทีที่เข้าไปในรอยแยก เขาก็พบกับซากศพมัมมี่นับหลายสิบร่างเบียดเสียดกันอยู่ในพื้นที่คับแคบ แขนขาเหี่ยวแห้งของพวกมันบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ อีกทั้งผิวหนังยังติดหนึบกับกระดูกเสมือนแผ่นหนังสากแห้ง พวกมันล้อมรอบเขาจากทุกทิศทาง กดทับทุกส่วนของร่างกาย
เมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสจากพวกมัน นักโทษก็สั่นระริก ความรู้สึกนี้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเขาเห็นเหล่าซากศพจ้องมองตัวเองด้วยสีหน้าว่างเปล่า
แต่ราวกับว่าสถานการณ์ยังเลวร้ายไม่มากพอ…
“…..!”
ซากศพเคลื่อนไหว เรียวมือผอมลีบและอ่อนแอของพวกมันเอื้อมมาจับและลากเขาลงไปข้างล่าง
“เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยว!!!”
นักโทษเริ่มตะโกนทันทีพลางดึงเชือกที่ผูกติดกับตัวเขา ความใจกล้าที่เขารวบรวมมาก่อนหน้านี้มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำจิตใจของเขา
“เดี๋ยวก่อน! ผมเปลี่ยนใจแล้ว! ช่วยด้วย!”
เขากดปุ่มฉุกเฉินเพื่อขอให้องค์กรดึงตัวเขาขึ้นไป
แต่กลับ…
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาเงยหน้า ทั้งหมดที่เขาเห็นมีเพียงสายตาเย็นชาและไม่แยแสของเจ้าหน้าที่ที่จ้องมองเขาลงมาจากด้านบน
“ช่วยด้วย! ช่วย… ด้วย”
…อา
นักโทษตระหนักได้ในตอนนั้น
พวกคนจากองค์กร… พวกเขาไม่เคยคิดจะช่วยเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้
ท้ายที่สุด…
ภายใต้สายตาเฉยเมยของเหล่าเจ้าหน้าที่ ร่างของเขาได้กลืนหายลงไป
*
เมื่อถึงตอนที่นักโทษฟื้นคืนสติขึ้นมา เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องเดิมเหมือนก่อนหน้านี้
“ห้ะ?”
อย่างไรก็ตาม บางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับห้องมันให้ความรู้สึกแตกต่าง ไม่เพียงเท่านั้น… แต่ทุกคนดูเหมือนจะหายไปหมดด้วย วอลเปเปอร์ภายในห้องหลุดลอก เตียงนอนยับยู่ยี่ มีคราบสีน้ำตาลบนผ้าปู หน้าต่างลั่นเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่าขนหัวลุก
“สวัสดีครับ?”
เสียงของนักโทษดังก้องไปทั่วห้องขณะร้องเรียก
ความเงียบสงัดตามมาหลังจากคำพูดของเขา
‘หนาววุ้ย…’
ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง นักโทษก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเย็นยะเยือกซัดสาดตัวเขาจนเริ่มสั่นไปทั้งร่าง
“สวัสดี?”
เขาเอ่ยปากอีกครั้งหนึ่ง เสียงของเขาสะท้อนก้องยิ่งกว่าเก่า
“มีใครอยู่ไหม?”
คำตอบกลับมีเพียงเสียงสะท้อนเดิม ๆ
เขามองไปโดยรอบ แล้วลุกขึ้นยืน ฝีเท้าของเขาลั่นเสียงไปทั่วบริเวณขณะที่ฝ่ามือโอบกอดตัวเองเอาไว้
‘หนาวของจริงนะเนี่ย…’
นักโทษกวาดสายตาจนกระทั่งไปหยุดตรงประตูหนึ่ง ความมืดสนิทปรากฏอยู่เบื้องหลังบานประตู มันให้ความรู้สึกราวกับก้นบึ้งอเวจีกำลังทักทายอยู่ เขากลืนน้ำลายอย่างประหม่า
“ม่ะ… ไม่มีใครอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?”
พื้นส่งเสียงลั่นอีกครั้งหนึ่งเมื่อเขาก้าวไปข้างหน้ามุ่งตรงสู่ประตู มันมืดมิด แต่เขารีบหยิบไฟฉายในมือขึ้นมาและส่องไฟเบื้องหน้า
ทว่าเป็นอีกตามเคย…
บริเวณหลังประตูนั้นมืดสนิท
นักโทษกลั้นลมหายใจ จ้องมองไปยังความมืดมิดด้วยความไม่สบายใจ เขามองรอบตัวอีกครั้ง หวังว่าจะได้รับคำตอบอะไรบางอย่าง แต่ก็เป็นอีกครั้งที่เขาพบเพียงความเงียบงัน เจ้าหน้าที่… พวกเขาหายไปหมดแล้วจริง ๆ
เขาหายใจเข้าลึก ๆ ดวงตากะพริบขณะมองรอบห้อง ก่อนจะคว้าโคมไฟดวงหนึ่งจากบนลิ้นชักข้างเตียง
ฝ่ามือกำโคมไฟไว้แน่นจนสัมผัสได้ถึงผิวโลหะขรุขระของมัน จากนั้นจึงค่อย ๆ เดินไปที่ประตู ฝีเท้าช้าและมั่นคง หน้าต่างส่งเสียงฝืดเคืองสอดคล้องกับจังหวะการก้าวของเขา
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว
ความตึงเครียดภายในห้องหนาแน่น เกาะติดร่างกายของนักโทษเสมือนอาภรณ์จำพวกหนึ่ง
ลมหายใจของเขาเริ่มแผ่วเบาลงเมื่อเข้าใกล้ประตู รูม่านตาขยายกว้าง กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายแข็งเกร็ง เขาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าแม้แต่เสียงลมอากาศก็อาจจะไปกระตุ้นอะไรก็ตามที่รออยู่อีกฟากฝั่งได้
เพราะถึงแม้เขาจะมองไม่เห็นมัน…
เขาก็สัมผัสได้
บางสิ่งบางอย่าง หรือใครสักคน กำลังรอเขาอยู่อีกด้านหนึ่งของบานประตู
เงาเส้นยาวเหยียดและผอมโซที่แนบอยู่บนพื้นนั้นเป็นหลักฐานชั้นดีสำหรับเขา
“แกเป็นใคร…? มายืนทำไมตรงประตู?”
น้ำเสียงของนักโทษแห้งผาก พร้อมด้วยใบหน้าซีดเผือด เขากำรอบโคมไฟและยกมันขึ้นเล็กน้อย
“ฉันจะฆ่าแกแน่ถ้าไม่ยอมออกมา ฉันเคยทำมาแล้ว… หลายครั้งด้วย คิดว่าฉันจะกลัวแกงั้นเหรอ?”
ไม่มีการตอบกลับอีกเช่นเคย
จากนั้น ดวงตาของนักโทษก็ริบหรี่
“ได้”
เขาจับโคมไฟเหนียวแน่น ก่อนจะผลักประตูที่เปิดแง้มอยู่ครึ่งหนึ่งนั้นให้อ้ากว้างด้วยพละกำลังที่พลุ่งพล่านเพราะฤทธิ์ของอะดรีนาลีน แล้วฟาดโคมไฟลงไปสุดแรงเกิดโดยไม่ลังเล โครงโลหะแตกกระจายกลางอากาศ
“ฮ่าาา!”
***
“อ่า…? อะไรเนี่ย? เมื่อคืนคุณนอนไม่หลับเหรอครับ?”
ผมจ้องมองร่างอิดโรยตรงหน้าตัวเอง เขาดูแตกต่างจากที่ผมเห็นเมื่อวานเล็กน้อย ดวงตาซบเซา เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย สภาพของเขาดูแทบจะเป็นคนละคนเลยทีเดียว
‘เดี๋ยวสิ การบำบัดของฉันไม่ได้ผลเหรอ? เขาควรจะนอนได้… ไม่สิ เขาควรจะหลับได้ไม่ใช่รึไง?’
ความคิดทุกรูปแบบแหวกว่ายภายในหัวสมองขณะมองโรวาน
สุดท้าย ร่างกายของผมก็เกร็งขึ้นเพราะกลัวว่าเขาจะพุ่งตัวใส่ผมกะทันหัน
อย่างไรก็ตาม คำพูดถัดมาของเขาทำเอาผมอึ้งกิมกี่
“ขอทำบำบัดอีกรอบได้ไหมครับ? ผมรู้สึกว่าน่าจะหลับได้ถ้าได้ทำอีกสักรอบน่ะ”
“เอ๋…? เราเพิ่งทำไปเมื่อวานเองไม่ใช่เหรอครับ? ถ้าคุณนอนไม่หลับก็แสดงว่าไม่ได้ผลน่ะสิ แล้วทำไม—”
“เปล่าครับ มันได้ผล”
“อะไรนะ?”
ผมกะพริบตา มันได้ผล? ผมมองเขาอีกครั้ง ทำไมผมถึงไม่เชื่อคำพูดเขาเลยน่ะเหรอ? เพราะสภาพของเขาทำให้คำว่า ได้ผล ฟังดูเหมือนกำลังล้อผมเล่นมากกว่าเนี่ยสิ
“อา จริงด้วย”
ราวกับอ่านความคิดของผมออก โรวานเกาต้นคอตัวเอง
“นี่เป็นเรื่องปกติสำหรับผมน่ะครับ แบบว่าผมมักจะฝันร้ายก่อนออกสำรวจแต่ละครั้ง อย่าไปใส่ใจมากเลยครับ”
“…อ๋อ”
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…
“ปกติผมจะไม่นอนจนกว่าจะถึงวันที่สอง เพราะทุกครั้งที่หลับตา ผมจะรู้สึกเหมือนฝันร้ายมันตามมา แต่วันนี้มันต่างกันเล็กน้อย ผม… ไม่รู้สึกอะไรเลยตอนที่หลับตาครับ”
“นั่นก็ฟังดูเหมือนมีความคืบหน้านะครับ”
“ใช่ครับ ผมเลยมาอยู่ที่นี่ไง”
โรวานมองผมด้วยดวงตาเปล่งประกาย แผ่นหลังยืดตรงเป็นท่วงท่าดูสภาพ
ดูเหมือนว่าทัศนคติของเขาจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“รบกวนช่วยผมอีกครั้งเถอะนะครับ! ผมอยากให้—”
ปัง!
เสียงบานประตูของห้องเปิดออกดังสนั่นตัดประโยคของโรวาน และไคล์ก็เข้ามา
ศีรษะรีบหันไปมองเขา ผมตกใจที่เห็นเขาจ้องผมด้วยใบหน้าซีดเผือด ลมหายใจของเขาหอบถี่ ราวกับว่าเขาเพิ่งวิ่งมาหาผมด้วยความเร็วสูงสุด
“นายทำอะไรลงไป?”
นั่นคือสิ่งแรกที่เขาพูดกับผม ทั้ง ๆ ที่ตัวเขาเองยังหายใจแทบไม่ทันด้วยซ้ำ
ผมถึงกับผงะ
“ว่าไงนะ…?”
เขาพูดอะไร…
“นายทำอะไรลงไปกันแน่?!”
ไคล์ถามอีกครั้ง ระดับเสียงของเขาพุ่งสูง พลางชูมือขึ้นเพื่อให้ดูกระดาษแผ่นหนึ่ง
ภายในนั้น ผมเห็นคำห้าพยางค์เขียนกำกับไว้เป็นตัวหนา
[หน่วยสำรวจบิดเบี้ยว]
ใบหน้าของผมแข็งค้างทันทีที่เห็นคำเหล่านั้น แต่เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด… ผมเลื่อนสายตาอย่างเชื่องช้า ไปหยุดอยู่ตรงชื่อของตัวเอง
อ่า
ผมยืดคอขึ้น มองไคล์อีกครั้ง
“ฉันทำอะไรลงไปวะ?”