หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 906 คู่ต่อสู้ผู้แข็งแกร่ง
บทที่ 906 คู่ต่อสู้ผู้แข็งแกร่ง
ประมุขกวานเห็นภาพเหตุการณ์นี้ก็จมอยู่ในห้วงความคิด
พวกเขาไม่มีทางสืบสวนประวัติความเป็นมาของผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่ทุกคนได้หรอก หอกระบี่ไม่ได้มีหน่วยข่าวกรองอย่างตำหนักรับภารกิจของสำนักเวิ่นเต๋า สืบไปก็สืบไม่ไหว
อีกอย่าง งานถามกระบี่ที่จัดขึ้นก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน
ช่างประหลาด
“ท่านประมุข ข้าน้อยเกรงว่าจะไม่ใช่ลางดี พวกเราควรเตรียมการอะไรสักอย่างหรือไม่?” ผู้อาวุโสหอกระบี่คนหนึ่งรู้สึกว่างานถามกระบี่ครั้งนี้ผิดปกติ จึงส่งเสียงสื่อจิตให้ประมุขเบา ๆ
ประมุขกวานพยักหน้า เห็นด้วยกับความเห็นของผู้อาวุโส เหตุการณ์ในงานถามกระบี่ครั้งนี้เกินความสามารถของหอกระบี่ไปแล้ว “ไม่ใช่ลางดีจริงๆ แจ้งทางการไปก่อนเถอะ ให้พวกเขาส่งคนมาเพิ่ม เพื่อไม่ให้จับคนไม่ทัน”
หอกระบี่ไม่ใช่หนึ่งในห้าสำนักเซียนใหญ่ ไม่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมาย
……
การแข่งขันกลุ่มแรกนอกจากจะมีผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่จำนวนมหาศาลที่มีความขัดแย้งกันอย่างไม่อาจประนีประนอมแล้ว ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดที่น่าสนใจ
การแข่งขันลูกข่างเหล็กระหว่างเซวียนเซวียนและอู๋เอ้อร์ดึงดูดสายตาผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่มากมาย สองสิ่งมีชีวิตเผ่าทะเลปะทะกันอย่างถึงที่สุด ขั้นแรกอู๋เอ้อร์ได้เปิดใช้สายเลือดที่ซ่อนอยู่ เงาบรรพบุรุษปรากฏเหนือศีรษะ มอบพลังใหม่ให้เขา ทำให้เขาได้เปรียบ
จากนั้นเซวียนเซวียนก็เปิดใช้สายเลือดที่ซ่อนอยู่เช่นกัน เงาบรรพบุรุษปรากฏขึ้น พลิกสถานการณ์ ทำให้เขาได้เปรียบ
ท้ายที่สุด เซวียนเซวียนแก้ไขสถานการณ์จนได้เปรียบ เอาชนะไปได้
การแข่งขันกลุ่มแรกจบลงอย่างราบรื่น
เนื่องจากเป็นการต่อสู้โดยใช้เงาพลังกระบี่ แม้จะฆ่าอีกฝ่ายได้ ก็เพียงแค่ทำให้พลังกระบี่แตกสลายเท่านั้น ไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต
แน่นอนว่า หากจะไปแก้แค้นส่วนตัวหลังการแข่งขัน นั่นก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว
เมื่อเทียบกับการแข่งขันกลุ่มแรก การแข่งขันกลุ่มที่สองน่าดูยิ่งกว่า ในกลุ่มที่สองมีหมิงไท่และลู่หยาง ดาวรุ่งใหม่ด้านวิถีกระบี่ที่ได้รับความสนใจอย่างสูง ผู้คนเพียงได้ยินตำนาน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นพวกเขาลงมือ
แต่ที่โดดเด่นที่สุดยังเป็นเยว่ฉวน เขาพาวิญญาณกระบี่อาหลานขึ้นเวทีด้วยโดยตรง
วิญญาณกระบี่เป็นส่วนหนึ่งของกระบี่ จึงไม่ผิดกติกา
ลู่หยางไม่ได้ให้วิญญาณกระบี่เซียนอมตะออกมา หากให้เซียนออกมา อย่าว่าแต่ผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่ที่เข้าร่วมงานถามกระบี่ครั้งนี้เลย แม้จะรวมผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่จากงานถามกระบี่ทุกรุ่นมามัดรวมกัน ก็ไม่พอให้เซียนอมตะคนเดียวต่อกรหรอก
ลู่หยางทำสิ่งต่างๆ อย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่พึ่งพากำลังภายนอกที่เป็นเพียงชื่อแต่ไร้แก่นสาร
คู่ต่อสู้ของลู่หยางเป็นผู้บำเพ็ญที่แต่งกายประหลาดอยู่บ้าง ใบหน้าซีดขาว ดูอ่อนแอบอบบาง ถือกระบี่น้ำแข็งเล่มหนึ่ง บนใบกระบี่มีลวดลายหิมะและน้ำแข็งแกะสลัก
จำได้ว่าหมิงไท่เคยแนะนำคน ๆ นี้ เป็นผู้บำเพ็ญจากดินแดนเหนือสุด ชื่อว่าเสวียสือโล่ว มีชื่อเสียงอยู่บ้างในดินแดนเหนือสุด
ที่ได้รับการแนะนำจากหมิงไท่ ย่อมมีความโดดเด่น แต่เมื่อเทียบกับลู่หยาง ก็ยังห่างกันไกลนัก
“น่าเสียดายสำหรับคนชื่อเสวียสือโล่วนี้ การแข่งขันแรกก็ต้องพบกับลู่หยางเสียแล้ว”
“ช่วยไม่ได้ โชคชะตาเป็นเช่นนี้ ช่างโชคร้ายเหลือเกิน”
“ไม่รู้ว่าเขาจะบีบให้ลู่หยางใช้พลังสักกี่ส่วน”
“หวังว่าจะต่อสู้ได้นานหน่อย ยิ่งบีบให้ลู่หยางเปิดไพ่ตายมากเท่าไร ก็ยิ่งเป็นประโยชน์กับพวกเรามากเท่านั้น”
เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบของผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่ด้านล่างเวที แววตาของเสวียสือโล่วกลับแน่วแน่ผิดปกติ ลู่หยางมีพรสวรรค์วิถีกระบี่สูงแล้วอย่างไร เขาสามารถชดเชยความแตกต่างด้วยความพยายาม
คิดดูประสบการณ์การฝึกกระบี่ของเขาในสิบกว่าปีที่ผ่านมา น้ำตา เหงื่อ แผลเป็น… นับไม่ถ้วน
ตลอดเส้นทางนี้ เขาพบศัตรูผู้แข็งแกร่งมากมาย มีคนมากมายบอกว่าเขาเอาชนะไม่ได้ แต่ความจริงกลับหักหน้าทุกคน
บนเวทีประลอง ทั้งสองฝ่ายแลกกระบวนท่าหลายสิบกระบวนในชั่วประกายฟ้าแลบ เสวียสือโล่วสมกับเป็นอัจฉริยะวิถีกระบี่จากดินแดนเหนือสุด หล่อหลอมมาหลายปีในที่นั่น รูปแบบพลังกระบี่มีกลิ่นอายของความหนาวเย็นและความแน่วแน่
ลู่หยางใช้เงาพลังกระบี่ต่อสู้เป็นครั้งแรก รู้สึกว่าเป็นประสบการณ์ใหม่ที่น่าสนใจมาก
หลังจากได้ทดลองใช้เงาพลังกระบี่ต่อสู้แล้ว ก็ถึงเวลาที่จะต้องใช้ของจริงบ้าง
เมื่อกระบวนกระบี่ของลู่หยางเปลี่ยนแปลง เสวียสือโล่วรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นทันที ราวกับว่าสิ่งที่ลู่หยางถือไม่ใช่กระบี่ แต่เป็นค้อนยักษ์ที่สามารถสั่นสะเทือนสวรรค์และพิภพ ทุกครั้งที่ปะทะกัน ข้อมือก็ชาหนึบ
นี่คือพลังที่แท้จริงของลู่หยางหรือ ก่อนหน้านี้เป็นเพียงการอุ่นเครื่องหรือ?
เสวียสือโล่วมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก ทั้งสองใช้เงาพลังกระบี่ ไม่เกี่ยวกับวิทยายุทธ์ นั่นหมายความว่าพลังกระบี่ของลู่หยางเหนือกว่าเขามาก
กระบวนกระบี่ของลู่หยางทั้งหนักและเร็ว ราวกับเขามองทะลุกระบวนกระบี่ของเสวียสือโล่ว ทุกกระบี่ล้วนเล็งจุดอ่อนของเขา ทำให้เสวียสือโล่วได้แต่ป้องกันเชิงรับ ไม่อาจโจมตี
ผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่ที่มุงดูก็เห็นแล้วว่าเสวียสือโล่วเพียงต่อสู้อย่างไร้หนทาง การพ่ายแพ้เป็นเรื่องของเวลา
แต่พวกเขาไม่อาจคิดออกว่า หากเป็นพวกเขาเองที่เผชิญหน้ากับลู่หยาง ก็คงมีชะตากรรมเช่นเดียวกับเสวียสือโล่ว
“ยอมแพ้เสียเถอะ ว่าอย่างไร?” ลู่หยางแนะนำอย่างจริงจัง เขาอยากจบการต่อสู้เร็ว ๆ ถือโอกาสที่คนอื่นยังแข่งไม่จบ ไปดูว่าคนอื่นต่อสู้อย่างไร
“ไม่!” เสวียสือโล่วตอบอย่างจริงจัง แม้จะเสียเปรียบ แต่แววตายังแน่วแน่ ไม่หวั่นไหวแม้ว่าพลังของทั้งสองฝ่ายจะต่างกันมาก
ลู่หยางอึ้งไปครู่หนึ่ง ตระหนักว่าทัศนคติของตนไม่ถูกต้อง ในฐานะผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่ ย่อมต้องต่อสู้จนถึงวินาทีสุดท้าย จะยอมแพ้ได้อย่างไร คำพูดเมื่อครู่เหมือนกับตบหน้าเสวียสือโล่ว
ลู่หยางกล่าวอย่างจริงจัง “ขออภัย เพื่อเป็นการตอบแทน ข้าจะใช้พลังทั้งหมดเอาชนะเจ้า!”
เมื่อรู้สึกถึงการโจมตีของลู่หยางที่หนักหน่วงและรวดเร็วยิ่งขึ้น เสวียสือโล่วมีเหงื่อท่วมตัว เลือดเดือดพล่าน
ที่แท้ความแตกต่างระหว่างตนกับอัจฉริยะวิถีกระบี่ที่แท้จริงช่างห่างกันมากเพียงนี้ ตนจะต้องหยุดอยู่แค่นี้จริงๆ หรือ?
เสวียสือโล่วสีหน้าเหม่อลอยไปชั่วขณะ ความทรงจำย้อนกลับไปยังวัยเด็ก
……
ท่ามกลางหิมะตกหนัก เสวียสือโล่วถือกระบี่เหล็กที่แตกหัก ยืนอยู่บนเสาไม้ ลมเหนือพัดกระโชก เกล็ดหิมะกระแทกใบหน้า ทำให้เขาเจ็บปวด
“อาจารย์ ข้าเกือบทนไม่ไหวแล้ว”
เสวียสือโล่วกัดฟันกล่าว เขายังไม่กล้าพูดเสียงดัง กลัวว่าเกล็ดหิมะจะบินเข้าปาก
อาจารย์หลังค่อมถือไม้เท้า ราวกับไม่เห็นท่าทางที่เสวียสือโล่วกำลังจะล้มลงทุกเมื่อ
“อดทนต่อไป เจ้าต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ต้านเกล็ดหิมะมากมายเหล่านี้ไว้ ในวันหน้าเจ้าจะเข้าใจความหมายของการฝึกฝนวันนี้”
……
“อาจารย์ ที่แท้ท่านคาดการณ์เหตุการณ์วันนี้ไว้แล้วหรือ?” เสวียสือโล่วพึมพำในปาก การโจมตีของลู่หยางช่างคล้ายคลึงกับพายุหิมะในดินแดนเหนือสุด
เขาค่อย ๆ รวบกระบวนกระบี่เข้ามา ลดขอบเขตการป้องกัน ปรับท่าทาง ยืนในท่าที่ดูแปลกตาไปบ้าง นั่นคือท่ายืนฝึกยุทธ์
เขาค่อย ๆ นึกถึงคำสอนของอาจารย์ นึกถึงทุกรายละเอียดของการฝึกกระบี่ กระบวนท่าบางอย่างที่ปกติไม่เกี่ยวข้องกันเลย ขณะนี้เชื่อมโยงกัน กลายเป็นกระบวนท่าใหม่
“กระบวนกระบี่ยืนฝึกยุทธ์!”
นี่คือกระบวนกระบี่ที่สามารถต้านพายุหิมะได้ เป็นกระบวนกระบี่ที่แม้แต่อาจารย์ก็ยังไม่ได้ทำสำเร็จ!
“ฟัน”
ลู่หยางเปล่งคำว่า “ฟัน” เบา ๆ คมกระบี่กลายเป็นดวงจันทร์เสี้ยว พุ่งทะลุกระบวนกระบี่ยืนฝึกยุทธ์โดยตรง ฟาดเสวียสือโล่วจนไปอยู่ที่ขอบเวทีประลองและสลบไป
“น้องชายเสวียสลบแล้ว ไม่ดีแน่”
ด้านล่างเวทีมีผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่คนหนึ่งเห็นเสวียสือโล่วสลบ ท่าทางร้อนรน
“ท่านผู้มีวิทยายุทธ์ เสวียสือโล่วสลบแล้วจะเกิดเรื่องอะไรหรือ?” คนข้าง ๆ ถาม
ชายคนนั้นถอนหายใจ กล่าวว่า “เสวียสือโล่วเป็นน้องชายร่วมสำนักของข้า เดิมทีเขาเป็นเด็กกำพร้าที่อาจารย์เก็บมา ตั้งแต่เด็กก็แสดงพรสวรรค์ด้านวิถีกระบี่ที่น่าตกใจ อาจารย์มองเขาเป็นทายาทผู้สืบทอดวิชา”
“ตอนที่อาจารย์คิดว่าได้ศิษย์ดี เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นครั้งหนึ่ง น้องชายเสวียสลบไป หลังจากสลบ อีกจิตวิญญาณหนึ่งเข้าควบคุมร่างของน้องชายเสวีย ในสภาพนั้นน้องชายเสวียกลายเป็นคนโหดเหี้ยมและแข็งแกร่ง ขาข้างนั้นของอาจารย์ก็ถูกน้องชายเสวียทำให้หักในครั้งนั้นนี่แหละ”
“ภายหลังน้องชายเสวียตื่นขึ้นมา จำอะไรไม่ได้เลย ข้าและอาจารย์ก็ไม่ได้พูดความจริงเรื่องนี้”
“อาจารย์สงสัยว่าเป็นเพราะน้องชายเสวียเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจก่อนที่จะถูกเก็บมา ทำให้เขาแยกเป็นสองบุคลิก”
เป็นไปตามคาด หลังจากเสวียสือโล่วสลบไป เขากลับลุกขึ้นยืนอีกครั้ง บรรยากาศของคนทั้งคนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“ไอ้ไร้ค่านี่สลบไปอีกแล้วหรือ สุดท้ายก็ต้องพึ่งข้าสินะ”
“เสวียสือโล่ว” มองลู่หยาง มุมปากเผยรอยยิ้มอำมหิต
“ฟัน”
ลู่หยางเปล่งคำว่า “ฟัน” เบา ๆ เช่นเคย ฟาดให้อีกบุคลิกของเสวียสือโล่วสลบไปอีกครั้ง
ในโลกจิตวิญญาณของเสวียสือโล่ว มีเสวียสือโล่วสองคน คนหนึ่งสว่าง อีกคนหนึ่งมืด
“ที่แท้ขาของอาจารย์เป็นข้าทำหักหรือ?” เสวียสือโล่วที่สว่างกุมศีรษะร้องไห้ “ไม่ใช่ เป็นเจ้าต่างหาก เจ้านั่นแหละที่ทำร้ายอาจารย์!”
เสวียสือโล่วที่มืดเย้ยหยันเรื่องนี้ “ข้าทำร้ายแล้วอย่างไร ก็เพราะพลังสายเลือดในร่างของเจ้าแข็งแกร่งเกินไป ไม่สามารถควบคุมได้ จึงแยกบุคลิกของข้าออกมา”
“หากไม่มีบุคลิกของข้า ตั้งแต่ก่อนที่อาจารย์จะเก็บเจ้ามา เจ้าก็ถูกหนาวตายไปแล้ว”
เห็นเสวียสือโล่วที่สว่างยังคงร้องไห้ เสวียสือโล่วที่มืดแสดงท่าทางเกลียดเหล็กที่ไม่กลายเป็นเหล็กกล้า
“ร้องสิ ร้องไปมีประโยชน์อะไร ร้องแล้วจะชนะคู่ต่อสู้ของเจ้าได้หรือ!”
“แล้วเจ้าว่าทำอย่างไรดี!” เสวียสือโล่วที่สว่างร้องไห้พลางตะโกนถาม
เสวียสือโล่วที่มืดเผยรอยยิ้มซับซ้อน “เมื่อครู่เจ้าบรรลุกระบวนกระบี่ยืนฝึกยุทธ์ ก้าวขึ้นอีกขั้น พอดีห่างจากการปรับตัวเข้ากับพลังสายเลือดอีกเพียงความช่วยเหลือเล็กน้อยเท่านั้น”
“ความช่วยเหลือเล็กน้อย?” เสวียสือโล่วที่สว่างอึ้งไป
เสวียสือโล่วที่มืดไม่ได้อธิบายอะไร แต่ก้าวไปข้างหน้าโอบกอดเสวียสือโล่วที่สว่าง ร่างค่อย ๆ สลายไป
“ยังขาดการหลอมรวมของเจ้ากับข้า หวังว่าหลังจากข้าหายไปแล้ว เจ้าจะไม่เป็นเด็กขี้แยอีกต่อไป ที่เจอปัญหาก็ร้องไห้”
“เสี่ยวอัน!” เสวียสือโล่วที่สว่างตะโกน พยายามคว้าตัวตนอีกคนอย่างสุดกำลัง แต่สุดท้ายสิ่งที่คว้าได้เป็นเพียงประกายแสง
ในความเป็นจริง เสวียสือโล่วที่ล้มลงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แววตาเศร้าแต่มุ่งมั่น เขาค่อย ๆ ยกกระบี่ ชี้ไปที่ลู่หยาง ราวกับเป็นคน ๆ เดียวที่พูด แต่ก็เหมือนกับสองตัวตนพูดพร้อมกัน
“ลู่หยาง ข้าจะเอาชนะเจ้าให้ได้!”
“พลังนี้ เขาคือสายเลือดจักรพรรดิหิมะในตำนาน!” ผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่จากดินแดนเหนือสุดที่อยู่ด้านล่างเวทีตะโกนลั่น
“เจ้าจะจบหรือยัง ฟัน!” ลู่หยางโกรธหนัก ฟาดกระบี่อย่างเต็มกำลัง
เสวียสือโล่วตกลงจากเวทีประลอง
=======================