หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 903 พิธีถามกระบี่

บทที่ 903 พิธีถามกระบี่
นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่หยางได้เห็นวิญญาณกระบี่ของแท้ เทียบกับวิญญาณกระบี่ปลอมในกระบี่ชิงเฟิงแล้วช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

วิญญาณกระบี่ของเยว่ฉวนต้องมีระดับสูงมากแน่นอน ไม่เช่นนั้นเขาคงมองออกถึงความผิดปกติได้

เยว่ฉวนยิ้มน้อยๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด “ตอนเริ่มบำเพ็ญโชคดีได้รับกระบี่ที่มีจิตวิญญาณสมบูรณ์เล่มหนึ่ง บ่มเพาะด้วยจิตใจ ค่อยๆ ฝึกฝนอาหลานขึ้นมา”

กระบี่ประจำตัวของเขาชื่อกระบี่หลานเอี๋ยน วิญญาณกระบี่จึงตั้งชื่อตัวเองว่าอาหลาน

เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับอาหลาน กลางวันเขาโอบกอดอาหลาน กลางคืนยังใช้วิชาบำรุงกระบี่ดูแลร่างกายของอาหลาน ช่างมีผู้คนมากมายที่อิจฉาเขา

“พูดเสียเหมือนใครไม่มีวิญญาณกระบี่อย่างไรอย่างนั้น ลู่หยางน้อย เจ้านำข้าออกมาให้พวกเขาเปิดหูเปิดตาสักหน่อย!” เซียนอมตะทนไม่ได้ที่มีคนทำให้ลู่หยางต้องด้อยกว่า

ราชวงศ์ถั่วยักษ์ของพวกเขาเป็นแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาล พื้นที่กว้างคนน้อย ลู่หยางน้อยในฐานะขุนนางใหญ่ของราชวงศ์ถั่วยักษ์ ฮ่องเต้แห่งถั่วในอนาคต จะไม่มีกระบี่ที่มีวิญญาณกระบี่ได้อย่างไร?

เซียนอมตะรู้สึกว่าตนเป็นฮ่องเต้ที่ทำหน้าที่ได้อย่างเหมาะสม ทั้งช่วยลู่หยางน้อยเป็นตัวทารกแรกกำเนิดที่สอง ทั้งเป็นวิญญาณกระบี่เสริมหน้าตา ในประวัติศาสตร์คงไม่มีฮ่องเต้องค์ใดใส่ใจขุนนางถึงเพียงนี้

“อย่า อย่า อย่า เซียนน้อย ท่านอยู่บำรุงกายบำรุงใจในกระบี่ชิงเฟิงเถอะ”

ลู่หยางรีบห้ามเซียนอมตะทันที หากเซียนอมตะโผล่ออกมาจะยุ่งแย่ หากคนอื่นถามว่าเขาสร้างความสัมพันธ์กับวิญญาณกระบี่อย่างไร นั่นมิใช่การเปิดโปงตัวเองหรอกหรือ

ศิษย์พี่หญิงเสี่ยวหมี่และคนอื่นๆ สนทนาเรื่องวิถีกระบี่กับลู่หยาง มีความรู้สึกว่าพบมิตรสหายที่นึกเสียดายว่าไม่ได้พบกันเร็วกว่านี้ ลู่หยางมีความเข้าใจในวิถีกระบี่อย่างลึกซึ้ง พวกเขาฟังแล้วรู้สึกเหมือนได้รับความกระจ่างในทันที

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วหนึ่งวัน

“ไปกันเถอะ พิธีถามกระบี่กำลังจะเริ่มแล้ว”

ศิษย์พี่หญิงเสี่ยวหมี่กล่าว นำทุกคนลงบันได

สถานที่จัดพิธีถามกระบี่ตั้งอยู่ข้างหอกระบี่ เป็นสถานที่ที่สร้างขึ้นชั่วคราว ติดกับคลังกระบี่

ตามที่หมิงไท่แนะนำ พิธีถามกระบี่เหมือนกับปีก่อนๆ แบ่งเป็นสามขั้นตอน ขั้นตอนแรกคือประมุขหอกระบี่กล่าวคำเปิด ขั้นตอนที่สองคือการประลองกระบี่ ขั้นตอนนี้ไม่ได้ตัดสินด้วยวิทยายุทธ์ แต่แข่งขันกันด้วยความเข้าใจในวิถีกระบี่ล้วนๆ ขั้นตอนที่สามคือไปยังคลังกระบี่เพื่อสร้างการสั่นพ้องกับกระบี่วิเศษ

ผู้ฝึกกระบี่ที่มาร่วมพิธีถามกระบี่ ล้วนมีเป้าหมายอยู่ที่ขั้นตอนที่สอง การประลองกระบี่ นี่เป็นโอกาสที่จะพิสูจน์ความเข้าใจในวิถีกระบี่ของตนต่อผู้ฝึกกระบี่ทั่วใต้หล้า เป็นตัวแทนของเกียรติยศอันสูงสุด

ท่านเต๋าปู้อวี่เคยคว้าตำแหน่งที่หนึ่งในพิธีถามกระบี่รุ่นหนึ่ง แล้วก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เอาชนะประมุขหอกระบี่ ได้ฉายาว่าคนอันดับหนึ่งแห่งวิถีกระบี่

“รับกระบี่ของข้า!”

“วิชากระบี่คุนหลุน!”

“กระบี่แห่งฟ้าดิน!”

“วิชากระบี่นกยูงรำแพน!”

ผู้ฝึกกระบี่หลายคนใช้เวลาเล็กน้อยก่อนพิธีถามกระบี่จะเริ่มประลองฝีมือกันฉันมิตร ต่อสู้กันในสนาม

บางคนใช้กระบี่อันทรงพลัง สามารถฉีกพื้นที่ว่าง บางคนมีวิชากระบี่เหมือนนกยูงรำแพน ใช้ท่ากระบี่จอมปลอมมากมายพร้อมกัน ซ่อนท่ากระบี่ที่แท้จริงไว้ในนั้น ยังมีปลาหมึกยักษ์แปดแขนถือกระบี่แปดเล่ม หมุนเหมือนลูกข่างเหล็ก ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ได้

ก่อนหน้านี้ลู่หยางพบผู้ฝึกกระบี่แค่ประปราย ยังไม่รู้สึกอะไรมากนัก แต่ตอนนี้พิธีถามกระบี่เริ่มอย่างเป็นทางการ ผู้ฝึกกระบี่ทั่วใต้หล้ามารวมตัวกันที่นี่ จึงรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ พลังกระบี่อันมหาศาลโถมเข้าใส่

ยกเว้นท่านเต๋าปู้อวี่และผู้อื่นที่เป็นข้อยกเว้น ผู้ฝึกกระบี่ส่วนใหญ่มักเย็นชาต่อผู้อื่น พูดน้อย เพราะพวกเขาทุ่มเทให้กับกระบี่อย่างสุดหัวใจ ไม่มีภาษาร่วมกับคนอื่น

เมื่อมาถึงหอกระบี่ ผู้ฝึกกระบี่ต่างพบมิตรร่วมทาง รวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย ส่วนใหญ่เป็นคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน พูดคุยกันสองสามประโยค ก็กลายเป็นเพื่อนกัน

พิธีถามกระบี่ได้รับความสนใจอย่างมากจากผู้ฝึกกระบี่ ส่วนหนึ่งก็เพราะเหตุผลนี้

ผู้ฝึกกระบี่ทุกคนล้วนมี “พลัง” เฉพาะตัว พลังเหล่านี้รวมตัวกันโดยไม่ต้องชี้นำอย่างจงใจ ก็ก่อตัวเป็นพลังกระบี่ที่พุ่งทะยานเสียดฟ้า โดยไม่ได้ใช้พลังวิเศษแม้แต่น้อย ก็ขับไล่เมฆบนท้องฟ้าออกไป ด้านบนเป็นท้องฟ้าโล่งแจ้ง

ลู่หยางมองดวงอาทิตย์กลางฟ้า คิดในใจว่าอย่างน้อยก็น่าจะเหลือก้อนเมฆไว้ให้สักก้อน สมัยชาติก่อนตอนฝึกทหารใหม่ ครูฝึกยังสงสารพวกเขา รู้จักเลือกที่ร่มเงาให้ยืนระเบียบพัก

หากไม่ใช่เพราะไม่เหมาะกับสถานการณ์ ลู่หยางอยากใช้ท่ากระบี่เดียวเป็นกระบี่หมื่นเล่มเพื่อบังแดด

ประมุขหอกระบี่ยืนพูดอยู่จุดสูงสุด ลู่หยางไม่ได้ยินว่าพูดอะไร เพราะหมิงไท่ส่งเสียงสื่อจิตแนะนำผู้ฝึกกระบี่หลายคนที่ควรให้ความสนใจเป็นพิเศษ

“คนที่สวมชุดสีเขียวทั้งตัว รูปร่างสูงผอมคือตวนฉางชิงผู้ฝึกกระบี่จากเขตปีศาจ เป็นไผ่เขียวที่บำเพ็ญจนมีจิตวิญญาณ สลักท่อนหนึ่งของร่างกายตนให้เป็นกระบี่ไผ่ ใช้ตัวเองเป็นอาวุธ”

พืชวิเศษบำเพ็ญเซียนยากลำบาก แต่หากบำเพ็ญได้แล้ว จะมีพรสวรรค์ที่ได้รับความเมตตาจากสวรรค์ พืชวิเศษที่บำเพ็ญจนสำเร็จสูงสุด ไม่มีใครเกินเซียนแห่งกาลเวลา

แม้ว่าปัจจุบันจะกลับชาติมาเกิดเป็นหลี่หาวเหริน และถูกซู่อี้เหรินคิดถึงทุกวัน

“คนที่มีรูปลักษณ์กลางๆ ระหว่างชายหญิงคือคุนชิวจากเผ่าฮุ่นตุน ได้ยินว่าเขาได้รับความไว้วางใจอย่างยิ่งจากบรรพบุรุษขั้นข้ามพิบัติของเผ่าฮุ่นตุน และได้รับการยืนยันให้เป็นหัวหน้าเผ่าฮุ่นตุนคนต่อไปแล้ว”

ลู่หยางมองคุนชิวเป็นพิเศษสองสามครั้ง ตอนที่เขาอยู่ในดินแดนโบราณเจ้าฮวาในเขตปีศาจ เคยพบกับอัจฉริยะเผ่าฮุ่นตุน แต่ตอนนั้นเขากำลังยุ่งอยู่กับการต่อสู้ จึงไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายมาจากเผ่าใด ไม่ทันได้ดู

ผู้ที่ชื่อคุนชิวนี้ไม่ใช่อัจฉริยะเผ่าฮุ่นตุนที่เขาพบตอนนั้น ลู่หยางคาดคะเนว่าอายุและระดับพลังของอีกฝ่ายสูงกว่าตน แต่ไม่รู้ว่าสูงกว่าเท่าไร

เผ่าฮุ่นตุนไม่มีเพศแน่นอน สามารถเปลี่ยนเป็นชายหรือหญิงได้ มักมีรูปลักษณ์ระหว่างชายหญิง ทำให้ผู้คนนับถือและหลีกเลี่ยง

คุนชิวรู้สึกถึงสายตาของลู่หยาง เมื่อเขาหันมามองลู่หยาง ลู่หยางก็รีบหันหน้ากลับมาทันที

“คุนชิว เป็นอะไรหรือ?” หมาดำตัวใหญ่ข้างๆ คุนชิวถาม

เขาเป็นอัจฉริยะจากเผ่าเทียนโกว คาบกระบี่เล่มหนึ่งไว้ในปาก ตอนเยาว์วัยเขาฝึกกระบี่ในร่างดั้งเดิม แม้ภายหลังจะแปลงร่างได้ แต่ก็ยังชอบใช้กระบี่ในร่างเดิม

“รู้สึกว่ามีคนจ้องมองข้า คงเป็นความรู้สึกเท่านั้น”

“บางทีอาจจะกำลังเดาเพศของเจ้าอีกแล้ว”

หมาดำหัวเราะอย่างประหลาด ในเขตปีศาจมักมีปีศาจเดาเพศของคุนชิวอยู่เสมอ

คุนชิวช้อนตามองหมาดำ “ปิดปากเถอะ น้ำลายเจ้าไหลออกมาแล้ว”

การคาบกระบี่ด้วยปากมีปัญหาใหญ่ที่สุดคือ มักจะให้น้ำลายไหล

“คนนั้นคือเสวียนเสวียนจากเผ่าเสวียนอู่แห่งทะเลตงไห่ เผ่าเสวียนอู่มีชื่อเสียงด้านการป้องกัน แต่เขากลับละทิ้งการป้องกัน หมกมุ่นกับกระบี่ ได้ยินว่ากระดองของคนในเผ่าเดียวกันที่อายุเท่ากันก็ยังรับกระบี่ของเขาไม่ได้”

เสวียนเสวียนมีผิวคล้ำ รูปร่างกายา สะพายกระบี่กว้างเล่มหนึ่ง ตรงด้ามกระบี่ยังวาดเต่าน้อยไว้ เป็นฝีมือของเขาเอง

ในงานเลี้ยงวันเกิดของราชามังกรเฒ่า ลู่หยางเคยพบกับหัวหน้าเผ่าเฒ่าขั้นข้ามพิบัติของเผ่าเสวียนอู่ แต่ยังไม่มีโอกาสพบคนรุ่นใหม่

อวี้เมิ่งเมิ่งเห็นประมุขหอกระบี่ยังคงพูดอยู่ จึงเปิดกระดาษเคลือบน้ำมัน หยิบขนมสองชิ้นออกมา แอบกินอย่างเงียบๆ

นี่เป็นของที่ลู่หยางซื้อให้นางตอนมาที่หอกระบี่

ในที่สุด ประมุขหอกระบี่ก็ประกาศเริ่มขั้นตอนที่ทุกคนรอคอย

“ต่อไปเข้าสู่ขั้นตอนที่สอง การประลองกระบี่!”

ลู่หยางเผยรอยยิ้มอันมั่นใจและสำรวม เขาหวังว่าในขั้นตอนการประลองกระบี่ จะไม่ต้องต่อสู้กับปีศาจมากนัก ในฐานะศิษย์พี่ของเอ๋าหลิงและเจียงเหลียนอี๋ การต่อสู้กับปีศาจรุ่นหลังจะทำให้ลดคุณค่าของตัวเอง

================