หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 679 แม่น ้ำแฝด
กึ่งเซียนทั้งสองคุกเข่ำอยู่บนพื้น เงียบไม่พูดจำ แต่ยิ่งฟังยิ่งรู้สึก
ว่ำมีบำงอย่ำงไม่ถูกต้อง
ลัทธิสวรรค์ยุคโบรำณรู้กฎหมำยดีขนำดนี้เชียวหรือ?
และไม่ควรเรียกว่ำ “ประมุข” หรอกหรือ ท ำไมเรียก “ศิษย์พี่
ใหญ่” ล่ะ?
ลู่หยำงและเมิ่งจิ่งโจวใช้ใบหน้ำจริงของตน ในฐำนะกึ่งเซียนผู้
สูงส่ง พวกเขำสนใจศึกษำแค่กลุ่มอ ำนำจในปัจจุบันที่อำจเป็นภัย
คุกคำมต่อพวกเขำ ผู้บ ำเพ็ญธรรมดำในขั้นทำรกแรกก ำเนิดย่อมไม่
อยู่ในสำยตำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ำลู่หยำงและเมิ่งจิ่งโจวมีชื่อเสียงตั้งแต่
อยู่ในขั้นแก่นทองค ำ
ศิษย์พี่ใหญ่ฟังค ำอธิบำยของลู่หยำงและเมิ่งจิ่งโจวที่ผลัดกันพูด
จบแล้ว ก็แน่ใจว่ำกำรต่อสู้ของกึ่งเซียนทั้งสองไม่เกี่ยวข้องกับศิษย์
น้องทั้งสอง
“ศิษย์น้อง เมื่อครู่เจ้ำบอกว่ำกึ่งเซียนทั้งสองพยำยำมขโมย
สิ่งของยุคโบรำณ ไม่ทรำบว่ำเป็นสิ่งใด?”
“ฮิๆ เรื่องนี้รองประมุขก็รู้ไม่มำก ให้ข้ำอธิบำยดีกว่ำ” เซียนอมตะ
โผล่ออกมำจำกร่ำงของลู่หยำง
กึ่งเซียนทั้งสองตกใจสงสัย มองดูเซียนอมตะ พวกเขำไม่เห็นเลย
ว่ำในร่ำงของลู่หยำงยังมีคนอำศัยอยู่!
เป็นไปไม่ได้!
ถึงแม้จะเป็นผู้บ ำเพ็ญขั้นข้ำมพิบัติอำศัยอยู่ในร่ำงของลู่หยำง ก็
หนีไม่พ้นสำยตำของพวกเขำ!
หญิงผู้นี้เป็นกึ่งเซียนหรือ?
“ยังจ ำพี่น้องฝูหลิงที่เด็กน้อยสองคนนี้เล่ำไหม?”
ศิษย์พี่ใหญ่พยักหน้ำ ประสบกำรณ์ของพี่น้องคู่นี้ค่อนข้ำงแปลก
ประหลำด
“จริงๆ แล้วพี่น้องสองคนนี้ไม่ได้เกิดจำกพ่อแม่ของพวกเขำ แต่
เกิดจำกมำรดำของพวกเขำที่ดื่มน ้ำจำกแม่น ้ำแฝด จึงให้ก ำเนิดพวก
เขำสองคน”
“แม่น ้ำแฝดคืออะไร?” ศิษย์พี่ใหญ่ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับแม่น ้ำ
แฝด
“ตรงนี้ก็ต้องกล่ำวถึงควำมยิ่งใหญ่ของข้ำแล้ว”
“คิดถึงสมัยยุคโบรำณ ศรัทธำชนของข้ำมำกมำย มีศรัทธำชน
ขอลูกจำกข้ำ ยังมีศรัทธำชนขอลูกแฝดจำกข้ำด้วย ข้ำยินดีตอบรับ
ใช้พลังอันสูงส่ง สร้ำงแม่น ้ำแม่ลูกและแม่น ้ำแฝดขึ้นมำ”
“ผู้ใดดื่มน ้ำจำกแม่น ้ำแม่ลูก ก็จะตั้งครรภ์”
“ผู้ใดดื่มน ้ำจำกแม่น ้ำแฝด ก็จะตั้งครรภ์ลูกแฝด”
กึ่งเซียนแห่งควำมฝันเบิกตำกว้ำงอย่ำงไม่อยำกเชื่อ มองเซียน
อมตะด้วยควำมหวำดกลัว เสียงสั่นเครือ “ท่ำน… ไม่สิ ท่ำนคือเซียน
อิงเทียน?!”
เขำมำที่นี่เพื่อค้นหำแม่น ้ำแฝด แต่ไม่คิดว่ำเจ้ำของตัวจริงจะอยู่
ที่นี่!
ต ำนำนเล่ำว่ำเซียนอิงเทียนเป็นหญิงสำวหรือ!
ลู่หยำง “……”
ไม่ต้องพูดอะไรมำก แน่นอนว่ำเป็นเพรำะกำรแก้ไข
ประวัติศำสตร์ ท ำให้สิ่งที่สร้ำงโดยเซียนอมตะถูกเปลี่ยนไปเป็นของ
เซียนอิงเทียนอีกแล้ว
ศิษย์พี่ใหญ่ฟังจบแล้วชะงัก นึกถึงบำงเรื่อง มองเซียนอมตะด้วย
สำยตำประหลำด ควำมรู้สึกซับซ้อน รำวกับไม่อยำกเชื่อในสิ่งที่ได้
ยิน น ้ำเสียงก็แตกต่ำงจำกปกติ
“ท่ำนหมำยควำมว่ำ… ท่ำนสร้ำงแม่น ้ำแม่ลูก และผู้ที่ดื่มน ้ำจำก
แม่น ้ำแม่ลูกทุกคน จะตั้งครรภ์?”
เซียนอมตะมีนิสัยซื่อตรง ไม่สังเกตเห็นควำมผิดปกติของศิษย์พี่
ใหญ่ พยักหน้ำอย่ำงจริงใจ “ใช่ มีอะไรหรือ?”
“แล้วแม่น ้ำแม่ลูกอยู่ที่ไหนตอนนี้?”
เซียนอมตะส่ำยหน้ำ “ไม่รู้สิ ตอนที่เซียนอิงเทียนกับพวกเขำ
ปรับเปลี่ยนทวีป ภูมิประเทศเปลี่ยนไป ไม่รู้ว่ำแม่น ้ำแม่ลูกถูกย้ำยไปที่
ไหน”
สีหน้ำของศิษย์พี่ใหญ่ยิ่งแปลกประหลำด เปิดปำกเหมือนจะพูด
อะไรสักอย่ำง แต่สุดท้ำยก็ไม่ได้พูดออกมำ
ลู่หยำงสังเกตเห็นกำรเปลี่ยนแปลงสีหน้ำของศิษย์พี่ใหญ่ ตั้งแต่
เข้ำส ำนัก ศิษย์พี่ใหญ่มักมีสีหน้ำไม่สุขไม่ทุกข์ ลู่หยำงไม่เคยเห็น
ศิษย์พี่ใหญ่แสดงอำรมณ์มำกมำยเช่นนี้
ลู่หยำงไม่กล้ำถำมว่ำศิษย์พี่ใหญ่ก ำลังคิดอะไร
“แม้จะหำแม่น ้ำแม่ลูกไม่พบ แต่ก็สำมำรถหำแม่น ้ำแฝดได้ ข้ำ
บอกให้รองประมุขแอบดึงเส้นผมสองเส้นของเด็กน้อยทั้งสอง ข้ำ
สำมำรถใช้เส้นผมของพวกเขำย้อนกลับไปหำแม่น ้ำแฝดได้”
ลู่หยำงกำงมือออก สองเส้นผมอยู่บนฝ่ำมือ
เซียนอมตะจับอักษรโบรำณที่เข้ำใจยำกสักชุดหนึ่ง นี่เป็นอักษร
ที่มีเพียงนำงเท่ำนั้นที่รู้จัก แม้แต่เซียนทั้งสี่ยุคโบรำณก็ไม่รู้จัก
อักษรโบรำณสัมผัสกับเส้นผมทั้งสองในทันที เส้นผมทั้งสอง
กลำยเป็นควันสีฟ้ำลอยขึ้นไปข้ำงบน
“ไปกันเถอะ ตำมควันนี้ไปก็จะพบแม่น ้ำแฝด!” เซียนอมตะโบก
มือใหญ่ เรียกทุกคนให้ติดตำมนำง
ทุกคนตำมไป
ควันลอยอยู่ครึ่งวัน หลังจำกผ่ำนวัดแห่งหนึ่ง ควำมเร็วก็ช้ำลง
ลู่หยำงเห็นชื่อวัดตอนเดินผ่ำน วัดกู่หลิน
วัดกู่หลินตั้งอยู่ที่เชิงเขำ ด้ำนหลังเป็นเทือกเขำเรียงรำยไม่ขำด
สำย
ควันบินผ่ำนเทือกเขำสิบกว่ำลูก วนเวียนอยู่ในป่ำ
“ท ำไมไม่ขยับอีกแล้ว?”
เซียนอมตะอธิบำย “แม่น ้ำแฝดอยู่ในดินแดนลับ ควันไม่สำมำรถ
เข้ำถึงดินแดนลับโดยตรงได้ ต้องหำทำงเข้ำดินแดนลับ”
“จำกรอยวนของควัน ทำงเข้ำดินแดนลับน่ำจะอยู่ที่นี่”
เซียนอมตะก้ำวไปข้ำงหน้ำสองก้ำว ชี้ไปที่ก้อนหินใหญ่ธรรมดำ
ในป่ำใบเมเปิล
ควันวนเวียนอยู่ในละแวกนั้น และจุดศูนย์กลำงของกำรวนคือ
ก้อนหินใหญ่นี้
ศิษย์พี่ใหญ่งอนิ้วดีดออกไป ปล่อยพลังวิเศษเข้ำไปในก้อนหิน
ใหญ่ ด้ำนที่ค่อนข้ำงเรียบของก้อนหินกลำยเป็นวังวนสีด ำ
“ที่นี่แหละ”
ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ลังเล โยนกึ่งเซียนทั้งสองเข้ำไปในวังวน ตัวเองก็
ก้ำวเข้ำวังวน เซียนอมตะ ลู่หยำง และเมิ่งจิ่งโจวตำมเข้ำไป
เมื่อทุกคนเข้ำไป วังวนสีด ำก็หำยไป ก้อนหินใหญ่กลับคืนสู่
สภำพเดิม ไม่มีใครจะรู้ได้ว่ำสำมำรถค้นพบแม่น ้ำแฝดซึ่งเป็นสิ่งสร้ำง
ของเซียนได้จำกก้อนหินนี้
“พลังบ ำเพ็ญเข้มข้นจัง!”
ลู่หยำงอุทำนด้วยควำมประหลำดใจ เขำยืนอยู่บนสนำมหญ้ำ
แม่น ้ำกว้ำงใหญ่คดเคี้ยว ไม่เห็นต้นน ้ำ ผิวน ้ำแผ่พลังบ ำเพ็ญอัน
เข้มข้น หล่อเลี้ยงดินแดนลับนี้ พืชพรรณริมฝั่งอุดมสมบูรณ์ ทั้งไม้
ยืนต้น ไม้พุ่ม หญ้ำเขียว… ล้วนเป็นพืชวิเศษที่สูญพันธุ์ไปแล้วใน
ปัจจุบัน
และพืชเหล่ำนี้ล้วนเป็นคู่ๆ เนื่องจำกได้รับกำรหล่อเลี้ยงจำก
แม่น ้ำแฝด ฤทธิ์ยำของพวกมันแรงกว่ำเดิมมำก
บนผิวน ้ำยังมีบัวคู่แฝดเติบโตอยู่ ซึ่งสำมำรถช่วยในกำรสร้ำง
ก้อนทอง
บัวคู่แฝดแต่เดิมเป็นผลผลิตของแม่น ้ำแฝด ชื่อเดิมคือดอกไม้พี่
น้อง ต่อมำเซียนอิงเทียนเปลี่ยนเป็นชื่อปัจจุบัน
กึ่งเซียนทั้งสองรู้สึกได้ชัดเจนยิ่งกว่ำ พวกเขำรับรู้ถึงพลังแฝงใน
แม่น ้ำ นี่คือธำตุแท้ของวิถีที่บริสุทธิ์ที่สุด เพียงแค่อยู่ริมฝั่งเฝ้ำดู ก็มี
ประโยชน์อย่ำงยิ่งต่อกำรฝึกฝนผลแห่งกำรบ ำเพ็ญของพวกเขำ
“ใช่ นี่คือแม่น ้ำแฝดที่ข้ำสร้ำงขึ้น”
เซียนอมตะชี้ไปที่แม่น ้ำอย่ำงร่ำเริง สภำพแวดล้อมที่นี่เหมือนกับ
ยุคโบรำณ ท ำให้นำงคิดถึงอย่ำงยิ่ง
“ไม่คิดว่ำที่นี่จะยังคงสภำพสมบูรณ์อยู่” เซียนอมตะประหลำดใจ
เล็กน้อย ที่นี่แทบเป็นแม่น ้ำแฝดสำยเต็ม ยำกจะเชื่อว่ำในกำรต่อสู้
ปรับเปลี่ยนทวีปครั้งนั้น จะยังคงสภำพสมบูรณ์ถึงเพียงนี้
“เซียนน้อย นั่นเป็นถ ้ำพักของท่ำนหรือ?”
ลู่หยำงชี้ไปที่ห้องหินริมฝั่ง บนห้องหินมีค ำว่ำ “เซียนสถำน”
เขียนด้วยอักษรยุคโบรำณ จำกขนำดแล้ว น่ำจะเป็นเพียงส่วนหนึ่ง
ของเซียนสถำนเท่ำนั้น
“ใช่จริงๆ ด้วย แต่แปลกแฮะ ข้ำไม่เคยสร้ำงเซียนสถำนริมแม่น ้ำ
แฝดนี่นำ”
เซียนอมตะพึมพ ำในปำก จำกนั้นก็เข้ำใจในทันที “เข้ำใจแล้ว
คงเป็นเด็กชิงเหอช่วยรักษำไว้ให้ข้ำ!”
“แต่ตอนนั้นวุ่นวำยมำก นำงจึงรักษำไว้ได้ไม่หมด!”
ไม่ว่ำจะเป็นแม่น ้ำแฝดหรือเซียนสถำน ล้วนเป็นสิ่งที่ชิงเหอรักษำ
ไว้ในยำมคับขัน
“ดูซิว่ำมีอะไรข้ำงใน”
ประตูเซียนสถำนปิดสนิท เซียนอมตะใช้วิญญำณเป็นกุญแจ
เปิดเซียนสถำน
ภำยในเซียนสถำนเหมือนเวลำหยุดนิ่ง ไร้ฝุ่นผง รำวกับเจ้ำของ
บ้ำนเพิ่งออกไปไม่ไกล ชั้นหนังสือเรียงรำยด้วยหนังสือต่ำงๆ ปก
หนังสือล้วนใหม่เอี่ยม
“ที่นี่เป็นที่อ่ำนหนังสือของข้ำ”
ลู่หยำงสังเกตเห็นว่ำบนชั้นหนังสือมีสมุดเล่มเล็กเล่มหนึ่งที่โดด
เด่น ชื่อว่ำ «วำทะเซียน»
ด้วยควำมอยำกรู้อยำกเห็น เขำหยิบลงมำเปิดอ่ำน อักษรยุค
โบรำณอันลึกซึ้งปรำกฏต่อสำยตำ:
ข้ำคือเซียนที่ตอบสนองต่อเจตนำรมณ์สวรรค์!
ผู้ใดขัดขวำงข้ำ ฆ่ำ!
มนุษย์จะกล้ำต่อต้ำนเซียนหรือ!
ในร่ำงข้ำมีพลังอันยิ่งใหญ่ อย่ำบังคับให้ข้ำต้องทลำยผนึก!
เซียนอมตะยังใจดีเขียนก ำกับไว้ด้ำนหลังด้วยว่ำใครพูดประโยค
ไหน เซียนอิงเทียน เซียนจิ้วชง เซียนฉี่หลิน เซียนแห่งกำลเวลำ ครบ
ทั้งหมด
ลู่หยำงปิดหนังสือเงียบๆ วำงกลับที่เดิม ท ำเป็นไม่เคยเห็น