หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 630 นับว่าเป็นเคราะห์กรรมของท่านเต๋าปู้อวี่

เจียงเหลียนอี๋มีสีหน้าสงสัยอยู่บ้าง จากชื่อแล้ว คัมภีร์นี้ควรจะ

เกี่ยวข้องกับตระกูลมังกรและหงส์ ดูเหมือนเป็นวิชาเสริมร่างกายของ

มนุษย์

“ในยุคโบราณไม่เคยพบวิชาให้มนุษย์เปลี่ยนร่างเป็นมังกรหงส์

นี่เป็นวิชาที่เพิ่งมีในยุคหลังหรือ?”

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางจึงเปิดหนังสือด้วยความ

ระมัดระวัง

แล้วถ้อยคำลามกอนาจารต่างๆ ก็ปรากฏต่อหน้า บรรยาย

ขั้นตอนการสืบพันธุ์ของมังกรและหงส์อย่างเห็นภาพชัดเจน ทำให้

นางตกใจไม่น้อย ราวกับถูกไฟฟ้าดูด รีบโยนหนังสือทิ้งทันที

“อะ-อะ-อะ-อะไรกัน นี่มันเสื่อมเสียจารีตประเพณีชัดๆ!”

ในยุคโบราณไม่มีหนังสือเช่นนี้

“ผู้อาวุโสเหลียนอี๋ เกิดอะไรขึ้น?”

ลู่หยางได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงรีบวิ่งเข้ามา ชั้นสองเงียบมาก

พูดเสียงดังเพียงนิดเดียว คนทั้งชั้นก็จะได้ยิน

“ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้เป็นใคร?”

“เล่มไหนหรือ?”

ลู่หยางปิดหนังสือ เห็นชื่อบนปก จึงนิ่งเงียบไปนาน

ทำไมหนังสือเล่มนี้ถึงได้อยู่ทุกที่?

ตอนที่เขามาหอคัมภีร์ครั้งแรก ก็เจอกับหนังสือเล่มนี้ เขาคิดว่า

เป็นโชคลาภ เป็นวิชาลับอะไรสักอย่าง แต่แล้วศิษย์พี่ที่หอคัมภีร์ก็

บอกว่านี่เป็นหนังสือลามก

ก่อนไปเขตปีศาจ เขาก็เพิ่งรู้จากท่านป้าป๋าว่า วิชานี้เป็นฝีมือ

ของอาจารย์ หนังสือในหอคัมภีร์อาจเป็นต้นฉบับ

‘หนังสือต้องห้ามเปลี่ยนร่างมังกรหงส์’ ที่แพร่หลายภายนอกถูก

ทำลายไปหมดแล้ว ‘หนังสือต้องห้ามเปลี่ยนร่างมังกรหงส์’ ที่ชั้นแรกก็

ถูกศิษย์พี่หอคัมภีร์เก็บไปแล้ว ทำไมชั้นสองยังมีอีกเล่ม?

อาจารย์ ท่านซ่อนหนังสือในหอคัมภีร์ไว้กี่เล่มกันแน่ กระต่ายตัว

นี้มีกี่โพรงกันแน่?

“หนังสือเล่มนี้ใครเป็นคนเขียน?” เจียงเหลียนอี๋อับอายจนโกรธ

ต้องให้คนเขียนรู้สึกเจ็บปวดเสียบ้าง!

ลู่หยางถูกเค้นถามจนหนังหน้าชา นี่เป็นคำตอบที่เกี่ยวข้องกับ

ชีวิตอาจารย์ ตั้งแต่เขาเข้าสำนัก อาจารย์ก็ดีต่อเขา แม้จะไม่อยู่ใน

สำนักเป็นประจำ ไม่เคยชี้แนะการบำเพ็ญของเขา บ่อยครั้งสร้างศัตรู

ทั่วทิศจนเขาออกไปข้างนอกไม่กล้าแม้แต่จะบอกชื่อสำนัก เพราะติด

คุกบ่อยจึงทำให้เขาไม่สามารถเข้าสอบขุนนางได้

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ท่านเต๋าปู้อวี่จะมีข้อบกพร่องเพียงใด ก็ยังเป็น

อาจารย์ของเขา!

“เป็นฝีมือของอาจารย์ข้า ท่านเต๋าปู้อวี่”

นับว่าเพราะอาจารย์มีเคราะห์กรรมในชีวิตนี้ นี่เป็นทั้งเคราะห์และ

โอกาส อาจารย์ก็มักสอนศิษย์พี่ใหญ่เสมอว่า มีแรงกดดันจึงจะมีแรง

ขับเคลื่อน เชื่อว่าอาจารย์คงเตรียมใจไว้แล้ว

เจียงเหลียนอี๋พยักหน้าเบาๆ มุมปากเผยรอยยิ้มน่ากลัว: “เจ้า

สำนักแห่งสำนักเวิ่นเต๋าของพวกเรา ท่านเต๋าปู้อวี่หรือ?”

“ใช่”

“ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”

“ท่องเที่ยวทั่วทิศ ไม่ทราบที่อยู่ แม้แต่ผู้อาวุโสในสำนักก็ไม่อาจ

ตามหาเขาได้”

“รู้แล้ว งั้นหลังจากข้าออกไปจะตามหาเขา”

เจียงเหลียนอี๋เก็บ ‘หนังสือต้องห้ามเปลี่ยนร่างมังกรหงส์’ เล่มนี้ไว้

เนื้อหาในหนังสือไม่ควรให้คนนอกเห็น

ในขณะนั้น ชายชราหลังค่อมคนหนึ่งเดินมา ใบหน้าธรรมดาๆ

ไม่มีอะไรโดดเด่น

“ท่านผู้มาเยือน หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือของหอคัมภีร์ อวี้จือ

น้อยเขียนบันทึกอนุญาตให้เจ้าเข้าหอคัมภีร์ดูหนังสือตามใจ แต่

ไม่ได้บอกว่าให้เอาออกไปนี่?”

เสียงช้าๆ แฝงไปด้วยประสบการณ์ เป็นชายชราผอมบาง

เขาพูดช้าๆ แต่แฝงความไม่ยอมอ่อนข้อ

“ท่านเถา” ลู่หยางโค้งคำนับ ท่านผู้นี้เป็นคนระดับอาจารย์ทวด

เกษียณมาดูแลหอคัมภีร์ วิทยายุทธ์ลึกล ้าเกินคาดเดา

เจียงเหลียนอี๋หัวเราะเยาะเบาๆ เปิดเผยใบหน้าที่แท้จริง ไม่ได้

สนใจชายชราผู้นี้แม้แต่น้อย

“บรรพบุรุษตระกูลหงส์?!” ท่านเถากลอกตาอย่างแรง เปลือกตา

กระตุก ในฐานะผู้อาวุโสรุ่นเก่า ประสบการณ์มากกว่าผู้อาวุโสทั้ง

แปด เขาเคยเห็นรูปปั้นของเจียงเหลียนอี๋ในเขตปีศาจ

“ฮึ หากข้าต้องการนำไป เจ้าจะทำอย่างไร?”

ท่านเถาก็ยังเด็ดเดี่ยว: “ถ้าอย่างนั้นก็เอาไปสิ ข้าไม่ได้ห้ามเจ้า

นี่!”

ลู่หยาง: “……”

……

ภายในสำนักเวิ่นเต๋าสงบราบเรียบ แต่ภายนอกหลังจากข่าว

บรรพบุรุษตระกูลหงส์ มารร้ายยุคโบราณตื่นจากนิทราแพร่สะพัด

กลับวุ่นวายไปทั่ว

เขตปีศาจ ทะเลตงไห่ ประเทศพุทธ ราชสำนัก ยุทธภพ ลัทธิมาร

ทั้งสาม ตลาดมืด ทุกที่ที่มีผู้บำเพ็ญต่างตกตะลึงกับข่าวนี้

“บรรพบุรุษหงส์ที่หายไป 300,000 ปียังมีชีวิตอยู่? และพลังยังไม่

ลดลงจากสมัยก่อน สามารถเอาชนะต้อเจียงยุคโบราณที่ขึ้นชื่อว่า

เป็นอันดับหนึ่งรองจากเซียนได้?”

“และบรรพบุรุษหงส์ยังประกาศตนเป็นหนึ่งในสี่เทพผู้ปกครอง

สวรรค์ คนที่ปรากฏตัวพร้อมกันในงานสถาปนาประเทศปีศาจยังมี

รองประมุขลัทธิสวรรค์อีกด้วย!”

“ลัทธิสวรรค์มีรากฐานที่น่ากลัวเช่นนี้?”

“ดูสิ ข้าบอกอะไรล่ะ ข้าบอกมานานแล้วว่าลัทธิสวรรค์คือสวรรค์

ในยุคโบราณจริงๆ อย่าคิดว่าอ่านหนังสือสองสามเล่มแล้วจะบอกว่า

ลัทธิสวรรค์เป็นของปลอม ความจริงอยู่ตรงหน้านี่!”

“บรรพบุรุษหงส์ยังเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเซียนจากมาร ซึ่ง

เป็นเฉียนหลินศักดิ์สิทธิ์ในตำนานจริงๆ!”

“และเซียนฉี่หลินกับบรรพบุรุษหงส์เป็นสามีภรรยากัน รากฐาน

ของตระกูลหงส์คงเกินกว่าที่ชาวโลกจะจินตนาการ ไม่แปลกที่ยุค

โบราณมีคำเล่าลือว่าไม่มีใครในระดับกึ่งเซียนกล้ารุกรานบรรพบุรุษ

หงส์ มีเซียนฉี่หลินเป็นที่พึ่ง ไม่มีใครกล้าก่อกวนจริงๆ”

ในโรงเตี๊ยมเล็กๆ นักดื่มที่เมามายสนทนาถึงเรื่องในเขตปีศาจ

อย่างตื่นเต้น พูดอย่างออกรสออกชาติ ราวกับพวกเขาได้เห็นการ

ต่อสู้ระดับกึ่งเซียนที่สร้างความตกตะลึงให้โลกด้วยตาตัวเอง

“เดี๋ยวก่อน ต้อเจียงยุคโบราณ บรรพบุรุษหงส์ เช่นนั้นเขตปีศาจ

มีกึ่งเซียนถึงสองคน?”

โดยสาธารณะแล้ว ทุกฝ่ายไม่มีกึ่งเซียน ระดับสูงสุดก็แค่ขั้นข้าม

พิบัติ เมื่อเป็นเช่นนี้ เขตปีศาจก็ก้าวขึ้นเป็นฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุด

ในทันที

“กึ่งเซียนเชียวนะ……”

ไม่ว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานแก่กล้า หรือปีศาจร้ายขั้น

ทารกแรกกำเนิด เมื่อพูดถึงระดับกึ่งเซียนล้วนรู้สึกเคารพยำเกรง นั่น

เป็นระดับที่พวกเขาไม่มีทางไปถึงได้ในชีวิตนี้

กระทั่งผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานส่วนใหญ่ ยังไม่รู้ว่ามีระดับ “กึ่ง

เซียน” อีกด้วย พอได้ยินเรื่องนี้จากปากผู้อื่น ก็รู้สึกปลาบปลื้ม

กลับไปจะได้อวดความรู้ใหม่

ผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนถือเป็นเสาหลักของวงการผู้บำเพ็ญ

พวกเขามีสัมผัสที่ไวกว่า สามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลกใหม่

ของยุคสมัย

“กึ่งเซียนยุคโบราณตื่นขึ้นมาติดๆ กันถึงสองคน คงไม่ใช่เรื่อง

บังเอิญ นี่คือจุดเริ่มต้นของการแย่งชิงยุคทองแล้ว……”

ชายชราในชุดเต๋าสกปรกฟังข่าวเหล่านี้อย่างเรื่อยเปื่อย รู้สึก

ตื่นเต้นยิ่งกว่าคนอื่นๆ

“เจ้าหนูลู่รู้จักบรรพบุรุษหงส์ได้อย่างไร ถึงขั้นหลอกนางมาร่วม

ลัทธิสวรรค์ของพวกเรา แม้แต่ข้ายังทำไม่ได้แบบนี้เลย”

ท่านเต๋าปู้อวี่รู้สึกงุนงง ทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องของศิษย์น้อย ล้วนท้า

ทายความเข้าใจของเขา

“เจ้าลู่กล้าจริงๆ แม้แต่บรรพบุรุษหงส์ยังกล้าหลอก ครั้งหน้าพบ

กัน ต้องบอกเขาว่า การหลอกคนนั้น อย่าหลอกคนที่ตัวเองไม่อาจ

ต่อกร จะนำภัยพิบัติมาให้เปล่าๆ”

ท่านเต๋าปู้อวี่มีประสบการณ์การหลอกคนอย่างโชกโชน ที่ยังมี

ชีวิตอยู่ได้ถึงทุกวันนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ นั่นเพราะเขามีหลักการหนึ่ง

นั่นคือไม่ก่อกวนผู้ที่ตนเองไม่อาจเอาชนะได้

เช่น บรรพบุรุษหงส์ระดับนี้ หากพบเจอ เขาต้องหลบให้ไกลที่สุด

แน่ ไม่มีทางเจอแม้แต่ครั้งเดียว

“หืม? มีคนมาแล้ว?”

ท่านเต๋าปู้อวี่รู้สึกอย่างฉับไวว่ามีผู้แข็งแกร่งขั้นรวมร่างคนหนึ่ง

เข้ามาใกล้ตน และกระแสพลังยังเถื่อนป่าเถื่อน ไม่ใช่มนุษย์!

ชายวัยกลางคนร่างกำยำเดินเข้ามาในโรงเหล้าเล็ก นั่งลงข้าง

ท่านเต๋าปู้อวี่ เสียงทุ้มต ่าแฝงความเคารพต่อความรู้

“ได้ยินว่านิทานที่กำลังเป็นที่นิยมที่สุดตอนนี้ ‘ตำนานแห่ง

สำนักเวิ่นเต๋า’ เป็นฝีมือของท่าน ท่านยังรับศิษย์อยู่หรือไม่?”

ท่านเต๋าปู้อวี่มองใบหน้าของชายวัยกลางคน ชะงักไปเล็กน้อย:

“ท่านเจ้าเผ่าจิ่น?”