หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 546 ปฏิบัติให้เห็นจริง

พระซื่อฉันสัมผัสได้ถึงบรรยากาศโดยรวมของสำนักเวิ่นเต๋า
รู้สึกประทับใจอย่างล ้าลึก เขารับรู้ได้ว่าบรรยากาศทั้งสำนักเปี่ยมไป
ด้วยพลังคึกคักและมีชีวิตชีวา แตกต่างจากวัดเสวียนคงโดยสิ้นเชิง
เขารู้สึกว่าวัดของพวกเขายังขาดบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาเช่นนี้
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่คำบอกเล่าบอกว่าสำนักเวิ่นเต๋าเป็นสำนัก
เซียนอันดับหนึ่ง ไม่ได้เป็นเพียงคำเล่าลอยๆ จริงๆ”
คำบอกเล่านั้นก็คือหนังสือเรื่อง 《ตำนานแห่งสำนักเวิ่นเต๋า》
เขายืนอยู่ที่เวทีประลองครู่หนึ่ง เห็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าผลัดกัน
ต่อสู้อย่างสนุกสนาน การประลองน่าตื่นเต้น ทำให้ผู้ชมปรบมือเชียร์
อย่างถึงพริกถึงขิง
ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าต่างรู้จักกัน เมื่อเห็นคนนอกอย่างเขายืนอยู่ใน
กลุ่มคน ทุกคนก็เดาได้ว่าเขาเป็นใคร
“ผู้มาใหม่คือศิษย์น้องซื่อฉันจากวัดเสวียนคงหรือไม่ อยากจะ
ขึ้นเวทีประลองวิชาสักหน่อยไหม”
พระซื่อฉันยิ้มพลางโบกมือปฏิเสธ พูดตรงๆ ว่าเขามาสำนักเวิ่น
เต๋าเพื่อแสวงหาธรรมะ ไม่ได้มาเพื่ออวดเบ่งวิชา การทำเช่นนี้ขัดกับ
เจตนารมณ์ของเขา

ล้อเล่นน่ะสิ พวกเจ้าเริ่มต้นที่ขั้นทารกแรกกำเนิดทั้งนั้น ข้าขึ้น
ไปมีหวังโดนอัดหนัก นั่นไม่ใช่การประลอง เป็นการขอซ้อมต่างหาก
“อาจารย์ข้ามักบอกว่าท่านเต๋าปู้อวี่มีทั้งพุทธภาวะและมารภาวะ
หากไม่ควบคุมไว้ จะเป็นภัยต่อโลก บำเพ็ญเร็วเกินไปของท่าน
เต๋าปู้อวี่ มีเพียงอาจารย์เท่านั้นที่คุมไว้ได้ ไม่รู้ว่าศิษย์ของท่าน
เต๋าปู้อวี่มีนิสัยเป็นอย่างไร”
เขาสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับลู่หยางกับคนรอบข้าง
ลู่หยางในสำนักเวิ่นเต๋าก็เรียกได้ว่าเป็นดาวเด่น เป็นเจ้าสำนักผู้
รักษาการแทนสองเดือนสามวันทำให้เขาโด่งดังเป็นพิเศษ พูดถึงเขา
ศิษย์ทุกคนย่อมพูดได้สองสามประโยค
“ไม่คาดคิดเลยว่าลู่หยางจะใช้อำนาจเจ้าสำนักผู้รักษาการแทน
บังคับให้ตัวเองชนะได้ ทำให้ข้ารังเกียจจริงๆ แต่เมื่อดูจากคำชม
โดยรวม เขามีชื่อเสียงดีในสำนักเวิ่นเต๋า ไม่แปลกที่เขาจะบำเพ็ญ
หมัดอรหันต์สำเร็จ ดูเหมือนว่าอาจารย์สหายลู่หยางมีพุทธภาวะ
ลึกซึ้ง อนาคตไกลแน่นอน คิดว่าเรื่องที่เขาใช้อำนาจเจ้าสำนักผู้
รักษาการแทนคงถูกมารครอบงำ เดินทางผิด สาธุ สาธุ”
เมื่อเทียบกับท่านเต๋าปู้อวี่แล้ว ลู่หยางทำตัวตรงไปตรงมากว่า มี
ชื่อเสียงดีมากในสำนักเวิ่นเต๋า

“จากที่พี่ๆ น้องๆ บอก ท่านเต๋าปู้อวี่มีศิษย์สี่คน ลู่หยางเป็นศิษย์
คนที่สี่ ศิษย์คนที่สองและสามไม่อยู่ที่ดินแดนกลาง เหลือเพียงศิษย์พี่
ใหญ่ที่เฝ้ายอดเขาเทียน”
“ก่อนมรณภาพ อาจารย์เคยเตือนข้าเสมอว่าอย่าไปยุ่งกับศิษย์พี่
ใหญ่ของท่านเต๋าปู้อวี่ แต่การปฏิบัติให้เห็นจริงย่อมได้ความจริง
ถ้อยคำในคัมภีร์เป็นเพียงประสบการณ์จากผู้คน จะเอามาใช้ตรงๆ
ได้อย่างไร ข้าขอลองดูสักหน่อย”
พระซื่อฉันเดินตามคำแนะนำไปยังยอดเขาเทียน พบศิษย์
พี่อวี้จือที่กำลังบำเพ็ญอยู่
อวี้จือเลิกบำเพ็ญ มองพระซื่อฉันด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่า
ศิษย์จากวัดเสวียนคงมาหาตนเองทำไม
“ข้าน้อยเป็นศิษย์วัดเสวียนคง ชื่อซื่อฉัน ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสคือ
ศิษย์พี่ใหญ่ของท่านเต๋าปู้อวี่ใช่หรือไม่?”
“ถูกแล้ว ศิษย์น้องซื่อฉันมีธุระอะไร?”
“จริงอยู่ ข้าน้อยได้ยินมาว่าผู้อาวุโสอวี้จือมีวิทยายุทธ์เหนือกว่า
ไร้คู่แข่งในระดับเดียวกัน ไม่ทราบว่าจะกรุณาลดพลังลงมาที่ขั้นแก่น
ทองคำตอนปลาย ประลองกับข้าน้อยได้ไหม?”
“ได้”

“ข้าต้องขอบอกตามตรง ตั้งแต่ลงเขามา ข้าน้อยยังไม่เคยพ่าย
แพ้ มีความมั่นใจในวิทยายุทธ์ของตนอย่างมาก ผู้อาวุโสอวี้จืออาจ
โจมตีได้เต็มที่ ไม่ต้องกังวลว่าข้าน้อยจะรับไม่ไหว”
ไม่นาน พระซื่อฉันก็เดินโขยกเขยกลงจากยอดเขาเทียน ตัว
บวมซ ้าหมองคล ้า
“ดูเหมือนว่าอาจารย์พูดถูก ไม่ควรยุ่งกับผู้อาวุโสอวี้จือจริงๆ”
พระซื่อฉันเดินต่อมาที่ถนนร้านค้า เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า
ถนนร้านค้าตั้งแต่เจ้าของร้านจนถึงลูกจ้าง ล้วนซ่อนพลังที่ไม่
ธรรมดา
“เมื่อมองดูแล้ว ถนนร้านค้ามีผู้เชี่ยวชาญมากกว่าหนึ่งในสาม
เชียวนะ”
จริงๆ แล้วคนบนถนนร้านค้าทั้งหมดเป็นผู้เชี่ยวชาญ เพียงแต่อีก
สองในสามนั้นกลับคืนสู่ความเรียบง่าย เขาจึงมองไม่เห็น
ทันใดนั้นฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงัก แสดงสีหน้าระแวดระวัง
ข้างหน้าเขามีผู้บำเพ็ญคนหนึ่ง มีกลิ่นอายสังหารชัดเจน ไม่รู้ว่า
มีเลือดกี่ชีวิตติดมือแล้ว!
ลัทธิมาร?!
ตามไปดูซะหน่อย

เขาติดตามผู้บำเพ็ญคนนั้นอย่างระมัดระวัง เดินตามจนสุดครึ่ง
ถนน จึงหยุด
ผู้บำเพ็ญคนนั้นหยุดหน้าร้านย่างเนื้อแห่งหนึ่ง พระซื่อฉันสูด
กลิ่น ได้กลิ่นหอม นั่นคือปฏิกิริยาระหว่างยี่หยาและเนื้อแพะ ถูกไฟ
กระตุ้นจนกลิ่นหอมฟุ้ง ทำให้อยากกลืนน ้าลายโดยไม่รู้ตัว
“ไม้เสียบเนื้อย่างเด็ดแล้วจ้า แพะทุ่งหญ้าสดใหม่นะเจ้าคะ”
“เอ้าเกา เอ้าหลิว ข้าเอาเนื้อมาส่งให้แล้ว”
อาจารย์หลิวได้ยินแล้วยิ้มร่า รีบส่งเนื้อย่างในมือให้อาจารย์เกา
ไปย่างต่อ เขารับแหวนเก็บของจากประมุข
ในแหวนเก็บของเต็มไปด้วยเนื้อวัวและแพะที่เพิ่งฆ่าใหม่ๆ สด
มาก กล้ามเนื้อยังกระตุกราวกับเต้นรำ
“เจ้าหนูน้อย ติดตามข้ามาตลอดทาง อยากกินไม้ย่างหรือ
เปล่า?” ประมุขหันมา เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าพระซื่อฉันตามมา
“เจ้าหนู เอาสองไม้เป็นไง?” อาจารย์เกาใจดีส่งให้พระซื่อฉัน
พระซื่อฉันส่ายหน้าช้าๆ แต่หนักแน่น: “ข้าน้อยไม่ได้เอาเงินมา”
ไปกินที่ร้านอาหาร ราคาไม่แพง กินไม่ค่อยอิ่มก็ยังไปล้างจาน
ชดใช้ได้ แต่ไม้ย่างตรงหน้าราคาสูงลิบ ต้องจ่ายด้วยลิ่นซือ แน่นอน
ว่าไม่ใช่แค่ล้างจานสองสามวันจะชดใช้ได้

“ไม่เป็นไร ดูเจ้าเหมือนจะมาจากวัดเสวียนคง แขกที่มาเยือน
ย่อมเป็นแขก สองไม้นี้ไม่คิดเงิน ถือว่าพวกเราเลี้ยง”
พระซื่อฉันยังคงส่ายหน้า: “ทำอะไรฟรีๆ ไม่ได้ แบบนี้ดีกว่า
ข้าน้อยเห็นท่านเปิดฟาร์มเลี้ยงสัตว์ บังเอิญข้าน้อยเคยทำงานใน
ฟาร์มเลี้ยงสัตว์มาบ้าง ข้าน้อยจะไปช่วยงานที่ฟาร์มของท่านได้ไหม”
จริงๆ แล้วพระซื่อฉันทำงานในโรงฆ่าสัตว์มาตลอด ถ้าไม่ใช่ศิษย์
พี่บอกให้เขามาสำนักเวิ่นเต๋าเรียนรู้ ตอนนี้เขาคงยังอยู่ที่โรงฆ่าสัตว์
เมื่อสำนักเวิ่นเต๋ามีโอกาสแบบนี้ ไม่เสียหายที่จะถือโอกาส
บำเพ็ญต่อ
“เอ่อ……” ประมุขลังเล เจ้าเณรน้อยคนนี้เห็นชัดว่าเป็นพระชั้นสูง
จากวัดเสวียนคง ให้เขาไปฟาร์มเลี้ยงสัตว์ เกรงว่าสำนักเวิ่นเต๋ารู้เข้า
จะไม่ปล่อยเขาไป
พระซื่อฉันหยิบป้ายคำสั่งที่ไต้ปู้ฟานให้ออกมา: “ศิษย์พี่ไต้บอก
ข้าว่า ถือป้ายนี้แล้ว ข้าน้อยจะไปที่ไหนในสำนักเวิ่นเต๋าก็ได้”
เมื่อเห็นพระซื่อฉันยืนกรานขนาดนี้ ประมุขจึงไม่ขัดขวางอีก
พระซื่อฉันก็ได้กินไม้ย่างสมใจ
เขาพาพระซื่อฉันผ่านเขตกลางสำนัก มาถึงทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง
ที่นี่คือฟาร์มเลี้ยงสัตว์ที่เขาเปิด วัวและแพะเต็มไปหมด หญ้าสด
น ้าหวาน

“เจ้านาย ท่านกลับมาแล้ว”
ผีหญิงงามสามตน อู๋วู่ อู๋ลู่ อู๋ชี่ เห็นประมุขพาพระรูปหนึ่งมาด้วย
ก็แปลกใจยิ่ง
ประมุขลัทธิมารเปิดฟาร์มเลี้ยงสัตว์ก็แปลกพอแล้ว พระมาที่
ฟาร์มเลี้ยงสัตว์อีกหรือ?
พระซื่อฉันเห็นผีหญิงงามสามตนก็ประหลาดใจเหมือนกัน ไม่คิด
ว่าสำนักเวิ่นเต๋าจะรับผีหญิงงามสามตนไว้ อันนี้คือการปฏิบัติตามคำ
สอนของนักปราชญ์ว่า “สอนได้โดยไม่แบ่งแยก” หรือ?
“ข้าน้อยซื่อฉันขอคารวะผู้เป็นใหญ่ทั้งสาม”
ทั้งสามตนรีบคำนับตอบ
พระซื่อฉันเริ่มงานอย่างรวดเร็ว เขาชักมีดขึ้นแล้วฟันลง มีด
เลื่อนไปตามเส้นกล้ามเนื้อวัว เนื้อวัวแยกออกเป็นสิบกว่าชิ้นตาม
ตำแหน่งในพริบตา
“สาธุ สาธุ นะโมอะมิโตพัทธายะ ตะถาคะโตปุตตายะ……”
พระซื่อฉันวางมีดลง สวดบท《คาถาปลดวิญญาณ》 เพื่อ
แก้ไขความขุ่นเคืองของวัว
นี่คือเหตุผลที่เขาฆ่าวัวนับไม่ถ้วน แต่ตัวเขากลับสะอาดบริสุทธิ์
ไม่มีความขุ่นเคืองติดตัวเลย

เขาพยายามให้คนฆ่าสัตว์ทุกคนเรียนรู้คาถาปลดวิญญาณมา
ตลอด แต่น่าเสียดายที่ยังไม่ค่อยคืบหน้า
หากคนฆ่าสัตว์ทุกคนเหมือนเขา ก็คงไม่เกิดเรื่องโง่ๆ ที่ผู้บำเพ็ญ
จากแคว้นต้าอวี๋เอาความขุ่นเคืองของวัวแพะมาหลอมธงเรียก
วิญญาณ
“เจ้าหนู กลับเอาวิชาเข้าเหรอ” ผีทั้งสามตนร้องวิงวอน พวกนาง
แค่ขั้นสร้างฐานเท่านั้น จะต้านคาถาปลดวิญญาณระดับของพระซื่อ
ฉันได้อย่างไร
พระซื่อฉันได้ยินก็รีบหยุดสวด
เขาลืมไปว่าที่นี่ยังมีผีสามตน
พระซื่อฉันรู้สึกผิด จึงพูดด้วยความปรารถนาดี: “วันไหนพวก
ท่านเบื่อจะมีชีวิต แจ้งข้าน้อยได้ ข้าน้อยจะทำพิธีส่งวิญญาณให้ฟรี”
ผีหญิงงามทั้งสามรีบบอกว่าไม่เอา