หยุดหมอนี่ที! ก่อนที่วิถีเซียนจะเพี้ยนไปกว่านี้ - บทที่ 545 ไม่มีการซื้อขาย ก็ไม่มีการฆ่า

ทั้งห้าคนต่างส่งพลังวิเศษไปยังคนข้างหน้า แต่เนื่องจากการส่ง
พลังวิเศษย่อมมีการสูญเสีย หากเวลาผ่านไปนาน พลังวิเศษในร่าง
ทุกคนย่อมหมดสิ้น
โชคดีที่ลู่หยางสอนให้ทั้งสี่คนฝึกวิชากลืนฟ้า พวกเขาจึงส่งพลัง
วิเศษไปพร้อมกับอ้าปากกว้างดูดซับพลังวิเศษโดยรอบ ทำให้ผู้
อาวุโสถ่ายทอดวิชาเข้าใจว่าพวกเขาโดนภูตสิงร่าง
การส่งถ่ายพลังวิเศษยังเป็นการบรรลุสภาวะที่ว่า “เจ้าอยู่ในข้า
ข้าอยู่ในเจ้า” ในยามนี้ พลังวิเศษของลู่หยางแทบไม่ใช่ของตัวเองอีก
ต่อไป ล้วนเป็นพลังจากอีกสี่คน อีกสี่คนก็อยู่ในสภาวะคล้ายคลึงกัน
พลังวิเศษผสานกลมกลืนอย่างสมบูรณ์
ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาไม่คาดคิดว่าทั้งห้าจะเข้าสู่สภาวะนี้ได้
รวดเร็วเพียงนี้
“ต่อไปเป็นขั้นที่สาม ฝึกวิชารวมพลัง……”
……
“ว่าแต่ การแลกเปลี่ยนระหว่างห้าสำนักใหญ่ใกล้ถึงเวลาแล้ว
ศิษย์น้องลู่หยางและอีกสี่คนคงไปถึงสำนักธาตุทั้งห้าแล้ว แต่ทำไมซื่อ

ฉันจากวัดเสวียนคงยังไม่มา?” ไต้ปู้ฟานก้มหน้าตรวจสอบข้อมูล
พึมพำในปาก
“หรือจะเกิดอะไรขึ้น?”
……
พระหนุ่มรูปงามก้าวออกจากโรงฆ่าสัตว์ มุ่งหน้าไปยังท่าจอดเรือ
เหาะที่ใกล้ที่สุด
“กลิ่นหอมเหลือเกิน”
พระหนุ่มจมูกกระดิก เดินผ่านร้านอาหารแห่งหนึ่ง เวลานี้เป็น
ช่วงเที่ยงพอดี กิจการรุ่งโรจน์เต็มที่ กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยมาทำ
ให้เขาหยุดฝีเท้า
กินมื้อเที่ยงก่อนยังทันเรือเหาะ
เขาเปลี่ยนเส้นทาง เลี้ยวเข้าร้านอาหาร
“เซี่ยวเอ้อ ที่นี่ยังมีที่นั่งไหม?”
“ท่านพระเทศนา ท่านมาถูกที่แล้ว! ร้านพันลี้หอมของเรามี
อาหารเจรสเลิศนักล่ะ!”
“ข้าไม่เอาอาหารเจ เอาเนื้อวัวซอสหนึ่งกิโลกรัม ขาหมูตุ๋นหนึ่ง
ชิ้น และก๋วยเตี๋ยวเครื่องในแพะหนึ่งชาม”
เซี่ยวเอ้อมองพระตรงหน้าด้วยความพิศวง คิดว่าตัวเองคงฟังผิด

เดี๋ยวนี้คนปลอมเป็นพระมีไม่น้อย แต่ดูจอมปลอมแบบนี้เป็นครั้ง
แรก
แต่นั่นไม่ใช่ธุระของเขา ลูกค้าสั่งอะไร หน้าที่เขาคือเสิร์ฟให้ตรง
ตามสั่ง
“เชิญท่านรออีกสักครู่”
ไม่นานนัก จานเนื้อวัวซอส ขาหมูตุ๋น และชามก๋วยเตี๋ยวเครื่อง
ในแพะถูกนำมาเสิร์ฟ พระซื่อฉันค่อยๆ ลิ้มรสอย่างสุขุม
“คิดเงินเท่าไร?”
“รวมทั้งสิ้นหกสิบหกอีแปะ”
พระหนุ่มเช็ดปาก เอ่ยเสียงเรียบๆ “อาจารย์ข้ามักจะบอกข้าเสมอ
ว่า ไม่มีการซื้อขาย ก็ไม่มีการฆ่า หากโลกนี้ไม่มีผู้ใดกินเนื้อ ก็จะไม่
มีการฆ่าสัตว์ ร้านอาหารของพวกเจ้าก็จะขายแต่อาหารเจ ท่าน
อาจารย์มักสอนเสมอว่า อย่าไปร้านอาหารสั่งอาหารเนื้อสัตว์ เท่ากับ
ส่งเสริมความชั่วร้าย”
เซี่ยวเอ้อฟังแล้วงงงวย “ถ้าเช่นนั้น… ท่านต้องการ…”
“การกินเนื้อแบบไม่จ่ายเงิน ไม่ถือเป็นการซื้อขาย เสมือนไม่ได้
ส่งเสริมความชั่ว”
……
ประตูสำนักเวิ่นเต๋า

ศิษย์ยามสองคนกำลังหาวหวอดด้วยความเบื่อหน่าย พูดคุยถึง
เรื่องเล่าล่าสุดที่ได้ยินมา
“ระยะนี้ไม่มีใครมาขอแต่งงานกับศิษย์น้องลู่อีกแล้ว สงบสุขไป
หลายวัน”
“นั่นสิ ข้าไม่เคยเห็นคนมาเรียงแถวแบบนั้นมาก่อน ได้เห็นกับตา
น่าตื่นตาจริงๆ”
ร่างสูงโปร่งปรากฏขึ้น ประนมมือพลางเอ่ยเสียงดังกังวาน
“ขอถามหน่อย ที่นี่คือสำนักเวิ่นเต๋าใช่หรือไม่?”
ผู้มาใหม่รูปงาม สวมจีวรเก่าขาด ดวงตาใสกระจ่างดั่งสระน ้า
ศีรษะเกลี้ยงเกลา ปราศจากเส้นผม
หากไม่มีผ้าจีวรคลุมร่าง ศิษย์ยามอาจเข้าใจผิดว่าเป็นเหยื่อหมัด
อรหันต์ของลู่หยางมาหาความยุติธรรม
“ท่านคือศิษย์น้องซื่อฉันจากวัดเสวียนคง?” ศิษย์ยามคนหนึ่ง
ถามอย่างลองเชิง นึกถึงคำกำชับของศิษย์พี่ไต้ ที่บอกว่าในช่วง
แลกเปลี่ยนระหว่างสำนัก จะมีพระจากวัดเสวียนคงมาเยือนสำนักเวิ่น
เต๋า
“ใช่แล้ว เป็นข้าเอง ขออภัยที่มาช้า ล้างจานเสียเวลามาก”
ศิษย์ยามฟังแล้วงงงวย จึงเอ่ยอย่างสุภาพ “ขอท่านรออยู่ที่นี่
สักครู่ ข้าจะไปตามศิษย์พี่ไต้”

ศิษย์ยามคนหนึ่งไปตามศิษย์พี่ไต้ อีกคนยังคงเฝ้าประตูต่อไป
ไม่นานนัก ไต้ปู้ฟานรีบร้อนมาถึง เห็นซื่อฉันนั่งสมาธิอยู่หน้า
ประตูสำนัก
เขาเห็นซื่อฉันหน้าตาสง่างาม คิ้วเข้ม ตาโต ใบหน้าเปี่ยมด้วย
เมตตาธรรม พื้นฐานการบำเพ็ญมั่นคงไร้ที่ติ ไม่มีข้อบกพร่องแม้แต่
น้อย ไต้ปู้ฟานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ สมแล้วที่เป็นศิษย์ของ
พระเจี๋ยซา
ซื่อฉันนั่งสมาธิลอยอยู่กลางอากาศ รับรู้ได้ว่าไต้ปู้ฟานกำลังเดิน
มา จึงลุกขึ้นค้อมคำนับ “พบศิษย์พี่ไต้แล้ว”
“ศิษย์น้องซื่อฉัน มีเพียงท่านคนเดียวที่มาสำนักเวิ่นเต๋าหรือ?”
“ภายในวัด ทุกท่านมีธุระยุ่ง ไม่มีเวลามาส่งข้า”
“ธุระยุ่ง?”
“ใช่ ท่านอาจารย์ได้ยินข่าวว่ามีเจ้าสำนักของท่านอยู่ที่แคว้น
หวง จึงพาคณะศิษย์พี่และศิษย์อาวุโสไปที่นั่น”
ไต้ปู้ฟาน “……”
หากข้าจำไม่ผิด ท่านอาจารย์เราเองนั่นแหละที่เห็นแก่พี่น้อง
ปลอมตัวเป็นท่านเต๋าปู้อวี่แล้วเที่ยวหว่านข่าวไปทั่วแคว้นหวง เที่ยว
ไปเล่านิทานให้คนฟัง
พระเจี๋ยซาคงได้ข่าวจากท่านอาจารย์ของเรานี่แหละกระมัง?

ช่างเถอะ ท่านอาจารย์ย่อมมีวาสนาของท่าน ไม่จำเป็นต้องให้
ลูกศิษย์เป็นห่วง ถูกจับได้ก็แค่โดนซ้อม ไม่ถึงตาย
“เชิญศิษย์น้องซื่อฉันเข้าสำนัก”
ไต้ปู้ฟานรับรองซื่อฉันด้วยตนเอง หวังว่าการกระทำนี้จะสามารถ
ทำให้พระเจี๋ยซาประทับใจ ลดความรุนแรงลงหากจับท่านอาจารย์
ของเขาได้
ทั้งสองผ่านเขตแดนของวิญญาณแม่น ้า เข้าสู่พื้นที่หลักของ
สำนักเวิ่นเต๋า ซื่อฉันเห็นความมีชีวิตชีวาของสำนักเวิ่นเต๋าแล้วตก
ตะลึง
เมื่อเทียบกับวัดเสวียนคง สำนักเวิ่นเต๋าช่างคึกคักเกินไปมากนัก
“ไม่ทราบว่าศิษย์น้องซื่อฉันรู้จักสำนักเรามากน้อยเพียงใด และ
ต้องการเรียนรู้สิ่งใดในสำนักเรา?”
“ตอนที่ท่านอาจารย์ยังพูดได้ ท่านเล่าเรื่องของสำนักท่านให้ข้า
ฟังมากมาย สำนักของท่านอุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรการบำเพ็ญ
มีวิชายุทธ์และเวทมนตร์นับไม่ถ้วน โดยเฉพาะหอคัมภีร์ มีวิชายุทธ์
และเวทมนตร์นับไม่ถ้วน”
“ข้าน้อยมีวิชาพิเศษสองตำราที่อยากเรียนรู้”
“ศิษย์น้องว่ามาได้เลย”

“ได้ยินว่า ศิษย์ลู่หยางมีวิชาหมัดอรหันต์ ผู้ถูกหมัดจะร่วงผม ไม่
ทราบว่าจะได้เรียนหรือไม่?”
“เรื่องนี้…” ไต้ปู้ฟานแสดงสีหน้าลำบากใจ จะเรียนวิชาของใครก็
ได้ แต่ต้องมาเรียกร้องวิชาของลู่หยาง ซึ่งมีเพียงคนเดียวในโลกที่ใช้
เป็น
“ต้องขออภัยด้วย วิชาหมัดอรหันต์ของศิษย์ลู่เป็นเวทมนตร์
พิเศษ ทั้งสำนักมีเพียงเขาคนเดียวที่ใช้เป็น อีกทั้งตอนนี้เขาได้ไป
ศึกษาแลกเปลี่ยนที่สำนักธาตุทั้งห้าเสียแล้ว”
“อีกทั้งศิษย์เมิ่งจิ่งโจวยังมีวิชาเอกภาพแห่งหมัด มีท่าหมัดสาป
โสด แฝงด้วยสายใยโชคชะตา ไม่ทราบว่าจะได้เรียนหรือไม่”
“……”
เจ้านี่มาทดสอบสำนักเราแน่ๆ ดันเลือกอะไรที่ไม่เหมือนใคร
“ไม่มีทั้งคู่เลยหรือ?” ซื่อฉันทราบข่าวนี้แล้วผิดหวังอย่างเห็นได้
ชัด
สองวิชาหมัดนี้เขาเฝ้าฝันมานาน รู้สึกว่านี่คือเวทมนตร์แท้จริง
ของพุทธศาสนา ไม่ว่าจะเป็น “คัมภีร์ช่วยคนให้พ้นทุกข์” หรือ “ร่าง
ทองหกจั้ง” ล้วนเทียบไม่ได้
น่าเสียดายที่ผู้เชี่ยวชาญไม่อยู่

“คงเป็นเพราะยังไม่ถึงวาสนา เร่งร้อนก็ไม่เกิดผล ถ้าเช่นนั้น
ท่านไปทำธุระของท่านเถิด ข้าจะเดินชมสำนักเวิ่นเต๋าสักหน่อย
สำนักเวิ่นเต๋าชื่อเสียงโด่งดัง ข้ายังไม่เคยเห็น ขอถือโอกาสนี้เปิดหู
เปิดตา”
ไต้ปู้ฟานมีงานยุ่งจริงๆ เขาเป็นผู้บริหารตำหนักรับภารกิจ หาก
พักเพียงวันเดียว งานจะสะสมเป็นภูเขา
“ท่านถือป้ายนี้ไว้ มีป้ายคำสั่งนี้เท่ากับมีข้าอยู่ด้วย ท่านสามารถ
เดินเที่ยวชมในสำนักได้อย่างอิสระ แม้แต่หอคัมภีร์ก็สามารถเข้าชม
ได้ หากมีข้อสงสัยใด สามารถถามศิษย์น้องชายหญิงในสำนัก พวก
เขาล้วนพร้อมให้คำตอบแก่ท่าน”
ซื่อฉันรับป้ายคำสั่งจากไต้ปู้ฟาน กล่าวขอบคุณ
ไต้ปู้ฟานกลับไปยังตำหนักรับภารกิจ ไม่ได้จัดการงานค้าง แต่
ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วหยิบแผ่นหยกออกมา เป็นวัตถุวิเศษสื่อสาร
ระหว่างเขากับผู้อาวุโสใหญ่
เขาเขียนบนแผ่นหยกว่า “ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องซื่อฉันบอกว่า
พระเจี๋ยซาได้นำคณะจากวัดเสวียนคงทั้งหมดไปยังแคว้นหวง เพื่อ
ตามหาท่าน ท่านปลอมตัวเป็นเจ้าสำนักและเล่านิทานใน แคว้นหวง
อาจต้องระวังพบพวกเขา”
ไต้ปู้ฟานใช้นิ้วชี้แตะกลางแผ่นหยก ส่งข้อความ
ไม่นาน ผู้อาวุโสใหญ่ตอบกลับมา

“บอกให้ไวกว่านี้”
ไต้ปู้ฟานนิ่งงันครู่หนึ่ง วิเคราะห์ว่า “ไม่มีเครื่องหมายวรรคตอน
ใดๆ ดูเหมือนสถานการณ์กำลังรุนแรง”
“ท่านอาจารย์ยังคงเป็นท่านอาจารย์ วางแผนการณ์ไว้อย่าง
รอบคอบ คิดการณ์ไกล คงรู้แต่แรกแล้วว่าจะต้องพบความผันผวน
เช่นนี้ ถึงได้สร้างหลุมศพเตรียมไว้มากมาย”