หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 42
บทที่ 42
คิดได้ก็ทำทันที
เซียวเหยียนให้ท่านลุงสวีเตรียมสีและอุปกรณ์วาดภาพให้ตนเอง รวมถึงพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึก รอจนตกปลากับท่านปู่เสร็จทุกวัน ก็จะขออนุญาตท่านปู่ กลับไปพักผ่อนที่เรือนขุนเขาสายน้ำของตนเอง
เซียวหย่วนซานก็ไม่ได้พูดอะไรมาก หลักการเลี้ยงดูเซียวเหยียนของเขาก็คือการปล่อยเลี้ยง
ถึงแม้เซียวเหยียนจะแสดงพรสวรรค์ด้านการฝึกกายาที่สูงส่งอย่างยิ่ง แต่เขาก็ไม่ได้บังคับให้เซียวเหยียนฝึกฝนอย่างหนักทุกวัน หากเซียวเหยียนเต็มใจมาขอคำชี้แนะจากเขา เขาก็จะชี้แนะอย่างจริงจัง หากไม่เต็มใจ เขาก็จะพาเจ้าหนูไปเที่ยวชมภูเขาเล่นน้ำ ตกปลาอยู่ทุกที่
…
ในเรือนขุนเขาสายน้ำ ภายในสวนอันกว้างใหญ่
เซียวเหยียนให้คนย้ายม้านั่งเล็กๆ มาสองตัว หนึ่งสูงหนึ่งเตี้ย ทำท่าเหมือนนักเรียนศิลปะ เริ่มวาดภาพบนกระดานที่ตั้งไว้
ท่านลุงสวีเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น แต่เซียวเหยียนกลับหูทวนลม สำหรับคุณชายน้อยที่ชอบเล่นของไร้สาระผู้นี้ ท่านลุงสวีจนปัญญาโดยสิ้นเชิง ทำได้เพียงส่งต่อให้เซียวอัน
เซียวเหยียนมีวิธีรับมือเซียวอันนานแล้ว เขาแสดงกายมังกรชั้นที่สองต่อหน้าเขา
เซียวอันมองจนอ้าปากค้าง สงสัยว่าตนเองตาฝาด ให้เซียวเหยียนร่ายรำอีกครั้ง รอจนครั้งที่สองมองเห็นชัดเจนแล้ว ชายผู้นี้ก็ตื่นเต้นจนขอบตาแดงชื้น
เขาคิดว่าเป็นเพราะการบ่มเพาะและสอนสั่งของท่านอาสอง ถึงได้ทำให้เซียวเหยียนในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ก็ฝึกฝนเคล็ดวิชาฝึกกายาชั้นเลิศนี้สำเร็จถึงชั้นที่สอง นอกจากจะรู้สึกขอบคุณท่านอาสองแล้ว ก็ยังรู้สึกประหลาดใจและตื่นเต้นกับพรสวรรค์ด้านการฝึกกายาของเซียวเหยียน
พรสวรรค์เช่นนี้ เก่งกว่าการฝึกพลังวัวกระทิงจนเชี่ยวชาญในสามเดือนเสียอีก เป็นอัจฉริยะด้านการฝึกกายาอันดับหนึ่งอย่างแน่นอน
เซียวเหยียนเห็นท่าทางที่ตื่นเต้นคลุ้มคลั่งของเขา ก็แอบโล่งใจที่ไม่ได้ร่ายรำกายร้อยมังกรชั้นที่สามต่อหน้าเขาโดยตรง ท้ายที่สุดแล้วไม่ใช่ทุกคนที่จะมีสายตาและความสามารถในการรับมือเหมือนท่านปู่
เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เซียวเหยียนสัญญากับเซียวอันว่า ตนเองจะตั้งใจฝึกยุทธ์กับท่านอาสอง แต่มีเงื่อนไขว่าตอนที่ตนเองทำเรื่องอื่น เขาห้ามมายุ่งอีก
นี่ทำให้เซียวอันนอกจากจะประหลาดใจแล้ว ก็ยังขมวดคิ้วขึ้นมาบ้าง พรสวรรค์ด้านการฝึกกายาของเซียวเหยียนสูงขนาดนี้ ตอนนี้เขาถึงกับอยากให้เซียวเหยียนนอกจากจะกินข้าวเข้านอนแล้ว ก็ฝึกยุทธ์ทั้งวัน แบบนี้ถึงจะสามารถไล่ตามเหล่าอัจฉริยะกายยุทธ์ระดับเก้าได้ทัน แต่นิสัยของเซียวเหยียนกลับสบายๆ เหลือเกิน ทำให้เขารู้สึกจนใจอย่างยิ่ง
หลังจากต่อรองกันไปมาหลายครั้ง ในที่สุดเซียวอันก็ทนเซียวเหยียนไม่ไหว ยอมตกลง
ดังนั้นเซียวเหยียนก็วาดภาพในสวนอย่างเปิดเผย
เมื่อยกพู่กันลงวาด ในไม่ช้า ตัวอักษรก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【วิถีพู่กัน：ระดับ 0 (1/100)】
ได้ผลจริงๆ
เซียวเหยียนยิ้มในใจ ก็ตวัดพู่กันอย่างอิสระ
มีประสบการณ์จากวิถีแห่งหมากและวิถีนักตกเบ็ด เซียวเหยียนคาดเดาว่า ตนเองยิ่งวาดได้ดีเท่าไหร่ ค่าประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้นก็น่าจะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
ดังนั้นก็ไม่ได้ทำอย่างส่งๆ แต่เริ่มวาดอย่างจริงจังขึ้นมาบ้าง
เพียงแต่ ชาติก่อนเขาเป็นนักธุรกิจ ตลอดชีวิตจมดิ่งอยู่ในเส้นทางธุรกิจมานานหลายสิบปี ไหนเลยจะรู้อะไรเกี่ยวกับการวาดภาพ?
ผู้หญิงที่วาดภาพเป็น เขากลับพอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง…
ครั้งแรกที่วาดภาพ เซียวเหยียนเลือกที่จะวาดภาพเหมือนคน ก็เลือกสาวใช้ที่สวยที่สุดในสวนคนหนึ่ง มายืนอยู่หน้ากระดานวาดภาพ
จากนั้นก็ยกพู่กันอย่างมั่นใจ คนน่ะ วาดวงกลมก่อนหนึ่งวง แล้วก็เส้นตรงหนึ่งเส้น แล้วก็ขีดซ้ายขีดขวา จากนั้นก็ขีดซ้ายขีดขวาอีก
อืม ยังขาดผมหน่อย
เสร็จแล้ว!
【ค่าประสบการณ์วิถีพู่กัน +1】
ซี๊ด…ว่าแล้ว การวาดภาพมันยากจริงๆ
เซียวเหยียนหัวเราะขมขื่นในใจ
ข้างๆ กัน ท่านลุงสวีแอบเหลือบมองกระดานวาดภาพ ถามอย่างสงสัย “คุณชายน้อย ท่านวาดอะไรหรือขอรับ?”
“ท่านลุงดูไม่ออกรึ คนไง!” เซียวเหยียนอับอายจนโกรธ
“นี่มัน…” ท่านลุงสวีรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
เซียวเหยียนแค่นเสียงอย่างโกรธเคือง “ท่านลุงว่ารูปลักษณ์ภายนอกไม่เหมือนใช่หรือไม่ นั่นเป็นเพราะท่านลุงไม่เข้าใจความหมายแฝงที่ข้าบอก ท่านดูวงกลมนี้สิ ท่านคิดว่านี่คือศีรษะรึ ไม่ใช่ นี่คือตัวแทนของความกลมกลืน ท่านดูเส้นตรงนี้สิ ท่านคิดว่าเป็นร่างกายรึ ไม่ใช่ นี่ต้องการจะแสดงออกว่า คนอยากจะยืนขึ้นได้ ก็ต้องกลมกลืนหน่อย ท่านลุง ท่านยังต้องเรียนรู้อีกนะ อย่าได้ใจร้อนปากไวเกินไป!”
“เอ่อ แล้วก้อนที่อยู่บนวงกลมนั่นไม่ใช่ผมรึขอรับ?”
“ไม่ใช่….จริงๆ ก็ใช่และไม่ใช่ นั่นเป็นทั้งผม และก็คืออุดมคติ!”
“อุดมคติ?”
เซียวเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย “อุดมคติงอกอยู่บนศีรษะ ก็สมเหตุสมผลดีนี่ ผมที่ดกหนานี้ คืออุดมคติของคนจำนวนมาก ก็สมเหตุสมผลดีใช่หรือไม่?”
“???” ท่านลุงสวีงุนงง
เซียวเหยียนพูดจาเหลวไหลจบ ก็วาดภาพต่อไป
ที่ทำให้ท่านลุงสวีกับเซียวอันมองหน้ากันไปมาก็คือ วาดติดต่อกันหลายสิบภาพ ล้วนแต่ไม่แตกต่างกันเท่าไหร่ แล้วก็มองสาวใช้คนสวยที่ยืนอยู่หน้ากระดานวาดภาพ… ให้ฝ่ายนั้นยืนเป็นฉากหลังมีความหมายอะไร?
เห็นได้ชัดว่า คุณชายน้อยผู้นี้ในด้านวิถีพู่กัน ไม่มีพรสวรรค์เลยแม้แต่น้อย เทียบกับฝีมือหมากไม่ได้
แต่ว่า ก็ล้วนแต่เป็นการละเล่นที่ทำให้เสียการฝึกยุทธ์ พวกเขาก็ขี้เกียจจะไปสืบสาวราวเรื่องให้ลึกซึ้งแล้ว
ความเร็วในการวาดภาพของเซียวเหยียนเร็วมาก พื้นในไม่ช้าก็กองเต็มไปด้วยกระดาษเสีย ไม่นานนัก ค่าประสบการณ์ก็สะสมถึงหนึ่งร้อย
ล้วนแต่เป็นหนึ่งแต้มหนึ่งแต้มสะสมขึ้นมา
เซียวเหยียนรู้สึกเหนื่อยใจอย่างยิ่ง
【วิถีพู่กันเลื่อนขึ้นสู่ระดับหนึ่ง】
【แต้มศิลปะยุทธ์ +1】
เมื่อตัวอักษรแจ้งเตือน ความเข้าใจในวิถีพู่กันก็หลั่งไหลเข้ามาในใจ เซียวเหยียนหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก็ค่อยๆ ย่อยข้อมูลจนหมด ในทันใดนั้นก็รู้ว่า ก่อนหน้านี้ตนเองช่างเป็นคนนอกวงการเพียงใด
เขาหยิบพู่กันขึ้นมาลงภาพอีกครั้ง ฝีแปรงราวกับมีจิตวิญญาณ ในไม่ช้า เงางามที่ท่าทางอรชร สวยงามก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษวาดภาพ
เซียวอันกับท่านลุงสวีที่กำลังเบื่อหน่ายมองไปรอบๆ เผลอเหลือบไปเห็น ก็ตะลึงงันไป เบิกตากว้างขึ้น
ไม่นานนัก เซียวเหยียนก็ใช้พู่กันแต้มริมฝีปากสีแดงชาดเบาๆ แล้วก็จุ่มสีลงสี ทันใดนั้น เงางามที่ดูราวกับมีชีวิตก็ยืนตระหง่านอยู่บนกระดาน
【ค่าประสบการณ์วิถีพู่กัน +13】
เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ ยิ่งวาดได้ละเอียดงดงามเท่าไหร่ ค่าประสบการณ์วิถีพู่กันก็ยิ่งเพิ่มขึ้นมากเท่านั้น
และตนเอง ในที่สุดก็นับว่าวาดภาพเป็นแล้ว
“คุณชายน้อย ท่านนี่…” ท่านลุงสวีมองกระดานวาดภาพอย่างตะลึงงัน ก่อนหน้านี้ยังวาดคนเส้นหยาบๆ แบบนั้นอยู่เลย ตอนนี้กลับบรรลุถึงระดับนี้โดยตรง?
หรือว่าคุณชายน้อยจะเป็นอัจฉริยะ ในชั่วครู่ก็เรียนรู้ได้แล้ว?
หรือว่าก่อนหน้านี้เป็นการแสร้งทำ?
หรือว่า… คงจะไม่ใช่ว่าคนตัวเล็กเหล่านั้น จริงๆ แล้วอย่างที่คุณชายน้อยพูด วาด “ความหมายแฝง” หรอกนะ?
เขารู้สึกว่าความเข้าใจที่เคยมีมาของตนเองถูกกระทบอย่างรุนแรง
“เรื่องพื้นๆหน่า อย่าตื่นเต้น” เซียวเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย
ท่านลุงสวีฟังไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เขาถูกสั่นสะเทือนอย่างลึกซึ้ง
เซียวเหยียนวาดภาพอีกหลายภาพ รอจนรู้สึกว่าคล่องแคล่วขึ้นแล้ว ก็ให้เซียวอันกับท่านลุงสวียืนอยู่หน้าภาพด้วย ให้พวกเขาสองคนวาดภาพให้คนละภาพ ในภาพแววตามีชีวิตชีวา คนหนึ่งดูผ่านร้อนผ่านหนาวและใจดี อีกคนหนึ่งเคร่งขรึมแต่แฝงไปด้วยความไม่เป็นธรรมชาติอยู่หลายส่วน มองไปทางอื่น ดูราวกับมีชีวิตจริงๆ
เมื่อเห็นภาพที่เสร็จสมบูรณ์ในมือ ทั้งสองก็มีแววตาแตกต่างกันไป อารมณ์ซับซ้อน
พรสวรรค์ของคุณชายน้อยหาได้ยากในโลก หากเกิดในตระกูลขุนนางฝ่ายบุ๋น ย่อมต้องถูกมองว่าเป็นของล้ำค่า
น่าเสียดายที่ ที่นี่คือจวนขุนพลเทวะ คือตระกูลขุนศึกที่เกิดมาก็ต้องปกป้องราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์
รอจนสีและหมึกบนภาพแห้ง ทั้งสองก็อดไม่ได้ที่จะค่อยๆ ม้วนเก็บขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
พวกเขาจะจดจำไว้ว่า ตอนอายุเจ็ดขวบ คุณชายน้อยได้วาดภาพให้พวกเขาหนึ่งภาพ
นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่พวกเขาได้รับภาพวาดของตนเอง
กาลเวลาล่วงเลยไปครึ่งปี
ริมฝั่งทะเลสาบอสูรน้ำดำที่สงบนิ่ง สามร่างนั่งตกปลาห่างกันสิบกว่าเมตร สองชราหนึ่งเยาว์
ผู้น้อยย่อมเป็นเซียวเหยียน ผู้ชรานอกจากเซียวหย่วนซานแล้ว ยังมีอีกคนหนึ่ง เป็นเพื่อนตกปลาของเซียวหย่วนซาน เซียวเหยียนได้ยินท่านปู่แนะนำว่า นี่คือปรมาจารย์โจร ชื่อน่าสนใจมาก ชื่อว่าโม่ไร้เงา
ได้ยินจากปรมาจารย์โจรบอกว่า เป็นชื่อที่ตนเองเปลี่ยนเอง ความหมายไม่ใช่หมายถึงลงมือตอนที่คลื่นลมสงบ แต่หมายถึงหลังจากที่ลงมือแล้ว คลื่นลมก็ยังคงสงบอยู่
นอกเหนือจากการตกปลา เซียวหย่วนซานก็ยังยิ้มพลางแนะนำประสบการณ์ของปรมาจารย์โจรผู้นี้ให้เซียวเหยียนฟัง พบว่าสมกับชื่อนี้จริงๆ
กองกำลังมากมายที่ถูกปรมาจารย์โจรขโมยของไป ผ่านไปหลายเดือน ถึงกับหลายปี ถึงได้รู้ว่าสมบัติของตนเองถูกขโมยไปแล้ว
บ่อยครั้งในตอนแรก ก็ไม่ทันได้สังเกตเห็น ดังนั้นจึงไม่มีทางหาได้ว่า เป็นใครที่ขโมยไป เมื่อไหร่ที่ขโมยไป ถึงกับไม่รู้ว่าเป็นโจรในบ้านหรือไม่…
ซ่อนคุณงามความดีและชื่อเสียงไว้ สมบัติหาได้ในโลกมนุษย์ นี่แหละคือปรมาจารย์โจรโม่ไร้เงา
ริมฝั่ง เซียวเหยียนตั้งหม้อใหญ่ขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว พลางล้างอสูรปลาที่เพิ่งจะตกขึ้นมา ชำแหละแล่เนื้อ พลางเหลือบมองทุ่นของตนเองเป็นครั้งคราว
อีกด้านหนึ่งของคันเบ็ดยึดไว้กับริมฝั่ง ใช้เชือกสอดรูผูกไว้กับก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง หากมีความเคลื่อนไหวจริงๆ เขาก็ยังทันที่จะลงมือ
ณ เวลานี้ เซียวเหยียนใช้กระบี่จัดการกับอวัยวะภายในของอสูรปลา ฝีมือคล่องแคล่ว
เรื่องนี้ เซียวหย่วนซานกับปรมาจารย์โจรก็เห็นจนชินตาแล้ว ถึงแม้จะเป็นเพียงการจัดการกับเนื้อปลา แต่ทั้งสองก็มองออกนานแล้วว่าเซียวเหยียนมีพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่ที่สูงส่งอย่างยิ่ง เซียวหย่วนซานตอนที่เห็นเซียวเหยียนตวัดกระบี่ครั้งแรก ยังเคยเย้ยหยันว่า หลี่ชางเสวียนนั่นตาไม่มีแวว พลาดของดีที่แท้จริงไป
ปรมาจารย์โจรโม่ไร้เงาก็รักใคร่เจ้าเด็กน้อยที่ชอบตกปลา และไม่ได้รู้สึกแปลกแยกกับสถานะที่ละเอียดอ่อนของตนเองผู้นี้อย่างยิ่ง เคยกล่าวอย่างจริงจังว่า ตนเองจะช่วยเซียวเหยียนออกไปตามหาทั่วทิศ หาโอสถล้ำค่าที่สามารถทะลวงเส้นชีพจรลมปราณได้
ในไม่ช้า เนื้อปลาสีขาวราวหิมะก็ลงหม้อ
เซียวเหยียนยังปั้นผักชีและพริกใส่ลงไป กลิ่นหอมเผ็ดร้อนก็พลันกระจายออกมา ทำให้สองผู้เฒ่าริมฝั่งต้องหันมามองอยู่บ่อยครั้ง
สายเบ็ดของพวกเขาทอดไปไกลถึงก้นทะเลสาบ ล้วนแต่ใช้ตนเองเป็นคันเบ็ด สายเบ็ดซ่อนเร้นมองไม่เห็น แม้แต่ทุ่นก็ไม่มี ผ่านสายเบ็ดก็จะสามารถรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวได้
“สองท่าน อีกสามนาทีก็กินได้แล้วขอรับ” เซียวเหยียนยิ้ม
รู้จักกันนานเข้า คำเรียกที่เซียวเหยียนใช้เรียกเซียวหย่วนซานก็กลายเป็นท่านอาสอง โม่ไร้เงาก็คือท่านผู้เฒ่าโม่ และสองผู้เฒ่าก็ตั้งชื่อเล่นที่พวกเขาคิดว่าสมจริงสมจังให้เซียวเหยียนว่า:
เจ้าหนู