หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 34
บทที่ 34
เซียวเหยียนก็ไม่ได้ปิดบัง และบอกกับท่านปู่ไปตามความจริง
เซียวหย่วนซานเมื่อทราบว่าเป็นเคล็ดวิชา “พลังวัวกระทิง” ก็พยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วก็โยนย่ามใบหนึ่งให้เซียวเหยียน: “ข้างในเป็นเหยื่อปลาที่เจ้าต้องใช้ อสูรขอบเขตพลังประสานชอบกินนัก จะตกได้ชนิดไหนก็ขึ้นอยู่กับโชคของเจ้าแล้ว”
พูดจบ เขาก็จะพาเซียวเหยียนลงไปข้างล่าง
“แล้วข้องใส่ปลาของข้าเล่า?” เซียวเหยียนถาม
“ฮ่า…” เซียวหย่วนซานหัวเราะออกมา “เจ้ารอให้ตกได้ก่อนค่อยว่ากันเถอะ ถ้าตกได้จริงๆ ก็มาใช้ร่วมกันกับข้า”
“ก็ได้ขอรับ” เซียวเหยียนก็ไม่ได้รั้น
ทั้งสองเพิ่งจะลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นเซียวอันกำลังรออยู่ที่นอกหอ
“ท่านอาสอง พวกท่านนี่คือ…” เมื่อเห็นคันเบ็ดในมือของเซียวเหยียน เซียวอันก็ตะลึงงันไป ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย
“ยังต้องถามอีกรึ ไปตกปลาน่ะสิ” เซียวหย่วนซานเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สนใจจะพูดคุยกับคนหัวทึบคนนี้เท่าไหร่
เซียวอันพลันอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา “ท่านอาสอง เหยียนเอ๋อร์ใช้เวลาเพียงสามเดือนก็เรียนรู้พลังวัวกระทิงจนถึงขั้นเชี่ยวชาญแล้ว พรสวรรค์ด้านการฝึกกายาสูงส่งอย่างยิ่ง ท่าน…ท่านจะทำให้เขาเสียเวลาไม่ได้นะขอรับ!”
“คำพูดนี้เจ้าเมื่อวานก็พูดไปแล้ว เปลี่ยนคำพูดบ้างได้หรือไม่?” เซียวหย่วนซานแคะหู “ฝึกกายาจะมีความสำเร็จอะไรได้ ฝึกจนแทบตายก็คงจะถึงระดับเดียวกับเจ้านั่นแหละ ข้าถามเจ้า เจ้าสู้เก่งนักรึ? ทหารม้าหนึ่งหมื่น เจ้าต้านไหวรึ?”
เซียวอันอ้าปากค้างพูดไม่ออก ทหารม้าหนึ่งหมื่นที่เซียวหย่วนซานพูดถึง ย่อมไม่ใช่ทหารธรรมดา แต่เป็นกองพันอักษรปฐมของตระกูลเซียว ซึ่งล้วนแต่เป็นทหารที่แข็งแกร่งที่สุด กองทหารม้าหนึ่งหมื่นก็เพียงพอที่จะเหยียบย่ำครึ่งเมืองได้แล้ว ไหนเลยที่เขาจะต้านไหว
“เหยียนเอ๋อร์ อย่าไปสนใจเขา พวกเราไปกันเถอะ” เซียวหย่วนซานดูเหมือนจะกลัวว่าเซียวอันจะมารบกวนความคิดของเซียวเหยียน จึงดึงมือเล็กๆ ของเขาแล้วจากไป
“ท่านลุงอัน ท่านอย่ากังวลไปเลยขอรับ” เซียวเหยียนโบกมือให้เซียวอัน ถึงแม้ชายผู้นี้จะนิสัยเคร่งขรึมและยึดติดกับกฎเกณฑ์ แต่ความห่วงใยที่เขามีต่อตนเอง เซียวเหยียนย่อมรับรู้ได้
“เหยียนเอ๋อร์…” เซียวอันอ้าปากอยากจะรั้งไว้ แต่เมื่อเห็นเซียวเหยียนที่ถูกดึงจากไปและหันกลับมายิ้มอย่างสดใสให้เขา ทันใดนั้น คำพูดที่มาถึงปากก็เหมือนกับถูกอะไรบางอย่างอุดไว้จนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
‘จวนขุนพลเทวะอันกว้างใหญ่ของเรา หรือว่าจะเลี้ยงเด็กคนหนึ่งไม่ได้?’
คำพูดของเมื่อวานดูเหมือนจะดังก้องอยู่ในหูอีกครั้ง เซียวอันเงียบไป บางที…ในตอนนี้ เหยียนเอ๋อร์อาจจะมีความสุข อย่างน้อยเขาก็สามารถมีวัยเด็กที่มีความสุขได้…
สองร่างหนึ่งชราหนึ่งเยาว์หายวับไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงชายที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ หลังจากที่จ้องมองอยู่นาน เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ…
ประสบการณ์ดุจเหินเมฆขี่หมอก เซียวเหยียนถูกเซียวหย่วนซานจูงมือ บินฉิวอยู่บนท้องฟ้า
เรือนต่างๆ ของจวนขุนพลเทวะพุ่งผ่านไปใต้ฝ่าเท้าอย่างรวดเร็ว เซียวเหยียนเห็นเหล่าสาวใช้คนรับใช้จากเรือนต่างๆ ที่ตื่นแต่เช้ามาตักน้ำทำอาหาร ยังเห็นท่านย่าใหญ่ที่ตื่นนอนแล้วกำลังเดินเล่นอยู่ในสวน และฮูหยินห้าที่กำลังส่งลูกๆ ไปยังลานประลองยุทธ์ ตอนที่ถึงหน้าประตูยังคงกำชับอะไรบางอย่างอย่างห่วงใย…
ภาพเหล่านี้พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เซียวเหยียนอดที่จะทอดถอนใจไม่ได้ ไม่คิดว่าในช่วงเวลาที่ตนเองนอนตื่นสายเป็นประจำ โลกมนุษย์กลับมีสีสันถึงเพียงนี้
“กลัวหรือไม่?” เซียวหย่วนซานก้มหน้าลงถามอย่างเรียบเฉย
“กลัวความสูงรึขอรับ ก็พอไหวขอรับ” เซียวเหยียนกล่าว เขารู้สึกว่าใต้ฝ่าเท้าไม่ได้แตกต่างจากการยืนอยู่บนพื้นราบเลย ดูเหมือนจะมีพลังที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งคอยพยุงตนเองไว้ ลมหนาวของยามเช้าที่พัดมาปะทะหน้าก็เหมือนกับถูกอะไรบางอย่างกรองไป มีเพียงลมเย็นสบายที่พัดผ่านใบหน้า ปลุกปอยผมให้ไหวเอน
เซียวหย่วนซานยิ้มเล็กน้อย “ข้าจะเร่งความเร็วแล้วนะ” พูดจบ เซียวเหยียนก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าพลันพร่ามัวไป พริบตาเดียวก็เหินออกจากเมืองมรกต มุ่งหน้าไปยังป่าเขาอันกว้างใหญ่นอกเมือง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เซียวหย่วนซานก็พาเซียวเหยียนค่อยๆ ลงจอดยังริมทะเลสาบขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ทะเลสาบนี้กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา น้ำสีดำคล้ำเกลียวคลื่น น้ำเขียวคือลึก น้ำดำคือห้วงลึก เห็นได้ว่าทะเลสาบแห่งนี้ลึกจนไม่เห็นก้น แม้ตอนนี้ผิวหน้าจะมีเพียงระลอกคลื่นเล็กน้อย แต่กลับให้ความรู้สึกน่าขนลุกราวกับอยู่ริมเหวลึก
“ที่นี่น้ำตื้น เจ้าก็ลงเบ็ดที่นี่แหละ ข้าจะไปตกตัวใหญ่ที่กลางทะเลสาบ ของสิ่งนี้เจ้าถือไว้ ในสถานการณ์คับขันจะช่วยเจ้าต้านไว้ได้สักพัก ไม่ต้องกังวล ทางฝั่งของเจ้ามีอะไรเคลื่อนไหว ตะโกนเสียงดังหนึ่งที ข้าจะรีบมาถึงทันที” เซียวหย่วนซานกวาดตามองไปรอบๆ และยื่นยันต์ทองคำให้เซียวเหยียน
“ขอรับ”
“รู้วิธีใส่เหยื่อรึไม่ ข้าดูเจ้าลงเบ็ดก่อน” เซียวหย่วนซานไม่ได้รีบร้อนจากไป เขาใช้ฝ่ามือลูบเบาๆ ก้อนหินใหญ่ข้างๆ ก็ราวกับผุกร่อนกลายเป็นแท่นตกปลา จากนั้นก็กวัดแกว่งมืออีกครั้งเพื่อกำจัดพงหญ้ารอบๆ ออกไป ป้องกันไม่ให้สายเบ็ดไปเกี่ยวเข้า
เซียวเหยียนกระโดดขึ้นไปบนแท่นหิน เปิดย่ามออก ข้างในคือแป้งสีแดงเปียกนุ่มก้อนหนึ่ง
“ตกอสูรเล็กๆ ขอบเขตพลังประสานพวกนี้ ใช้เหยื่อตายก็พอแล้ว ต่อไปรอให้เจ้ามีพลังเพียงพอ ข้าจะให้เจ้าใช้เหยื่อเป็นตก โอกาสติดเบ็ดจะสูงกว่า” เซียวหย่วนซานกล่าว
เซียวเหยียนพยักหน้ารับ เขาปั้นเหยื่อลงบนเบ็ดขนาดเท่ากำปั้นอย่างคล่องแคล่ว
“เจ้าเคยตกปลามาก่อนรึ?” เซียวหย่วนซานประหลาดใจ
“ไม่เคยขอรับ ไม่ใช่แบบนี้หรือขอรับ?”
“ก็แบบนี้แหละ” เซียวหย่วนซานพยักหน้า เจ้าเด็กนี่ฉลาดจริงๆ
“ของสิ่งนี้สามารถปกปิดกลิ่นบนตัวเจ้าได้” เซียวหย่วนซานตบผงแป้งบางอย่างลงบนตัวของเซียวเหยียน “ลงเบ็ดเถอะ วันนี้หากตกขึ้นมาได้สักตัว พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้ามาเล่นอีก”
เซียวเหยียนพยักหน้า จากนั้นก็ตวัดคันเบ็ด เหวี่ยงสายออกไปไกลร้อยจั้ง (ประมาณ 300 เมตร) ตกลงไปในทะเลสาบ
เมื่อเบ็ดลงน้ำดังจ๋อมหนึ่งเสียง พร้อมกันนั้นแถบตัวอักษรก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเซียวเหยียน:
【วิถีนักตกเบ็ด：ระดับศูนย์ (1/100)】
【ค่าประสบการณ์วิถีนักตกเบ็ด +2】
เซียวเหยียนยิ้มในใจ ศิลปะการตกปลาในเกมบันทึกลงหน้าต่างสถานะได้จริงๆ ด้วย! แถมแค่ลงเบ็ดก็ได้มา 2 แต้ม! เขาตระหนักได้ว่าทะเลสาบแห่งนี้คงเป็นสถานที่อันตรายและมีความยากลำบากในการตกปลาพอสมควร
“จำไว้ ต้องอดทน อย่าส่งเสียงดัง อย่าทำให้ของใต้น้ำตกใจ” เซียวหย่วนซานสอนอย่างจริงจัง “อย่ามองซ้ายมองขวา ต้องจ้องทุ่น เพิ่งจะเริ่มตกปลา เจ้าอาจจะรู้สึกว่ามันน่าเบื่อ แต่รอจนเจ้าติดเบ็ดแล้ว เจ้าก็จะรู้ว่าการรอคอยทั้งหมดนั้นคุ้มค่า”
“ขอรับ” เซียวเหยียนพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง
ไม่นานนัก เซียวเหยียนก็เห็นทุ่นขยับ แววตาของเขาสว่างวาบขึ้นมา เขารอจนทุ่นจมลงไปกว่าครึ่งจึงรีบดึงคันเบ็ด สายเบ็ดก็พลันตึงเปรี๊ยะ อีกฝั่งหนึ่งของเบ็ดเกี่ยวของบางอย่างไว้และกำลังดิ้นรนอย่างสุดแรง ส่งแรงดึงมหาศาลมาเป็นระลอก แต่แรงดึงมหาศาลนี้ในมือของเซียวเหยียนกลับราวกับปุยนุ่น เขาออกแรงดึงหนึ่งที อีกฝั่งก็ถูกดึงเข้ามาอย่างไม่อาจควบคุมได้
“อย่ารีบเกินไป ระวังเบ็ดหลุด” เซียวหย่วนซานรีบเตือนอยู่ข้างๆ
เซียวเหยียนใจหายวาบ รีบผ่อนแรงลงหลายส่วน จากนั้นก็อยู่ภายใต้การชี้แนะของเซียวหย่วนซาน ค่อยๆ ดึงและปล่อยเป็นจังหวะเพื่อเล่นกับปลา ในน้ำทะเลสาบสีดำคลื่นซัดสาดอย่างรุนแรง
ใช้เวลาสิบกว่านาที เซียวเหยียนถึงได้ดึงอสูรปลาที่หมดแรงตัวนี้ขึ้นมาได้ มันมีขนาดตัวยาวสี่ห้าเมตร เขี้ยวเต็มปากแหลมคม คำเดียวก็สามารถกลืนผู้ใหญ่ลงไปได้ทั้งคน
เมื่อปลาถูกดึงขึ้นมาบนฝั่ง แถบตัวอักษรก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเซียวเหยียน:
【ค่าประสบการณ์วิถีนักตกเบ็ด +37】
เซียวเหยียนมองจนเบิกตาโต ให้ตายสิ! นี่ครั้งเดียวก็ได้มาเกือบครึ่งหลอดประสบการณ์แล้ว!
“เจ้าหนู ไม่คิดว่าเจ้าจะเปิดกิจการได้เร็วขนาดนี้!” เซียวหย่วนซานหัวเราะออกมา “รู้สึกอย่างไรบ้าง เหนื่อยรึไม่? ปลาตัวนี้เป็นขอบเขตพลังประสานขั้นเจ็ดนะ พลังที่ระเบิดออกมาใต้น้ำยิ่งใหญ่กว่า แม้แต่ขอบเขตพลังประสานขั้นแปดก็ยากจะจับคันเบ็ดไว้ได้ เจ้าหนูเจ้าก็มีความสามารถอยู่บ้าง!”
“ไม่เหนื่อยขอรับ” เซียวเหยียนแยกปากยิ้ม
“ได้ งั้นเจ้าก็ตกต่อเถอะ พอดีเลย ปลาตัวนี้ข้าจะเอาไปทำเหยื่อ” เซียวหย่วนซานชักจะคันไม้คันมือทนไม่ไหวแล้ว พูดจบก็ถือข้องใส่ปลา ก้าวเท้าหนึ่งก้าวก็บินไปไกล พริบตาเดียวก็เหลือเพียงจุดดำเล็กๆ กลางทะเลสาบ
เซียวเหยียนส่ายหน้า ไม่ได้มองอีกต่อไป เขาหันมาสนใจเก็บค่าประสบการณ์ต่อ เขาสวมเหยื่ออีกครั้งแล้วเหวี่ยงเบ็ดออกไป
เซียวเหยียนนั่งอยู่บนแท่นตกปลา จ้องมองทุ่นรออย่างเงียบๆ เวลาค่อยๆ ผ่านไป อาจจะเป็นเพราะการต่อสู้เมื่อครู่ทำให้ปลารอบๆ ตกใจ เซียวเหยียนนั่งอยู่หนึ่งชั่วโมงทุ่นก็ไม่ขยับ หรือว่าจะแอบกินเหยื่อหมดแล้ว? เขาคิดในใจแต่ก็อดทนไว้
ในตอนนี้เอง ทุ่นที่นิ่งอยู่ก็พลันขยับเบาๆ แววตาที่ใกล้จะชาชินของเซียวเหยียนก็พลันสว่างวาบขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่เขาจะอดทนต่อ ทุ่นก็จมลงไปในน้ำหายไปในทันที!
เซียวเหยียนรีบดึงคันเบ็ด สายก็ส่งเสียงดังวู้และดึงตึงเปรี๊ยะ ดึงจนตรงเป๊ะ แรงดึงมหาศาลพลันส่งมาจากอีกฝั่งหนึ่ง มีน้ำหนักถึงหลายสิบติ่ง!