หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 27
บทที่ 27
“ดาบกับกระบี่ก็คล้ายกันนี่ขอรับ แตกต่างกันไม่มากหรอก” เซียวเหยียนกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
“เจ้าจะไปรู้อะไร อาวุธจะฝึกให้ถึงขั้นสมบูรณ์แบบ แม้จะต่างกันเพียงนิดเดียวก็มีความแตกต่างนับไม่ถ้วนแล้ว” เซียวอันกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะอดกลั้นโทสะไว้ ช่างเถอะ เจ้าเด็กนี่ก็ไม่เข้าใจวิถียุทธ์ จะมองแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
เซียวเหยียนรู้สึกจนใจอยู่บ้าง ทำได้เพียงกินผลไม้สดต่อไป นั่งไขว่ห้างมองเยว่ชิงเหอฝึกกระบี่
“ท่าหมุนตัวนั่น ข้าว่าไม่ถูกนะ” มองไปได้ครู่หนึ่ง เซียวเหยียนก็แสร้งทำเป็นชี้แนะอย่างไม่ใส่ใจ “หากแขนดึงลงมาอีกหน่อย จะสวยกว่านี้”
“เจ้าอย่าพูดจามั่วซั่ว รบกวนเหอเอ๋อร์ฝึก” เซียวอันขมวดคิ้วดุ คนนอกวงการมาชี้แนะคนในวงการรึ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!
เยว่ชิงเหอกลับไม่สนใจเซียวอัน นางคุ้นชินกับการชี้แนะแบบสบายๆ ของเซียวเหยียนแล้ว แม้พี่เหยียนจะไม่ได้ฝึกยุทธ์ แต่ทุกครั้งที่นางฝึกตามที่เขาบอก กลับรู้สึกว่ามันราบรื่นขึ้นจริงๆ ณ เวลานี้ แขนของนางก็ลดต่ำลงและใช้ออกด้วยท่าหมุนตัวอีกครั้ง ซึ่งก็ให้ความรู้สึกเข้าใจแจ้งในใจขึ้นมาจริงๆ
เซียวอันร้อง “หืม” ออกมาเบาๆ เขาไม่ได้แปลกใจที่เยว่ชิงเหอเชื่อฟังเซียวเหยียน แต่เป็นเพราะท่วงท่าที่เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยดังที่เซียวเหยียนพูด กลับทำให้พลังกระบี่มีพลังทำลายล้างเพิ่มขึ้นมาหลายส่วนจริงๆ เป็นเรื่องบังเอิญ? หรือว่าเขาตัดสินจากความสวยงาม?
“เอวต้องใช้แรงนะ ท่าหมุนตัวฟันยาวแบบนี้ แรงที่ใช้ไม่ใช่แค่ที่มือ แต่ต้องใช้เอวพาร่างกายหมุนแขนออกไป” เซียวเหยียนกล่าวอีก
เยว่ชิงเหอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วร่ายรำอีกครั้งติดต่อกันหลายครา ในที่สุดก็จับเคล็ดได้ พลังกระบี่เกิดเป็นลม เห็นได้ชัดว่าพลังทำลายล้างมากกว่าเมื่อก่อนหลายส่วน
เซียวอันเลิกคิ้ว ในใจประหลาดใจ ครั้งหนึ่งเป็นเรื่องบังเอิญ สองครั้งคงไม่ใช่แล้วกระมัง เด็กคนนี้…หรือว่าจะมองกระบี่ออกจริงๆ มีพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่?
เซียวอันแม้จะไม่ชอบนิสัยของเซียวเหยียนเท่าไหร่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าตลอดครึ่งปีที่ได้สัมผัสกันมา เด็กคนนี้ฉลาดอย่างยิ่ง มีความเป็นผู้ใหญ่และสติปัญญาเกินกว่าเด็กวัยเดียวกัน หรือว่า…จริงๆ แล้วเขามีพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่ เพียงแต่เพราะฝึกยุทธ์ไม่ได้จึงไม่สามารถแสดงออกมาได้? เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจ หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ นี่จะเป็นเรื่องน่าเสียดายเพียงใด!
เมื่อเซียวเหยียนชี้แนะไปเรื่อยๆ เพลงกระบี่ของเยว่ชิงเหอก็ค่อยๆ เข้าใกล้ระดับสมบูรณ์แบบ ด้วยความเข้าใจในเพลงกระบี่ของเซียวเหยียน เขาสามารถใช้ความเข้าใจระดับขั้นเทวะมาชี้แนะเคล็ดวิชาเพื่อเติมเต็มข้อบกพร่องได้ ขอเพียงเยว่ชิงเหอจับเคล็ดได้เล็กน้อย ก็จะสามารถใช้พลังทำลายล้างที่เทียบเท่าระดับสมบูรณ์แบบได้แล้ว
จากนั้น เซียวเหยียนก็ให้เด็กหญิงน้อยร่ายรำกระบวนท่าที่ทำให้นางพ่ายแพ้เมื่อวานให้ดู เยว่ชิงเหอก็ทำตามอย่างเชื่อฟัง เซียวเหยียนพอมองก็เข้าใจในทันที แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาทั้งหมด เพราะมีเซียวอันอยู่ข้างๆ การแอบแสดงพรสวรรค์ออกมาเล็กน้อยก็ไม่เป็นไร แต่หากละเอียดเกินไป ก็จะดูเป็นปีศาจเกินไปแล้ว
“กระบี่นี้ไม่สวย ข้าว่าฟันลงตรงนี้ควรจะเปลี่ยนเป็นลาดเอียง ข้อศอกต้องยกไปข้างหลัง”
“ตรงนี้จากฟันเปลี่ยนเป็นแทงตรงดีกว่า ข้อมืออย่าสั่น”
เซียวเหยียนแสร้งทำเป็นชี้แนะอย่างไม่ใส่ใจ เยว่ชิงเหอตั้งใจฟังและฝึกซ้ำไปซ้ำมา ค่อยๆ เข้าใกล้คำอธิบายของเซียวเหยียน
เซียวอันมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าเซียวเหยียนก็มีพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่ที่สูงส่งอย่างยิ่งเช่นกัน แม้เจ้าเด็กนี่จะแสดงออกในลักษณะที่ดูเป็นคนนอกวงการ ใช้เพียงแค่ “สวย” และ “ไม่สวย” มาแก้ไขท่าทาง แต่การที่สามารถรับรู้ถึงความงดงามของอาวุธได้ในวัยเพียงเท่านี้ ก็ถือเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่งเช่นกัน เซียวอันถอนหายใจในใจ ยิ่งรู้สึกเสียดายแทนเซียวเหยียน
วันรุ่งขึ้น
ทั้งสองไปคารวะที่เรือนวสันต์นิรันดร์ จากนั้นเยว่ชิงเหอก็วิ่งไปยังลานประลองยุทธ์อย่างตื่นเต้น หลังจากฝึกซ้อมตอนเช้าสิ้นสุดลง เยว่ชิงเหอก็ไปหาเด็กหนุ่มสายรองคนเมื่อวาน เด็กหญิงน้อยอุ้มกระบี่ที่สูงเกือบเท่าตัวเอง ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความจริงจัง ขอท้าประลองอีกครั้ง
เมื่อได้ยินคำพูดของเยว่ชิงเหอ เด็กหนุ่มผู้นั้นก็หัวเราะลั่น เด็กหนุ่มสายรองอีกหลายคนที่รุมล้อมอยู่ข้างๆ ก็พากันหัวเราะเยาะเย้ย บุตรหลานสายตรงคนอื่นพวกเขาไม่ค่อยกล้าไปยุ่ง แต่เยว่ชิงเหอท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ใช่สายตรงของตระกูลเซียว เป็นเพียงคู่หมั้นของสายตรงที่ยังไม่ได้แต่งงานเข้าบ้าน อีกอย่างสายตรงคนนั้นยังเป็นขยะที่มีชื่อเสียงไปทั่วทั้งจวน พวกเขาย่อมรู้สึกหมั่นไส้คนที่ได้รับทรัพยากรและความโปรดปรานนับไม่ถ้วนเช่นนี้
“เมื่อวานถูกพี่เฉินเอาชนะ ยังไม่ได้รับบทเรียนอีกรึ?”
“อยากจะแก้แค้นให้เจ้าขยะนั่นรึ? ถ้าแน่จริงก็ให้เขามาเองสิ ไม่ต้องให้พี่เฉินลงมือ ข้าต่อให้เจ้าขยะนั่นสองมือเลย!”
“หึ! พี่เฉินเมื่อวานก็ออมมือให้แล้ว ยังไม่รู้จักเจียมตัวอีก”
เยว่ชิงเหอกัดริมฝีปาก เพียงแค่ทำหน้าจริงจังจ้องมองเด็กหนุ่มตรงกลาง “เจ้ากล้าหรือไม่?”
คำพูดนี้พลันปลุกเลือดลมของเด็กหนุ่มขึ้นมา เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่าพี่ไป๋ชื่อเต็มคือเซียวเฉินอี้ ในบรรดาบุตรหลานสายรอง เขานับเป็นหนึ่งในสามคนที่มีพรสวรรค์สูงสุด กายยุทธ์ระดับเจ็ด ได้รับทรัพยากรใกล้เคียงกับสายตรง และบรรลุถึงขอบเขตโคจรฟ้าแล้ว แต่ตามกฎการประลองของที่นี่ ฝ่ายที่แข็งแกร่งกว่าจำเป็นต้องลดระดับพลังลงมาให้เท่ากับฝ่ายที่อ่อนแอกว่า และระดับพลังของเยว่ชิงเหอในตอนนี้คือขอบเขตพลังประสานขั้นสิบสมบูรณ์!
“วันนี้จะทำให้เจ้าแพ้อย่างหมดรูปเลยคอยดู!” แววตาของเซียวเฉินอี้เย็นเยียบ
“มาเลย!”
เซียวเฉินอี้ยืนขึ้นบนเวทีประลอง ในไม่ช้า นอกเวทีก็เต็มไปด้วยผู้คน ทุกคนต่างตื่นเต้นที่จะได้ดูการประลองของสองอัจฉริยะ นอกสนาม อาจารย์ผู้สอนซึ่งเป็นผู้อาวุโสจากกองทัพ ยิ้มพลางหรี่ตา เขาเห็นดีเห็นงามให้เจ้าตัวเล็กที่เลือดร้อนเหล่านี้ได้ประลองกัน คมดาบเกิดจากการลับ หนุ่มสาวไม่ต่อสู้กันจะมีความพ่ายแพ้ได้อย่างไร จะก้าวหน้าได้อย่างไร
ในไม่ช้า ในสนามสองร่างใหญ่เล็กก็เข้าปะทะกัน ภาพเดียวกันกับที่ผู้อาวุโสจากกองทัพได้เห็นเมื่อวาน แต่การลงมือของเซียวเฉินอี้ในวันนี้ดุร้ายขึ้นมาหลายส่วน
“ดูเหมือนว่าเหอเอ๋อร์เด็กคนนี้จะต้องแพ้อีกแล้ว” ผู้อาวุโสจากกองทัพคิดในใจ “ท้ายที่สุดแล้วการฝึกฝนยังสั้นนัก แม้พรสวรรค์จะดีเยี่ยม แต่ก็ยังต้องได้รับการขัดเกลา”
ในตอนนี้เอง ในสนามร่างทั้งสองก็สลับกัน กระบี่ที่รุนแรงที่สุดก็ถูกใช้ออกมา!
เคร้ง!
เสียงดังสนั่น กระบี่เล่มหนึ่งก็ลอยละลิ่วออกไป ปักเฉียงอยู่บนพื้นทรายนอกเวที
และร่างบนเวที…ก็หยุดนิ่ง
ที่หยุดนิ่งพร้อมกัน ยังมีเสียงเชียร์ให้กำลังใจใต้เวที…
และ…ใบหน้าที่ยิ้มค้างของผู้อาวุโสจากกองทัพ