หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 26
บทที่ 26
เมื่อนางกำนัลถอยออกไปแล้ว เซียวเหยียนก็ไม่ได้เล่นหมากต่อ เขาลุกขึ้นเดินไปยังอีกฝั่งหนึ่งของสวน
เซียวอันก็ลุกขึ้นตาม เมื่อเซียวเหยียนไม่ได้พูดกับเขา เขาก็กลับสู่ท่าทีของทหารที่ไร้อารมณ์ กลายเป็นเงาที่เงียบงัน ติดตามอยู่ด้านหลังของเซียวเหยียนไม่ห่าง
จากเหตุการณ์ลอบสังหารครั้งก่อน เขาได้สอบถามรายละเอียดจากบ่าวรับใช้ในจวนจนเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด และยังคงรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งตลอดหลายวันที่ได้เล่นหมากเป็นเพื่อนเด็กคนนี้ เขายิ่งรู้ดีว่าตำแหน่งที่ตนนั่งอยู่ตอนนี้ ก็คือตำแหน่งเดียวกับที่นักฆ่าคนนั้นเคยนั่ง
ห่างกันเพียงกระดานหมากเดียว
ระยะห่างเพียงเท่านี้ การฉวยโอกาสที่เด็กคนหนึ่งเต็มไปด้วยช่องโหว่และไม่ทันระวังตัว ก็เพียงพอที่จะสังหารได้ในพริบตา!
แต่การลอบสังหารเช่นนั้นกลับถูกขัดขวางไว้ได้ ไม่รู้ว่าจะต้องบอกว่านักฆ่าคนนั้นไร้ความสามารถ หรือผู้อาวุโสในตระกูลที่เข้ามาแก้ไขสถานการณ์นั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป หรือว่าเด็กคนนี้โชคดีและชะตาแข็งโดยแท้!
ดังนั้น เซียวอันจึงถือเป็นบทเรียน ไม่ว่าจะกินดื่มหรือนอนหลับ เขาจะคอยติดตามอยู่ข้างกายเซียวเหยียนไม่ห่าง บ่าวรับใช้ชายหญิงคนใดที่เข้าใกล้เซียวเหยียนในระยะสามเชียะ (ประมาณ 1 เมตร) ก็จะถูกสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาจับจ้องอย่างเข้มงวด
นี่ก็ทำให้บ่าวรับใช้ในสวนแอบร้องทุกข์ในใจ ทุกครั้งที่มารายงานเรื่องราวกับคุณชายน้อย ก็จะตัวสั่นงันงก ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น จนแทบจะกลายเป็นคนเก็บตัวไปแล้ว
เมื่อเห็นเซียวเหยียนเดินมา เยว่ชิงเหอที่กำลังฝึกกระบี่ก็ทำปากยื่นเล็กน้อย เอียงตัวไปอีกทางหนึ่ง ราวกับไม่ต้องการให้เขาเห็น
เซียวเหยียนมองท่าทางที่น้อยใจและขุ่นเคืองของนาง ก็ยิ้มออกมา เขาเรียกให้คนรับใช้ย้ายม้านั่งเล็กๆ มาตัวหนึ่ง แล้วยกขนมและผลไม้สดมานั่งกินอยู่ข้างๆ
“ฝึกกระบี่สามใจสองใจเช่นนี้ เจ้าเอาชนะคนอื่นไม่ได้หรอกนะ” เซียวเหยียนเห็นเด็กสาวตวัดกระบี่อย่างสับสน เห็นได้ชัดว่าใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก็กล่าวอย่างยิ้มแย้ม
ขอบตาของเยว่ชิงเหอพลันแดงขึ้นเล็กน้อย นางหยุดกระบี่ลง ก้มหน้ากล่าว “หากพี่เหยียนสามารถฝึกยุทธ์ได้ก็คงจะดี ด้วยความฉลาดของท่าน การฝึกเพลงกระบี่จะต้องเหนือกว่าข้าอย่างแน่นอน และกลายเป็นคนที่โดดเด่นที่สุด”
หลังจากฝึกฝนที่ลานประลองยุทธ์มาหนึ่งปี เยว่ชิงเหอเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ประกอบกับอายุที่มากขึ้น สติปัญญาก็เริ่มเป็นผู้ใหญ่ นางค่อยๆ เข้าใจว่าทำไมตอนที่วัดกระดูกเสร็จแล้ว ผู้ใหญ่เหล่านั้นถึงได้มองเซียวเหยียนด้วยสายตาเช่นนั้น และก็เข้าใจว่าในปีนั้น เซียวเหยียนได้สูญเสียอะไรไป
เมื่อได้ยินคำพูดของเยว่ชิงเหอ คิ้วของเซียวอันก็ขมวดเล็กน้อย ในส่วนลึกของดวงตาที่ไร้ซึ่งความผันผวน ปรากฏร่องรอยของความเสียดายและเจ็บปวด นี่ก็คือความเสียใจของตระกูลเซียว และเป็นความเสียใจของขุนศึกอาญายุทธ์มิใช่หรือ!
เซียวเหยียนรู้สึกจนใจอยู่บ้าง ตนเองยังไม่ทันจะเศร้าเลย เด็กหญิงน้อยคนนี้กลับเสียใจไปก่อนแล้ว
“อย่าพูดเช่นนั้นเลย” เซียวเหยียนปลอบใจ “ฝึกกระบี่มันน่าเบื่อจะตาย เจ้าดูเจ้าสิ ทุกวันต้องตากแดดตากลม ทนร้อนทนหนาว จะเหนื่อยขนาดไหนกัน สู้ข้าก็ไม่ได้ ฤดูร้อนก็นั่งกินแตงโมแช่เย็นในศาลาพลางเล่นหมากไปพลาง ฤดูหนาวก็ซุกตัวอยู่ในผ้าห่มอุ่นๆ นอนจนตะวันโด่ง นี่แหละถึงจะเรียกว่าความสุข!”
เซียวอันอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเจ้าเด็กนี่แวบหนึ่ง ดูเหมือนว่านี่จะเป็นคำพูดจากใจจริงของเขา ไม่มีขุนศึกอาญายุทธ์อยู่ข้างกาย เหล่าฮูหยินจากเรือนอื่นก็ไม่สะดวกที่จะสั่งสอนอย่างเข้มงวด ตอนที่เขากลับมาก็สังเกตเห็นแล้วว่า นิสัยของเด็กคนนี้เริ่มจะขี้เล่นไม่เอาจริงเอาจังอยู่บ้าง
“ท่านไม่กลัวความลำบากเสียหน่อย” เยว่ชิงเหอเงยหน้าขึ้นแย้ง
“เจ้าจะไปรู้อะไร” เซียวเหยียนกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าดูข้าตอนนี้สิ แม้แต่จะยืนยังขี้เกียจเลย นั่งได้ก็จะไม่ยืน นอนได้ก็จะไม่นั่ง ความลำบากบางอย่างทนไปก็ไม่มีความหมาย มิเช่นนั้นจะต้องการของหวานไปทำไม เจ้ายังเล็ก ไม่เข้าใจหรอก ฝึกกระบี่ของเจ้าไปดีๆ เถอะ”
“เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล” เซียวอันชักจะฟังต่อไปไม่ไหว อดไม่ได้ที่จะดุขึ้นมา “คำพูดบ้าบออะไรกัน ลำบากไม่มีความหมายรึ? ทหารที่ชายแดนคนไหนบ้างที่ไม่ลำบาก ในฐานะนักสู้ สิ่งที่ไม่กลัวที่สุดก็คือความลำบาก กลัวเพียงแค่ไม่มีพรสวรรค์และไม่มีทรัพยากร เจ้าเด็กนี่กลับดี อยู่ในความสุขแต่ไม่รู้จักความสุข ทั้งไม่มีพรสวรรค์ ทั้งยังรังเกียจความลำบาก ตนเองไม่เอาดีไม่พอ ตอนนี้ยังจะพาเหอเอ๋อร์ออกนอกลู่นอกทางอีก”
พรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่ของเยว่ชิงเหอ เซียวอันเห็นอยู่เต็มตา มันยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง ในอนาคตจะต้องมีความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ในด้านเพลงกระบี่อย่างแน่นอน และจะกลายเป็นร่มคุ้มภัยข้างกายเซียวเหยียน เขาจะปล่อยให้เจ้าเด็กบ้าคนนี้ทำลายที่พึ่งในอนาคตของตนเองได้อย่างไร
“ท่านลุงอัน ข้าว่าพี่เหยียนพูดถูกนะเจ้าคะ” เยว่ชิงเหอรีบพูดแทนเซียวเหยียน
เซียวอันเบิกตาโต ในใจยิ่งโกรธขึ้นไปอีก เด็กหญิงคนนี้ช่างเชื่อฟังเซียวเหยียนเสียจริง หากถูกพาไปในทางที่ไม่ดีเข้าจริงๆ ก็คงจบสิ้นกัน
“เจ้าอย่าไปพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้กับเหอเอ๋อร์อีกนะ เจ้าหนู อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าตีเจ้า ถ้าข้าตีเจ้าไป พ่อของเจ้ายังต้องบอกว่าตีได้ดี!” เซียวอันไม่ใจร้ายพอที่จะโมโหใส่เด็กหญิงกำพร้าผู้นี้ ทำได้เพียงข่มขู่เซียวเหยียนอย่างเข้มงวด
เซียวเหยียนยิ้มแห้งๆ เขารู้ดีว่าตนเองกับคนเคร่งขรึมยึดติดกับกฎเกณฑ์เช่นนี้ ไม่มีทางพูดภาษาเดียวกันได้ในเรื่องนี้ อีกอย่างจวนขุนพลเทวะเป็นตระกูลทหาร ตระกูลเซียวแต่ไหนแต่ไรมาก็ส่งเสริมจิตวิญญาณแห่งความประหยัดและความอดทน ฮูหยินใหญ่ไป๋เฟิงอู่ หลายปีมานี้ทุกสัปดาห์จะต้องกินอาหารเจสองวัน นางไม่ได้นับถือศาสนาพุทธ เพียงแต่บอกว่าทำเช่นนี้เพื่อเตือนตนเองและลูกๆ ว่า อย่าได้หลงระเริงอยู่ในความรุ่งเรืองฟุ้งเฟ้อ จนลืมหน้าที่และเกียรติภูมิของทหาร
“ขอรับๆ ท่านลุงอันพูดถูกขอรับ” เซียวเหยียนกล่าวกับเยว่ชิงเหอ “ดูสิ เจ้าทำให้ท่านลุงอันโกรธแล้ว ยังไม่รีบฝึกกระบี่อีก”
เยว่ชิงเหอกะพริบตา ทำปากยื่นเล็กน้อย ก็ท่านพี่เหยียนนั่นแหละที่ยั่วโมโหเองแท้ๆ แต่ว่านางก็ไม่ได้เถียงอะไร หากสามารถรับความโกรธของท่านลุงอันแทนเซียวเหยียนได้ นางก็ยินดี
เมื่อได้ยินคำพูดที่ไร้ยางอายของเซียวเหยียน เซียวอันก็แทบจะโกรธจนหัวเราะออกมา เขาเหลือบมองอย่างเหนื่อยใจ เจ้าเด็กนี่มันสั่งสอนยากจริงๆ
“ท่านลุงอัน ท่านช่วยดูหน่อยสิขอรับ ช่วยชี้แนะเพลงกระบี่ของเหอเอ๋อร์หน่อย” เซียวเหยียนกล่าวกับเซียวอัน
เซียวอันกล่าวอย่างเรียบเฉย “ข้าใช้ดาบ ไม่ถนัดกระบี่”